Αυτά που ζούμε λοιπόν κι ακόμη συνεχίζουν να ταλαιπωρούν την καθημερινότητά μας, αυτά είναι που με αναγκάζουν θα έλεγα να επαναλάβω τα ίδια σχεδόν προς όλους μας, αν και δεν είμαι διορισμένος από την ιερά σύνοδο να το κάνω, αφού ούτε ιερωμένος είμαι, ούτε θεολόγος, αλλά ούτε και ιεροκήρυκας.
Κι αυτά που θέλω να επαναλάβω προς όλους εμάς τους Ορθοδόξους Χριστιανούς πρώτα, είναι ότι κάτι δεν πάει καλά με μάς. Κάτι δηλαδή δεν μελετήσαμε σωστά, από αυτά που αφορούν την επίγεια ζωή μας, με ότι κι αν συνεπάγεται αυτό.
Χάσαμε τον μπούσουλά μας για την ακρίβεια πρέπει να πω, γιατί, αντί να ζούμε ως φωτεινά σήματα Χριστού και ως τέτοια να φωτίζουμε όλους τους ανθρώπους της γης με το παράδειγμά μας, εμείς καταντήσαμε κάτι σαν ορντινάντσες του τίποτε.
Αντί να οδηγούμε δηλαδή τους ετερόδοξους ανθρώπους προς την αλήθεια του Χριστού μας, εμείς ακολουθούμε τις νεκρές δοξασίες αυτών, που στα κρυφά και πολύ μεθοδευμένα σιγά, σιγά και λίγο, λίγο μας σερβίρουν τον δικό τους τρόπο ζωής να δεχθούμε.
Ξεχάσαμε με λίγα λόγια την δική μας ζωή και σαν να μη ξέρουμε πια τί και πως να υπάρχουμε ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, γίναμε καθολικοί με την βοήθεια των επισκόπων μας και χωρίς να το υπολογίζουμε αυτό, στερούμε με την συμπεριφορά μας και όλους τους ανθρώπους της γης να γνωρίσουν την ένθεη ζωή που διδαχτήκαμε από τους προγόνους μας κι από τους πατέρες και Αγίους της πίστης μας.
Αν και πολύ καλά γνωρίζουμε δηλαδή, ότι για την ψυχή μας και για την σωτηρία της ζούμε επί της γης, φτάσαμε στο σημείο να παραμένουμε αδρανείς επί του θέματος και να ζούμε τυπικά μόνον κι εντελώς απομακρυσμένοι επί της ουσίας από την αληθινή ζωή που ο ίδιος ο Χριστός μας δίδαξε να ακολουθούμε.
Και προς αυτούς που επέλεξαν να ζουν ως ετερόδοξοι έχω να πω πολλά βέβαια, γιατί και σ’ αυτούς αναλογούν οι ίδιες ευθύνες, αφού κι αυτοί αρνούνται μανιωδώς να εξετάσουν ξανά και υπεύθυνα, αν όλα αυτά που κάνουν συμπεριφερόμενοι, είναι όντως ωφέλημα για την ψυχή τους, όπως και για τις ψυχές όλων των ανθρώπων της γης.
Είναι κι αυτοί δηλαδή συνυπεύθυνοι για όσα μας συμβαίνουν κατά καιρούς, αλλά και τα τελευταία χρόνια, γιατί όταν έλεγε ο Χριστός, όσοι θέλετε ακολουθήστε πίσω μου, δεν το έλεγε μόνον προς αυτούς που σίγουρα θα τον ακολουθούσαν κάποια στιγμή.
Το έλεγε και προς αυτούς που αργότερα και στον χρόνο τους θα συνειδητοποιούσαν την υποχρέωση να το επιχειρήσουν, αλλά και να ακολουθήσουν συγχρόνως την αληθινή ζωή που Αυτός μας παρουσίασε.
Και να δεχθούμε όλοι πρέπει, ότι καμιά διάκριση δεν έκανε ο Χριστός μας όταν μιλούσε και ποτέ δεν είπε άλλα εδώ κι άλλα εκεί, άλλα τώρα κι άλλα ύστερα. Παντού και προς όλους τα ίδια είπε και προς όλους απευθύνθηκε, αφού όλοι είμαστε παιδιά Του και για όλους μας σταυρώθηκε επωμιζόμενος τις αμαρτίες μας, με μοναδικό σκοπό να μας ελευθερώσει όλους, από τον κακό μας εαυτό και τον λανθασμένο τρόπο που ζούμε.
Όποιος θέλει βέβαια και αβίαστα μας είπε να ακολουθήσουμε την δική Του πρόταση ζωής, γιατί μόνον μέσου αυτής είναι δυνατόν να επιτευχθεί η σωτηρία της ψυχής μας. Δεδομένου δε, ότι αυτή είναι που θα ζει αιώνια, λογικά κι Αυτός μας παρότρυνε ώστε εμείς να επιλέξουμε αν θέλουμε να ζούμε μαζί Του, ή όχι, ή με οποιονδήποτε άλλον μας πείσει να τον ακολουθήσουμε.
Αδιαφορώντας όμως όλοι εμείς οι νέοι κάτοικοι της γης για τα παραπάνω, ακόμη επιμένουμε να ζούμε όπως τον καθένα μας αρέσει κι αφού γίναμε όλοι μαζί αλαλούμ, φανερό είναι πια και πολύ καθαρά μάλιστα, ότι εξαιτίας της αλόγιστης συμπεριφορά μας υποφέρουμε.
Και οι προγενέστεροι από εμάς το ίδιο έκαναν. Από εγωισμό κι αδιαφορία κι αυτοί, μας παρέδωσαν αυτό το αλαλούμ τις προς τον Θεό πίστης και ζωής κι ανεξέλεγκτα εμείς ακόμη ακολουθούμε ότι κι όπως αυτοί μας άφησαν.
Δεν εξετάσαμε δηλαδή ξανά και ξανά, αυτά που μας είπαν να ακολουθούμε, γι’ αυτό κι ακόμη κάνουμε τόσο μεγάλη ζημιά όλοι μαζί κι ένας, ένας ξεχωριστά στον εαυτό μας πρώτα και σε όλο το γένος των ανθρώπων στην συνέχεια. Και το κάνουμε μάλιστα, χωρίς να αισθανόμαστε καμιά ευθύνη για το αποτέλεσμα που μας προκύπτει.
Και γίνεται όλο αυτό το κακό, γιατί δεν έχουμε εμπεδώσει ακόμη, ότι δεν ζούμε μόνοι μας και τυχαία πάνω σ’ αυτήν την γη και γιατί δεν δεχτήκαμε ακόμη, ότι ο Θεός επέλεξε να το κάνει αυτό και με την δική Του σοφή σκέψη το αποφάσισε.
Όχι βέβαια για να μας έχει δούλους Του εδώ, ή μισθωτούς Του, αλλά για να μας κάνει συγκληρονόμους στην δική Του ούτως ή άλως ουράνιας βασιλείας όπως μας το υποσχέθηκε.
Ο ουρανός λοιπόν, η γη και η ζωή των πάντων επ’ αυτής, όλα δικά Του είναι και όλα μας τα χαρίζει από αγάπη και μόνον, για εμάς τους πρόχειρους ανθρώπους, αν και ξέρει ότι πολύ λίγοι εκτιμούν την προσφορά Του.
Βλέπετε τί κάνει ο Χριστός για όλους εμάς; Βλέπετε και τι κάνουν όλοι αυτοί που επέλεξαν να ζουν ανάμεσά μας ως διαβολοπαίδια; Μέρα και νύχτα προσπαθούν, πως και με ποιον τρόπο να μας κάνουμε όλους δούλους τους.
Γι’ αυτόν τον σκοπό δε, γεμίζουν με ένα σορό σαρκικές επιθυμίες το μυαλό μας, ώστε ποτέ να μην έρθουμε σε συναίσθηση ευθύνης για όσα είμαστε υποχρεωμένοι να ξέρουμε και τα αγνοούμε.
Ασφαλώς και μπορούμε να κάνουμε την αλλαγή αν το θελήσουμε και για να το επιτύχουμε αυτό στα σίγουρα, δεν μας άφησε ξεκρέμαστους ο Χριστός. Μας υπέδειξε, όχι μόνον πως να πιστεύουμε, πως να ζούμε μεταξύ μας, αλλά και πως και με πιες σκέψεις να το επιδιώξουμε αυτό, ώστε να μη χάσουμε ποτέ τον μπούσουλά μας, όσο κι αν μας επιτίθενται οι δαίμονες και τα παιδιά τους.
Μέχρι να προσαρμόσουμε όμως τον εαυτό μας στα δικά Του δεδομένα, με ειλικρίνεια μας είπε να το επιχειρήσουμε, ώστε ολοκληρωμένους πια να μας δεχθεί στον άυλο και καθαρά πνευματικό Του χώρο.
Μιμούμενοι δηλαδή την δική Του συμπεριφορά, είπε σε όλους μας ότι πρέπει να ζούμε με αγάπη και προσφορά προς τον διπλανό μας όποιος κι αν είναι, αφού κι Αυτός τα πάντα παραχωρεί από αγάπη και μόνον προς εμάς τους εμπαθείς ανθρώπους.
Έτσι δηλαδή μας συνέστησε να ζούμε, αν βέβαια θέλουμε όπως είπε να ζήσουμε μαζί Του. Αν δεν θέλουμε όμως, αυτός δεν έχει να κάνει τίποτε προκειμένου να αλλάξει την επιλογή της απόφασής μας.
Από εκεί και μετά όμως, δική μας και μόνον δική μας θα είναι η ευθύνη για το αποτέλεσμα που θα μας προκύψει στο τέλος κι αυτό πάλι, είναι κάτι που κανείς δεν θα μπορεί να αποφύγει.
Αν δεν φτάσουμε λοιπόν στο σημείο να επανεξετάσουμε το συγκεκριμένο θέμα της σωτηρίας της ψυχής μας, μοιραία θα συνεχίσουμε να βγαίνουμε από αυτήν την λογική και ακολουθώντας τις δαιμονικές υποδείξεις, που ποτέ δεν σταματούν να μας οδηγούν προς τον χαμό μας, από μόνοι μας πολύ απρόσεκτα και εγωιστικά, θα σκάψουμε τον λάκκο μας.
Με ταπείνωση βέβαια κάνω αυτήν την παρέμβαση και με την ελπίδα πάντα, ότι θα έκανε καλό σε όλους μας μια εκ βάθους επανεξέταση των απόψεών μας επί του θέματος, ώστε και τον λογικό λόγο της αναζήτησης προσωπικής ευθύνης να ζητήσουμε από τον εαυτό μας πρώτα και το κατά πόσο συνυφασμένοι ζούμε εμείς θεωρητικά και πρακτικά με τα δεδομένα του Θεού.
Αν ο καθένας όμως διαλέγει για θεό του, όποιον του ταιριάζει, ή όποιον του εμφύτευσαν άλλοι να υπολογίζει ως τέτοιον, ή δεν δέχεται καθόλου την ύπαρξη Θεού στην ζωή του, λέτε να μην είναι εξ’ ίσου υπεύθυνος για την καταδυνάστευση των ανθρώπων επί της γης;
Δεν φέρουν δηλαδή καμιά ευθύνη όλοι αυτοί για το ότι εμποδίζουν με τις ιδέες τους και τις συμπεριφορές τους, την δυνατότητα αλλά και την υποχρέωση να γνωρίσουν οι ίδιοι πρώτα την αλήθεια της ύπαρξης του μοναδικού Θεού, όπως και τις υποχρεώσεις τους προς Αυτόν και τους συνανθρώπους τους;
Αν αισθανόταν λοιπόν όλοι αυτοί οι όπως, όπως ζώντας, τις ευθύνες που τους αναλογούν για όσα στραβά κι ανάποδα μας συμβαίνουν, θα είχαμε δει ποτέ, το κακό αποτέλεσμα που τώρα μας προκύπτει;
Για να βοηθηθούμε όμως και για να φτάσουμε όλοι μαζί στις ευθύνες πρώτα, επιβάλετε να κάνουμε εδώ και τώρα μια λογική και ταπεινή επανεξέταση των απόψεών μας, μήπως και καταλήξουμε τελικά σε κοινό παρονομαστή.
Δεν επιμένουμε να ακολουθήσουν οι άνθρωποι πίσω μας δεχόμενοι με καταπίεση τον Χριστό μας ως Θεό όλων μας, αλλά αν το ψάξουν με προσοχή, είναι βέβαιο ότι θα δεχθούν να τον δοξάζουν, γιατί κανένας άλλος δεν μας μίλησε με τα λόγια της πραγματικής αγάπης, όπως και κανένας άλλος δεν έζησε τα ίδια για την αγάπη και μόνον προς τους ανθρώπους.
Αν δεχθούμε όλοι πάντως την ύπαρξη του μοναδικού Θεού, όλοι μαζί πλέον θα αποτελέσουμε μια εκκλησία. Δεχόμενοι δε και τα μυστήρια που προβλέπονται από την οριοθέτηση της Ορθόδοξης πίστης μας, ειλικρινά, αβίαστα και λογικά πια θα τα στηρίζουμε, αναμένοντας και την ανάλογη βοήθεια από αυτά.
Αν δεν υπήρχε λογικός λόγος για την ύπαρξη των μυστηρίων, δεν θα μπορούσαν να γνωρίσουν οι άνθρωποι την συμμετοχή του Θεού στην ζωή μας, οπότε, ούτε και η εκκλησία θα υπήρχε.
Κι αν δεν υπήρχε λόγος να γνωρίσουν οι άνθρωποι την αγάπη του Θεού προς το γένος των ανθρώπων, δεν θα υπήρχε ούτε ο λόγος να μας επισκεφτεί ο Χριστός μας.
Αν πάλι δεν έπρεπε να γνωρίσουν οι άνθρωποι, πως μας θέλει ο Θεός συμπεριφερόμενους, θα καταδεχόταν ποτέ λέτε να τον σταυρώσουμε εμείς οι χαζοί, δείχνοντάς Του την ανοησία μας;
Μιχάλης Αλταλίκης
