Η Λογική ως στήριγμα

     Τον καθηγητή μας θυμήθηκα σήμερα κι αυτόν μάλιστα που μας έκανε το μάθημα της λογικής, τότε που ήμουν μαθητής στην τελευταία τάξη του εξατάξιου γυμνασίου και δεν σας κρύβω, ότι μου έμειναν πάρα πολλά από αυτά που σχολίαζε επί των θεμάτων, στην προσπάθειά του να μας εστιάσει ακριβώς σ’ αυτό που ήθελε να κατανοήσουμε καλύτερα.

Αλλά και με την ίδια προσοχή στον λόγο του εξηγούσε τα δύσκολα σημεία, ώστε να μη παρεκκλίνουμε από το ακριβές νόημα των συμφραζομένων, γιατί όπως έλεγε, το μυαλό των ανθρώπων έχει την τάση να γλιστράει προς κάθε κατεύθυνση όταν επεξεργάζεται τα νοήματα.

Τα νοήματα, έλεγε, έχουν σταθερές θέσεις κι αυτό που τα συγκρατεί στην θέση τους, είναι η λογική. Αν λείπει αυτή από την σκέψη, τότε το νόημα που επεξεργάζεται το μυαλό μας μπορεί να μεταβληθεί τόσο, που να γίνει εντελώς αγνώριστο.

Γι’ αυτό λοιπόν, τόνιζε. Προσέχετε πάρα πολύ όταν πρόκειται να κάνετε κάτι, να πείτε κάτι, ή να υποσχεθείτε κάτι, ή και να ταυτιστείτε με κάτι, πριν εξετάσετε πολλές φορές τα εκάστοτε προτεινόμενα, γιατί λόγω της ολισθηρότητας του νου, πολύ εύκολα θα φύγετε μακριά από αυτά που θα θέλατε να σας συμβούν και να είναι λογικά.

Η λογική λοιπόν να είναι το στήριγμά σας, γιατί αυτή είναι που στερεώνει τα πάντα στην πραγματική τους θέση, αλλά κι από μόνη της είναι σταθερή, γιατί εκεί που πατάει, απαραιτήτως είναι σταθερά και γερά σημεία.

Τα συναισθήματα για παράδειγμα, ο θυμός μας, οι επιθυμίες μας, οι φόβοι μας, οι φαντασίες μας, οι εγωισμοί μας και τα ανθρώπινα πάθη μας, δεν είναι σταθερά σημεία, γιατί από μόνα τους είναι ξεκάρφωτα, άρα και πολύ χαοτικά.

Η ζωή μας όμως, είναι από μόνη της λογική, γιατί από λογική σειρά ξεκίνησε, με λογική σειρά υπάρχει και λογικό σκοπό έχει για τον επόμενο χρόνο της διάρκειάς της και κανείς δεν μπορεί να ανατρέψει αυτήν την σειρά, γιατί πολύ λογικά δεν μπορεί, ούτε να την ελέγξει, ούτε και να την σταματήσει.

Και πολύ λογικά κυβερνάται από τον όντως Λογικό δημιουργό της πρέπει να πούμε, αφού δική Του είναι η παρούσα κτήση. Και λέγεται κτίση, επειδή Αυτός την έκτισε. Με λίγα και λογικά λόγια δεν προϋπήρχε η κτίση. Και δεν προϋπήρχε, γιατί κανένας λογικός λόγος δεν μπορεί να στηρίξει την προϋπάρχουσα ύπαρξή της.

Ο δημιουργός των απάντων λοιπόν επιμελήθηκε την κτίση της, γιατί Αυτός μόνον προϋπήρχε και πολύ λογικά κατέχει το όνομα Θεός από τους λογικούς ανθρώπους, γιατί κατενόησαν, ότι στα πάντα και επί πάντων, Αυτός είναι η αρχή και το τέλος.

Αυτός δηλαδή επιμελήθηκε και την λογική ύπαρξη της γης, όπως και την ζωή επ’ αυτής. Και όλα δουλεύουν με διάρκεια χρόνου, αφού κι ο χρόνος στον Θεό κάνει υπακοή κι όσο θέλει Αυτός του επιτρέπει να διαρκεί.

Και τον άνθρωπο, με λογικό σκοπό του επέτρεψε να ζει επί της γης, αλλά και με πολύ λογικό λόγο του είπε, ότι μπορεί να ζει όπως θέλει την ζωή του, ή όπως οι κανόνες που Αυτός θα του ζητήσει να ακολουθήσει, αν βέβαια θελήσει να ζει διά παντός μαζί του επί της γης και μετά από αυτήν, στην επόμενη ζωή που του έχει ετοιμασμένη.

Βλέποντας όμως την ελευθερία μπροστά τους οι άνθρωποι, είπαν με το φτωχό τους και χωρίς λογική μυαλό. Ας ζήσουμε σήμερα όπως θέλουμε κι όταν βαρεθούμε, θα κάνουμε κι αυτό που μας είπε ο Θεός, για να δούμε κι εμείς, τι επιτέλους μας ετοίμασε.

Ολισθαίνοντας λοιπόν οι νόες των ανθρώπων και χωρίς την λογική να στηρίζει τις αποφάσεις τους, δεν άργησαν να βρεθούν στην αντίπερα όχθη και από εκεί βλέποντας τα πράγματα γρήγορα γλίστρησαν παρακάτω και τώρα δεν βλέπουν τίποτε άλλο, εκτός από τα χαώδη που τους κυρίευσαν κι αυτά θεωρούν για ζωή τους.

Είδατε λοιπόν τι κάνει η ελευθερία όταν δεν υπάρχει η λογική να την συγκρατεί; Μας σπρώχνει να κάνουμε ότι μας αρέσει, ότι μας βολεύει και ότι μας εξυπηρετεί σε κάθε περίπτωση, με αποτέλεσμα να καταλήξουμε χαοτικοί και χωρίς κανένα λογικό σκοπό στην ζωή μας.

Αν και ξέρουμε δηλαδή, ότι με μια τέτοια ανεξέλεγκτη επιλογή ζωής, θα ζούμε μέσα σε ένα χαοτικό περιβάλλον, τόσο για εμάς τους ίδιους, όσο και για όλους τους υπόλοιπους ανθρώπου της ίδιας γης, εμείς ακόμη επιμένουμε να προτιμούμε τον χαοτικό τρόπο ζωής.

Και στα ζώα βέβαια έχει δοθεί η ίδια ελευθερία, με την μόνη διαφορά όμως, ότι αυτά ζουν με πολύ λογικούς κι απαράβατους περιορισμούς στην ζωή τους. Τους αρέσει δεν τους αρέσει δηλαδή, μερικά από αυτά ζουν τρώγοντας μόνον χόρτα, ενώ άλλα, τρέφονται μόνον με σάρκες και μάλιστα από αυτές των χορτοφάγων. Αυτά ιδικά, ούτε και από την δική μας ελευθερία γλυτώνουν, γιατί κι εμείς τα τρώμε.

Το ξέρουν αυτό βέβαια και για να γλυτώσουν από αυτούς που κινδυνεύουν, τρέχουν να κρυφτούν φοβισμένα αν και χωρίς αποτέλεσμα βέβαια. Παρόλα αυτά όμως, η υπάρχουσα λογική ζωής είναι αυτή που επιβάλει αυτήν την κατάσταση και κανείς δεν μπορεί να την αλλάξει.

Όπως δείχνουν τα πράγματα λοιπόν, τα ζώα δεν μπορούν να αποφύγουν τους συγκεκριμένους κανόνες ζωής. Και όχι μόνον δεν τους αποφεύγουν, αλλά σεβόμενα τον επιβάλλοντα αυτήν την υποχρέωση, δεν επιδιώκουν να αλλάξουν τα δεδομένα.

Μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια που πέρασαν δηλαδή, ούτε τα πρόβατα θέλησαν, ή επεδίωξαν να μεταλλαχτούν σε λύκους από τον φόβο του εχθρού, αλλά ούτε και οι σαρκοφάγοι λύκοι μεταλλάχτηκαν σε πρόβατα, από την δυσκολία που έχουν να βρουν εύκολα και αρκετή τροφή.

Εμείς οι άνθρωποι μόνον έχουμε το προτέρημα να γίνουμε ότι μας βάλει ο νους μας, αρκεί να κάνουμε αυτό που νομίζουμε, αυτό που μας βολεύει κι αυτό τέλος πάντων που ο εγωισμός μας θέλει να μας επιβάλει και σε κανέναν δεν δίνουμε λογαριασμό και καμιά λογική σειρά δεν υπολογίζουμε.

Τίποτε δηλαδή από τα προσδιορισμένα ως χαοτικά δεν θέλουμε να ελέγχουμε λογικά πριν τα ακολουθήσουμε, όπως και από κανέναν δεν δεχόμαστε έλεγχο για όσα επιλέγουμε να κάνουμε, έστω κι αν ζούμε εντελώς ασεβείς και χειρότεροι από τα ζώα.

Δεν ακολουθούμε με λίγα λόγια την ζωή όπως μας έχει δοθεί, αλλά θέλουμε να την κάνουμε όπως την φανταζόμαστε εμείς, έστω κι αν χωρίς την συμμετοχή της λογικής σ’ αυτό, καταντήσει καταστροφική αυτή για όλους τους ανθρώπους της γης.

Και για να δικαιολογήσουμε τον λόγο που ακολουθούμε την ιδέα να κάνουμε την ζωή μας όπως μας αρέσει, φτάσαμε στο σημείο και τον Θεό να καταργήσουμε από παραλογισμό, ως δήθεν μην υπάρχοντα.

Για να στηρίξουμε μάλιστα αυτήν την ανοησία, οι επιστήμονες αποφάνθησαν επ’ αυτού, με μια μεγαλύτερη ανοησία από την πρώτη, τονίζοντας, ότι η ύλη τα προκάλεσε όλα, με το μεγάλο μπάμ που έκανε κάποια στιγμή στον ουρανό.

Βάση αυτής λοιπόν της φανταστικής, της εγωιστικής και χωρίς λογική χαοτικής θεωρίας,  κατέληξαν να μας πουν, ότι ούτε Θεός υπάρχει, οπότε, ούτε συνέπιες υπάρχουν μετά από τον μηδενισμό του, γι’ αυτό και μας προτείνουν να κάνουμε ότι μας αρέσει χωρίς κανένα ενδοιασμό, αφού σήμερα είμαστε και αύριο δεν θα είμαστε και σε κανέναν δεν θα δώσουμε λόγο για το πως ζήσαμε κατά την διάρκεια της μικρής ατομικής ζωής μας.

Το πως όμως έκανε το τίποτε μια φούσκα και πως αυτή έσκασε μετά από χρόνια στον ουρανό που δεν υπήρχε, αυτό ακόμη δεν μπόρεσαν να μας το ξεκαθαρίσουν. Από αυτό το μπάμ πάντως ξεκίνησαν όλα μας λένε κι αυτό έκανε τα χόρτα, τους λύκους και τα πρόβατα κι αφού αυτά τα καημένα δεν τα κόβει όπως εμάς, κάθονται να τα φάει ο λύκος.

Και για να μας κάνουν κι εμάς πρόβατα με τα εμβόλιά τους, μας λένε ότι δεν πρέπει να τα φοβόμαστε. Κι αυτούς μόνον πρέπει να εμπιστευόμαστε, αφού ούτε ο Θεός υπάρχει για να μας φανεί χρήσιμος, αλλά ούτε και ο διάβολος υπάρχει για να φοβόμαστε μη τυχόν και πάμε στην κόλαση μαζί του.

Κι επειδή μείς μόνον ξέρουμε τι πρέπει να γίνει από εδώ και μετά μας λένε πάλι, θα σας μαντρώσουμε όλους με κάρτες, με ταυτότητες, με εμβόλια και με χρέη, ώστε τίποτε να μην σας ανησυχεί. Οπότε, καλά θα κάνετε να ακούτε αυτά που σας λέμε, αφού εμείς έχουμε στα χέρια μας την γνώση που χρειάζεστε και αυτήν την γνώση θέλουμε να σας επιβάλουμε για να είμαστε όλοι καλά.

Αυτά λοιπόν μας λένε με λίγα λόγια, έστω κι αν δεν υπάρχει καμιά λογική εντός αυτών, οπότε, ή να τους απαντήσουμε πρέπει, ή να την φάμε με κλειστό το στόμα σαν τα πρόβατα φορώντας υπάκουα τις μάσκες, τα φίμωτρα δηλαδή, που ένα χρόνο τώρα μας επέβαλαν στην καθημερινότητά μας.

Απαντώντας ωστόσο, πολύ λογικά θα τους πούμε. Μα πως μπορεί βρε έξυπνα και ολισθηρά όντα, το τίποτε να κάνει κάτι; Πως μπορεί δηλαδή να γίνει φούσκα το τίποτε και ύστερα να σκάσει, αφού προηγουμένως δεν υπήρχε; Αν έγινε αυτό μια φορά, ασφαλώς και θα μπορούσε να γίνει και δεύτερη ενδεχομένως.

Κι αν μπορούσε το τίποτε να κάνει κάτι τόσο θαυμαστό, θα το κάνατε κι εσείς, αφού και τίποτε θέλετε να είστε, για το τίποτε υπάρχετε και για το τίποτε ζείτε σ’ αυτήν την ζωή και το τίποτε σας κατευθύνει, αφού κι αυτός τίποτε δεν ήταν πριν τον κάνει ο Θεός άγγελο κι από πολύ εγωισμό μετά και καθόλου λογική στις σκέψεις του, κατέληξε να διαβάλει έκτοτε την ύπαρξη τον δημιουργού του, όπως ακριβώς κάνετε κι εσείς για να μας βεβαιώσετε πολλαπλώς, ότι ο διάβολος σας υποκινεί κι αυτόν ακολουθείτε.

Πίσω όμως έχει η αχλάδα την ουρά κι από την ουρά θα πιάσουν κι εσάς όπως κάνουν στα φίδια αυτοί που μπορούν να βάζουν την λογική μπροστά από όλα και τότε θα δείτε κι εσείς, πόσα αχλάδια τελικά χωράει ο σάκος.

Εμείς πάντως, κατανοώντας ότι το τίποτε είναι μόνον τίποτε κι από μόνο του τίποτε δεν μπορεί να κάνει, στον Θεό στρέφουμε το πρόσωπό μας και σ’ Αυτόν υποκλινόμαστε, γιατί Αυτός μόνον προϋπήρχε κι Αυτός μόνον είναι που παραμένει σταθερά στην θέση Του και είναι ο Μόνος που μπορεί εκ του μη όντως να κάνει όντα και θάλασσες, διαστήματα και ουρανούς.

Κι όχι μόνον αυτά έκανε, αλλά και άλλα έχει ετοιμασμένα να υποδεχθούν αυτούς που θα θελήσουν να ζουν μαζί Του τώρα και μετά από την επίγεια ζωή τους, αν κι εφόσον ζουν βέβαια σαν τα σοφά κι ευγνώμονα ζώα.

Αν και ξέρουν δηλαδή τα σοφά ζώα, ότι δεν θα ζήσουν σε άλλη ζωή εκτός από την παρούσα, αν και ξέρουν ότι εδώ θα μείνουν και πουθενά αλλού δεν θα βρεθούν μετά, δεν κρύβουν την ευγνωμοσύνη τους προς Αυτόν που τα επέτρεψε να πάρουν έστω και για λίγο μέρος σ’ αυτήν την ζωή μόνον, έστω και κάτω από τις συνθήκες που Αυτός το θέλησε.

Εμείς οι έξυπνοι λοιπόν είμαστε οι αγνώμονες. Εμείς δηλαδή είμαστε οι αχάριστοι, οι παράλογοι, οι φαντασιόπληκτοι και οι ακολουθούντες άλλα αντ’ άλλων για το τίποτε και αυτοί μάλιστα που φανερά αδιαφορούν για την προετοιμασμένη βασιλεία των ουρανών.

Αυτήν με λίγα λόγια που από την αγάπη που μας έχει ο Θεός και πατέρα μας μερίμνησε να μας κάνει συγκάτοικούς Του και διακαώς περιμένει πότε να μας την παραδώσει και να ζήσουμε εκεί αυτά, που για κανένα λόγο δεν αξίζουμε να δούμε εμείς τα σκοτισμένα ανθρωπάκια.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *