Η Γιατρειά Για Τις Χιονίστρες Μου

Ma  Δεν ήξερε ο μπάρμπα Χρήστος ότι εγώ είχα χιονίστρες στα χέρια μου και προπαντός δεν πρόσεξε ότι τα δάχτυλα μου ήταν και πάλι πρησμένα όπως κάθε χειμώνα και σίγουρα δεν το έκανε επίτηδες όταν με χτύπησε στο χέρι.

 Φώναξα όμως εγώ από τον πόνο που μου προκάλεσε το κτύπημα του και με αυτήν την ευκαιρία, είδε κι αυτός το πρόβλημά που είχα και όπως ήταν επόμενο, προσφέρθηκε να με βοηθήσει.

 – Γιατί δεν μου το είπες αυτό; Σήμερα κιόλας να πας εκεί που θα σου πω. Αυτό μου είπε και μου έδωσε το όνομα ενός παππού φαρμακοποιού, ο οποίος είχε το φαρμακείο του στην περιοχή της καμάρας και πρόσθεσε.

 – Από όσο θυμάμαι, αυτός γιάτρεψε κι έναν φίλο μου. Και το έκανε αυτό τότε που κι αυτός είχε το ίδιο πρόβλημα με σένα. Πήγαινε λοιπόν να τον ρωτήσεις και αν δεν ζει πια αυτός, τότε κάτι θα ξέρουν για τις χιονίστρες τα παιδιά του.

 Δεν μπορούσα ν’ αφήσω έτσι το θέμα, γι’ αυτό κι αμέσως πήγα μέχρι στο φαρμακείο να δω, μήπως και πράγματι ήξεραν κάτι για το πρόβλημα μου.

– Α! Είπαν τα παιδιά του παππού φαρμακοποιού. Κάτι μας είπες τώρα. Ο παππούς που ήξερε από αυτά πέθανε και κανείς από μας τώρα δεν ξέρει να σου πει κάτι γι’ αυτές τις χιονίστρες που μας δείχνεις.

 Πήγαινε όμως στο φαρμακείο που είναι στην πλατεία της Αγίας Σοφίας και ζήτησε από αυτόν να σου πει κάτι αν ξέρει, γιατί και παλιός φαρμακοποιός είναι και ακόμη κάνει φάρμακα μόνος του.

  Αφού μπήκα στον χορό, έλεγα στον εαυτό μου, ας πάω και σ’ αυτόν σήμερα, μπας κι όντως βγάλω κάποια άκρη, μιας και ξεκίνησα να ψάχνω από την αρχή αυτό το θέμα.

 Όταν λοιπόν έφτασα εκεί που με έστειλαν πάλι απογοητεύτηκα, αφού ούτε και σ’ εκείνο το φαρμακείο είχαν να μου δώσουν κάτι ειδικό για τις χιονίστρες, εκτός από κάτι παλιά γιατροσόφια από αυτά δηλαδή που χρησιμοποιούσαν στον πόλεμο του σαράντα, όταν πέθαιναν οι στρατιώτες τα ίδια περίπου, αλλά από τα κρυοπαγήματα.

 Αφού είδαν την απογοήτευση μου όμως, με έστελναν να επισκεφτώ ένα άλλο φαρμακείο.

 – Όπως βλέπεις, εμείς δεν έχουμε να σου δώσουμε κάτι ειδικό. Πήγαινε όμως στο φαρμακείο που είναι στην γωνία με την οδό Εγνατία και δες μήπως αυτοί έχουν να σου δώσουν κάτι για το θέμα σου.

  Θα επισκεφτώ όλα τα φαρμακεία της πόλης μας σήμερα, σχολίασα μόνος μου, αλλά επειδή το πρόβλημα μου ήταν μεγάλο, δεν είχα παρά να πάω και σ’ αυτό το φαρμακείο όπως και σε οποιοδήποτε άλλο αν χρειαστεί, ή κι οπουδήποτε αλλού είχαν κατά νου τους να με στείλουν γι’ αυτόν τον σκοπό.

 Πήγα λοιπόν και στο φαρμακείο που ήταν στην γωνία με την Εγνατία οδό και όταν μπήκα μέσα, είδα δύο ανθρώπους να μιλούν μεταξύ τους στο βάθος του καταστήματος και στάθηκα από ευγένεια να περιμένω δίπλα τους, έως ότου τελειώσουν την κουβέντα που είχαν.

  Δεν ήξερα ποιος από τους δύο ήταν ο φαρμακοποιός ώστε να απευθυνθώ σ’ αυτόν, αλλά ο ένας από τους δύο γύρισε και με κοίταξε κι αμέσως μετά έκανε δύο βήματα προς τα αριστερά του έτσι όπως στεκόταν κι ενώ μιλούσε στον άλλον, πήρε ένα μπουκαλάκι από το ράφι και χωρίς να μου πει τίποτε, μου το έδωσε στα χέρια λέγοντας.

  – Αυτό θα λύσει μια για πάντα το πρόβλημα σου.

 Μάλλον για άλλον με πέρασε σκέφτηκα, γι’ αυτό και θέλησα να πω τον λόγο της δικής μου επίσκεψης στο φαρμακείο του, αφού μάλλον αυτός ήταν ο φαρμακοποιός.

– Εγώ θέλω να μου δώσεις αν έχεις κάτι για τις χιονίστρες που έχω.

Αυτό του είπα και του έδειξα τα πρησμένα δάχτυλα μου.

 Τα είδε αυτός, αλλά κι αμέσως απάντησε.

 – Το πρόσεξα αυτό, από την στιγμή που μπήκες μέσα. Έξυνες τα χέρια σου όταν μπήκες και τα έξυνες από την φαγούρα που σε προκαλούν. Πόσα χρόνια υποφέρεις από αυτές;

  Παίρνοντας θάρρος από τον τρόπο που εντόπισε αυτός το πρόβλημα μου, του έλεγα με παράπονο σχεδόν.

 – Από τα εννιά μου χρόνια με βασανίζουν. Και πολλά έκανα, όπως και πολλά έπαθα προκειμένου να απαλλαγώ από τα προβλήματα που με προκαλούν, αλλά δυστυχώς για μένα, τίποτε δεν κατάφερα.

 Το καταλαβαίνω είπε αυτός κι αμέσως πρόσθεσε κάτι ενθαρρυντικό.

– Μέχρις εδώ ήταν τα βάσανά σου. Θα πάρεις τρία τέσσερα χαπάκια από αυτά που σου δίνω κι όλα θα τελειώσουν.

– Μα το μπουκαλάκι, του είπα κι εγώ αυθόρμητα, έχει μέσα πολλά χαπάκια. Να μην τα πάρω όλα;

– Κι ένα να πάρεις, θα σου κάνει την δουλειά, είπε αυτός χαμογελώντας κι αμέσως πρόσθεσε. Όπως μπορείς να καταλάβεις, δεν ήταν λογικό το να βάλω μέσα στο μπουκαλάκι που σου έδωσα μόνον ένα χάπι. Αν έβλεπες να έχει το μπουκαλάκι μόνον ένα χάπι μέσα, πως θα σου φαινόταν και τι θα έλεγες για μένα;

  Δεν του έδωσα καμιά απάντηση εγώ, αλλά αφέθηκα να εξετάζω εκείνο το μπουκαλάκι με τα χάπια, αλλά και να απορώ συγχρόνως, αν πράγματι θα μου έκαναν αυτά, όσα μου υποσχόταν ο φαρμακοποιός.

 Ο άλλος κύριος όμως που άκουγε, είπε κι αυτός κάτι με απορία.

 – Δεν ήξερα ότι υπάρχουν και στα χρόνια μας χιονίστρες. Πολύ δε περισσότερο δεν ήξερα, ότι υπάρχει φάρμακο για την θεραπεία τους. Από όσα ξέρω όμως, στον πόλεμο του σαράντα έκοβαν τα πόδια των στρατιωτών, όταν αυτοί παρουσίαζαν τέτοιου είδους προβλήματα.

 Έδωσε αφορμή αυτός στον φαρμακοποιό κι όπως ήταν επόμενο αυτό, του έδινε σαφείς απαντήσεις, δεδομένου ότι γιατρός ήταν ο συνομιλητής του.

 – Πολλά έκαναν τότε οι γιατροί από άγνοια. Αλλά και σήμερα, το ίδιο κάνουν γιατρέ. Αντιμετωπίζουν τις χιονίστρες σαν δερματοπάθεια, ενώ αυτές είναι αποτέλεσμα έλλειψης ενός ενζύμου που λείπει από τον οργανισμό του πάσχοντος. Το συγκεκριμένο ένζυμο, συγκαταλέγεται στην ομάδα των αντισωμάτων κι όταν αυτό λείπει από κάποιον, του προκαλεί αυτά τα συμπτώματα.

  Άκουσε ο γιατρός τα σχόλια του φαρμακοποιού και πάλι ρώτησε.

– Ποια εταιρεία έκανε την έρευνα; Κι από πότε κυκλοφορεί στην αγορά αυτό το σκεύασμα;

 Γέλασε ο φαρμακοποιός για το ερώτημα του γιατρού, αλλά και του είπε θαρρετά.

 – Καμιά εταιρεία δεν έκανε την έρευνα, γιατί καμιά εταιρεία δεν παράγει σκευάσματα που είναι για λίγους. Δική μου είναι η έρευνα και δικό μου είναι το σκεύασμα. Μόνον που εγώ δεν έχω την δυνατότητα να το αναπτύξω περισσότερο, γι’ αυτό και το διαθέτω μόνον εδώ και σε όσους έρθουν κατά τύχη σε μένα όπως αυτός ο νεαρός. Κι όταν μου τελειώσουν αυτά που έχω εδώ στα μπουκαλάκια, δεν θα βγάλω άλλα, γιατί είναι πολύ μεγάλος μπελάς η παραγωγή τους.

  Θορυβήθηκα εγώ όταν άκουσα αυτά που είπε στον γιατρό, γι’ αυτό και του ζήτησα να μου δώσει δύο τρία μπουκαλάκια ακόμη, έτσι ώστε να έχω αρκετά χαπάκια, γιατί που θα έβρισκα άλλα, αν αυτός όπως έλεγε τα σταματούσε;

 Γέλασε και με την δική μου αντίδραση αυτός, αλλά και με καθησύχασε.

 – Μην ανησυχείς και δεν θα χρειαστείς άλλα. Όπως σου είπα, με το ένα χαπάκι που θα πάρεις από όσα σου έδωσα, εσύ θα θεραπευτείς. Δεν πρέπει λοιπόν με τα υπόλοιπα που έχω εδώ, να βρει θεραπεία και κάποιος άλλος σαν εσένα όταν τα χρειαστεί;

  Κατανοώντας το σκεπτικό του, ένα “ναι πρέπει” ξερό είπα στον άνθρωπο φαρμακοποιό κι αφού πολλαπλά τον ευχαρίστησα για τα χαπάκια που μου έδωσε, έφυγα όλως αγωνία για το σπίτι μου.

 Όταν έφτασα εκεί, πήρα αμέσως το πρώτο από αυτά και περίμενα να δω τι θα γίνει. Πέρασε η ημέρα και το βράδυ κοιμήθηκα πολύ αργά, αλλά την επομένη το πρωί ξύπνησα όλος αγωνία να δω τα αποτελέσματα.

 Πράγματι λοιπόν. Όπως μου το είπε, έτσι κι έγινε. Με ένα χάπι που πήρα και μόνο, ξεπρήστηκαν εντελώς τα δάχτυλα μου κι έπαψαν πλέον να με φαγουρίζουν.

 Μόνον οι πληγές από τα σχισίματα στο δέρμα των δακτύλων μου έμειναν στην θέση τους να με ενοχλούν, αλλά κι αυτές σιγά σιγά έκλεισαν τελείως μετά από λίγες μέρες.

 Θα γλιτώσω άραγε από αυτό το πρόβλημα, έλεγα με αμφιβολία μέσα μου ή με ξεγελάει τώρα η επιθυμία που έχω να θεραπευτώ και βλέπω τα χέρια μου να είναι δήθεν θεραπευμένα;

 Επηρεασμένος από αυτήν την αμφιβολία για το αν πράγματι είχαν θεραπευτική ιδιότητα τα χάπια που μου έδωσε ο φαρμακοποιός, δεν πήρα μόνον ένα, αλλά καμιά δεκαριά μέρες από ένα.

 Αφού είδα να θεραπεύονται και οι πληγές που μου άφησαν τα σχισίματα στα δάκτυλα μου, κράτησα τα υπόλοιπα σαν κόρη οφθαλμού, μήπως και μου χρειαστούν στο μέλλον.

 Θυμόμουν πολύ καλά το τι μου είπε εκείνος ο φαρμακοποιός, ότι δηλαδή και ένα μόνον χάπι θα μου έφτανε, αλλά επειδή πολλά τράβηξα κι έπαθα όπως είπα από αυτές τις χιονίστρες, είχα κάθε λόγο να φοβάμαι την επανεμφάνιση τους.

 Γι’ αυτό λοιπόν, όσο διαρκούσε εκείνος ο χειμώνας, εγώ κάθε τόσο κοιτούσα σχολαστικά τα χέρια μου, μήπως και πάλι τα δω να πρήζονται.

  Ευτυχώς για μένα όμως, ποτέ ξανά δεν με ενόχλησαν αυτές, αν κι από τότε που ήμουν στον σταθμό και μιλούσα έξω από την αποθήκη των επίκουρων μαζί με τον μπάρμπα Χρήστο, όταν αυτός μου έλεγε την ιστορία της ζωής του, πέρασαν τουλάχιστον σαράντα χρόνια.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

12 απαντήσεις στο Η Γιατρειά Για Τις Χιονίστρες Μου

  1. Ο/Η Ελένη λέει:

    Δεν θυμώνω..απλα δεν μ φανηκε ξεκαθαρη η απαντηση σας και νόμισα οτι ειναι ένα απο τα πολλά site που κοροϊδεύουν τον κόσμο.Και ειδα την ημερομηνία που δημοσιεύτηκε το άρθρο πιστεύοντας οτι εγινε τοτε. Ευχαριστώ για τις πληροφοριες

    • Ο/Η admin λέει:

      Μια και βρήκαμε άκρη. θα ήθελα να μάθω αν δεν υπάρχει πρόβλημα, αν εσείς έχετε πρόβλημα, ή κάποιο συγγενικό σας πρόσωπο. Κι αυτό πάλι, για να βοηθήσω στην επίλυσή του το κάνω, αν κι εφόσον το θέλετε βέβαια.

      • Ο/Η Ελένη λέει:

        Εγώ έχω πρόβλημα.

      • Ο/Η Ελένη λέει:

        Εγώ εχω το προβλημα.

        • Ο/Η admin λέει:

          Μπορείς να μου πεις τουλάχιστον σε πια ηλικία σε παρουσιάστηκαν, στα πόδια μόνον ή και στα χέρια όπως εγώ; Πόσο καιρό τις έχεις, πόσο χρονών είσαι τώρα και μετά από ποιο συμβάν ενδεχομένως έκαναν την εμφάνισή τους;

          • Ο/Η Ελένη λέει:

            Στα χέρια μονο. Ειμαι 30 χρονων και εχω την εντυπωση οτι αν δεν εχω βγαλει απο το δημοτικο θα ειχα στο γυμνάσιο ..γενικα απο το δημοτικο θυμαμαι οτι τα χερια μ κιτρινιζαν και μελάνιαζαν απο το κρυο και μαλλον με τον καιρο επιδεινωθηκε

          • Ο/Η admin λέει:

            Καλά έκανες και μου το αναφέρεις κι επειδή δεν μπορώ να σε βοηθήσω με φάρμακα, θα σε παρακαλέσω να θυμηθείς, τι βρόμικο έπιασες κάποια στιγμή και δεν μπορούσες να το καθαρίσεις για κάποιο λόγο. Αν θυμηθείς τι ήταν αυτό ή τι άλλο σαν αυτό σε προβλημάτισε σχετικά και ήθελες να το διώξεις, ανάφερε το και θα δεις ότι μάλλον θα σου κάνει καλό

  2. Ο/Η Ελένη λέει:

    Αν θες να βοηθήσεις ανθρωπέ μου πες που ειναι το φαρμακειο , δωσε μια λυση …οχι που μου λες οτι έχασες το κουτακι ενω εχεις το φοβο μην ξανα βγαλεις…εγω θα το φιλουσα σαν κορη οφθαλμού…τεσπα..ελπιζω να μην εχεις ξεχασει και το που ακριβως βρίσκεται και να μας το πεις.

    • Ο/Η admin λέει:

      Από το άγχος μιλάς έτσι, αλλά έχω να σου πω, ότι το περιστατικό που ανάφερα έγινε πριν από πενήντα χρόνια περίπου. Ο φαρμακοποιός θα πρέπει να πέρασε τα εκατό χρόνια, γι’ αυτό και είπα ότι μάλλον μας άφησε χρόνους. Το φαρμακείο του ήταν στην Εγνατία σχεδόν γωνία με την Αγίας Σοφίας. Από τότε δεν υπάρχει λοιπόν. Αν υπήρχε περίπτωση να σας βοηθήσω, δεν θα το έκανα δηλαδή; Το κουτάκι όντως το κρατούσα για τα επόμενα τριάντα χρόνια από τότε. Το έχασα όμως σε μια μετακόμιση που κάναμε. Σε κάθε περίπτωση πάντως και μετά από τόσα χρόνια, έχω να σου πω ότι μπορεί να έγινα καλά όχι τόσο από το χάπι, αλλά από το άγχος που μου έφυγε πια. Αν φοβάμαι ακόμη, είναι γιατί μου έμειναν κατάλοιπα άγχους τα οποία δεν εξάλειψα εντελώς κι αυτά είναι που με οδηγούν προς τον φόβο. Αλήθεια τώρα είναι ότι επειδή κατανοώ το συγκεκριμένο πρόβλημα κι αυτόν που το έχει πολύ θα ήθελα να σε βοηθήσω αν είχες μια τέτοια διάθεση, αφού νέες τεχνικές εμφανίστηκαν εν τω μεταξύ οι οποίες και βοηθούν στην εξάλειψη πολύ ποιο βασανιστικών προβλημάτων. Αν θέλεις λοιπόν να βοηθήσεις τον εαυτό σου, με όλη μου την καλή διάθεση να σε συμπαρασταθώ. Ως παθών σου το προτείνω αυτό κι όχι ως γιατρός αφού δεν είμαι τέτοιος και κανένας λογικός λόγος δεν με εμποδίζει να το κάνω. Μη θυμώνεις λοιπόν μαζί μου γιατί τίποτε δεν σου κρύβω. Αντιθέτως, συμπάσχω μαζί σου για το πρόβλημα που σε βασανίζει. Γράψε μου αν θέλεις κι εγώ μάλλον θα σου φανώ χρήσιμος .

  3. Ο/Η Ελένη λέει:

    Γεια σας!!!Διαβάζω την ιστορία σας και δεν μπορω να το πιστέψω….εδω και ποσα χρόνια ψάχνω να βρω λύση στο πρόβλημα μ.Μπορειτε να μ πείτε που είναι αυτό το φαρμακείο ή αν σας περίσσεψαν χάπια για να μ τα στείλετε ;;;φυσικά θα σας τα πληρώσω.

    • Ο/Η admin λέει:

      Μακάρι να το μπορούσα. Τώρα είδα το μήνυμά σας. Λυπάμαι γιατί δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Ο φαρμακοποιός που το έβγαζε πρέπει να έχει φύγει από την ζωή. Δεν υπάρχει στην βιομηχανία κάτι αντίστοιχο. Αν μπορείτε να απευθυνθείτε κάπου, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι δεν είναι δερματοπάθεια, αλλά έλλειψη ενός ενζύμου στον οργανισμό σας. Αυτό μου είπε ο φαρμακοποιός και με ένα χαπάκι δικό του ελευθερώθηκα από το ίδιο πρόβλημα. Έχασα όμως το κουτάκι του και δεν έχω άλλα στοιχεία. Έχω όμως πάντα τον φόβο, μη μου παρουσιαστούν ξανά.

      • Ο/Η Ελένη λέει:

        Μπορείτε να μ πείτε το φαρμακείο που ακριβώς βρίσκετε?Αν κατάλαβα καλα ειναι στη Θεσσ/κη στην Εγνατία , που ακριβώς όμως?

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *