Την χάσαμε την μπάλα

   Πράγματι χάσαμε την μπάλα λοιπόν κι αυτό που επιβάλλεται να παραδεχθούμε τώρα πια και στο παραπέντε μάλιστα εμείς οι άνθρωποι, είναι ότι την χάσαμε από δική μας αμέλεια κι αδιαφορία να γνωρίζουμε όπως έπρεπε, πως να την χειριζόμαστε, πως να την κρατούμε υπό τον έλεγχό μας και φυσικά, πως να την χρησιμοποιούμε εις όφελος όλων μας.

Και συνεχίζουμε να κάνουμε το ίδιο, αφού ο καθένας από εμάς εφαρμόζει ότι του κατεβάσει ο νους του, κινούμενος κατά του εαυτού του, όπως και κατά των συνανθρώπων του στον χώρο και στον τόπο που έτυχε να ζει σ’ αυτήν την ζωή, αν κι έπρεπε να ξέρει, ότι τιμητικώς ζει κι αυτός ως άνθρωπος υπάρχων εντός της κοινής μας ζωής.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, με πολύ προχειρότητα βιώνουμε την ζωή μας και μάλιστα χωρίς να διατηρούμε μέσα μας καμιά υποχρέωση απέναντι σ’ αυτήν την μοναδική και ιδική ζωή που μας χαρίστηκε από τον δημιουργό Θεό και πατέρα μας, οπότε, ήταν επόμενο ότι θα χάναμε την μπάλα κάποια στιγμή, από έλλειψη εκτίμησης προς αυτήν.

Και ήταν επόμενο θα πω πάλι ότι θα την χάναμε τελικά, αφού μαζί με τα παραπάνω, ξεχάσαμε και την εντολή που πήραμε από τον πατέρα μας. Αυτήν δηλαδή που μας υποχρεώνει να ζούμε, σύμφωνα με τον οριοθετημένο από Αυτόν, ιδικό σκοπό ζωής που μας επέτρεψε να πάρουμε μέρος ως άνθρωποι, δεδομένου ότι ο δικός μας σκοπός δεν είναι καθόλου ίδιος, με τον πρόχειρο σκοπό ζωής που έχουν τα ζώα.

Αδιαφορώντας εντελώς λοιπόν για τα παραπάνω, με την θέλησή μας αφήσαμε την μπάλα να φύγει από τα χέρια μας κι αφού μπήκαμε εμείς πλέον στο εσωτερικό της, καταλήξαμε να ζούμε ως θύματά της και μαζί της τώρα να βρισκόμαστε στο πουθενά κι εκεί όπου είναι πολύ δύσκολα πλέον να ανατρέψουμε τα δεδομένα εύκολα και εις όφελος όλων μας.

Αν θελήσουμε να το κάνουμε πάντως, θα πρέπει να δεχθούμε ότι τίποτε δεν είναι δύσκολο για μάς τους ανθρώπους, εφόσον βέβαια πάρουμε την απόφαση να γυρίσουμε πίσω και μάλιστα τόσο πίσω, μέχρι που να αναγνωρίσουμε επιτέλους την ύπαρξη του μοναδικού Θεού και να Τον θεωρήσουμε ως όντως πατέρα μας, όπως και συμπάσχοντα στα προβλήματά μας.

Και για να καταλάβουμε εμείς οι απρόσεκτα ζώντες, τι γίνεται, τι πάθαμε, που βρισκόμαστε τώρα και προς τα που μας οδηγούν τα πράγματα που οι αιώνιοι εχθροί μας, φρόντισαν να ακολουθούμε παραπλανημένοι από αυτούς, με πολύ προσοχή θα πρέπει να επιστρέψουμε στα ελεγχόμενα από τον πατέρα και Θεό μας, γιατί ούτε και η επιστροφή μας είναι εύκολη χωρίς Αυτόν, αλλά ούτε και η τεχνική της επιστροφής μας, μας είναι γνωστή.

Η ζωή μας λοιπόν είναι ή μπάλα που μας πήρε μέσα της, όπως και τα πράγματα είναι οι λόγοι που μας ώθησαν να την ζούμε όπως πολύ προσωπικά επέλεξε ο καθένας από μάς, είτε με την θέλησή του, είτε με την βοήθεια και συμμετοχή των επιλογών που με πολύ μελέτη μας έβαλαν να ακολουθούμε οι εχθροί της ανθρωπότητας, υπηρετώντας τον δικό τους απώτερο σκοπό βέβαια, αυτόν δηλαδή της εξοστράκισής μας από την αγκαλιά του Θεού και πατέρα μας.

Ακολουθώντας τις δικές τους προτροπές επί της ουσίας βρεθήκαμε χαμένοι στο πουθενά κι αυτές μάλιστα που από πάρα πολλά χρόνια πριν μας σπρώχνουν έμμεσα κι άμεσα να ενταχθούμε στην μπάλα όπως αυτοί θέλουν να υπάρχει και μάλιστα, χωρίς καμία δική μας διάθεση να θυμηθούμε έστω, την υποχρέωση που έχουμε να επιστρέψουμε κάποια στιγμή προς στην βάση μας.

Κι ενώ αυτοί μετά από πολύ σκέψη και πονηριά στις ενέργειές τους μας έβαλαν να ακολουθούμε σκόπιμα τους δρόμους που μας ετοίμασαν, όπως και στα πράγματα που αυτοί και πάλι θέλουν να μας έχουν εθισμένους, εμείς ακόμη δεν καταλάβαμε ότι οικειοθελώς εγκλωβιστήκαμε στα δίχτυα τους.

Συνεχίζοντας όμως να ζούμε εντελώς απρόσεκτα την ζωή μας, ούτε και να σκεφτούμε δεν μπορούμε πλέον, αν πρέπει να κάνουμε κάτι που να μας οδηγεί προς την σύνεση και να αφορά την προστασία μας τουλάχιστον.

Αυτό λοιπόν μας έγινε σαν να είμαστε άμυαλα όντα κι αυτό καταφέραμε να πάθουμε τελικά κι επειδή πράγματι χάσαμε την μπάλα από τα πόδια μας όπως λέμε και τώρα δεν ξέρουμε που βρισκόμαστε, από που φύγαμε, όπως και από πια δική μας ή άλλων αιτία απομακρυνθήκαμε τόσο πολύ από την βάση μας.

Κι αφού αυτά που σήμερα ζούμε και με την θέλησή μας τα ακολουθούμε, όπως και ως πραγματικότητά μας τα δεχόμαστε, ούτε και να σκεφτούμε δεν μας επιτρέπεται πλέον, το πως έγινε και φτάσαμε στο σημείο να χάσουμε την μπάλα.

Εξαιτίας αυτών των άσκεφτων συμφωνιών πάντως, ούτε και το ενδεχόμενο να υπάρχει λόγος, που να απαιτεί την επιστροφή μας εκεί από όπου ξεκινήσαμε αδυνατούμε να σκεφτούμε.

Εκεί δηλαδή που ως άνθρωποι είχαμε δεχθεί καθαρό σκοπό ζωής από τον δημιουργό μας, στον οποίο και υποσχεθήκαμε να τηρούμε με πολύ προσοχή τις εντολές Του για την ασφάλειά μας και πολύ καθαρά μας είπε, ότι θα είχαμε εμπόδια στον δρόμο μας από τους γνωστούς μεν, αλλά κρυφούς εχθρούς μας, τους οποίους όμως εμείς, εντελώς ξεχάσαμε κι ως ανύπαρκτους τους υπολογίζουμε από συνεχιζόμενη εμμονή και άγνοια.

Ξεχνώντας λοιπόν, τι ακριβώς έπρεπε να κάνουμε με την μπάλα της ζωής, είδηση δεν πήραμε τελικά πότε την χάσαμε, από που και με ποια αιτία μας έφυγε και πουθενά δεν την βλέπουμε τώρα και μαζί με αυτήν, χαθήκαμε κι εμείς όπως είπαμε και ακόμη δεν το καταλάβαμε.

Ο εγωισμός μας και πάλι είναι η αιτία του χαμού μας, γι’ αυτό και τίποτε κακό δεν βλέπουμε μέσα στην κατάντια μας, οπότε, ούτε και τον εαυτό μας μπορούμε να κατηγορήσουμε για όσα αλόγιστα του προκαλέσαμε, αφού μάθαμε να τα δικαιολογούμε όλα ως καλώς καμωμένα.

Κατά συνέπια, ούτε κι αυτούς τους πονηρούς που εσκεμμένα υποστηρίζουν τις θέσεις μας, ή και μας βοηθούν να ζούμε εντελώς αδιάφοροι για τα παραπάνω δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε ως εχθρούς της ζωής μας, ώστε να θυμώσουμε επιτέλους εναντίον τους.

Και να αντιδράσουμε μάλιστα εμείς χρειάζεται, για όσα μας έκαναν κι ακόμη κάνουν εις βάρος μας, μέσω των καλά σχεδιασμένων ενεργειών τους βέβαια, όσο κι αν εμείς οι ευπειθείς και πολύ επιρρεπείς πια σε κάθε είδους σωματικές και διανοητικές ηδονές, αδυνατούμε να τους αναγνωρίσουμε ως επικίνδυνους εχθρούς μας.

Και κρατούμε αυτήν την μαλθακή θα πω μέχρι τώρα στάση μας απέναντί τους, γιατί πείσαμε τον εαυτό μας, ότι αφενός μεν δεν υπάρχουν αυτοί κι αφετέρου, πιστεύουμε ότι από μόνοι μας δήθεν κανονίζουνε τα της ζωής μας.

Όπως πιστεύουμε κι ότι από μόνοι μας κι από το πουθενά ήρθαμε μέχρις εδώ που φτάσαμε κι ότι μια χαρά είμαστε ως άνθρωποι, αφού μόνον αυτό που εμείς θέλουμε κάνουμε σ’ αυτήν την ζωή, στην οποία τυχαία ζούμε και άλλη ζωή εκτός αυτής πουθενά δεν υπάρχει.

Αυτά τα ανόητα λέμε λοιπόν πολύ πρόχειρα κι εγωιστικά στον εαυτό μας, όπως ακριβώς το είπαν και οι πρόγονοί μας κάποτε κι αφού το ίδιο συνεχίζουμε να λέμε ακόμη και σήμερα, όλο και μας σπρώχνουν προς τα χειρότερα οι εχθροί μας. Αυτοί δηλαδή που ποτέ δεν κοιμούνται και ποτέ δεν ξεχνούν τον δικό τους απώτερο σκοπό.

Εμείς μόνον έχουμε την πολυτέλεια να ξεχνούμε απερίσκεπτα πρέπει να πούμε, τον λόγο της ύπαρξής μας ως άνθρωποι επί της γης, όπως και το προσωπικό πνευματικό υπόβαθρο που έπρεπε να ετοιμάσει ο καθένας από μας, για να φτάσουμε με προδιαγραφές στην επόμενη ζωή, η οποία ασφαλώς και υπάρχει και όλους μας περιμένει να ζήσουμε στους προετοιμασμένους από τον Θεό και πατέρα μας χώρους της.

Αυτά λοιπόν έπρεπε να έχουμε στο μυαλό μας εδραιωμένα και με αυτά ως βάση έπρεπε να ακολουθούμε τις εντολές Του, προκειμένου να φτάσουμε ασφαλείς στον χώρο Του, αλλά εμείς, επιλέξαμε να ακολουθούμε τις υποδείξεις των εχθρών μας, χωρίς καθόλου μυαλό τις ενέργειές μας.

Εξαιτίας αυτού όμως χάσαμε την μπάλα και τώρα δεν ξέρουμε που βρισκόμαστε, που πάμε και τι θέλουμε να πετύχουμε στην μικρή διάρκεια της ζωής μας και χωρίς καμιά προσεγμένη σκέψη δεχθήκαμε ως δήθεν αναγκαία αυτά που ονομάσαμε ατομικούς λόγους ζωής και καμιά διάθεση δεν έχουμε να δούμε τώρα, μήπως και κάναμε κάποιο λάθος έστω στις επιλογές μας.

Αν καταλάβουμε όμως, ότι έστω και την τελευταία στιγμή προλαβαίνουμε με την βοήθεια του Θεού να βρεθούμε ξανά στην πρότερη και καλή ανθρώπινη κατάστασή μας, πολλά θα μπορέσουμε να πετύχουμε μέχρι να επιστρέψουμε τελικά στην βάση μας.

Δεν πρέπει βέβαια να επιχειρήσουμε πρόχειρες ενέργειες αναζητώντας την επιστροφή μας, γιατί εδώ που φτάσαμε, μεγάλη κατηφόρα υπάρχει μπροστά μας κι αν κατρακυλήσουμε περισσότερο προς τα κάτω από απροσεξία, ποτέ δεν θα επιστρέψουμε ασφαλείς στην βάση μας.

Με την συμπαράσταση και την συμμετοχή του Χριστού μας όμως στην προσπάθειά μας, όλα είναι δυνατά, γι’ αυτό καθόλου μην ανησυχείτε. Ας επιχειρήσουμε την επιστροφή μας και θα δούμε τον Χριστό μας να κάνει νεύματα μπροστά μας να τον ακολουθήσουμε.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *