Ο μαινόμενος ταύρος

tauros  Πέρασε αρκετή ώρα από τότε που κατέβηκα από το τρένο, μέσω του οποίου μεταφέρθηκα παρέα με τα ζώντα ζώα από τα σύνορα, στον εμπορευματικό σταθμό της πόλης μας και σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, μπόρεσα να διευθετήσω αρκετές από τις υποθέσεις, που από εμένα περίμεναν την λύση τους.

 Όπως παρατηρούσα όμως, στο ίδιο χρονικό διάστημα, δεν κατάφερε εκείνος ο συρμός να περάσει ολόκληρος από τον χώρο του σταθμού, στο χώρο των στάβλων. Για κάποιο λόγο, παρέμενε σταματημένος, στο ίδιο σημείο.

  Δεν ήμουν σε θέση να ξέρω το γιατί, αλλά από όσα μπορούσα να βλέπω από μακριά τουλάχιστον, ο μισός βρισκόταν στον χώρο του σταθμού κι ο άλλος μισός μέσα στο λιμάνι.

 Η στάση που έκανε το τρένο όμως στο συγκεκριμένο σημείο, προκάλεσε πολλά προβλήματα στους δρόμους της πέριξ περιοχής, δεδομένου ότι έκλεισε κάθετα τον κεντρικό δρόμο Θεσσαλονίκη – Αθηνών κι αυτός ήταν ο λόγος που βούιζε η περιοχή από τα αλλεπάλληλα κορναρίσματα των μποτιλιαρισμένων αυτοκινήτων.

 Προκειμένου να μάθω τι γίνεται και γιατί σταμάτησε εκεί το τρένο με τα ζώα, αναγκάστηκα να ρωτήσω κάποιον που τον είδα να έρχεται με τα πόδια στον χώρο φόρτωσης του σταθμού.

 – Τι φασαρία είναι αυτή ρε Μήτσο; Τι γίνεται εκεί έξω; Και γιατί το τρένο δεν ελευθερώνει τον δρόμο;

 – Μεγάλο πρόβλημα αδελφέ μου. Αυτό το τρένο μεταφέρει μοσχάρια και όπως ήταν στο πρόγραμμα του, πήγαινε προς τους στάβλους. Την στιγμή που περνούσε όμως από το δρόμο, ένα τεράστιο από αυτά πήδηξε πάνω από την πόρτα του βαγονιού που το μετέφερε και βρέθηκε στον δρόμο.

  Λύθηκε προφανώς από εκεί που το είχαν δεμένο και λυτό τώρα αυτό, κυνηγάει αλαφιασμένο όποιον βλέπει να κινείται μπροστά του, αλλά και χτυπά με τα κέρατα του οτιδήποτε άλλο το ερεθίζει κινούμενο.

 Έτσι συμπεριφερόμενο όμως, είδα να ξηλώνει πολλές από τις πόρτες αυτοκινήτων που βρήκαν ανοιχτές, όταν  οι οδηγοί τους  βγήκαν έξω από αυτά, στην προσπάθεια τους να απομακρύνουν αυτοί το ζώο από τον δρόμο, αφού από μόνο του αυτό δεν έλεγε να το κάνει.

 Αγριεμένο από τις φωνές και τα κορναρίσματα, ακόμη και τώρα συνεχίζει να απειλεί όσους τολμούν να το πλησιάσουν, στην προσπάθεια τους να βοηθήσουν τους οδηγούς να επιστρέψουν στα αυτοκίνητα τους.

 Αν δεν καταφέρουν όμως να απομακρύνουν σύντομα τα αυτοκίνητα από τον δρόμο, όπως κι αυτό το επικίνδυνο ζώο, βλέπω να μένει κλειστή ολόκληρη η πόλη από τα μποτιλιαρίσματα που θα μεγαλώνουν από ώρα σε ώρα.

  Αυτά μου διηγήθηκε ο άνθρωπος και όπως ήταν βιαστικός, πήγε αμέσως στην δουλειά του. Εγώ όμως έμεινα εκεί να σκέφτομαι μόνος μου το τι μπορεί να έγινε με το λυτό μοσχάρι κι επειδή δεν ήταν δυνατόν να μείνω αδιάφορος για όσα άκουσα, βγήκα στον δρόμο να δω από κοντά το τι γινόταν.

 Είχα και προσωπικούς λόγους να το κάνω αυτό, γιατί αργούσαν να έρθουν στον σταθμό τα φορτηγά με τα βαμβάκια που περίμενα, κι εγώ έπρεπε να ξέρω αν το περιστατικό του ταύρου ήταν η αιτία της αργοπορίας τους, ή κάποιος άλλος λόγος.

  Όταν μετά από λίγο βρέθηκα στον δρόμο όμως, είδα ότι η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη από όσα μου την περιέγραψε ο Μήτσος και αυτή μάλιστα, ήταν ακόμη πιο χειρότερη από όσα εγώ υπολόγιζα να την βρω.

 Το ζώο που έβλεπα να επιτίθεται αγριεμένο προς οτιδήποτε βρισκόταν σε κίνηση, δεν ήταν όπως υπολόγιζα αυτό που πριν από μια ώρα περίπου βρισκόμουν εγώ μαζί του στο ίδιο βαγόνι κι όπως σας ανέφερα ενοχλούσε λυτό τα υπόλοιπα.

 Αυτό που έβλεπα εκεί; Ήταν πολύ πιο μεγάλο και έτρεχε πέρα δώθε στον δρόμο, με στόχο ποιον και τι να χτυπήσει με τα τεράστια κέρατα του. Έκανε όντως πολλές ζημιές στα αυτοκίνητα όπως και προσωπικά το διαπίστωνα και όπως το έδειχνε εκείνη την στιγμή, επιχειρούσε να κάνει ζημιά με αυτά και στα βαγόνια του συρμού που το μετέφερε εκεί από τα σύνορα.

 Και δεν ήταν μόνον αυτό που προκαλούσε αναστάτωση εκεί, γιατί όπως και φαινόταν αυτό από τις αντιδράσεις τους, μάλωναν και οι οδηγοί με τον μηχανοδηγό της αμαξοστοιχίας, από τον οποίον ζητούσαν την αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν από τα κέρατα του ταύρου, θεωρώντας ότι αυτός ήταν υπεύθυνος για όσα τους συνέβησαν.

 Αυτός δε, βρέθηκε εμπλεκόμενος σ’ εκείνον τον καυγά, όταν κατέβηκε από την ντιζελομηχανή του να δει τι έγινε και πως βρέθηκε ένα αυτοκίνητο κάτω από ένα εκ των βαγονιών του όπως τον πληροφόρησαν οι συνάδελφοί του, αγνοώντας βέβαια την ύπαρξη του ταύρου στον δρόμο.

 Και με τους συναδέλφους του μάλωναν οι οδηγοί, αφού ούτε κι αυτοί μεριμνούσαν να μετακινήσουν το τρένο ώστε να ελευθερωθεί ο δρόμος. Ο οδηγός πάλι του αυτοκινήτου που βρισκόταν σφηνωμένο κάτω από το βαγόνι, προσπαθούσε να εξηγήσει στους σιδηροδρομικούς, το πώς και γιατί βρέθηκε εκεί κάτω.

 – Τρόμαξα τους έλεγε. Και πώς να μην τρόμαζα; Αφού όταν πλησίασα τον συρμό, είδα ξαφνικά αυτόν τον μεγαλόσωμο ταύρο να πηδά πάνω από το κινούμενο βαγόνι. Βρέθηκε μπροστά μου με τεντωμένα τα κέρατα του και από την τρομάρα που πήρα, αντί να πατήσω φρένο όπως έπρεπε, πάτησα άθελα μου το γκάζι, με αποτέλεσμα να βρεθώ κάτω από το βαγόνι, από όπου και μετά βίας πρόλαβα να βγω εγώ τουλάχιστον σώος.

 Αυτά τους έλεγε ο άνθρωπος κι επειδή αυτός ήταν ο λόγος που βρέθηκε το αυτοκίνητο του κάτω από το τρένο, θεωρούσε τους σιδηροδρομικούς υπεύθυνους για όσα του συνέβησαν και ίσως να είχε δίκαιο για όσα τους καταλόγιζε, αφού ούτε και αυτοί ήταν σωστοί.

 Δεν μερίμνησαν δηλαδή επαρκώς και καθώς θα έπρεπε για την ασφαλή διέλευση του συρμού τους από τον σταθμό στο λιμάνι. Αλλά και πώς να υπέθεταν μια τέτοια κίνηση από τον ταύρο; Όταν ήξεραν ότι όλα τα ζώα βρισκόταν καλά δεμένα από τις υποδοχές τους;

 Να όμως που έγινε τελικά το ανεπάντεχο και το ζώο βρέθηκε ελεύθερο στον δρόμο. Εκεί κάτω όμως αυτό, έκανε ότι ήθελε, αφού κανείς δεν μπορούσε να το πλησιάσει ώστε να το τιθασεύσει και ο μηχανοδηγός που ήθελε να δώσει δίκαιο στον εαυτό του για τον λόγο που δεν μπορούσε πλέον να απομακρύνει την αμαξοστοιχία του από τον δρόμο, αυτά τους έλεγε ως δικαιολογία.

 – Εγώ κατέβηκα από την μηχανή μου να δω τι έγινε και πως βρέθηκε ένα αυτοκίνητο κάτω από το βαγόνι όπως μου έλεγαν οι συνάδελφοι μου, αλλά και να μάθω ήθελα τον λόγο που υπήρχαν τόσες πολλές φωνές όπως και τόσος θόρυβος από τα κορναρίσματα.

 Όταν πλησίασα όμως στον δρόμο, βρέθηκα αντιμέτωπος με τον ταύρο, ο οποίος με έβαλε στο κυνηγητό μόλις με είδε και από τότε και μετά, επ’ ουδενί μου επιτρέπει να επιστρέψω στην μηχανή μου. Πώς λοιπόν να μετακινήσω τον συρμό;

  Αυτά λοιπόν έλεγαν αυτοί μεταξύ τους και έτσι συζητώντας, έψαχναν να βρουν ανάμεσα τους, το ποιος θα μπορούσε να ήταν ο κύριος υπαίτιος του συνόλου των ατυχημάτων που τους προέκυψαν.

 Κι επειδή δεν ήταν δυνατόν να τον εντοπίσουν αυτόν από μόνοι τους, έφτασαν στον χώρο του ατυχήματος πολλοί και από διάφορες υπηρεσίες προκειμένου να τους βοηθήσουν.

 Ήρθε δηλαδή εκεί, η τροχαία, η πυροσβεστική, οι υπεύθυνοι του ΟΣΕ, το εκατό, οι ασφαλιστικές εταιρείες των χτυπημένων αυτοκινήτων, η Ε.ΥΔ.ΑΠ., η Δ.Ε.Η., η σταβλάρχες, οι υπεύθυνοι της ασφάλεια του λιμένος, καθώς και οι άνθρωποι της φιλοζωικής εταιρείας, οι οποίοι ήρθαν εκεί να υπερασπιστούν το ζώο, υποστηρίζοντας ότι για κανένα λόγο δεν θα μπορούσε να φταίει ο ταύρος για όσα προκάλεσε.

 Μαζί με όλους αυτούς που προανέφερα, στάθηκαν να δουν τι γίνεται και ένα σορό περίεργοι, οι οποίοι δεν έλεγαν να απομακρυνθούν από τον χώρο όσο κι αν τους το ζητούσαν οι αρμόδιοι των παραπάνω υπηρεσιών.

 Ήθελαν να παρακολουθήσουν και αυτοί την συνέχεια των αντιδράσεων του ταύρου, γι’ αυτό και μαζί με όλους τους άλλους, έκαναν και αυτοί κουβέντες για το τι θα μπορούσε ενδεχομένως να γίνει, προκειμένου να απομακρυνθεί το τρένο, να φύγει από την διασταύρωση ο ταύρος και να αδειάσουν οι γύρο δρόμοι όπως και ο κεντρικός δρόμος Θεσσαλονίκης – Αθηνών από τα αυτοκίνητα.

 Μέχρι να πάρουν όμως κάποια απόφαση οι αρμόδιοι για το τι θα έπρεπε να κάνουν, ο ταύρος αλώνιζε και αλώνιζε τρέχοντας ασταμάτητα, ανάμεσα στο ακινητοποιημένο τρένο και στα επίσης ακινητοποιημένα αυτοκίνητα, αυτά δηλαδή που βρισκόταν συνωστισμένα στην λωρίδα του δρόμου που οδηγεί προς την είσοδο της πόλης.

 Από την άλλη πλευρά του τρένου όμως, έκλεισαν οι φορείς τον δρόμο της εξόδου της πόλης, τοποθετώντας όλα τα υπηρεσιακά τους αυτοκίνητα και στις δύο λωρίδες του, με αποτέλεσμα να αποκλείεται μεν η είσοδος, αλλά και να διευκολύνετε κάπως η έξοδος των οχημάτων από παράπλευρες επιλογές και αυτός ήταν ο λόγος που υπήρχε εκεί γενικό μποτιλιάρισμα.

 Αυτό σκεπτόμενοι προφανώς οι υπεύθυνοι, πήραν τελικά απόφαση για το τι έπρεπε να κάνουν, όπως και το πώς θα έπρεπε να ενεργήσουν προκειμένου να φέρουν θεμιτό για όλους αποτέλεσμα, γι’ αυτό και μετά από λίγο είδαμε κάποιον από τους πυροσβέστες να πλησιάζει εσκεμμένα τον ταύρο και μάλιστα πολύ κοντά.

 Μόλις τον εντόπισε αυτός; Τον έβαλε στο κυνήγι και τον κυνηγούσε με μανία ανάμεσα στα αυτοκίνητα, αλλά και μπροστά στα έντρομα μάτια των επιβατών τους, που με πολύ αγωνία κλεισμένοι σ’ αυτά, έβλεπαν τις αντιδράσεις του ταύρου.

 Την απασχόληση του ταύρου προφανώς σκέφτηκαν να προκαλέσουν οι αρμόδιοι, γιατί μόλις τον είδαν να τρέχει πίσω από τον πυροσβέστη, έτρεξαν όλοι μαζί και τράβηξαν στα γρήγορα το σφηνωμένο αυτοκίνητο κάτω από το βαγόνι και έτσι ελευθέρωσαν τις γραμμές του τρένου, αλλά και το ίδιο το τρένο.

 Με την ίδια ευκαιρία, ανέβηκε και ο μηχανοδηγός στην μηχανή του κι έτσι άρχισε με προσοχή και σιγά, σιγά, να περνά ολόκληρο τον συρμό του μέσα στο λιμάνι.

 Αυτό ήταν άλλωστε που από την αρχή ζητούσαν από όλους οι τροχονόμοι πράγμα βέβαια που δρομολογήθηκε επί τέλους, γι’ αυτό και μετά την απομάκρυνση του τρένου από τον δρόμο, σκεφτόταν πλέον το πώς θα ελευθερωθεί ο δρόμος από τον ταύρο, που εξακολουθούσε να κυνηγά τον πυροσβέστη και μετά να ψάξουν, για το ποιος και το γιατί και το πόσο ευθύνεται για όλα όσα έγιναν.

  Έως ότου περάσει όμως ολόκληρο το τρένο μέσα στο λιμάνι, το ζώο δεν έχανε καθόλου τον χρόνο του, αφού από την μια κυνηγούσε τον πυροσβέστη και από την άλλη χτυπούσε δυνατά με τα κέρατα του τα διερχόμενα βαγόνια, βάζοντας έτσι σε κίνδυνο την ίδια του την ζωή, χωρίς βέβαια να συναισθάνεται το τι ακριβώς έκανε.

 Όταν επιτέλους πέρασε το τρένο μέσα στο λιμάνι και έκλεισαν πίσω από αυτό την είσοδο προς αυτό οι σιδηροδρομικοί, το ζώο βρέθηκε ξαφνικά σε μεγαλύτερο χώρο και αυτό μάλλον του άνοιξε την όρεξη για περισσότερες ζημιές.

 Σταμάτησε προς στιγμήν να κυνηγά τον πυροσβέστη, που λαχανιασμένος καθώς ήταν, αλλά και φοβισμένος από τις διαθέσεις του ταύρου, δεν δίστασε να ανέβει σε μια σιδερένια και κλειστή πόρτα του σταθμού, από όπου πέρασε ασφαλής και ελεύθερος από την άλλη πλευρά και στο εσωτερικό του σταθμού.

 Γλίτωσε βέβαια αυτός, αλλά ο ταύρος δεν έλεγε να σταματήσει. Συνέχισε να τρέχει και μάλιστα σε μεγαλύτερο χώρο όπως είπα και έτρεχε έτσι ακριβώς, όπως βλέπουμε να κάνουν οι ταύροι στις Ισπανικές αρένες.

 Για να περιορίσουν όμως οι τροχονόμοι, το εκατό και η πυροσβεστική, τον χώρο του ταύρου, βρήκαν τρόπο και πέρασαν μερικά από τα πολλά οχήματα τους στην απέναντι πλευρά του δρόμου, αυτήν που επέτρεπε την είσοδο προς την πόλη, αλλά και την έξοδο από αυτήν.

 Κι αφού έκλεισαν με αυτά τις δύο λωρίδες του, υποχρέωσαν μετά όλα τα από ώρας ακινητοποιημένα αυτοκίνητα που βρισκόταν πίσω τους, όσα από αυτά μπορούσαν βέβαια να κινηθούν, υποχρεώνοντας τους οδηγούς τους να τα κατευθύνουν προς άλλη και παράλληλη είσοδο προς την πόλη.

 Εγκλωβισμένος λοιπόν ο ταύρος σ’ αυτόν τον μεγαλύτερο έστω χώρο, ούτε προς τα έξω μπορούσε να διαφύγει, αλλά ούτε και προς την οδό Τσιμισκή μπορούσε να περάσει, αφού και από εκεί ο δρόμος ήταν κλειστός.

 Καλά έκαναν και έκλεισαν τον δρόμο οι υπεύθυνοι με τα υπηρεσιακά τους αυτοκίνητα, γιατί έτσι και κατάφερνε να μπει ο μαινόμενος ταύρος σ’ αυτόν τον πολυσύχναστο δρόμο, με τις πολυάριθμες τζαμαρίες που διέθεταν τα καταστήματα του, οι ζημιές που είχε να προκαλέσει όταν θα αντίκριζε τον εαυτό του καθρεφτιζόμενος σ’ αυτές, θα ήταν όντως ανυπολόγιστες.

 Τα υπηρεσιακά τους αυτοκίνητα όμως είχαν τα φώτα τους αναμμένα και αυτά αναβόσβηναν συνεχώς, πράγμα που έκανε τον ταύρο να εξοργίζετε ακόμη περισσότερο, γι’ αυτό και έτρεχε ασταμάτητα, απειλώντας τους πάντες και τα πάντα και όπως ήταν φυσικό αυτό, κανείς πια δεν τολμούσε να τον πλησιάσει.

 Σκέφτηκαν λοιπόν, ότι μάλλον ήταν καλλίτερο για όλους το να τον πυροβολήσουν, προκειμένου να γλυτώσουν από όσα διακινδύνευαν, αλλά κανείς τους δεν έπαιρνε την ευθύνη.

 Οι φιλόζωοι όμως που ήταν εκεί και προστάτευαν τον ταύρο, δεν τους το επέτρεπαν αυτό, γι’ αυτό και πάλι προέκυπταν ατέρμονες καυγάδες. Εκείνη την δεδομένη στιγμή, έκανε την εμφάνιση του εκεί και φορτσάτος μάλιστα, ένας θείος μου.

 Με το φορτηγό που διέθετε αυτός, έκανε την τροφοδοσία των ζώων στους στάβλους, μεταφέροντας τους με αυτό τριφύλλι και μπάλες από ξερό άχυρο. Ο λόγος που βρέθηκε αυτός εκεί, ήταν ότι στην συγκεκριμένη διασταύρωση και απέναντι από τα δικαστήρια, υπήρχε τότε ένας μεγάλος μαντρότοιχος, μέσα στον οποίο υπήρχε μια επίσης μεγάλη αλάνα στο εσωτερικό της οποίας, είχε τις εγκαταστάσεις του ένα συνεργείο για φορτηγά αυτοκίνητα.

 Σ’ αυτό το συνεργείο είχε αφήσει ο θείος μου το φορτηγό του για σέρβις και έλειπε όταν μεσολάβησαν όλα αυτά που προκάλεσε ο ταύρος, αφού αυτός πήγε να φέρει τα ανταλλακτικά που χρειαζόταν στο φορτηγό του.

 Επέστρεφε από την αγορά λοιπόν όταν βρέθηκε μπροστά σε όλον εκείνον τον συνωστισμό κι επειδή βιαζόταν να τελειώσει με το σέρβις του φορτηγού του, δεν έδωσε την δέουσα προσοχή σε όσα του έλεγαν οι πυροσβέστες για τον κίνδυνο που διέτρεχε από ένα μοσχάρι, δεδομένου ότι περίμενε αυτό το τρένο με τα ζώα και έπρεπε να πάει στις αποθήκες του το συντομότερο, ώστε να φέρει από κει έγκαιρα την τροφή τους.

 Τίποτε λοιπόν δεν ήξερε για εκείνο το ζώο που έτρεχε μαινόμενο στον συγκεκριμένο χώρο αφού δεν το είδε, γι’ αυτό και αυτά απαντούσε με περισσή αυτοπεποίθηση προς τους πυροσβέστες, για όσα αυτοί του συνιστούσαν .

 – Λόγω της δουλειάς μου. Όλο με μοσχάρια έχω να κάνω και καμιά φορά δεν κινδύνεψα. Τώρα γιατί να κινδυνέψω;

 Μ’ αυτήν την σκέψη στο μυαλό του, προσπέρασε τους πυροσβέστες και μπήκε στον χώρο της διασταύρωσης με τα ανταλλακτικά στα χέρια κι έτσι όπως ήταν βιαστικός, ξαφνιάστηκε όταν ήρθε αντιμέτωπος με το μοσχάρι που τον κοιτούσε απειλητικά και έξυνε με την μπροστινή και αριστερή του πατούσα το χώμα πριν του επιτεθεί.

 Στο επόμενο δευτερόλεπτο, βρέθηκε κυνηγημένος από τον μεγαλόσωμο ταύρο, ο οποίος δεν ήταν σε θέση να ξεχωρίσει, ποιος ήταν αυτός που έτρεχε μπροστά του και για ποιον λόγο ήταν τόσο βιαστικός και τόσο απρόσεκτος, γι’ αυτό και ετοίμασε τα μεγάλα κέρατα του να τον υποδεχτεί αναλόγως στον χώρο που αυτός ήταν κυρίαρχος.

 Και ο θείος μου βέβαια αριστερός ήταν ιδεολογικά και έκανε πολλά χρόνια φυλακή γι’ αυτόν τον λόγο. Ο ταύρος όμως δεν καταλάβαινε από τέτοια, γι’ αυτό και τον κυνηγούσε, αδιαφορώντας για την υγεία του, εξαιτίας της οποίας και υποχρεώθηκε να υπογράψει μεταμέλεια και αυτός ήταν ο λόγος που τον αποφυλάκισαν.

 Για να τιμήσουν δε την προσφορά του στο κώμα που υποστήριζε, τον έστειλαν στην Μόσχα να του κάνουν εγχείρηση και εκεί του έβαλαν τον  βηματοδότη στην καρδιά του.

 Όταν επέστρεψε όμως από την Μόσχα. Ήρθε μαζί με την γυναίκα του να μας κάνει επίσκεψη το 1958, δεδομένου ότι αυτή ήταν ξαδέλφη του πατέρα μου και τότε ήταν που τον είδα εγώ για πρώτη μου φορά και αυτά εν ολίγοις έλεγε στον πατέρα μου για τα αποτελέσματα της υγείας του.

 Η εγχείρηση πήγε καλά και η κατάσταση της υγείας μου είναι επίσης πολύ καλή. Μόνον που είμαι υποχρεωμένος να επισκέπτομαι την Ρωσία κάθε πέντε χρόνια όπως μου είπε ο γιατρός που μου έκανε την εγχείρηση, γιατί θέλει να βλέπει από κοντά την κατάσταση μου ως ασθενή, αν κι εφόσον είμαι ζωντανός βέβαια μετά από πέντε χρόνια.

 Πήγε λοιπόν ο θείος στην Μόσχα όταν ήρθε η πρώτη πενταετία, αλλά δεν ζούσε ο γιατρός που τον εγχείρισε. Οι γιατροί που τον αντικατέστησαν, του είπαν να φύγει και να μην ξαναπάει στην Ρωσία για περεταίρω εξετάσεις, γιατί όπως και του το βεβαίωσαν αυτό, δεν θα ζούσε παραπάνω από δύο ή τρία χρόνια.

 Επέστρεψε στεναχωρημένος ο άνθρωπος από την Μόσχα κι όπως ήταν φυσικό αυτό, κάθισε στο σπίτι του και περίμενε να πεθάνει, αφού έτσι του συνέστησαν οι γιατροί να κάνει.

 Πέρασε όμως η προθεσμία που του έδωσαν κι επειδή δεν έλεγε να πεθάνει όπως ήταν προϋπολογισμένο, άρχισε να ανησυχεί. Περίμενε λοιπόν λίγο ακόμη να δει μήπως και έκαναν λάθος στον υπολογισμό των ημερών οι γιατροί κι αφού δεν ερχόταν ο θάνατος, πήρε κι αυτός την απόφαση να ζήσει δουλεύοντας τον υπόλοιπο χρόνο της αναμονής του θανάτου του και αυτό έλεγε στον εαυτό του.

 – Αν έρθει η ώρα να πεθάνω, ας πεθάνω τουλάχιστον εργαζόμενος.

 Αυτό είπε με θάρρος κι αμέσως σχεδόν μπήκε στην βιοπάλη. Μ’ αυτήν την πληγωμένη καρδιά λοιπόν και με τον βηματοδότη που του έβαλαν στην Μόσχα το 1958, αυτός ζούσε κι εργαζόταν σκληρά το 1974.

 Πήρε λοιπόν ένα φορτηγό και μ’ αυτό; Μάζευε στις αποθήκες του χόρτα και άχυρα, τα οποία διέθετε μετά στους κτηνοτρόφους.

 Στην δεκαπενταετία που μεσολάβησε εν τω μεταξύ, εγώ τον συνάντησα δύο ή τρεις φορές ακόμη κι αυτό πάλι σε ανύποπτο χρόνο. Όταν όμως μου έδωσαν την εντολή οι διευθυντές μας, να τους δώσω το κόστος παραμονής και συντήρησης των ζώων, αφού ήθελαν να αναλάβουμε την μεταφορά τους, πήγα στο σπίτι του και του ζήτησα να περάσει από τα γραφεία μας, προκειμένου να αναλάβει την σίτιση των ζώων αν τον ενδιέφερε, εφόσον βέβαια μας έβρισκε σύμφωνους η προσφορά του.

 Πήγε λοιπόν ο θείος μου στα γραφεία μας κι αφού συμφώνησε με τον Γερμανό διευθυντή μας, ανέλαβε να ταΐζει με τα χόρτα του τα ζώα που εμείς θα μεταφέραμε, για όσες μέρες αυτά θα έμεναν εδώ και για όσες μέρες θα ήταν αυτά στο καράβι έως ότου φτάσουν στον προορισμό τους.

 Αυτό ήθελε να κάνει κι εκείνη την ημέρα που βιαζόταν να ξεμπερδέψει με το σέρβις του φορτηγού του, γι’ αυτό και βρέθηκε απρόσεκτος κι αντιμέτωπος με τον μαινόμενο ταύρο, ο οποίος μόλις τον είδε να κινείται μέσα σε κείνη την πρόχειρη αρένα, ανάμεσα σε τόσους θεατές κι εκεί όπου αυτός ήταν κυρίαρχος, δεν είχε περιθώρια χρόνου όπως είπα να ρωτήσει ποιος είναι αυτός και γιατί είναι εκεί, γι’ αυτό και τέντωσε το κεφάλι του, πρότεινε τα μεγάλα του κέρατα και όρμησε καταπάνω του κι όποιον έπαιρνε ο Χάρος.

  Του φώναζαν του θείου μου βέβαια οι άνθρωποι πριν από λίγο και του έλεγαν να προσέχει, όταν τον είδαν να μπαίνει φορτσάτος στην διασταύρωση, αλλά έτσι όπως είχε απασχολημένο τον νου του αυτός στις υποχρεώσεις του, ούτε να φανταστεί μπορούσε το ενδεχόμενο να τον κυνηγά ένας ταύρος, αλλά ούτε και να καταλάβει μπορούσε το τι του έλεγαν.

 Γύρισε όμως να δει τον λόγο εκείνης της φασαρίας που άκουγε και τότε μόνον είδε ότι ο ταύρος τον πλησίαζε απειλητικά. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ούτε κι αυτός είχε τον χρόνο να ρωτήσει τον ταύρο γιατί τον απειλούσε, γι’ αυτό και άρχισε να τρέχει με τα ανταλλακτικά στα χέρια.

  Αφού δεν μπορούσε όμως να πάει πουθενά αλλού, παρά μόνον μέσα στην αλάνα του συνεργείου, μπήκε εκεί μέσα τρέχοντας με όση δύναμη είχε και με όση αντοχή διέθετε η προβληματική του καρδιά.

 Πίσω του όμως ακολουθούσε αγκομαχώντας ο μαινόμενος ταύρος κι αυτός ήταν αποφασισμένος να τον φορτωθεί στα κέρατα του, ότι και αν γίνει.

 Το φοβόταν αυτό ο θείος μου, γι’ αυτό κι έτρεχε, αλλά και πάλι πού να πήγαινε; Μέχρι που να σκεφτεί όμως το τι πρέπει να κάνει, συνέχιζε να τρέχει κι αφού δεν έβρισκε που να κρυφτεί, γύριζε τρέχοντας γύρω, γύρω από το φορτηγό του, αυτό που είχε εκεί και στην μέση της αλάνας, με σηκωμένη την προβληματική του ανατροπή.

 Φοβισμένος ο θείος από τον ταύρο που τον ακολουθούσε και δεν έλεγε να τον αφήσει ήσυχο, έσκυψε προς στιγμήν και μπήκε στα γρήγορα ανάμεσα στις δύο μπάρες του σασί του φορτηγού του, ελπίζοντας ότι εκεί μέσα θα ήταν ασφαλής.

 Έλα όμως που το ζώο τον ακολούθησε και μπήκε κι αυτό εκεί μέσα  πηδώντας πάνω από την μία μπάρα; Ο χώρος αυτός δεν είναι ευρύχωρος όπως καταλαβαίνεται και ίσα που μπορούσαν να χωρέσουν εκεί ο θείος και ο ταύρος, με την μόνη διαφορά, ότι αυτός είχε κέρατα και ζύγιζε πάνω από ένα τόνο.

  Όπως ήταν και λογικό αυτό, πανικοβλήθηκε ο θείος όταν είδε και τον ταύρο να μπαίνει εκεί μέσα, γι’ αυτό και φώναζε βοήθεια, αλλά και τον κτυπούσε συγχρόνως στο κεφάλι, με τα ανταλλακτικά που κρατούσε.

  Ευτυχώς γι’ αυτόν όμως, ο χώρος του σασί ήταν πολύ περιορισμένος και έτσι; Δεν μπορούσε το μεγαλόσωμο ζώο να κάνει πολλές κινήσεις. Προς τούτοις, το μόνο που του επιτρεπόταν να κάνει, ήταν να πιέζει τον θείο με το κεφάλι του.

 Για να αποφύγει αυτός την πολύ πιθανή σύνθλιψη του, έσκυψε κάποια στιγμή και περνώντας κάτω από το σασί, βγήκε έξω από εκεί που βρισκόταν εγκλωβισμένος και όπως ήταν αναμενόμενο αυτό, ένοιωσε ανακουφισμένος όταν βρέθηκε ελεύθερος πια στην αλάνα.

 Δεν πρόλαβε όμως να χαρεί και πολύ την ελευθερία του, γιατί θύμωσε θαρρείς περισσότερο ο ταύρος μαζί του όταν τον έχασε από τα μάτια του και από τον πολύ του τον θυμό, κάρφωσε τα κέρατα του στο ντεπόζιτο του φορτηγού.

 Αφού το κούνησε αυτό δύο τρεις φορές δεξιά και αριστερά, κατάφερε τελικά να το ξηλώσει από την θέση του όπως φάνηκε, γιατί μετά από λίγο τον είδαμε να πηδά πάνω από το σασί όπως έκανε όταν μπήκε εκεί, έχοντας φορτωμένο στα κέρατα του το ντεπόζιτο, μαζί με τα σχετικά σωληνάκια τροφοδοσίας, όπως και κάτι καλώδια που κρεμόταν από αυτό.

 Όταν βρέθηκε κι αυτός στον ελεύθερο χώρο της αλάνας; Έβαλε και πάλι μπροστά του τον θείο και τον κυνηγούσε. Ο οποίος; Έτρεχε να γλιτώσει από εκείνον τον εφιάλτη που τον έβλεπε μεσημεριάτικα και ξυπνητός να τρέχει πίσω του και όπως έβλεπε, δεν έλεγε να τον εγκαταλείψει.

 Έτσι όπως έτρεχαν όμως ο ένας πίσω από τον άλλον και έκαναν βόλτες γύρο από το φορτηγό, βρήκε χρόνο κάποια στιγμή ο θείος μέσα στην απόγνωση του και αρπάχτηκε από την λαβή της πόρτας της καρότσας του φορτηγού του.

 Ήταν σηκωμένη η ανατροπή του φορτηγού του, γι’ αυτό και η πόρτα ήταν πολύ χαμηλά. Αφού λοιπόν δεν είχε άλλη λύση, καβάλησε την πόρτα και περνώντας πάνω από αυτήν, εύκολα βρέθηκε στο εσωτερικό της καρότσας, όπου και άρχισε να την ανηφορίζει με την βοήθεια των χεριών του, μη ξέροντας πως αλλιώς να προστατέψει τον εαυτό του.

 Ήλπιζε βέβαια ότι δεν θα τον έβλεπε ο ταύρος ο οποίος και όντως τον έχασε από το οπτικό του πεδίο, γι’ αυτό και έβγαζε το μένος του στις ρόδες του φορτηγού, τις οποίες κτυπούσε με μανία.

 Αυτές δε; Ήταν αδύνατον να τις προκαλέσει κάποια ζημιά, αφού μεσολαβούσε το ντεπόζιτο που είχε φορτωμένο στα κέρατα του και αυτό ήταν που επί της ουσίας δεχόταν τα κτυπήματα του.

 Κι ενώ γινόταν όλα αυτά εκεί, οι πυροσβέστες δεν έμειναν στην θέση τους με σταυρωμένα τα χέρια. Εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία που τους δόθηκε και μαζί με τους υπόλοιπους φορείς, μετακίνησαν όλων τα αυτοκίνητα τα οποία και τοποθέτησαν στην είσοδο της αλάνας.

 Περιορίζοντας τον ταύρο εκεί μέσα, άρχισαν και πάλι να εξετάζουν το τι θα μπορούσαν να κάνουν μαζί του και μέχρι να καταλήξουν αυτοί κάπου, βρήκα εγώ τρόπο και μπήκα χωρείς να με δουν στην αλάνα, έχοντας κατά νου να βοηθήσω τον θείο αν το χρειαζόταν, αν και δεν ήταν σίγουρο ότι θα μπορούσα να το κάνω.

 Για να προστατεύσω κάπως τον εαυτό μου όμως, κρύφτηκα πίσω από ένα διαλυμένο αυτοκίνητο όταν βρέθηκα εκεί και κρυμμένος πίσω από αυτό έβλεπα ανενόχλητος τις αντιδράσεις του θείου πάνω στην καρότσα του φορτηγού του, αλλά και της κινήσεις του ταύρου βεβαίως.

 Όσον αφορά τον θείο, του έκανα νόημα να μείνει στην θέση του αφού ήταν ασφαλής πάνω στην καρότσα και αμέσως μετά αφέθηκα στο να παρατηρώ τον ταύρο, ο οποίος εξακολουθούσε να κτυπά τα λάστιχα, αλλά και να κάνει βόλτες στην αλάνα αναζητώντας θαρρείς το σε ποιόν άλλον θα μπορούσε να επιτεθεί, αφού όπως το έβλεπε αυτό, ο κύριος στόχος του ανέβηκε εκεί, που ήταν δύσκολο γι’ αυτόν πλέον να τον ακολουθήσει.

 Παρατηρώντας τον όμως, έβλεπα ότι δεν τρύπησε το ντεπόζιτο με τα κέρατα του όπως αρχικά μου φάνηκε, αλλά μάλλον πέρασε το δεξί του κέρατο μέσα σε κάποια υποδοχή που είχε αυτό και προφανώς από αυτήν την υποδοχή κρατούσε το ντεπόζιτο κρεμασμένο.

 Μετά από τόσα χτυπήματα που κατάφερε στα λάστιχα με το ντεπόζιτο προτεταμένο, μάλλον χαλάρωσε αυτή η υποδοχή, γι’ αυτό και κρεμόταν εκείνη την στιγμή, από την δεξιά πλευρά του κεφαλιού του.

  Πρέπει να ήταν άδειο όμως το ντεπόζιτο, αφού σαν πούπουλο το κουνούσε ο ταύρος καθώς έτρεχε γύρο από το φορτηγό, αλλά και τίποτε δεν έβλεπα να χύνεται από τα σωληνάκια του, καθώς τα έσερνε και αυτά πίσω του, αλλά και τα πατούσε χωρείς να νοιάζεται γι’ αυτά.

  Το συνεργείο της αλάνας όμως, μαζί με όλα τα άλλα διέθετε και γραφείο, μέσα στο οποίο ήταν από σύμπτωση πολύ ώρα κλεισμένος και αρκετά απασχολημένος ο μάστορας, τόσο με τις υποχρεώσεις του, όσο και με ένα επείγον και σοβαρό τηλεφώνημα που τον κρατούσε καθηλωμένο στην θέση του.

 Εξαιτίας αυτού λοιπόν, δεν μπορούσε να βγει από το γραφείο του, αλλά ούτε και να καταλάβει μπορούσε τι γινόταν έξω στον δρόμο, αφού και αυτός άκουγε τα συνεχή κορναρίσματα των αυτοκινήτων, όπως και τις πολλές φωνές των συγκεντρωμένων εκεί ανθρώπων.

 Όπως ήταν λογικό όμως, ούτε και την ύπαρξη του ταύρου στην αλάνα του γνώριζε, γι’ αυτό κι όταν πια τελείωσε με το τηλεφώνημα του, βγήκε έξω από το γραφείο του να δει από περιέργεια περισσότερο, ποιος ήταν ο λόγος αυτής της αναστάτωσης στην γειτονιά του.

  Όταν λοιπόν βρέθηκε στον ανοιχτό χώρο της αλάνας και είδε τον ταύρο να τρέχει γύρο από το φορτηγό, έχοντας το ντεπόζιτο στα κέρατα του, τον θείο μου να βρίσκετε ανεβασμένος πάνω στην καρότσα του, όπως και τα συνωστισμένα υπηρεσιακά αυτοκίνητα στην είσοδο της αλάνας, όντως φοβήθηκε από τις διαθέσεις του.

 Και όχι μόνον φοβήθηκε, αλλά μπήκε τρέχοντας θα λέγαμε στο γραφείο του, από όπου κάλεσε στα γρήγορα το εκατό και μέσα από τις γραμμές του ΟΤΕ τους ζητούσε βοήθεια.

  Όταν όμως πληροφορήθηκε από αυτούς, ότι το εκατό ήταν ήδη εκεί και ότι μεριμνούσε για την αποκατάσταση της τάξης, έκανε το λάθος να βγει ξανά έξω από το γραφείο του να δει, τι απέγινε ο θείος, όπως και τι έκανε ο ταύρος.

 Ναι, αλλά την δεύτερη φορά τον εντόπισε αυτός κι αφού είδε ότι κι ένας άλλος βρισκόταν εκεί όπου δεν έπρεπε, δεν έχασε καθόλου χρόνο, όρμησε με ταχύτητα καταπάνω του.

 Σαν είδε ο μάστορας τον ταύρο να τρέχει πίσω του, μπήκε αμέσως  μέσα στο υποτυπώδες ξύλινο γραφείο του κι έτσι όπως ήταν φοβισμένος, έκλεισε την πόρτα πίσω του, θεωρώντας μάλλον ότι έτσι θα προστάτευε τον εαυτό του.

 Με τη φόρα που είχε όμως ο ταύρος, αλλά και με το βάρος που διέθετε, καθόλου δεν τον εμπόδισε η κλειστή και ξύλινη πόρτα. Μπήκε μέσα στο μικρό γραφείο ακάθεκτος και όπως ήταν αναμενόμενο αυτό, φόρτωσε και την πόρτα στα κέρατα του μαζί με όλα τα άλλα που έσερνε πίσω του.

 Με όλα αυτά στα κέρατα του λοιπόν, ακολουθούσε τον μάστορα μέσα στο γραφείο, τον οποίο στρίμωξε στο εσωτερικό του. Για να γλιτώσει δε αυτός τον εαυτό του από τον εφιάλτη που τον ακολουθούσε αγριεμένος, πήγε να κρυφτεί πίσω από μια μεταλλική ντουλάπα που κρατούσε στον προσωπικό του χώρο, προκειμένου να βάζει σ’ αυτήν τα ρούχα του.

  Φορτωμένος όμως ο ταύρος την πόρτα στα κέρατα του, το ντεπόζιτο, όπως και όλα τα υπόλοιπα που ξήλωσε από το φορτηγό, δεν έβλεπε προφανώς που βρισκόταν αυτός που κυνηγούσε, γι’ αυτό και κτυπούσε ότι έβρισκε μπροστά του.

 Από το μένος του; Τσαλαπάτησε δύο μικρά γραφεία που υπήρχαν μέσα στο γραφείο, την πόρτα του γραφείου που την έκανε κομμάτια, το ντεπόζιτο που ελευθερώθηκε πια από τα κέρατα του, αλλά και ό, τι άλλο έσερνε πίσω του.

 Αφού κατατρύπησε στην συνέχεια την μεταλλική ντουλάπα, την έριξε μετά πάνω από τον μάστορα, προσπαθώντας μάλλον να του κάνει όσο μεγαλύτερο κακό μπορούσε.

 Περιττό δε είναι να σας πω, ότι αυτός κατούρησε πάνω του από τον φόβο που πήρε και έτσι όπως παρέμενε εκεί ακίνητος, μάλλον έπεισε τον ταύρο ότι ήταν πεθαμένος, γι’ αυτό και τον παράτησε ήσυχο κάτω από την ντουλάπα του.

Αφού κατέστρεψε όμως ύστερα, οτιδήποτε άλλο βρήκε μέσα σ’ εκείνο το μικρό γραφείο, βγήκε μετά από λίγο έξω από αυτό, έχοντας περασμένη στα κέρατα του, μόνο μια μικρή τηλεόραση που βρήκε.

 Μ’ αυτήν στα κέρατα λοιπόν, θυμήθηκε προφανώς πάλι τον θείο, ή τον είδε μάλλον να βρίσκεται ακόμη πάνω στην καρότσα του φορτηγού του, γι’ αυτό και τρέχοντας τον πλησίασε.

 Χτυπώντας όμως τα λάστιχα του αυτοκινήτου με τα κέρατα του, αφού ο θείος ήταν ψηλά και τίποτε δεν μπορούσε να του κάνει, ξεπαρτάλιασε από το μένος του την τηλεόραση όπως ήταν αναμενόμενο.

 Αφού έπεσε διαλυμένη πλέον αυτή κάτω, ήταν επόμενο ότι θα έμενε μετά στην διάθεση του, αλλά και στο έλεος των ποδιών του, την οποία είδα να τσαλαπατά αλύπητα με τα βαριά του πόδια.

 Ο θείος ήταν έμπειρος άνθρωπος, γι’ αυτό και ήξερε τι να κάνει αν του έδινε μια ευκαιρία έστω ο ταύρος, αλλά όπως φάνηκε, καμία τέτοια δεν του έδωσε και αυτός ήταν ο λόγος που δεν μπορούσε να τον αντιμετωπίσει.

 Την στιγμή όμως που ο ταύρος ήταν κάτω από την καρότσα και χτυπούσε με τα κέρατα του τα λάστιχα, βρήκε ο θείος την ευκαιρία που περίμενε κι αφού πήρε ένα από τα πολλά τσουβάλια που είχε πάνω σ’ αυτήν για τις ζωοτροφές του, το έριξε με τρόπο μετά πάνω στα κέρατα του.

  Εκείνο ήταν. Μόλις έπεσε το τσουβάλι πάνω στο κεφάλι του, από μαινόμενος ο ταύρος, έγινε πρόβατο. Νικημένος αυτός από την δύναμη της εμπειρίας, ήταν άκακος πλέον. Πρόβατο δηλαδή.

 Ο λόγος που έκανε εκείνον τον ταύρο πρόβατο, ήταν ότι το τσουβάλι δεν επέτρεπε στο ζώο να δει τίποτε κι εξ αιτίας αυτού, δεν ερεθιζόταν από τις εικόνες που αυτό μέχρι τότε έβλεπε.

 Μετά από κείνη την παρέμβαση, κατέβηκε επιτέλους και ο θείος από την καρότσα, ο οποίος έδεσε καλά στην συνέχεια το τσουβάλι στα κέρατα του ταύρου, ώστε να μη του φύγει κι έχουμε πάλι τα ίδια.

 Μετά από αυτό, έδεσε κι εκείνο το μεταλλαγμένο θηρίο σε πρόβατο από το φορτηγό του, με ένα από τα πολλά σχοινιά που είχε αυτός κρεμασμένο στα παραπέτα του και το άφησε εκεί δεμένο, μέχρι να έρθουν στον χώρο οι ειδικοί σταβλάρχες να το παραλάβουν.

  Δεν έμεινα περισσότερο εκεί ώστε να δω και το πως πήραν αυτοί τον ταύρο από την αλάνα, γιατί συνόδευσα τον θείο στα γραφεία μας, έως ότου ησυχάσει αυτός από την ταραχή που πήρε, αφού καρδιακός ήταν ο άνθρωπος κι εγώ όντως απορούσα πως άντεξε την ταραχή που πήρε, τρέχοντας μπροστά από τον αγριεμένο ταύρο.

 Όταν αργότερα επέστρεψα στους στάβλους να δω το τι έγινε με τον ταύρο, τον είδα να είναι ακόμη σκεπασμένος με το τσουβάλι, αλλά και γερά δεμένος από τον τοίχο του στάβλου.

 Ήταν δε έτσι δεμένος αυτός από τα κέρατα του κι από έναν μεγάλο χαλκά που του είχαν βάλει στην μύτη του, που το χοντρό σχοινί όπως αυτό που δένουν τα καράβια, τον κρατούσαν δεμένο από δύο κρίκους που είχαν στον τοίχο του στάβλου για παρόμοιες περιπτώσεις.

 Ήταν δεμένος από την αριστερή κι από την δεξιά γωνία του στάβλου κι όταν για κάποιο λόγο κουνούσε το κεφάλι του, κουνιόταν από την δύναμη του κι ολόκληρος εκείνος ο στάβλος.

 Έμεινε δύο μέρες εκεί ο ταύρος έως ότου ξεκουραστεί κι αυτός μαζί με τα υπόλοιπα ζώα και όπως ήταν στο πρόγραμμα τους, τα φορτώσαμε στο καράβι όταν ήρθε η ώρα και τα στείλαμε στον προορισμό τους.

 Έφυγαν όλα βέβαια, εκτός από έναν άλλο ταύρο, ο οποίος βρέθηκε βαριά τραυματισμένο και λόγω της άσχημης κατάστασης του, δεν μπορούσε να ακολουθήσει τα υπόλοιπα.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *