Ας πούμε λοιπόν ένα ευχαριστώ στον Χριστό μας

    Ας πούμε λοιπόν ένα απλό ευχαριστώ στον Χριστό μας κι ας Του το πούμε με επίγνωση του τι θέλουμε να κάνουμε, αλλά και με την ανάλογη ταπείνωση βέβαια να συνοδεύει τον λόγο μας, όπως και με την προσθήκη του απαραίτητου σεβασμού που επιβάλλεται να έχουμε και να συνοδεύει το εν γνώση μας μικρό πακέτο της δικής μας προσφοράς, έναντι της δικής Του αγάπης, που κι ανυπολόγιστης αξίας είναι και μόνον Αυτός ως Θεός μπορεί να προσφέρει, δεδομένου ότι ο Χριστός μας είναι η προσωποποιημένη Αγάπη κι αυτήν μόνον διαχέει αδιακρίτως προς πάντας υμάς τους κακούς και καλούς ανθρώπους.

Από αγάπη κι νοούμενος δηλαδή, ποτέ δεν βλέπει αν είναι μικρή, ή μεγάλη προσφορά των ανθρώπων, αφού το μόνο που κρατάει από τα προσφερόμενά τους, είναι η εμπεριέχουσα αγάπη αν υπάρχει, όσο μικρή κι αν είναι, γιατί η δική του ζυγαριά διαφορετικά ζυγίζει από την δική μας και ποτέ και για τίποτε δεν γίνεται άδικη.

Ας Τον τιμήσουμε με ότι έχουμε λοιπόν, έστω και με κάτι τόσο λίγο σαν το απλό ευχαριστώ κι ας φαίνεται πολύ καθαρά ότι δεν είναι καθόλου συγκρίσιμο με τις Θεϊκές προσφορές της αγάπης του Χριστού μας, στον οποίο ασφαλώς και αξίζουν πολλά περισσότερα.

Ας πούμε όμως αυτό μόνον τώρα και μέσω αυτού, ας επιχειρήσουμε αργότερα μια ποιο προσεγμένη και ποιο αξιόλογη από αυτήν του ευχαριστώ προσέγγιση μαζί Του και να είναι τέτοια μάλιστα αυτή, που να είναι πράγματι αντάξια της δυνατότητάς Του να είναι, αλλά και να παραμένει δίπλα μας, ως όντως καλός και πονετικός ποιμήν.

Και πράγματι είναι πολύ σοφό να Του πούμε ως πρώτη αρχή ένα απλό έστω ευχαριστώ και να Του το πούμε μάλιστα με σεβασμό κι επίγνωση του τι κάνουμε όπως είπαμε, γιατί κι αυτός, αληθινά μας αγαπά ως παιδιά του.

Και να Του το πούμε ευχαρίστως πρέπει, γιατί τα πάντα χαρίζει σ’ εμάς τους αχάριστους αποδέκτες της αγάπης Του και καμιά ανθρώπινη ανταμοιβή δεν περιμένει να του αποδώσουμε, αλλά και ανάγκη δεν την έχει. Όσα κι ότι κάνει λοιπόν κι ότι ανέχεται από εμάς αδιαμαρτύρητα, για εμάς τα πλάσματά Του το κάνει, γιατί σ’ εμάς μόνον είναι χρήσιμα και για κανέναν άλλον.

Γιατί ποτέ δεν σκέφτηκε πως να τιμωρήσει την χρονίζουσα μέσα μας αναίδεια να τον αρνούμαστε ως δημιουργό μας, γιατί επιμένει να μας θέλει όλους κοντά Του και γιατί πράγματι θυσίασε την ζωή Του για χάρη μας, σύμφωνα πάντα με τα αναφερόμενα στις γραφές.

Γιατί πράγματι καταδέχθηκε να υπομένει και να υποφέρει τα μαρτύρια που εμείς οι αχάριστοι άνθρωποι Του επιβάλαμε να υποστεί κι από αγάπη Αυτός κινούμενος για τα πλάσματά Του, αντί να οργισθεί με την ανάρμοστη συμπεριφορά μας, Αυτός ευχόταν προς τον πατέρα Του και πατέρα μας, να μη μας καταλογίσει ευθύνες, γιατί όπως του έλεγε πάνω από τον σταυρό που ήταν καρφωμένος, δεν ξέρουν τι κάνουν.

Γιατί ακόμη ελπίζει, ότι θα καταλάβουμε κάποτε το λάθος μας κι ότι θα επιστρέψουμε σωφρονισμένοι στην πραγματικότητα, ώστε μέσω αυτής πια να διορθώσουμε τον άστατο εαυτό μας και μαζί με αυτό, να πάψουμε να είμαστε εμπαθείς αρνητές Του.

Και γιατί ακόμη επιμένει να μας θέλει συγκληρονόμους στην από αιώνες πριν προετοιμασμένη επουράνια βασιλεία Του, με την συμμετοχή βέβαια της δικής Του Θεϊκής βοήθειας, αλλά και της απαραίτητης πνευματικής υποδομής που επιβάλετε να αποκτήσουμε πρωτίστως με την δική Του έγκυρη κι εγγυημένη συμμετοχή, γιατί χωρίς αυτήν, δεν θα μπορέσουμε γευθούμε μια τέτοια συγκατοίκηση, αν και γι’ αυτήν έγιναν όλα όσα βλέπουμε γύρο μας, όπως γι’ αυτήν υπάρχουμε κι εμείς ως άνθρωποι σ’ αυτήν την πρόσκαιρη και γήινη ζωή.

Για όλα αυτά λοιπόν και για όλα τα άλλα που δεν είναι δυνατόν να συμπεριληφθούν σ’ αυτήν εδώ την αναφορά και βεβαίως Του αξίζουν πάρα πολλά άλλα εκτός από το απλό ευχαριστώ, το οποίο ασφαλώς και δεν είναι αρκετό να καλύψει τις Θεϊκές παροχές Του, όσο καλά κι αν Του το διατυπώσουμε.

Ας Του το πούμε όμως, μήπως και βάλουμε τελικά το μυαλό μας να σκεφτεί, αν πρέπει να κάνουμε και κάτι ακόμη, ή κάτι παραπάνω από αυτό γι’ όλα αυτά που μας χαρίζει και δωρεάν δεχθήκαμε, αλλά και καμιά υποχρέωση δεν αναλάβαμε προς Αυτόν, που μόνον να Τον αγαπούμε θέλει.

Ευχαριστούμε λοιπόν τον Κύριό μας και Θεό μας και τον ευχαριστούμε για όλους εμάς τους ανθρώπους, αφού όλοι μαζί απολαμβάνουμε την αγάπη Του, όπως κι αν Αυτός μας την προσφέρει, όπως κι αν εμείς μέχρι στιγμής την κατανοούμε με την αδιαφορία που βλέπουμε κι αντιμετωπίζουμε τα δεδομένα της ζωής μας επί της γης.

Ευχαριστούμε Κύριε. Για όλα όσα φρόντισες, φροντίζεις, παραχωρείς κι επιτρέπεις σ’ εμάς τα πλάσματά Σου, αφής ημέρας σκέφτηκες να μας δημιουργήσεις, μέχρι που μας έφτασες σ’ αυτό εδώ το σημείο.

Ιδιαιτέρως σ’ ευχαριστούμε Κύριε και για όλα όσα κατεδέχθης να υποστείς, να υποφέρεις και να υπομένεις εξαιτίας υμών, προκειμένου να σώσεις υμάς τους ιδίους, από τις αμαρτίες που εμείς διαπράξαμε και μάλιστα εναντίων Σου.

Συγχώρησε υμάς Κύριε από τις αμαρτίες υμών. Κι εξαγόρασε υμάς από αυτές, καθώς ήρθες να εξαγοράσεις υμάς από τις αμαρτίες υμών. Κι από αυτήν εδώ την ζωή αξίωσε υμάς να γνωρίσουμε, ότι σεσωσμένοι είμαστε δια Σού και τον Αγίων παθών Σου.

Κι ότι δεν έχουμε άλλο μέλημα σ’ αυτήν εδώ την ζωή, παρά να ζούμε υμνώντες και δοξολογώντες το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομά Σου. Του Πατρός και Του Υιού και Του Αγίου Πνεύματος. Νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Ελέησον υμάς Κύριε. Ελέησον υμάς και σώσον υμάς. Και χάρισε εις υμάς την ουράνιά σου βασιλεία κι από αυτήν εδώ την ζωή αξίωσέ μας μετόχους αυτής, καθότι πλάσματά σου είμαστε, έχοντα απόλυτη ανάγκη από τα ελέη σου.

Μελετώντας την παραπάνω και σαν προσευχή αναφορά και μέσα από τον δεύτερο τόμο της φιλοκαλίας παρμένη, θέλω να πιστεύω ότι το φτωχό μας ευχαριστώ, δεν είναι και τόσο φτωχό, γιατί καλύπτει αρκετές από τις υποχρεώσεις που μας αναλογούν και ποτέ δεν σκεφτήκαμε να τις αποδώσουμε στον όντως Θεό και δημιουργό μας, αλλά και ποτέ δεν σκεφτήκαμε να Τον ευχαριστήσουμε για όσα μας προσφέρει.

Από αυτές της υποχρεώσεις δηλαδή, που πολύ λογικά έπρεπε να μας θυμίζουν, αλλά και να μας πιέζουν να αναγνωρίσουμε ως λογικά όντα την Θεϊκή προσφορά του Χριστού μας και να μη μένουμε τόσο αδρανείς και αχάριστοι απέναντί Του.

Και μακάρη θα έλεγα, να μπει αυτή η αναφορά ως προσευχή στην ζωή όλων μας, ώστε και με την δική της βοήθεια να μπουν κάποια στιγμή στο μυαλό μας εκείνες οι σκέψεις, που είναι μεν εντελώς απαραίτητες, αλλά και ικανές είναι, να μας κινήσουν προς το να εκτιμήσουμε την πραγματική αξία της ζωοφόρου προσφοράς του Χριστού μας.

Και προς το να εμβαθύνουμε περισσότερο στον νου μας, μας παροτρύνει η παραπάνω αναφορά, για να εντοπίσουμε επιτέλους εντός αυτού κι εκείνους τους λογικούς λόγους, που θα μας έβαζαν να δούμε με περισσότερο ενδιαφέρον και σοβαρότητα το θέμα της σχέσης που έπρεπε να έχουμε με έναν τέτοιο Θεό σαν τον Χριστό μας.

Τον οποίο βέβαια, από αμέλεια μάλλον, ή κι από τον σκοτισμό που μας προκαλούν οι υποχρεώσεις της γήινης ζωής μας ξεχάσαμε, όπως ξεχάσαμε και την αγάπη που οφείλουμε να Του αποδίδουμε, για όλα αυτά που μας έκανε κι ακόμη κάνει, αλλά και για την επιθυμία Του να μας θέλει ως συγκληρονόμους Του, όσο κι αν από μόνοι μας καταλαβαίνουμε, ότι τίποτε από αυτά που εμείς μπορούμε να κάνουμε ως άνθρωποι, δεν είναι δυνατόν να αξίζουν ή να δικαιολογήσουν την εξαγορά της βασιλιάς Του κι αυτός είναι ο λόγος που από αγάπη μας την χαρίζει ο Χριστός μας.

Και μήπως είναι εύκολο σ’ εμάς τους μπερδεμένους και με ένα σορό παράλογους λογισμούς εγκατεστημένους στο μυαλό μας, που ανεξέλεγκτα επιτρέψαμε να θρονιαστούν μέσα μας και να θολώσουν την πρότερη φυσική μας κατάσταση, να εννοήσουμε, ή να καταλάβουμε το θεϊκό δίκαιο και την θεϊκή αγάπη;

Έτσι όπως έχουμε καταντήσει διανοητικά δηλαδή, υπάρχει λέτε περίπτωση να καταλάβουμε ποτέ, το Θεϊκό ενδιαφέρον γι’ εμάς τους ανθρώπους; Μπορούμε λέτε με μια τέτοια απαίδευτη διανοητική κατάσταση, να δικαιολογήσουμε την ανάγκη να κινηθούμε προς την αγάπη του Χριστού μας και να ζητήσουμε από Αυτόν την πνευματική μας αποκατάσταση;

Και πόσο εύκολο λέτε να είναι γι’ εμάς τους πρόχειρα ζώντες ανθρώπους, να κατανοήσουν και την αποδημία μας προς τους προετοιμασμένους Θεϊκούς χώρους, αφού δεν είμαστε σε θέση, ούτε κι αυτά που είναι γύρο μας να εκτιμήσουμε σωστά και να τα αποδώσουμε στην αγάπη Του Θεού και πατέρα μας;

Ας μπούμε όμως στην διαδικασία του να ευχαριστούμε τον Χριστό μας για όλα όσα μας επιτρέπει να ζούμε τώρα κι αν Τον πείσουμε με την συμπεριφορά μας αργότερα, ότι μάλλον αρχίζουμε να εννοούμε, αλλά και να αισθανόμαστε τις υποχρεώσεις μας, τότε ας κάνουμε περισσότερα για την αγάπη Του και μιλώντας ανοιχτά κι ελεύθερα μαζί Του, ας του ζητήσουμε περισσότερα από αυτά που είδη μας παρέχει και τότε θα δούμε ότι αμέσως θα ανταποκριθεί, αν βέβαια συμφέρουν την ψυχική μας κατάσταση, αφού η δική της καθαρότητα είναι το κυρίως και μοναδικό ζητούμενο.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *