Η προχειρότητα της επί της γης ζωής μας

   Την κατολίσθηση του παγετώνα που έγινε κάπου στα Ιμαλάια έβλεπα προ ημερών στην τηλεόραση και άφωνος έμεινα πρέπει να πω, από την δύναμη των υδάτων που ξεχύθηκαν ανεξέλεγκτα στους χειμάρρους της περιοχής, πιεσμένα υπερβολικά κι αυτά από την απρόβλεπτη και τεράστια κατολίσθηση που τους προέκυψε.

Κι όπως πολύ καθαρά μας το έδειξαν τα κανάλια, τίποτε δεν μπορούσε να σταματήσει την ορμή τους, αφού όσα φράγματα βρήκαν μπροστά τους τα διέλυσαν καθώς κατηφόριζαν προς τα χαμηλότερα εδαφικά σημείο του χάρτη της χώρας.

Την δύναμη αυτών των υδάτων μελετώντας λοιπόν, ήρθε ως σύγκριση στο μυαλό μου και η σαν δυνατό τσουνάμι πίεση που κι εμείς οι άνθρωποι δεχόμαστε από τούς αιώνιους εχθρούς μας δαίμονες, αφού κι αυτοί με παρόμοια δύναμη προσπαθούν να εμποδίσουν, αλλά και να καταστρέψουν όπως το έχουν στο μυαλό τους, τον δικό μας ιδικό σκοπό της γήινης ζωής μας.

Αυτής δηλαδή, που μας θέλει να ζούμε με μοναδικό σκοπό, τον εμπλουτισμό της ενυπάρχουσας εντός υμών ψυχής, με την απαιτούμενη πνευματική υποδομή που πρέπει να αποκτήσει, προκειμένου να οδηγηθεί με ασφάλεια μέσω υμών πάντα, στην ολοκλήρωση του δικού της ιδιαίτερο σκοπού, του να ζει αιώνια δηλαδή μέσα στον προετοιμασμένο από τον Θεό χώρο του.

Για την ακρίβεια λοιπόν, το βάρος και τον όγκο των εμποδίων που μας βάζουν οι δαίμονες και πιέζουν αφόρητα και αρνητικά μέσω αυτών τον παραπάνω σκοπό μας έβαλα στον νου μου, όπως και την ανεπαρκή προσπάθεια που εμείς καταβάλουμε σώματι και ψυχή, για την αντιμετώπιση τους, όπως και για την διασφάλιση της ολοκλήρωσης του διπλού σκοπού μας.

Η ανεπάρκεια των προσπαθειών μας δηλαδή είναι αυτή που με προβλημάτισε, γιατί εξαιτίας της, είμαστε υποχρεώνει να ζούμε πολύ επικίνδυνα για την ψυχή μας, όπως και για τον ελεύθερο από πλευράς επιλογών νου μας, αφού καμιά ατομική, ή συλλογική υποδομή στήριξης και προστασίας δεν διαθέτουμε ως κοινωνία ανθρώπων για την ασφάλεια της επί της γης ζωής μας.

Κι αφού καμιά κοινά οργανωμένη μέριμνα προστασίας της δεν προβλέπετε, υποχρεωτικά κάνει ο καθένας από μας ότι μπορεί προκειμένου να προστατευθεί ατομικά, αλλά και πάλι κινείτε επικίνδυνα, όσο ενεργεί μεμονωμένα και χωρίς την ανάλογη παιδία επί του θέματος.

Αυτήν την ανοργάνωτη προσπάθειά μας εκμεταλλεύονται και δαίμονες λοιπόν, γι’ αυτό και αποθρασύνθηκαν με την ανοχή μας κι αφού μας πήραν σβάρνα με τα τερτίπια τους πλέον, πουθενά ευχάριστα δεν υπάρχει περίπτωση να μας στείλουν.

Για τα απλά πράγματα της ανθρώπινης επιβίωσής μας βέβαια, είναι αλήθεια ότι αρκετά ενδιαφερόμαστε κι όπως επιβάλετε, επίσης αρκετά κάνουμε για την αξιοποίηση της καθημερινότητά μας και καθόλου ευκαταφρόνητα δεν είναι, αν και βέβαιο είναι, πως δεν θα ζήσουμε για πολλά χρόνια μαζί τους σ’ αυτήν την πρόσκαιρη ζωή.

Για την ψυχή που έχουμε μέσα μας όμως κι όλα όσα βλέπουμε να υπάρχουν γύρο μας γι’ αυτήν έγιναν και θέλοντας και μη θα ζει αιώνια και στο διηνεκές, εμείς που από τον Θεό φέρουμε την ευθύνη της, τίποτε σχεδόν δεν κάνουμε ώστε να την δούμε να ζει με ασφάλεια εδώ, μέχρι να βρεθεί προετοιμασμένη τελικά και να διεκδικεί κάποια θέση στον χώρο που την περιμένουν.

Αυτή η κατάληξη λοιπόν είναι το ζητούμενο της δικής της ζωής κι αυτήν έπρεπε να προστατεύουμε ως μοναδικό σκοπό της δικής μας, αφού κοινή θα είναι η πνευματική και μελλοντική μας εξέλιξη, όπως και μαζί θα ζούμε ως μία ύπαρξη στην αιώνια ζωή, δεδομένου ότι γι’ αυτόν τον σκοπό και μόνον υπάρχει η ψυχή μέσα μας, όπως κι γι’ αυτόν τον σκοπό και μόνο υπάρχουμε κι εμείς ως ανθρώπινες οντότητες σ’ αυτήν την ζωή.

Αν δεν υπήρχε λογικός λόγος πουν να δικαιολογεί την ύπαρξη της άυλης ψυχής μέσα μας κι αν δεν έπρεπε να διαμορφωθεί κατάλληλα αυτή εντός υμών και με την βοήθεια υμών, ώστε να πάρει μέρος στην επίσης άυλη επόμενη ζωή, θα υπήρχε λέτε λογικός λόγος που να δικαιολογεί την ανθρώπινη ύπαρξη επί της γης, όπως και τον αγώνα που πρέπει να κάνει ο καθένας από μας για την διατήρηση της υπόστασής μας σ’ αυτήν την ζωή;

Αυτά λοιπόν μελετώντας κι εσείς, ασφαλώς και θα πείτε μαζί μ’ εμένα, ότι πράγματι έπρεπε να γνωρίζουμε την διαδικασία στήριξης και προστασίας του διπλού σκοπού της ζωής μας, όπως και τον προσεγμένο κόπο που χρειάζεται να κάνουμε μέχρι να φτάσουμε με ασφάλεια στον διαχωρισμό της ψυχής μας από το ούτως ή άλλως φθαρτό μας σώμα.

Από εκεί και μετά όμως και με αυτήν μόνον ως μοναδική και απόλυτη ύπαρξη της οντότητάς μας θα αναχωρήσουμε προς τον κατά φύσιν χώρο μας, πλαισιωμένοι όπως πρέπει βέβαια, με τις προδιαγραφές που επιβάλλεται να αποκτήσει η ψυχή μας όσο βρίσκεται μαζί μας και σ’ αυτήν την ζωή, με την συμμετοχή όπως είπαμε της δικής μας σωματικής ύπαρξης, αλλά και της αμέριστης βοήθειας του Θεού μας βέβαια.

Για να αποκτήσουμε όμως εμείς τις παραπάνω προδιαγραφές, ασφαλώς και πρέπει να κοπιάσουμε πολύ και μάλιστα ζώντας με πολύ προσοχή, αφού μόνον με προσεγμένο αποτέλεσμα θα μπορέσουμε να ελπίσουμε κάποια θέση στην επόμενη ζωή.

Αν πάλι δεν θέλουμε να βρεθούμε στον χώρο του Θεού, δεν χεριάζετε να κάνουμε τίποτε, αφού από μόνοι μας θα καταλήξουμε στον χώρο του εχθρού μας διαβόλου και δεν είναι απειλή αυτό, αφού κι αυτός μεριμνά για τους αδιάφορους, που θέλοντας και μη θα καταλήξουν στον δικό του ετοιμασμένο χώρο, προκειμένου να προσκυνούν αυτόν μόνον διά παντός, όπως κι αυτός το φαντάζεται.

Αν μπούμε όμως στην διαδικασία να πάρουμε τελικά μέρος στον καλό αγώνα, θα πρέπει να υπολογίζουμε, ότι βεβαίως και θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε πολλές δυσκολίες, αν και οι περισσότερες από αυτές, από τον ίδιο μας τον εαυτό θα προέρχονται.

Αυτές τις δυσκολίες αναλογιζόμενοι όμως, όπως και όλα τα άλλα που υπάρχουν ήδη γύρο μας και φανερά απειλούν τις ζωές, όπως και τις ψυχές όλων μας, ασφαλώς και θα έπρεπε να τις αντιμετωπίζουμε από κοινού και με κάθε προσοχή μάλιστα, γιατί τον διάβολο έχουμε απέναντί μας κι αυτός είναι που σαν δυνατό τσουνάμι στείλει τους πάντες και τα πάντα εναντίων μας, με διάθεση να εμποδίσει τον σκοπό μας και με πολύ χαρά να ζήσει μετά και τον αφανισμό μας.

Για την δική μας ασφάλεια πάντως, καλό θα ήταν μα μην αφήσουμε ανενόχλητο τον διάβολο και τους προσκυνημένους του να αλωνίζουν ανεξέλεγκτα μέσα στις ψυχές μας και στα σώματά μας, όπως και στην καθημερινότητα της ζωής μας.

Αν διαπιστώσουμε τελικά, ότι κάπως έτσι έχουν τα πράγματα, ασφαλώς και θα συμφωνήσετε μαζί μου, ότι εμείς οι άνθρωποι όχι μόνον τώρα, αλλά από πάντα ζούμε πάρα πολύ επικίνδυνα κι απρόσεκτα για τον εαυτό μας, αν και είμαστε όντα με σοβαρό σκοπό ζωής όπως είπαμε και με πάρα πολλές και λογικές ευθύνες φορτωμένοι.

Και αναφέρομε προς όλους μας βέβαια, γιατί κανείς από εμάς τους ανθρώπους δεν ζει μόνος του σ’ αυτήν την γήινη ζωή, χωρίς να επηρεάζεται, αλλά και να επηρεάζει τις ζωές των υπόλοιπων συνανθρώπων του, έστω κι αν αυτοί ζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά του.

Μετά από δυο χιλιάδες χρόνια πάντως κι από την εποχή που ζωντανά παρουσιάστηκε ο Θεός μας επί της γης κι ανάμεσά μας, ασφαλώς και θα έπρεπε να υπάρχει και μάλιστα ακοίμητη μέριμνα προστασία της σωματικής και ψυχικής ζωής όλων μας, αλλά τίποτε τέτοιο δεν δρομολογήθηκε.

Και να επιβάλετε μάλιστα θα έπρεπε αυτή η μέριμνα από αυτούς που με δική τους ευθύνη επέλεξαν να ζουν ως διαχειριστές της δικής μας ζωής επί της γης, αλλά όπως βλέπετε, τίποτε τέτοιο δεν σκέφτονται να κάνουν.

Και για να επιτευχθεί στα σίγουρα αυτός ο σκοπός, επισήμως έπρεπε κι από τα σχολεία ακόμη να διδάσκετε ο σωστός τρόπος της σωματικής και της πνευματικής μας εξέλιξης, από αυτούς και πάλι θα πω που ανέλαβαν να μας διαφεντεύουν ως διαχειριστές μας, αλλά κάτι τέτοιο ποτέ δεν είδαμε να γίνετε.

Αυτό λοιπόν έπρεπε να είναι το πρώτο μέλημά τους, αφού ανέλαβαν τον ρόλο της ψυχικής και σωματικής μας διαχείρισης αλλά αυτοί επέλεξαν να μας μεταχειρίζονται σαν πρόβατα επί σφαγή, για να αυξήσουν τα εντελώς προσωπικά τους οικονομικά ζητούμενα, εκπληρώνοντας τον δικό τους μίζερου σκοπού ζωής επί της γης, αφού πείστηκαν από τους δαίμονες ότι άλλη ζωή μετά αυτήν δεν υπάρχει.

Από την στιγμή όμως που από μόνοι τους επέλεξαν να ζουν ανάμεσά μας, ακολουθώντας διαφορετικό από τον δικό μας σκοπό ζωής και κατάφεραν με κρυφές συμφωνίες να είναι διαχειριστές της δικής μας, θα ήθελαν λέτε να γνωρίζουν, ότι έχουμε και ψυχή στο σώμα μας κι ότι δικός της σκοπός είναι να αποκτήσει συγκεκριμένα δεδομένα όσο ζει επί της γης κι εντός υμών των ανθρώπων;

Ο μισάνθρωπος διάβολος βέβαια βρίσκεται πίσω από την δική τους δήθεν επιλογή να ζουν μόνον για τα άχρηστα χρήματα κι αυτός είναι που τους χρησιμοποιεί παντοιοτρόπως, μέχρι να ικανοποιήσει με την βοήθειά τους τα δικά του εχθρικά κατά των ανθρώπων σχέδια.

Ως πουλημένους στην δική του δικαιοδοσία βέβαια τους έχει για βοηθούς του, αφού χωρίς να το καταλάβουν κι αυτοί έχουν εξαγοραστεί. Κι αφού εξαγοράστηκαν, θέλοντας και μη πια είναι υποχρεωμένοι να υπακούουν στις εντολές του, για να μη χάσουν αυτά που τους έταξε, έστω κι αν όλα είναι ευτελής αξίας πράγματα και πρόσκαιρες εξουσίες.

Και τα κάνει όλα αυτά ο διάβολος, γιατί ποτέ δεν θέλησε να δει την πνευματική εξέλιξη των ανθρώπων, αλλά ούτε και θα επέτρεπε ποτέ να μπουν οι άνθρωποι στην λογική, του να ετοιμάσουν την ψυχή τους για τον Θεό και πατέρα τους.

Αυτός άλλωστε είναι κι ο λόγος που φρόντισε, ως όντως πολύ καλά οργανωμένος, να μη γίνετε από κανέναν άνθρωπο πιστευτή η ύπαρξη της ψυχής, όπως κι ο σκοπός της, ώστε ποτέ να μην ωριμάσουν πνευματικά οι ψυχές των ανθρώπων και ποτέ να μην αποδημήσουν προς τον δημιουργό τους.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, καμία από τις παραπάνω υποχρεώσεις μας δεν θέλει να ολοκληρωθεί ο εχθρός όλων μας, γιατί έτσι θα χάσει κι αυτός την ψεύτικη εξουσίας που ζήτησε από τον Θεό και πατέρα μας να έχει εις βάρος μας, όπως και στα προηγούμενα σας το ανάφερα.

Του επέτρεψε μεν ο Θεός την δυνατότητα να εμπλέκετε στην ζωή των ανθρώπων όπως κι αν αυτός το σκέφτεται, αλλά και ποτέ δεν μας άφησε μόνους να τον αντιμετωπίζουμε ως μόνιμο εχθρό μας, αφού από την αρχή μας το είπε και συνεχώς μας το τονίζει ακόμη και στις μέρες μας, ότι όσο είμαστε οικειοθελώς μαζί Του, κανείς και τίποτε δεν μπορεί να  μας πειράξει, ή να μας κάνει κάποιο κακό.

Αν όμως με δική μας επιθυμία κι ανεξέλεγκτα μάλιστα ακολουθούμε, ότι σπέρνει μέσα μας ο διάβολος μαζί με τους προσκυνημένους του, Αυτός πουθενά δεν έχει σκοπό να εμπλακεί.

Αν δεν ζητήσουμε εμείς δηλαδή και με την θέλησή μας μάλιστα την βοήθεια Του, ποτέ δεν θα παρέμβει στην ζωή μας από μόνος Του, σεβόμενος την ελευθερία των επιλογών που μας επέτρεψε να έχουμε ως ελεύθερα όντα.

Ο διάβολος βέβαια δεν βάζει στο μυαλό του τέτοιες συναισθηματικές σκέψεις κι επειδή ξέρει τι πρέπει να κάνει ως εχθρός μας, ασφαλώς και ζητάει από την μια την άδεια να μας κάνει ότι βάζει ο άρρωστος νους του κι από την άλλη, κάνει τα πάντα μέχρι να μας δει όλους στην βρόμικη αγκαλιά του εμβολιασμένους, για να ικανοποιήσει τον δικό του άμετρο εγωισμό, ευελπιστώντας να καταλήξουμε όλοι μας στο δικό του ανύπαρκτο βασίλειο.

Αυτά λοιπόν θέλοντας να επιτύχει εις βάρος μας, θα άφηνε λέτε ποτέ τους ανθρώπους να του φύγουν ακολουθώντας τις εντολές του πατέρα τους κι εξαιτίας της φυγής τους να χάσει αυτός την εξουσία που φαντάζετε ότι μπορεί να έχει επάνω μας;

Για να εξασφαλίσει όμως τα δικά του σκοτεινά σχέδια, συνεχώς παροτρύνει τους προσκυνημένους του να μας βάζουν προσχώματα, ώστε ποτέ να μην μπορέσουμε να φτάσουμε στην αγάπη του Χριστού μας κι αυτός είναι ο λόγος που εμφάνισε πρόσφατα τους εχθρικούς ιούς του, για να δικαιολογήσει μέσω αυτών και τον απαράδεκτο για ελεύθερους ανθρώπους εμβολιασμό μας.

Και σαν υπέρογκη κατολίσθηση έχει σκοπό να ρίξει κατά πάνω μας όσα περισσότερα μπορέσει από τα προσχώματα που εφευρίσκει, ώστε ποτέ να μη μας μείνει χρόνος ελεύθερος και ηρεμία σκέψεως, να ζητήσουμε την συμπαράσταση του Χριστού μας στα προβλήματα που μας προκαλεί.

Όσα κι αν μας προκαλεί όμως, στον Χριστό μας οφείλουμε να τα παρουσιάζουμε, ώστε Αυτός να μεριμνά για την ελευθερία της γήινης ζωής μας, όπως και για την ελευθερία της άυλης ζωής που ακολουθεί μετά από αυτήν και δεν είναι άλλη από την αγκαλιά της αγάπης του Θεού και πατέρα μας.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *