Το γκαζόν του χώρου μας έκοβα με το μηχανάκι εκείνο το πρωινό κι από τον θόρυβο που έκανε αυτό, δεν άκουσα τον χαιρετισμό του Αλέξη που με πλησίασε πια, προκειμένου να τον επαναλάβει. Αλλά ούτε και το θόρυβο της εξώπορτας άκουσα, όταν την έσυρε ο Αλέξης προκειμένου να βάλει το αυτοκίνητό του μέσα στην αυλή μας.
Καλά κάνεις και το κουρεύεις είπε στην συνέχεια, γιατί αρκετά μεγάλωσε. Από την Καβάλα επιστρέφω πρόσθεσε, μια κι έμεινα εκεί εχθές για επαγγελματικούς λόγους και φτάνοντας στα όρια της περιοχής σας, σκέφτηκα να σας πω μια καλημέρα, αλλά κι έναν καφέ να πιώ μαζί σας, από αυτόν τον καλό μάλιστα που ξέρει να κάνει η κυρία Ιάνθη.
Πολύ καιρό είχαμε να ιδωθούμε με τον Αλέξη, οπότε χάρηκα που τον είδα έστω και ξαφνικά μπροστά μου, γι’ αυτό κι αμέσως σταμάτησα το κούρεμα και πιάνοντάς τον από το μπράτσο, κάτω από την σκιά της βεράντας μας τον έβαλα να καθίσει.
Κι όπως ήταν επόμενο, ευχαρίστως του έκανε τον καφέ του η γυναίκα μου κι αφού κάθισε κι αυτή μαζί μας, δεν άργησε να μας λέει τα νέα του ο Αλέξης και μάλιστα αυτά που από την Μεγάλη εβδομάδα και μετά του προέκυψαν, δεδομένου ότι από τότε είχαμε να μιλήσουμε.
Μας είπε πολλά λοιπόν για την γυναίκα του, για τα παιδιά του όπως και για την δουλειά του βέβαια, αλλά και για μια επίσκεψη που έκανε στο Άγιον Όρος μας είπε πολλά, την οποία όπως μας εξηγούσε, κάποιοι φίλοι του την οργάνωσαν.
Δεν έμεινε και πολύ ευχαριστημένος από αυτήν την επίσκεψη, γιατί όπως στα γρήγορα πήγε έτσι και γρήγορα έφυγε κι αυτός ήταν ο λόγος που του έμειναν πολλά κενά γύρο από αυτά που είδε εκεί, έστω και για πρώτη του φορά.
Αυτά λοιπόν μας εξηγούσε κι εφόσον ήξερε την δική μου σχέση με το Άγιον Όρος, ήρθε να ζητήσει από εμένα μια δεύτερη αν ήταν δυνατόν επίσκεψη, αλλά που να είναι κατά κάποιον τρόπο πιο σωστή και πιο ενημερωτική, αφού αυτή που έκανε δεν τον ικανοποίησε.
Συζητήσαμε πολλά λοιπόν γύρω από αυτό το θέμα κι όπως ήμασταν απορροφημένοι, δεν αντιληφθήκαμε την άφιξη του Αντώνη, ο οποίος, βλέποντας να έχουμε άλλον στην παρέα μας, έκανε να φύγει, μη μας ενοχλήσει με την παρουσία του όπως είπε.
Του έκανα νόημα να μας πλησιάσει βέβαια, ενώ του έλεγα συγχρόνως, ότι θα ήθελα να τον γνωρίσω στον επισκέπτη μου. Έλα του είπα, φίλος μου είναι ο Αλέξης και περαστικός από την περιοχή μας καθώς ήταν, έκανε μια στάση προκειμένου να μας πει μια καλημέρα. Έλα λοιπόν και θα δεις, ότι και σ’ αυτόν αρέσουν οι κουβέντες, σαν κι αυτές που κάνουμε μαζί.
Κάθισε μαζί μας ο Αντώνης μια και του δώσαμε θέση στην παρέα μας κι αφού συστήθηκαν μεταξύ τους, έλεγα στον Αντώνη ότι την ίδια κουβέντα είχαμε με τον Αλέξη πριν από λίγο, σαν κι αυτήν που αφήσαμε στην μέση εχθές.
Στο Άγιον Όρος πήγε προ ημερών ο Αλέξης για πρώτη του φορά και πολύ μεγάλη εντύπωση του έκανε, ότι όλη την ημέρα τους σχεδόν οι μοναχοί, στην προσευχόμενη εργασία όπως την χαρακτήρισε την διαθέτουν.
Όποια δουλειά κι αν κάνουν δηλαδή εκεί, προσευχόμενοι την κάνουν. Αυτοί βέβαια δεν έχουν άλλη μέριμνα για την ζωή τους οπότε λογικά κάνουν αυτό που είναι δύναμη γι’ αυτούς, αλλά και λόγος ύπαρξης.
Πρέπει να σου πω Αντώνη ότι κι ο Αλέξης σαν κι εσένα δεν πηγαίνει συχνά στην εκκλησία, γι’ αυτό και δεν ξέρει τίποτε σχεδόν από αυτά που μας αναλογούν ως υποχρεώσεις.
Ερχόμενος από το προσκύνημά του όμως, δήλωσε ότι θα κάνει μια προσπάθεια στο εξής, ώστε να πλησιάσει τα δεδομένα της εκκλησίας, γιατί όπως είπε, αρκετά ταρακουνήθηκε εκεί που πήγε έστω και για τόσο λίγο.
Κι επειδή η προσευχή τον απασχόλησε ως κύριο θέμα όπως είπε, θέλησε να μάθει περισσότερα γι’ αυτήν, αλλά δεν ήξερε πως και σε ποιόν θα μπορούσε να απευθυνθεί, προκειμένου να ζητήσει σχετικές, αλλά και περισσότερες πληροφορίες.
Οι φίλοι του οργάνωσαν την επίσκεψη τους στο Άγιον Όρος κι επειδή από πλευράς εργασίας είναι σεφ αυτοί, εκεί που πήγαν μόνον για φαγητά μιλούσαν με τους μοναχούς, για τον λόγο ότι αυτό που τους ενδιέφερε ήταν το να αποσπάσουν από αυτούς συνταγές μόνον και τίποτε άλλο.
Οπότε, λογικά έμεινε αναπάντητος ο Αλέξης για όσα πρόσεξε κι αυτός είναι ο λόγος που μας έκανε σήμερα επίσκεψη. Να ρωτήσει δηλαδή θέλησε, αν θα μπορούσα να τον στείλω εγώ εκεί που ξέρω, ώστε να μάθει περισσότερα για την πίστη μας, όπως και για τα συνακόλουθά της βέβαια, αφού τώρα κατάλαβε κι αυτός, ότι του λείπουν πάρα πολλά από αυτήν.
Κι επειδή το θέμα που κουβεντιάζαμε εχθές κι αφήσαμε στην μέση, είναι το ίδιο με αυτό του Αλέξη, κατάφερα μέχρι στιγμής να του πω πολλά από αυτά που είπαμε και μαζί, ώστε κάτι να ξέρει κι αυτός τουλάχιστον, πριν επαναλάβει μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος.
Όταν θα πάει εκεί βέβαια, θα του δοθεί η ευκαιρία να ακούσει περισσότερα κι από πνευματικό μάλιστα για όσα σχετικά του χρειάζονται, οπότε, θα καλύψει τα κενά του. Για την ώρα πάντως, θα τολμήσω να σας δώσω εγώ να έχετε υπόψιν σας ως βοήθημα ένα σχετιζόμενο με την προσευχή παράδειγμα, αφού
όπως μπορώ να υπολογίζω δεν το ακούσατε ποτέ, γιατί δεν επισκέπτεσαι συχνά την εκκλησία.
Κι αυτό που σκέφτηκα να σας αναφέρω, είναι μια περικοπή του ευαγγελίου, η οποία διαβάζεται μεν στην εκκλησία, αλλά σε συγκεκριμένη περίοδο. Αυτήν λοιπόν θα σας παρουσιάσω και μάλιστα κάπως παραστατικά θα το κάνω, ώστε να εμπεδώσετε πιο εύκολα θα έλεγα, αυτό που σαν νόημα θα σας μεταφερθεί.
Και θα το κάνω έτσι, ώστε να κατανοήσετε και τι ακριβώς είναι η προσευχή, όπως και πια διαφορά υπάρχει ανάμεσα σε προσευχή και προσευχή, για όποιον λόγο κι αν κάποιος την χρειάζεται.
Ακούστε λοιπόν. Ένας φαρισαίος, από αυτούς δηλαδή που ήταν τυπικά άψογοι τότε, ως προς τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις και απόλυτα εναρμονισμένοι με τον νόμο που επέβαλε η πίστη τους και φυσικά τίποτε από αυτά δεν ήταν κακό, λογικά εκτιμούσε την ανάγκη της προσευχής στην ζωή του.
Σωστότατος τυπικά δηλαδή υπάρχων ο φαρισαίος, κάθε μέρα έκανε τα καθήκοντά του προσευχόμενος στο κέντρο του ναού ώστε να τον βλέπουν όλοι και πάντα το ίδιο έλεγε προς τον Θεό κομπάζοντας. Ότι είναι σωστός δηλαδή απέναντί Του, ότι τηρεί τους νόμους στο ακέραιο κι ότι πολύ τον ευχαριστεί για την ευημερία που του επιτρέπει να έχει στην ζωή του.
Μια μέρα όμως, βρέθηκε κι ένας τελώνης εκεί με διάθεση να προσευχηθεί. Ένας εφοριακός της εποχής δηλαδή, από αυτούς που πλούτιζαν εις βάρος των ανθρώπων τότε, εισπράττοντας τους φόρους που με νόμο ήταν υποχρεωμένοι να δίνουν αυτοί στον άρχοντα του τόπου τους.
Εξαιτίας αυτού όμως, θα λέγαμε ότι ήταν πολύ μισητοί οι τελώνες, από τον βάρβαρο τρόπο που έκαναν την είσπραξη των φόρων. Μόλις είδε λοιπό ο φαρισαίος και τον τελώνη στον ναό πρόσθεσε και κάτι άλλο στην αναφορά που έκανε προς τον Θεό, νομίζοντας ότι προσεύχεται κι αυτά Του έλεγε για τον κακό τελώνη, δικαιώνοντας έτσι περισσότερο κι από μόνος του μάλιστα τον εαυτό του.
Όπως ξέρεις Θεέ μου, έλεγε, εγώ είμαι πολύ σωστός απέναντί σου και βεβαίως δεν είμαι σαν κι αυτόν τον κακό εφοριακό που μαδάει τον κόπο των ανθρώπων χωρίς να τους λυπάται και ήρθε τώρα εδώ να μολύνει με την παρουσία του και τον ναό μας.
Ο τελώνης πάλι, πήγε να κρύψει σε μια γωνιά του ναού τον κακό εαυτό του κι εκεί στα κρυφά χτυπούσε με ειλικρίνεια το στήθος του, εξαιτίας της ντροπής που ένιωθε στην συνείδησή του, για όσα κακά προκαλούσε στους ανθρώπους.
Εκεί λοιπόν και με αυτόν τον τρόπο προσευχόμενος, ζητούσε νοερά από τον Θεό να τον συγχωρήσει μόνον. Συγχώρα με τον αμαρτωλό, Του έλεγε, για όσα έκανα κι ακόμη κάνω κατά των ανθρώπων. Συγχώραμε Θεέ μου. Συγχώραμε έλεγε μόνον και με πόνο ψυχής το έλεγε.
Αυτά τα λίγα λοιπόν έλεγε επανειλημμένα προς τον Θεό ο εν επιγνώσει κακός συμπεριφερόμενος άνθρωπος, ελπίζοντας στο έλεος και στην αγάπη του Θεού και πατέρα μας να τον συγχωρήσει μόνον και συνεχώς χτυπούσε το στήθος του, συναισθανόμενος τις ευθύνες που είχε επωμισθεί, για τις αμαρτίες που του φόρτωναν οι πράξεις του.
Αν καταλάβατε κι εσείς, από αυτά τα λίγα που ακούσατε, ο ένας παπαγάλιζε και κατακρίνοντας τον διπλανό του νόμιζε ότι προσευχόταν, ενώ ο άλλος, ζητούσε επίμονα συγχώρηση για τα προσωπικά του αμαρτήματα, χωρίς να τον ενδιαφέρει ποιος ήταν δίπλα του και τί ακριβώς έκανε εκεί.
Από αυτά λοιπόν πάρτε κι εσείς την γνώση που σας χρειάζεται περί προσευχής και με αυτά ως βάση κάνετε μετά τον κόπο να μπείτε στην εφαρμογή της προσωπικής σας προσευχής κι όλα αυτά που θα ακολουθήσουν, θα τα βρείτε με τον καιρό μπροστά σας.
Αυτά δηλαδή που θα σπουδάζετε μέσω της προσευχής και θα σας γίνουν εντελώς απαραίτητα. Μερικά από αυτά μάλιστα θα βλέπετε φανερά και μερικά θα γίνονται κρυφά από τα δικά σας μάτια, αλλά κι όλα για την δική σας πνευματική διαμόρφωση θα είναι δοσμένα.
Και για να σπουδάζετε ως προσευχόμενοι άνθρωποι πλέον, θα πρέπει ν’ αφήσετε στην Παναγία μας, ή στον Χριστό μας την διάθεση να το κάνουν Αυτοί αντί για εσάς κι αυτό μάλιστα να τους το αναθέσετε με πλήρη επίγνωση του τι ζητάτε, αφού ούτως ή άλλως, μόνοι σας τίποτε καλό για τον εαυτό σας δεν θα μπορείτε να κάνετε.
Κάντε μαζί τους δηλαδή, όπως κάνουν τα μωρά που τίποτε ακόμη δεν γνωρίζουν για το πως θα ζήσουν την ζωή τους, γι’ αυτό κι όλα, από τους γονείς τους τα περιμένουμε.
Κι εφόσον ως γονείς μας τους έχουμε στην διάθεση μας τον Χριστό και την Παναγία μας, σ’ αυτούς πρέπει να τα αφήνουμε όλα, αφού Αυτοί ξέρουν πολύ καλύτερα από εμάς, τι ακριβώς είναι κατάλληλο να κάνουν για την σωματική, όπως και για την πνευματική υγεία των παιδιών τους.
Όσο λοιπόν εμπιστευόμαστε την ζωή μας στους γονείς μας κι εμείς ακούμε κι εφαρμόζουμε φυσικά τις διδαχές τους, τότε την ευθύνη της πνευματικής κι όχι μόνον διαμόρφωσής μας, την έχουν αυτοί.
Αν όμως περάσει από το μυαλό μας η εγωιστική ιδέα, ότι δήθεν είμαστε αρκετά μεγάλοι πια ώστε να ξέρουμε κι εμείς τι να κάνουμε σε κάθε περίπτωση, ή ότι μπορούμε κι από μόνοι μας να ρυθμίσουμε τα της ζωή μας, τότε, όλα, μα όλα αυτά που μας αφορούν κι επιδιώκουμε, είναι υπό αμφισβήτηση. Και είναι έτσι, γιατί ότι κι αν μαθαίνουμε, αν μαθαίνουμε μόνοι μας, στηριζόμενα στον εγωισμό είναι και κατά συνέπια στο ψέμα.
Και μήπως όταν πηγαίναμε στο σχολείο, δεν κάναμε το ίδιο όταν εμπιστευόμασταν την εκπαίδευση του εαυτού μας στους δασκάλους; Εκεί δηλαδή δεν μάθαμε από αυτούς τις πράξεις των μαθηματικές για παράδειγμα; Και μέσω αυτών δεν είδαμε αργότερα, τι ασφαλή για την ζωή μας μπορούμε να κάνουμε;
Εκεί και πάλι δεν είδαμε, ότι όλες οι μαθηματικές πράξεις, την ίδια προσοχή και υπευθυνότητα απαιτούν για να είναι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμά τους σωστό; Από την μαθητική μας πείρα λοιπόν γνωρίζουμε τώρα, ότι αν λείπει κάτι από αυτές, ή είναι λάθος και μόνον γραμμένος ένας αριθμός ας πούμε, τότε το όποιο αποτέλεσμα μας προκύπτει είναι αμφιβόλου αξίας και μάλλον επικίνδυνο για όποιον λόγο κι αν γίνει η χρήση τους.
Κι αν για να φτιάξουμε κάτι χρήσιμο εμείς μέσω των αριθμών, πρέπει να προσέχουμε πολύ τι μετράμε, τι προσθέτουμε, τι αφαιρούμε, όπως και τι πολλαπλασιάζουμε για να έχουμε ένα σωστό αποτέλεσμα, σκεφτείτε πόσο προσεκτικοί επιβάλλεται να γίνουμε, προκειμένου να ολοκληρώσουμε τον εαυτό μας.
Αν μεγαλώσατε έτσι εσείς και μάθατε από τους γονείς σας, ή από τους δασκάλους σας πως να διαχειρίζεστε τις σκέψεις σας σωστά, τότε δεν έχετε να κάνετε και πολλά στην προσπάθειά σας για την ολοκλήρωση του εαυτού σας.
Αν βλέπετε όμως, ότι πράγματι δεν σας φτάνουν αυτά που ξέρετε, τότε θα πρέπει να παραδεχθείτε λογικά την συνύπαρξη του Χριστού μας στην προσπάθειά σας, αφού μόνον μέσω Αυτού θα μπορέσετε να έχετε καλό αποτέλεσμα.
Και τις υποχρεώσεις σας θα περιορίσετε μαζί με αυτό, γιατί αν δεχθεί το αίτημα της διαμόρφωσής σας ο Χριστός μας, όχι μόνον θα γλυτώσετε από το να φορτώνετε το μυαλό σας με πολλά κι ανεξέλεγκτα από τις δικές σας δυνάμεις πράγματα, αλλά και το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρο.
Για να το κατανοήσετε καλύτερα αυτό, βάλτε με τον νου σας την συμπεριφορά του παλαιστή για παράδειγμα, ο οποίος ζει συνεχώς προπονούμενος με τον προπονητή του σ’ αυτό που συγκεκριμένα επέλεξε να κάνει και το μόνο που έχει στο μυαλό του ως σκοπό, είναι πως θα ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του πάνω στο ρινγκ.
Αν προσθέσει στις υποχρεώσεις του όμως, τι θα κάνει με το σπίτι του που κινδυνεύει να γκρεμίσει, την γυναίκα του που είναι στο νοσοκομείο, τα παιδιά του που του έφυγαν και κάνουν ότι τους καπνίσει, τον παπά που τον καλεί στην εκκλησία αν θέλει το καλό του και τον μπακάλη της γειτονιάς του που του ζητά τα χρωστούμενα, και ξεχάσει την συμμετοχή του προπονητή του στην προσπάθειά του, τότε, σίγουρα δεν θα είναι νικητής, όσο κι αν το προσπαθήσει, όσες δυνάμεις και διαθέσει.
Το ίδιο ακριβώς κάνουν και οι μοναχοί. Με την βοήθεια του Χριστού και της Παναγίας μας αγωνίζονται εναντίων των παθών τους και σκοπίμως αποφεύγουν τις υπόλοιπες μέριμνες, αν θέλουν κάποια στιγμή να βγουν νικητές. Διαφορετικά, μάλλον αυτοί θα είναι που θα πεταχτούν στο καναβάτσο. Καταλάβατε τώρα, πόση δουλειά χρειάζεστε πριν ακόμη μπείτε στην διαδικασία της προσπάθειά σας;
Κι αν σας φαίνεται τώρα, ότι εγώ ξέρω τάχα πολλά επί του θέματος, σκεφτείτε, ότι ξέρω κάτι παραπάνω από εσάς, αλλά και αρκετά λιγότερα από άλλους της ηλικίας μου. Κι αυτά πάλι, όσα κι αν είναι, ποτέ δεν θα είναι τόσα που χρειάζονται προκειμένου να ολοκληρώσω κι εγώ τον δικό μου εαυτό.
Τόσο εσείς λοιπόν, όσο κι εγώ δηλαδή, συμμαθητές στην ίδια προσπάθεια θα είμαστε, αν και σε διαφορετική τάξη, αλλά και στην άλλη ζωή που θα πάμε μετά από αυτήν, το ίδιο θα κάνουμε αν βέβαια μας το επιτρέψει ο Θεός, εξετάζοντας όπως Αυτός ξέρει τις αλήθειες που κρατήσαμε μέσα μας.
Αυτά μόνον τους είπα και για να μην τους κουράσω, πρότεινα στους επισκέπτες μας να τους κάνουμε το τραπέζι, αλλά δεν δέχθηκαν, γιατί ο Αντώνης είχε να κάνει κάποια δουλειά μετά από λίγο, γι’ αυτό και χαιρετώντας μας όλους, έφευγε με σκοπό να επανέλθει όπως είπε, ενώ ο Αλέξης δήλωνε ότι έχει ταξίδι να συνεχίσει, γι’ αυτό και πριν φύγει, πάλι μου είπε να φροντίσω για μια νέα επίσκεψή του στο Άγιον Όρος.
Μιχάλης Αλταλίκης
