Χριστός ετέχθη

   Χριστός ετέχθη λοιπόν και αλίμονο σε όποιον το αμφισβητεί αυτό, ή αρνείται να το επιβεβαιώσει μέσω της καλοπροαίρετης έρευνας τουλάχιστον που οφείλει να επιβάλει στον εαυτό του για τον παραπάνω σκοπό, αν και το αλίμονο στην προκειμένη περίπτωση δεν προϋποθέτει κάποια τιμωρία, ή εκδίκηση από τον Θεό της αγάπης, τον Χριστό μας.

Καμπανάκι αφύπνισης θα έλεγα ότι είναι το αλίμονο, για την ηθελημένη κατάντια σχέσεως και θέσεως που θα προκύψει, σ’ αυτούς που δεν θέλουν να ζουν από αυτήν την ζωή με τον Χριστό μας, ή αρνούνται μετά μανίας να ενδιαφερθούν για την απόκτηση μιας σχέσεως μαζί Του.

Γρηγορείτε λοιπόν και προσπαθήστε μια επαφή μαζί Του, γιατί κανείς δεν ξέρει την στιγμή και την ώρα που θα υποχρεωθούμε να γνωρίσουμε τον ανεπιθύμητο χωρισμό του σώματός μας από την ψυχή μας, όπως και την μετέπειτα πνευματική μας και όντως ζωή που θα ακολουθήσει κι εμείς ακόμη επιμένουμε να μην θέλουμε να ξέρουμε τίποτε γι’ αυτήν.

Η κατάντια λοιπόν της σχέσεως και θέσεως με τον Θεό θα είναι αυτή, που με τίποτε δεν θα μπορεί να διορθωθεί τότε κι όταν με το καλό θα βρεθούμε μπροστά Του, όπως και μπροστά στην πραγματικότητα που μας περιμένει και με αρνητικό τρόπο θα μας κουνάει το δάχτυλό της.

Εκείνη την ώρα δηλαδή θα καταλάβουμε κι εμείς τι ακριβώς παιζόταν στην ζωή μας και σημασία δεν του δύναμαι, όπως κι εκείνη την ώρα θα διαπιστώσουμε, με ποιες λανθασμένες επιλογές ζούσαμε στην πρότερη ζωή μας και καθόλου δεν το καταλαβαίναμε.

Μαζί με αυτά όμως και την αδυναμία μας θα δούμε εκείνη την ώρα, όταν αγωνιωδώς θα ψάχνουμε να βρούμε τι να κάνουμε, ώστε την τελευταία στιγμή έστω να διορθώσουμε την σχέση μας με τον Χριστό μας χωρίς να το μπορούμε.

Όπως κι εκείνη την ύστατη στιγμή θα διαπιστώσουμε, ότι ασφαλώς και μας χρειαζόταν αυτή η σχέση μαζί Του κι όμως εμείς ποτέ δεν επιχειρήσαμε να την αποκτήσουμε.

Αλλά ούτε κι Αυτός θα μπορεί να κάνει κάτι προκειμένου να αναστρέψει το κακό μας αποτέλεσμα, όσο κι αν στεναχωριέται βλέποντας την αγωνία μας, γιατί όλα εκείνα τα γραπτά διαγωνίσματα της ζωής μας που θα βρίσκονται ανοιχτά και με πολύ προσοχή θα βαθμολογούνται μπροστά Του, από μόνα τους θα φανερώνουν, αν ζούσαμε όπως έπρεπε για την περίπτωσή μας, ή αν ζούσαμε κατά πως μας κάπνιζε.

Τα γραπτά διαγωνίσματα λοιπόν θα είναι αυτά που θα ομολογούν περίτρανα, για το πως ζούσαμε την ζωή μας και το κατά πόσο ήταν αυτή συνδεδεμένη με τον Χριστό μας και τα δεδομένα Του, ή όχι, ώστε μέσω αυτών να προσδιορισθεί και το θετικό, ή το αρνητικό αποτέλεσμα που θα μας οδηγεί, εκεί που θα βλέπουμε ωραίο τόπο και θα θέλαμε να βρεθούμε, ή εκεί που θα πάμε και δεν ξέρουμε τι κακό μας περιμένει.

Για να μας βοηθήσει λοιπόν ο Χριστός μας όταν ήρθε ως άνθρωπος επί της γης, δεν μας άφησε απληροφόρητους. Όλα μας τα είπε και πολλά είπε μάλιστα γι’ αυτές τις τελικές εξετάσεις.

Μαζί με αυτές δε, έκανε και πάρα πολλά ως παράδειγμα, προκειμένου κι αυτά να μας προτρέπουν στο να Τον μιμηθούμε, για να μην βρεθούμε από δική μας αμέλεια αβοήθητοι στην κατάντια που θα βρεθούμε και θα τραβούμε τα μαλλιά μας εκ των υστέρων, μη μπορώντας να διορθώσουμε τίποτε.

Δικιά μας βέβαια είναι η ζωή κι όπως θέλουμε την ζούμε και κανείς δεν έχει δικαίωμα να αλλάξει αυτήν την σειρά. Ζώντας όμως μέσα σε βαριάς μορφής προχειρότητα, δεν βλέπεται κι εσείς, ότι ποιο εύκολο μας είναι να ξεχάσου τις υποχρεώσεις μας από το να τις θυμηθούμε;

Ξεχασμένες όμως αυτές μέσα μας, ήταν ποτέ δυνατόν να μας οδηγήσουν προς το να δούμε κάποια κατάντια στον εαυτό μας, ώστε να ψάχναμε στην συνέχεια κι από αυτήν την ζωή τον τρόπο που θα μπορούσαμε να την διορθώσουμε;

Αν βλέπουμε δηλαδή σήμερα, ότι όλα όσα ατομικά ζούμε είναι καλώς καμωμένα κατά την άποψή μας και στον σωστό δρόμο πορευόμενα, πως θα μπορέσουμε να βάλουμε στον νου μας τέτοιες σκέψεις αύριο, που να μας οδηγούν στην διαδικασία της διόρθωσης πραγμάτων που ποτέ δεν θελήσαμε να γνωρίσουν;

Κι αφού κάπως έτσι πρόχειρα αντιμετωπίζουμε τα πάντα, θα μπορούσε λέτε ποτέ ο νους μας, να μας υποβάλει σωστές ερωτήσεις και να μας δώσει απαντήσεις στις λεπτομέρειες που υπάρχουν και πολύ σημαντικές είναι και ούτε αυτές ξέρουμε;

Με αυτήν την ευκαιρία πάντως, καλό θα ήταν να θυμηθούμε τουλάχιστον, ότι τα Χριστούγεννα, τα γενέθλια του Χριστού μας τιμούμε, γι’ αυτό και επιβάλετε να λέμε Χριστός ετέχθη προς όλους, όπως και να απαντούμε με το αληθώς ετέχθη.

Εμείς όμως, συνεχίζουμε να λέμε τα ίδια κάθε χρόνο. Καλές γιορτές. Αυτό δηλαδή συνηθίσαμε να λέμε, έστω κι αν αυτό που λέμε με τόση χαρά προς όλους, τίποτε επί της ουσίας δεν δηλώνει, όπως και τίποτε δεν θυμίζει τα γενέθλια του Χριστού μας.

Αν και ξέρουμε δηλαδή, ότι τα δικά Του γενέθλια γιορτάζουμε στις 25 του Δεκέμβριου μήνα, δεν διαλαλούμε το συγκεκριμένο γεγονός, αλλά στέλνουμε άσχετε προς αυτό ευχές, λες και δεν θέλουμε να ξέρουμε τίνος γενέθλια γιορτάζουμε κι αν αυτά ανήκουν μάλιστα, στο ποιο αγαπητό πρόσωπο του ουρανού και της γης.

Τον Χριστό μας όμως, δεν τον ενοχλεί προσωπικά που συνεχώς Τον ξεχνάμε, όπως κάνουμε και την ημέρα των γενεθλίων Του. Ούτε θυμώνει βέβαια μαζί μας, που δεν θέλουμε να ξέρουμε πως να Τον τιμούμε καθώς Του αξίζει.

Τον στεναχωρεί όμως. Κι εκείνο που τον στεναχωρεί, είναι που βλέπει τα παιδιά Του να τρέχουν χαρούμενα πίσω από τον μισάνθρωπο διάβολο και πίσω από αυτά που αυτός τους προτρέπει να κάνουν εις βάρος της ψυχής τους, αν και χωρίς να το καταλαβαίνουν.

Και διπλά στενοχωρείτε πρέπει να πω, γιατί δεν μπορεί να εμποδίσει τις επιλογές τους, σεβόμενος την ελευθερία της έκφρασης και της διάθεσης του εαυτού τους που Αυτός τους παραχώρησε, πριν ακόμη γεννηθούν.

Εμείς όμως τίποτε από αυτά δεν θέλουμε να ξέρουμε κι αφού συνηθίσαμε να ζούμε μέσα σε ψεύτικες ιδέες και σκοπούς, αναγκαστικά πια ξοδεύουμε τα χρόνια της ζωής μας πρόχειρα.

Καθώς πρόχειρα υπακούμε και σ’ αυτά που μας βάζει στο μυαλό ο δαίμονας να πιστεύουμε, ότι δεν έχουμε δήθεν τελικό σκοπό μετά από την λήξη της πρόσκαιρης επί της γης ζωή μας.

Ας μην απογοητευόμαστε όμως, γιατί όσο είμαστε ακόμη σ’ αυτήν την πρόσκαιρη ζωή, έχουμε τα χρονικά περιθώρια να διορθώσουμε τα πάντα, έστω και με ένα απλό Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό, ή  τον αδιάφορο, ή οτιδήποτε άλλο θέλει ο καθένας μας να τονίσετε ιδιαίτερα και να ανήκει στις προσωπικές του εκτιμήσεις.

Όπως βλέπετε λοιπόν, δεν είναι πολλά αυτά που πρέπει να κάνουμε για τον εαυτό μας. Ας το επιχειρήσουμε όμως πριν είναι πολύ αργά κι όσος επιπλέον χρόνος μας δοθεί σ’ αυτήν την ζωή, ας λέμε συνεχώς και μέχρι το τέλος του το Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με, γιατί από αυτό και μόνον μπορεί να σβηστούν πολλά άλλα που δεν κάναμε στην ζωή μας κι όμως χρειαζόταν.

Αν πάλι θέλουμε να ξέρουμε, τι επιπλέον από αυτό χρειάζεται να κάνουμε, καθόλου να μην ανησυχούμε, αφού παντού υπάρχουν εκκλησίες και ιερείς να μας συμβουλέψουν σχετικά.

Ας μην αμελούμε όμως να το κάνετε, γιατί ο χρόνος μας κινείτε εις βάρος αυτής της προσπάθειας, για τον λόγο όπως είπαμε, ότι δεν γνωρίζουμε πόσο χρόνο ζωής έχουμε ακόμη στην διάθεσή μας.

Ο Χριστός μας όμως, πολύ θα χαρεί βλέποντας μια τέτοια προσπάθεια από μέρους μας, έστω και στο αμήν του χρόνου μας και δεν θα αργήσει να την ενισχύσει, ώστε όλα να κινηθούν προς το συμφέρον της ψυχής μας.

Άλλωστε, γι’ αυτήν γίνονται όλα. Γι’ αυτήν ζούμε εδώ κι αυτή είναι επί της ουσίας που πρέπει να ετοιμάσουμε για την επόμενη ζωή, αφού αυτή είναι που θα ζει αιώνια, όπου κι αν εμείς την στείλουμε να ζει στο διηνεκές, με τις λογικές, ή με τις παράλογες γήινες ενέργειές μας.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *