Μ’ αυτά και μ’ αυτά όμως, στο καλοκαίρι μπήκαμε και στο χωριό μας καταφύγαμε για διακοπές, έστω κι αν δεν έπεφτε το κακάδι από την πληγή της γυναίκας μου, αν και είχε κλείσει εντελώς πια αυτή.
Αλλά και προστασία από τον κορωνοϊό ψάχναμε εκεί, αφού η δική μας τουλάχιστον Παναγία, δεν τον άφηνε να μας ενοχλήσει, γι’ αυτό και σε όλοι την επαρχία, ούτε κρούσματα έχουμε, ούτε θανάτους.
Στο χωριό μένοντας λοιπόν, είδαμε επιτέλους την πληγή της γυναίκας μου να εξαφανίζεται στα τέλη του Ιουλίου, γι’ αυτό και με πολύ χαρά στείλαμε μια φωτογραφεία του σημείου στον γιατρό, ώστε, όχι μόνον να χαρεί κι αυτός, αλλά και την αμοιβή του να πάρει μέσω της δικής μας χαράς, αφού δραχμή δεν καταδέχτηκε για την επέμβαση που μας έκανε.
Μακάρη να σε ακούγαμε από την αρχή Νίκο του είπα μια μέρα κι αυτό ήταν όλο. Το ίδιο του έλεγα μετά από λίγες μέρες και για πολλοστή φορά μάλιστα από τηλεφώνου. Από την στιγμή που σου εμπιστεύτηκα την πληγή της γυναίκας μου Νίκο, μέχρι και σήμερα, μόνον ένα ευχαριστώ πολύ είχα να σου πω και μια μεγάλη συγνώμη να σου ζητήσω, για την δυσπιστία που έδειξα στην ιατρική σου πείρα.
Αυτό που εμένα προσωπικά ικανοποιεί Μιχάλη, απαντούσε ο Νίκος, είναι ότι με εμπιστεύτηκες. Η εμπιστοσύνη προς τον γιατρό πρέπει να ξέρεις, είναι μεγαλύτερης αξίας αμοιβή, από οποιαδήποτε χρηματική, όσο δίκαιη κι αν είναι αυτή.
Όπως όλοι οι επαγγελματίες λοιπόν, έτσι κι εμείς οι γιατροί, από την προσφορά μας προς τον συνάνθρωπο, μας δίδετε το δικαίωμα να έχουμε μια νόμιμη αμοιβή, προκειμένου να ζήσουμε κι εμείς με αξιοπρέπεια τις οικογένειές μας.
Πριν από αυτήν όμως, προέχει η δική μας συμμέτοχή, στην καλή έκβαση των προσπαθειών μας, όπως και στην επίλυση του όποιου ιατρικού προβλήματος αντιμετωπίζουν οι ασθενείς συνάνθρωποί μας, αφού για την εξασφάλιση της δικής τους υγείας γίναμε γιατροί.
Δεν είμαστε γιατροί δηλαδή μόνον για την χρηματική μας αμοιβή, αλλά και για την αγάπη προς τον ασθενή συνάνθρωπό μας, που κι αυτός, όποιος κι αν είναι, αδελφός μας είναι κατά την πίστη μας.
Κι ενώ αυτά λέγαμε με τον Νίκο, ήρθε στο μυαλό μου η Παναγία μας εκείνη την στιγμή και βλέποντάς Την, ήρθαν μπροστά μου όλες εκείνες οι δικές Της αμέτρητες συμμετοχές στην δική μου περίπτωση ζωής και πολύ μεγάλη ντροπή ένοιωσα, γιατί πιάστηκα να κρατώ μια μάσκα στα χέρια μου, προκειμένου να την φορέσω πριν μπω σε κάποιο κατάστημα, μόλις θα τελείωνα δηλαδή την συνομιλία μου με τον Νίκο.
Ντράπηκα όπως σας είπα και ντράπηκα διπλά πρέπει να πω εκείνη την στιγμή. Μια για την δυσπιστία που έδειξα προς τον πνευματικό μου αδελφό Νίκο και μια προς την Παναγία μας.
Εγώ δηλαδή, ο πολλαπλώς και πολλαπλά κι επί πολλών ετών προστατευόμενος άνθρωπος από την Χάρη Της, έδειχνα να εμπιστεύομαι την μάσκα πια κι όχι Αυτήν, έστω κι αν από τον επιβαλλόμενο νόμο υποχρεώθηκα να το κάνω, όπως κι από το πρόστιμο των εκατό πενήντα ευρώ που κινδύνευα να καταβάλω σε περίπτωση που δεν την φορούσα.
Εκείνη την στιγμή δηλαδή συνειδητοποίησα, ότι το πρόστιμο των εκατό πενήντα ευρώ, είχε μεγαλύτερη αξία για μένα, από Την Φοβερά Προστασία Της Παναγίας μας, από αυτήν δηλαδή που εβδομήντα και πλέων έτη αξιώθηκα να γνωρίσω, αλλά και να βιώνω μαζί Της, ένα σορό πράγματα και θαύματα και μάλιστα πολύ έντονα.
Πράγματα και θαύματα δηλαδή, που εδώ κι εφτά χρόνια σας αναφέρω στα γραπτά μου κείμενα και μέσα σε 2000 σελίδες περίπου τα περιτύλιξα.
Ξέχασα δηλαδή πόσες φορές με γλίτωσε Αυτή από βέβαιο θάνατο και πόσες φορές έκανε για μένα και την οικογένειά μου τόσες και τόσες απίθανες παρεμβάσεις στην ζωή μας, σαν κι αυτές δηλαδή που το φτωχό ανθρώπινο μυαλό αδυνατεί να εξηγήσει και ξεχνώντας όλα αυτά, πείστηκα πλέον, ότι από εδώ και μετά, θα πρέπει να στηρίζω όλες μου τις ελπίδες για ζωή, στην δύναμη που μπορεί να έχει μια πάνινη μάσκα.
Αυτό βάζοντας στο μυαλό μου λοιπόν, στον Νίκο έλεγα αφού με αυτόν μιλούσα ακόμη, ότι ένα έχω να πω πολύ δυνατά και καθαρά προς όλους.
Αν όλοι οι άνθρωποι που ζουν πάνω σ’ αυτήν την γη, δεν θέλουν, ή δεν μπορούν, ή δυσπιστούν να δεχθούν την δυνατότητα Της Παναγίας μας να προστατεύει όλους μας κι από οτιδήποτε κινείτε εναντίων μας, εγώ Νίκο, δεν έχω δικαίωμα να το κάνω μετά από τόσα που έζησα μαζί Της.
Αν το κάνω, από μόνος μου θα δηλώνω ότι είμαι αχάριστος, ασεβής, όπως και πολύ προσβλητικός. Αυτά είπα στον Νίκο και δεν μπήκα στο κατάστημα. Έξω περίμενα να μου φέρουν αυτά που τους ζήτησα.
Σκεφτείτε τώρα και τι ντροπή ένιωσα, όταν είδα την ημέρα της Σταυροπροσκυνήσεως στις 14 Σεπτεμβρίου, να ασπάζονται οι άνθρωποι τον Τίμιο Σταυρό με μάσκα και άλλους πάλι, να μη τον ακουμπούν καν, φοβούμενοι μη κολλήσουν Κορωνοϊό, από τον Ζωοποιό Σταυρό του Χριστού μας.
Πρέπει να παραδεχθούμε λοιπόν, ότι πήγαμε πολύ πίσω σαν λαός και αντί να πείσουν οι αγαπητοί και πολύ σεβαστοί κατά τα άλλα αρχιερείς μας, όλους αυτούς τους φορείς που κατευθύνουν την ζωή μας, ότι μέσα στην εκκλησία, όπως κι έξω στον δρόμο, τίποτε δεν κυκλοφορεί χωρίς την έγκριση του θεού, αυτοί μάλλον πείστηκαν από τους φορείς, ότι ο κορωνοϊός είναι τέτοιας δύναμης, που και τον Θεό μαζί με τους πιστούς Του μπορεί να μολύνει άμα θέλει, γι’ αυτό και μας παρακινούν να υπακούσουμε στις όποιες εντολές τους, αν βέβαια δεν θέλουμε να πεθάνουμε πρόωρα, όπως αυτοί και όλοι οι υπόλοιποι μαζί μας βάζουν να το σκεπτόμαστε.
Ωστόσο, στον Οκτώβριο μήνα του 2020 φτάσαμε και η διαταγή από την ιερά σύνοδο πολύ καθαρά το λέει. Όλοι μάσκες, μέσα κι έξω από την εκκλησία και καμιά λιτανεία, όπως και καμιά ομαδική προσευχή δεν θα πρέπει να λάβει χώρα, καθώς αυτό επιβάλουν οι διαταγές των ειδικών φορέων.
Σε διαφορετική περίπτωση κι ο ιερέας θα πληρώνει πρόστιμο, αν οι πιστοί δεν φορούν μάσκα την ώρα του εκκλησιασμού τους.
Όπως καταλαβαίνεται, μετά από όσα λέγονται στα κανάλια από όλους αυτούς τους φορείς και μη, ούτε και Χριστούγεννα θα μας επιτρέψουν να κάνουμε, αλλά ούτε και Πάσχα θα κάνουμε ξανά.
Όσο για την Θεία κοινωνία, με θάρρος μας βεβαιώνουν οι ειδικοί, ότι μεταδίδει τον κορονουιό, οπότε, ή καθόλου μας είπαν, ή με πλαστικό κουταλάκι να την δεχθούμε κι όχι από την ίδια λαβίδα.
Εξέτασαν δηλαδή την Θεία κοινωνία όλοι αυτοί, γιατροί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι κι αφού βεβαιώθηκαν ότι κολλάνε κορωνοϊό αυτοί που κοινωνούν, πήραν όλοι μαζί αυτήν την απόφαση, προκειμένου να προφυλάξουν από τον κορωνοϊό, αυτούς που καμιά φορά δεν κοινωνούν.
Η δε Ιερά Σύνοδός μας, μετά από πολλές εξετάσεις που έκανε επί του θέματος και μετά από πολλές γνώμες ιδικών ιατρών που άκουσε και μετά από πολύχρονες παρατηρήσεις κι εξετάσεις που σύσσωμη έκανε κι εκ του σύνεγγυς μάλιστα στην ιδιότητα της Θείας κοινωνίας, συμφώνησε με τους φορείς, γι’ αυτό κι εμμέσως πλην σαφώς, μας προτρέπει να τους υπακούμε με ταπείνωση, αφού αυτοί ειδικά, είναι πολύ ποιο εξειδικευμένοι ακόμη κι από τους αρχιερείς σε τέτοιου είδους θέματα.
Κι αφού ο Θεός και τα του Θεού, έχουν φύγει από την χέρια των επισκόπων και θαυματουργικά μεταπήδησαν στα χέρια των ειδικών πλέον γιατρών, πολιτικών και δημοσιογράφων, μάλλον πρέπει κι εμείς να σεβαστούμε τις υποδείξεις της ιεράς συνόδου και να υπακούμε τυφλά από εδώ και μετά, σε όσα κι αν αυτοί μας επιβάλουν.
Ένα ερώτημα όμως κάθετε στον λαιμό μου και δεν μπορώ να μην το αναφέρω, αν και είμαι υποχρεωμένος να σεβαστώ την συμβουλή της ιεράς συνόδου και να τους υπακούσω με ταπείνωση όπως μας προτρέπει να κάνουμε.
Χρόνια τους υπακούμε και μας χρεωκόπησαν. Χρόνια τους υπακούμε και μας πούλησαν πατόκορφα. Εδώ και χρόνια τους υπακούμε κι από την πολύ αγάπη που μας έχουν, μας έκαναν φέουδο της Γερμανίας.
Πολλές φορές τους υπακούσαμε στο παρελθόν και δεν έχουμε πια τίποτε Ελληνικό. Άλλες τόσες κάναμε το ίδιο και μας γέμισαν με λαθρομετανάστες από εβδομήντα χώρες. Και τώρα τους υπακούσαμε όλους αυτούς κι ετοιμάζουν την συνεκμετάλλευση του Αιγαίου μας με τους Τούρκους, όπως και την παραχώρηση σ’ αυτούς μέρος εκ των νησιών μας.
Ήδη τους υπακούμε λοιπόν και μας φορούν φίμωτρα. Ήδη τους υπακούμε κι ετοιμάζουν απομάκρυνση του λαού μας από τις εκκλησίες. Ήδη τους υπακούμε και οδηγούν τον λαό μας προς το να μη εμπιστεύεται κανέναν από τους ιεράρχες μας και προπαντός, να μην εμπιστεύονται τον Χριστό μας, αφού όπως προέκυψε κι από τις εμπεριστατωμένες έρευνες τις ιεράς συνόδου επί του θέματος, ο κορωνοϊός και αυτοί οι καλοί φορείς, υπερτερούν κατά πολύ περισσότερο σε δύναμη από την δική Του εξασθενημένη πια Θεϊκή ύπαρξη, όπως επιμελώς μας προτρέπει και η ιερά σύνοδος να εννοήσουμε.
Κι αφού μπορούν όλοι αυτοί μαζί να τιθασεύσουν τον παντοδύναμο πια κορωνοϊό κι από στιγμή σε στιγμή θα μας φέρουν και το θαυματουργό τους εμβόλιο, μάλλον πρέπει να συμφωνήσουμε με την προτροπή της ιεράς συνόδου για τυφλή και αμίλητη υπακοή, προς αυτούς που μεριμνούν για το καλό όλων μας, έστω κι αν εμείς οι απλοί άνθρωποι, δεν μπορούμε να το καταλάβουμε τόσο εύκολα.
Μια κι όλα αυτά γίνονται για το καλό μας λοιπόν, δεν πρέπει να σας βεβαιώσω κι εγώ με την σειρά μου, ότι με ειλικρινή ταπείνωση θα υπακούω πλέον στις εντολές των φορέων;
Κι αφού το υπόσχομαι, δεν θα πρέπει να απευθύνομαι σ’ αυτούς στο εξής, για όσα θα με απασχολούν στο μέλλον, ώστε να είμαι και προς την ιερά σύνοδο υπάκουος, αφού αυτούς με συστήνει εμμέσως πλην σαφώς να προσκυνώ από εδώ και μετά ως καλός και υπάκουος πιστός;
Μιχάλης Αλταλίκης
