Ο ερωτευμένος που νόμιζε ότι αγαπούσε

   Στην μαρίνα της περιοχής μας βρέθηκα με το αυτοκίνητό μου ένα απόγευμα, μετά βέβαια κι από την άδεια που πήρα από το γνωστό μηχάνημα της παγκοσμιοποίησης, προκειμένου να μου επιτρέψει να περπατήσω όπως το είχα ανάγκη.

Όταν έφτασα εκεί δε, αμέσως επιδόθηκα στην εφαρμογή του σκοπού μου, αφού βέβαια πάρκαρα πρώτα το αυτοκίνητό μου σε μια άκρη και ανάμεσα σε πολλά άλλα όπως έβλεπα.

Κι ενώ βάδιζα κάπως γρήγορα θα έλεγα σαν να έκανα άθληση εκεί, σκέφτηκα να συνεχίσω με τον ίδιο ρυθμό και να κάνω αρκετούς γύρους μάλιστα την πλατεία, μια και μου φάνηκε ότι θα μπορούσα να ανταποκριθώ.

Έτσι βαδίζοντας λοιπό, παρατηρούσα ότι και άλλοι σαν κι εμένα βαδιστές έκαναν το ίδιο και μαζί με αυτούς, έβλεπα κι έναν νεαρό όπως έκρινα από τον σωματότυπό του, να στέκετε για αρκετή ώρα όρθιος στην προκυμαία της μαρίνας, έχοντας βυθισμένο το μυαλό του όπως έδειχνε, στον πάτο της θάλασσα που είχε μπροστά του.

Μετά από δυο τρεις γύρους όμως, αποφάσισα να πλησιάσω τον νεαρό, ώστε να διαπιστώσω αν μπορούσα, αν είχε βάση δηλαδή αυτό που περνούσε από το μυαλό μου και με ανησυχούσε.

Στάθηκα λοιπόν δίπλα του κάποια στιγμή κι όπως έβλεπα από την έκφραση του προσώπου του, πράγματι έδειχνε σαν να είχε ρίξει άγκυρα στον πάτο της θάλασσας και μάλλον δεν είχε σκοπό να βγει στην επιφάνια.

Αυτός βέβαια, δεν έδωσε καμιά σημασία στην δική μου παρουσία, αλλά εμένα συνέχισε να με προβληματίζει η διάρκεια της στάσης του στο ίδιο σημείο, όπως και το ότι πατούσε στην άκρη του κρασπέδου, με ορατό τον κίνδυνο να πέσει στην θάλασσα χωρίς να το υπολογίζει.

Μια και ήμουν κοντά του λοιπόν, αποφάσισα να του μιλήσω, προκειμένου να του πω να κάνει λίγο ποιο πίσω για την ασφάλειά του, αλλά και την ανησυχία μου να καλύψω θέλησα, γιατί έβαλα με το μυαλό μου, ότι μάλλον μελετούσε να πέσει στην θάλασσα.

Και που του μίλησα όμως, λέγοντάς του ότι έπρεπε να προσέχει εκεί που πατούσε, τίποτε δεν άκουσε. Αυτός ήταν κι ο λόγος άλλωστε, που πέρασα πίσω του κι από το μπουφάν που φορούσε τον τράβηξα, ενώ για δεύτερη φορά του έλεγα τα ίδια με πολύ προσοχή, μη τυχών κι αντιδράσει απρόβλεπτα.

Έκανε τελικά ένα βήμα πίσω ο νεαρός και καθώς γύρισε να με δει χωρίς να απαντά, τον γιό κάποιου πολύ γνωστού μου αναγνώρισα στο πρόσωπό του και πολύ μεγάλη εντύπωση μου έκανε η παρουσία του εκεί, γιατί αρκετά μακριά βρισκόταν από την περιοχή που έμενε.

Με αναγνώρισε βέβαια όταν με είδε και πολλά είπαμε στην συνέχεια, αν και δυσκολεύτηκα είναι αλήθεια μέχρι να τον απομακρύνω από το συγκεκριμένο σημείο, από φόβο όπως σας είπα, μη πέσει για κάποιο λόγο στην θάλασσα.

Κι ο λόγος που τον έφερε εκεί, αρκετά χαζός ήταν όπως τον άκουσα να μου τον περιγράφει και χαρακτηριστικό της νεαρής του ηλικίας ήταν, αν και πλησίαζε τα τριάντα του χρόνια όπως μου είπε.

Ομολόγησε δηλαδή, ότι χωρείς να καταλάβει πως έγινε αυτό, αγάπησε μια πολύ όμορφη κοπέλα, η οποία τον απέρριψε για τους δικούς της λόγους κι από αγάπη πληγωμένος όπως το δικαιολογούσε στον εαυτό του, δεν ήθελε πλέον να συνεχίσει την ζωή του.

Τί να έλεγα λοιπόν στον Χρήστο, που τον κυρίευσε ο εγωισμός και νόμιζε ότι αγαπούσε; Άκου να σου πω Χρήστο του είπα στο τέλος. Αν πράγματι αγαπούσες την κοπέλα, θα δεχόσουν την απόφασή της με λογική σειρά.

Θα κατανοούσες δηλαδή, ότι δεν ήταν κτήμα σου. Ούτε βέβαια και δούλη σου ήταν. Αλλά ούτε κι έρμαιο στις δικές σου επιθυμίες ήταν. Θα ήξερες δηλαδή, ότι είχε το δικαίωμα να διαλέξει για τον εαυτό της, όποιον αυτή θα ήθελε για σύζυγό της, αν βέβαια ενδιαφερόταν για κάτι τέτοιο, ή για σύντροφό της, όπως αποκαλούν τώρα τελευταία οι άνθρωποι τέτοιες σχέσεις.

Εσύ όμως δεν νοιάστηκες καθόλου για τα δικά της δικαιώματα κι από άκρατο εγωισμό κινούμενος, μάλλον σκέφτηκες να τερματίσεις την ζωή σου, γιατί δεν έγινε αυτό που εσύ ήθελες.

Θέλησες δηλαδή να ικανοποιήσεις τις δικές σου επιθυμίες κι ας πλήρωνε η κοπέλα την αξία των δικών σου επιθυμιών, όσο ακριβά κι αν της στοίχιζε.

Αυτό έκανες με λίγα λόγια κι επειδή από εγωισμό και μόνον δεν σου άρεσε το αποτέλεσμα που σου προέκυψε, σκέφτηκες να κάνεις κάτι άλλο κι ακόμη ποιο εγωιστικό, έστω κι αν ήταν εις βάρος της ζωής σου, που κι αυτή δεν είναι δική σου.

Όποιος αγαπάει Χρήστο, δεν σκοτώνει αυτόν που αγαπάει. Τον εγωισμό του σκοτώνει. Και το κάνει εν γνώση του αυτό, για να βοηθήσει αυτόν που αγαπάει, να κάνει αυτό που εκείνος θέλει.

Αναγνωρίζοντας δηλαδή τα δικαιώματα αυτού που αγαπάει, δέχεται ήρεμα τις ενέργειές του, όποιες κι αν είναι, όσο κι αν δεν του αρέσουν. Κατάλαβες Χρήστο;

Γι’ αυτό λοιπόν, πρέπει να παραδεχθείς επιτέλους, ότι ο εγωισμός σου ήταν αυτός που πληγώθηκε και κακώς του έδωσες περιθώρια, ώστε να σε στείλει σε χειρότερες περιπέτειες από αυτήν που πέρασες κι ακόμη σε βασανίζει.

Και θα σου δώσω τώρα μερικά στοιχεία να έχεις υπόψιν σου, ώστε να οριοθετείς σωστά ανάμεσα στον εγωισμό και στην πραγματική αγάπη, για να μη κάνεις άλλη φορά το ίδιο λάθος, και να νομίζεις ότι αγαπάς, ενώ εσύ ζεις μέσα σε πελάγη εγωισμό.

Άκου λοιπόν Χρήστο. Αγαπώ σημαίνει προσφέρω. Δίνω δηλαδή. Όχι παίρνω, ούτε αρπάζω, ούτε επιθυμώ τα του άλλου. Και ότι έχω και είναι χρήσιμο στον διπλανό μου, όποιος κι αν είναι, του το δίνω χωρίς να περιμένω τίποτε από τον ίδιον, ή από κάποιον άλλον.

Και κάνω αυτό που είμαι υποχρεωμένος πρέπει να ξέρεις, γιατί κι ο Χριστός μας το δίδαξε αυτό και το ίδιο κάνει. Τα πάντα δηλαδή μας δίνει από αγάπη. Και βλέπεις; Δεν απαιτεί να τον αγαπάμε. Αν θέλετε μας είπε, ακολουθήστε πίσω μου.

Κι αν μας άφησε την εντολή να αγαπάμε τους ανθρώπους, για το δικό μας καλό το είπε, προκειμένου να σπουδάσουμε την αγάπη, αλλά και συγκάτοικοί Του να γίνουμε, γιατί εκεί που ζει  Αυτός και μας θέλει μαζί Του, μόνον να αγαπούν ξέρουν.

Ξεκινώντας να αγαπούμε Αυτόν λοιπόν πρώτα θα μπούμε στην μαθητία της αγάπης. Αν δεν μάθουμε να αγαπάμε τον Χριστό μας όμως, ούτε την οικογένειά μας θα αγαπήσουμε ποτέ, ούτε την πατρίδα μας που κι αυτή, η μεγαλύτερη οικογένειά μας είναι.

Και φυσικά, ούτε και τον εαυτό μας θα αγαπήσουμε, αν δεν μάθουμε να αγαπάμε έμπρακτα όλους τους συνανθρώπους μας, όποιοι κι αν είναι. Ακόμη κι αυτούς που ηθελημένα μας έκαναν κάποιο κακό. Κατάλαβες τώρα Χρήστο τι θα πει αγαπώ;

Και αλίμονο γι’ αυτούς πρέπει να σου πω Χρήστο, που σαν κι εμάς τσιγκουνεύονται να προσφέρουν την αγάπη γύρο τους, γιατί αυτοί φταίνε επί της ουσίας, που όλος ο κόσμος αυτοδηλητηριάζεται.

Είδες τώρα Χρήστο, τι ζημιά κάνει στην ζωή μας η έλλειψη της πραγματικής αγάπης, από τις σκέψεις μας κι από τις ενέργειές μας; Σκέψου τώρα και την ζημιά που κάνει ο εγωισμό, αφού αυτός ιδικά, δεν έχει ίχνος αγάπης μέσα του.

Και για να μη νομίζεις τώρα, ότι μόνον σ’ εσένα έγινε αυτή η επίδραση της απόρριψης, θα σου πω και τι έκανε ο γιός ενός άλλου φίλου μου.

Κι αυτός που λες είχε μια παρόμοια απόρριψη και για να την εκδικηθεί από πληγωμένο εγωισμό σαν κι εσένα, δεν πήγε να πνιγεί όπως αρχικά το σκέφτηκε, αλλά πήγε στο καζίνο, να πνίξει τον εαυτό του και τον πατέρα του στα χρέη.

Εκεί λοιπόν ξημέρωνε και νυσταγμένος έφτανε στο σχολείο που εργαζόταν ως καθηγητής, μέχρι που τον απέλυσαν τελικά, γιατί δεν μπορούσε να υποστηρίξει την εργασία του όπως του είπαν.

Μένοντας και χωρίς δουλειά όμως, πήγε σε μια τράπεζα και ζήτησε δάνειο, για να στηρίξει οικονομικά την σχολή Ισπανικών που πέρασε από το μυαλό του να ανοίξει.

Πείρε βέβαια το δάνειο αφού έβαλε υποθήκη τα ακίνητα που του έδωσε ο πατέρας του, αλλά δεν έφυγε ποτέ από το καζίνο. Κι επειδή εκεί δεν χαρίζουν, ούτε μοιράζουν χρήματα στους πληγέντας από εγωισμό, άρχισαν να του ζητούν τα χρήματα που του έδιναν, για να παίζει μέρα και νύχτα στα μηχανάκια τους.

Άνοιξε μεν την σχολή του, αλλά όσα παιδιά πήγαν να μάθουν Ισπανικά, τίποτε δεν καταλάβαιναν, γιατί νυσταγμένος καθώς ήταν συνεχώς, δεν μπορούσε να αρθρώσει σωστά και με την ανάλογη προφορά την γλώσσα που δίδασκε, με αποτέλεσμα να φύγουν οι μαθητές του και να τον αφήσουν μόνο του.

Χωρίς έσοδα λοιπό, φορτωμένος με οικονομικές υποχρεώσεις, κατέφυγε μια μέρα στον πατέρα του αφού από καιρό πια ζούσε μόνος, από τον οποίο και ζήτησε να τον συμπαρασταθεί οικονομικά, αν και ήταν μια δεκαετία μεγαλύτερος από εσένα.

Από αγάπη για το παιδί του ο πατέρας του, ενέδωσε και του πλήρωσε αρκετά από αυτά που χρωστούσε στο καζίνο. Του είπε όμως ότι δεν θα το ξανακάνει αν επιμείνει να το επισκέπτεται.

Όσο για τα υπόλοιπα χρέη του καζίνου, υποχρεώθηκε να τα εξοφλεί με δώσεις ο πατέρας του και μάλιστα με την προσωπική του εγγύηση. Για τα χρέη του γιού του προς την τράπεζα όμως τίποτε δεν ήξερε, αφού του το έκρυψε ο γιός του.

Ναι αλλά δεν μπορούσε ο άνθρωπος να ανταπεξέλθει τα ποσά του καζίνου, γι’ αυτό και ζήτησε από τον γιό του μια μέρα να υποθηκεύσουν ένα από τα ακίνητα που του άφησε, ώστε να γλυτώσουν από τις βαριές υποχρεώσεις.

Όταν διαπίστωσε όμως, ότι όλα ήταν υποθηκευμένα, λίγο έλειψε να μείνει στον τόπο ο άνθρωπος. Ωστόσο, από εδώ είχε από εκεί είχε, πούλησε ένα ακίνητο της γυναίκας του, ώστε να εξοφλήσει το καζίνο τουλάχιστον, από τους ανθρώπους του οποίου ζήτησε να μην τον πιστώνουν πλέον, γιατί δεν θα είχε με τι άλλο να τους εξοφλήσει.

Ευτυχώς λυπήθηκαν τον άτυχο και ογδοντάχρονο πατέρα του αυτοί και δεν επέτρεπαν πλέον στον γιό του να τους επισκέπτεται. Στην τράπεζα όμως, συνεχίζει να χρωστάει κι αν δεν τους καταβάλει κάθε μήνα τις δώσεις που του επέβαλαν, τον απείλησαν πια ότι θα του πάρουν τα ακίνητα.

Για να μη βρεθεί κι ο πατέρας του στον δρόμο λοιπόν, βάζοντας υποθήκη το δικό του σπίτι για να εξοφληθούν τα χρέη του γιού του, δεν το κάνει.

Και για να ζήσει ο γιός του, αναγκάζεται αυτός να του κάνει τα καθημερινά του ψώνια εις βάρος της δικής του ζωής, αφού τα χρήματα που παίρνει ως μισθό ο γιός του, από ένα ιδιωτικό σχολείο που εργάζεται πια ως καθηγητής, του τα κρατά όλα η τράπεζα.

Ο πατέρας του όμως, είναι συνταξιούχος και μαζί με την γυναίκα του ίσα που τα βγάζουν πέρα με το κόστος των γιατρών και των φαρμάκων που αναγκάζονται να πληρώνουν.

Για να συντηρήσουν λοιπόν την ζωή του παιδιού τους από τα δικά τους έσοδα οι άνθρωποι, πολλές φορές μένουν νηστικοί. Άκουσες Χρήστο τι έκανε ένας άλλος σαν κι εσένα που μπέρδεψε το αγαπώ με τον εγωισμό;

Γύρνα στα συγκαλά σου λοιπόν για το καλό που σου θέλω και μη στεναχωρείς περισσότερο τον πατέρα σου αν πράγματι τον αγαπάς κι αν κατάλαβες από αυτά που σου είπα, πως είναι το αγαπώ.

Μου είπε ο πατέρας σου βέβαια, ότι αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα μαζί σου, αλλά δεν θέλησε να μου τα πει και με λεπτομέρειες. Αλλά κι εγώ όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορούσα να βάλω κάτι τέτοιο στο μυαλό μου.

Αυτά έλεγα στον Χρήστο λοιπόν, αν και άχνα δεν έβγαζε αυτός από το στόμα του. Όταν πια τον πίεζα να με ακολουθήσει, τότε μόνον είπε κάτι. Κύριε Μιχάλη, ούτε και στην θάλασσα ήθελα να πέσω από εγωισμό, γιατί πολύ βρόμικη ήταν.

Καλά έκανες όμως και μου τα είπες όλα αυτά. Δεν ξέρω αν θα τα θυμάμαι αύριο ή μεθαύριο, αλλά θα προσπαθήσω να μάθω τι σημαίνει αγαπώ, ώστε και τον πατέρα μου να ευχαριστήσω γιατί έκανε πάρα πολλά για μένα και ποτέ δεν του είπα ένα απλό ευχαριστώ.

Έχεις όμως χρόνο να με πας μέχρι το σπίτι μου; Δεν θέλω να έρθει αυτός εδώ και να του δίνω εξηγήσεις, για τον λόγο που βρέθηκα στην μαρίνα. Μπορείς λοιπόν να με πας μέχρι εκεί;

Ασφαλώς του είπα και πράγματι τον πήγα στο σπίτι τους.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *