Βρέχει συνεχώς αυτές τις ημέρες και αρκετή ψυχρούλα κάνει στο χωριό μας, αλλά και με την ομιχλώδη και συννεφιασμένη σημερινή εικόνα του ο ουρανός, τον χειμώνα που μας πλησιάζει μας θυμίζει, αν και στα μέσα του φθινόπωρου βρισκόμαστε ακόμη.
Ψιχαλίζει για την ακρίβεια σήμερα κι αυτήν του την διάθεση ο καιρός, δεν έχει σκοπό να την αλλάξει όπως το δείχνει με την συμπεριφορά του. Αυτός είναι κι ο λόγος άλλωστε, που όπως το παρατηρώ κι αυτό από το παράθυρο του σπιτιού μας, κανείς δεν έχει διάθεση να βγει από το σπίτι του για κάποιον λόγο, ή να περπατήσει έστω στον βρεγμένο δρόμο.
Πού και πού όμως, περνούν αυτοκίνητα από την γειτονιά μας αλλά κι αυτά, για πολύ λίγο, ή για μια βόλτα ενδεχομένως. Εχθές βέβαια, πολλά μας επισκέφτηκαν καθότι ήταν Σάββατο, αν και μόνον για να βοηθήσουν τους παραγωγούς, η τους εμπόρους να πουλήσουν κάτι από την πραμάτεια τους το έκαναν κι όπως το δήλωναν συμπεριφερόμενοι, καθόλου δεν τους ενδιέφερε, αν ήταν βροχερός ο καιρός ή όχι.
Ούτε κι ο πατατάς δηλαδή νοιαζόταν γι’ αυτόν, αφού αρκετή ώρα τον άκουγα να φωνάζει από το μεγάφωνο του αυτοκινήτου του. Πατάτες φρέσκες και καλές, πέντε ευρώ το τσουβαλάκι. Ελάτε να πάρετε, γιατί μόνο για λίγο θα βρίσκομε στην γειτονιά σας.
Αν και πέρασε από όλους τους γύρο δρόμους όμως, αν και το έκανε αυτό από δυό φορές σε κάθε δρόμο, δεν ακούστηκε να σταματάει κάπου, δείγμα μάλλον, ότι κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να αγοράσει τις πατάτες του.
Αυτήν την εξέλιξη σχολιάζοντας κάποια στιγμή με τον εαυτό μου, έλεγα ότι μάλλον πήγε σε άλλη γειτονιά να δοκιμάσει την τύχη του, γι’ αυτό και δεν άκουγα πλέον να διαφημίζει τις καλές πατάτες του.
Σήμερα όμως, καμιά κίνηση δεν παρατήρησα, αλλά και Κυριακή είναι, οπότε, ποιός θα έβγαινε έξω από το σπίτι του να κάνει βόλτες στους δρόμους; Βγήκα εγώ όμως κι όπως το σκεφτήκαμε, κάθισα στο τραπέζι της βεράντας μας να περιμένω τον καφέ που ετοίμασε για τους δυό μας η γυναίκα μου, ώστε εκεί να τον πιούμε παρέα, με φόντο βέβαια το φθινοπωρινό και βροχερό τοπίο της γειτονιάς μας.
Αυτό λοιπόν απολαμβάνοντας μαζί με τον καφέ μας, μόνον ένα πολύ μεγαλόσωμο σκύλο είδαμε κάποια στιγμή να πηγαινοέρχετε στον δρόμο, σαν να μη μπορούσε να αποφασίσει ακόμη, τι ακριβώς θα ήθελε να κάνει εκεί που βρέθηκε, αφού δεν ήταν μέλος της γειτονιάς μας. Από κάπου αλλού μάλλον μας επισκέφτηκε.
Ήταν εντυπωσιακά μεγαλόσωμο σκυλί όμως και η σιλουέτα του ήταν αυτή που τράβηξε την προσοχή μας, αλλά κι από το παρουσιαστικό του κρίνοντας, όπως κι από το λουρί που είχε περασμένο στον λαιμό του, σκυλί του σαλονιού μας θύμιζε.
Πήγαινε κι ερχόταν λοιπόν και με αυτήν του την συμπεριφορά ανάγκασε κατά κάποιον τρόπο τα δυό μικρόσωμα σκυλάκια της γειτονιάς μας να τον ακολουθούν γαβγίζουν ασταμάτητα πίσω του για τους δικούς τους λόγους.
Μόλις γύριζε αυτός προς τα πίσω να τα δει, έτρεχαν αυτά να γλυτώσουν από τον θυμό του δυνατού όπως υπολόγιζαν. Αυτός όμως, αδιαφορούσε εντελώς για την παρουσία τους. Σημασία δεν τα έδινε δηλαδή. Να όμως που δεν τον βγήκε σε καλό αυτό, γιατί τα μικρόσωμα σκυλάκια άλλαξαν τακτική.
Βλέποντας δηλαδή την στάση του μεγαλόσωμου ως αδυναμία, άρχισαν να του δαγκώνουν τα πόδια πλησιάζοντάς τον από πίσω και μόλις έκανε αυτός να ανταποδώσει τα δαγκώματα όπως νόμιζαν, σαν αστραπές χάνονταν αυτά από μπροστά του.
Παρατηρώντας λοιπόν αυτό το σκηνικό, έλεγε η γυναίκα μου για τον μεγαλόσωμο σκύλο, ότι μάλλον χάφτας πρέπει να είναι, αφού τον υποχρέωναν τα μικρόσωμα σκυλάκια να γονατίζει από τα δαγκώματα που του κάνουν στα πόδια.
Αν άνοιγε το στόμα του πάντως το μεγαλόσωμο σκυλί και τα δύο μικρά θα χωρούσαν μέσα. Για τον λόγο όμως που αυτός ήξερε, τίποτε τέτοιο δεν έκανε προκειμένου να προστατεύσει τον εαυτό του, γι’ αυτό κι έφυγε κυνηγημένος πια από εκείνα τα δυό μικρά και της τσέπης όπως θα έλεγα σκυλάκια.
Δεν ξέρω να σας πω αν έφυγε από φόβο μη του κάνουν ζημιά στα πόδια τα σκυλάκι, ή αν αυτός φοβήθηκε μη τα βλάψει κατά λάθος συναισθανόμενος την δική τους αδυναμία. Όπως κι αν είχε το πράγμα πάντως, αυτός έφυγε και τα μικρά, με καμάρι για την επιτυχία τους γύρισαν στο σπίτι του ιδιοκτήτη τους να του πουν, ότι έδιωξαν τον εχθρό.
Κι ενώ εμείς παρακολουθούσαμε την διαμάχη των σκυλιών, η τηλεόραση μέσα στο σπίτι έπαιζε μόνη της κι από αυτά που ακούγαμε να λέει κάποιος, κοιτάξαμε από το παράθυρο να δούμε ποιός ήταν, που τόσο πολύ υπερηφανευόταν για την εμβολιαστική επιτυχία που είχε η δική του συμμετοχή σ’ αυτήν και στην πόλη των Λαρισαίων για την ακρίβεια.
Βλέποντας όμως τον μητροπολίτη τους στο πάνελ, πρέπει να πω ότι ανατρίχιασα. Και πράγματι μου συνέβη αυτό, γιατί από την συμπεριφορά του κρίνοντας, μάλλον ξέχασε έλεγα στην γυναίκα μου ότι είναι μητροπολίτης ορθόδοξου λαού κι ως ιδικός λοιμωξιολόγος πλέον έλεγε εκείνη την στιγμή στον δημοσιογράφο που έκανε την εκπομπή, ότι από φόβο για τον τύπο του εμβολίου μάλλον δεν εμβολιάζονται όλοι οι πιστοί.
Επηρεασμένοι όπως έλεγε, από αυτά τα παράλογα που ακούν να λέγονται από διαφόρους κι ανεξέλεγκτους φορείς, έκαναν το λάθος να μείνουν ανεμβολίαστοι, γι’ αυτό κι αυτός πλέον επενέβη, ώστε να τους προτρέψει προς το να τρέξουν για τον εμβολιασμό τους, αν βέβαια ήθελαν το καλό τους κι ευτυχώς ανταποκρίθηκαν οι πιστοί, γι’ αυτό και τους μακάριζε όπως έλεγε στον δημοσιογράφο.
Εμείς όμως, πριν από λίγο ακούσαμε πολύ καθαρά τον παππά της ενορίας μας να παρακαλεί τον Θεό κατά την διάρκεια της Θείας λειτουργίας και την στιγμή που ετοίμαζε την Θεία κοινωνία, να μεταβάλει τον άρτον και τον οίνον εις αίμα και σώμα Χριστού, διά του οποίου, απαλλάσσονται οι πιστοί μεταλαμβάνοντες, από πάσαν νόσον και πάσαν σωματική και πνευματική μαλακίαν.
Κι όταν ακούει κανείς αυτό το πάσαν, πολύ καθαρά κατανοεί ότι δεν εξαιρεί τίποτε, όπως και δεν αφήνει περιθώρια σε καμιά ασθένεια να υπάρχει και να βλάπτει ιδικά τους πιστούς που μεταλαμβάνουν το αίμα και το σώμα του Χριστού.
Κι όχι μόνον αυτό κάνει η Θεία κοινωνία, αφού ούτε καν τον θάνατο δεν επιτρέπει να υπερισχύσει επί ανθρώπου, εάν δεν υφίσταται η Θεϊκή επιθυμία. Πως λοιπόν, ο σεβασμιότατος μητροπολίτης μας, στέλνει τους πιστούς προς στα εμβόλια;
Δεν γνωρίζει δηλαδή ότι είναι αλήθεια αυτό; Ή μήπως δεν πιστεύει στην δυνατότητα του Θεού, να επιβάλει Αυτός όπου θέλει και σε όποιον θέλει το δικό Του θέλημα; Μας λέει δηλαδή, ο σεβασμιότατος, ότι ο κορωνοϊός είναι ανεξάρτητη οντότητα, όπως και ισχυρότερη από αυτήν του όντως Θεού, οπότε σ’ αυτόν πρέπει να υπακούμε από εδώ και μετά;
Αυτά λοιπόν μελετώντας εκείνη την ώρα, δεν ξέρω πως μου ήρθε, αλλά συνέκρινα την συμπεριφορά του πληρώματος της εκκλησίας, με αυτήν του μεγαλόσωμου σκύλου, που δεν ήξερε μάλλον τι έπρεπε κάνει για να προστατεύσει τον εαυτό του, από τα δαγκώματα που του επέφεραν τα μικρόσωμα σκυλάκια και με περισσή ικανοποίηση στο πρόσωπό τους, δήλωναν προς κάθε κατεύθυνση, ότι κατάφεραν να σκορπίσουν παντού τον τρόμο με την συμμετοχή τους κι όπως όφειλαν, πήγαν μετά να αναφέρουν και στον ιδιοκτήτη τους τα κατορθώματά τους.
Ήθελα να ξέρω όμως. Ο εν λόγο μητροπολίτης, ποιόν ιδιοκτήτη υπηρετεί κι από ποιόν περιμένει τα εύσημα για όσα κατάφερε με το να στείλει το ποίμνιό του να το φάει ο λύκος, όταν ξέρει πολύ καλά, ότι και οι εμβολιασμένοι πεθαίνουν και μάλιστα από τις σοβαρές παρενέργειες που προκαλούν τα εμβόλια;
Αυτό το αποτέλεσμα βέβαια, σκοπίμως μας το αποσιωπούν για τους δικούς τους λόγους οι εμπνευστές του εμβολίου, όπως και οι υποστηρικτές του εμβολιασμού μας, γι’ αυτό και μανιωδώς επιμένουν όλοι μαζί μέσω των καναλιών να μας λένε κάθε μέρα, ότι μόνον οι ανεμβολίαστοι δήθεν πεθαίνουν στα νοσοκομεία.
Εμείς όμως βλέπουμε ανάμεσα στους γνωστού και στους φίλους μας, να πεθαίνουν και οι εμβολιασμένοι. Κι όχι μόνον οι ηλικιωμένοι, αλλά και νέοι άνθρωποι από τις παρενέργειες του εμβολίου, έστω κι αν έχουν βάλει και τα δύο εμβόλια. Αυτήν την αλήθεια όμως, δεν μας την ανακοινώνουν οι συστημικοί κι έχουν πολλούς λόγους να το κάνουν.
Κι όχι μόνον αυτό κάνουν, γιατί και νόμο ετοιμάζουν προς ψήφιση, μέσω του οποίου να καταδικάζετε από το σύστημα όποιος τολμάει να λέει την αλήθεια για τις επιπτώσεις που προκαλεί το εμβόλιο, με την δικαιολογία ότι διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις.
Και σε άλλα κράτη προσπάθησαν οι ενδοτικές κυβερνήσεις τους να επιβάλουν τον ίδιο νόμο, αλλά οι διεθνείς οργανώσεις που προστατεύουν την ελευθερία του λόγου, μπλόκαραν αυτήν την ασύδοτη προσπάθεια. Κίνηση βέβαια, που ήδη έκαναν και προς την δική μας κυβέρνηση και περιμένουν να ακυρωθεί η εν λόγο προσπάθεια. Στην Ρουμανία μόνον δεν μπόρεσαν κάνουν κάτι, γιατί πρόλαβαν τα δικά τους κόμματα και ψήφισαν τον συγκεκριμένο νόμο.
Ο σεβασμιότατος όμως, τί λόγο έχει να ξεχνά, την ορθοτόμηση της σοις αληθείας που ορκίστηκε να υπηρετεί, όταν έλαβε το χρίσμα του Ορθόδοξου επισκόπου; Δεν πιστεύει τίποτε δηλαδή από αυτά που μας υποσχέθηκε ο Χριστός μας;
Είπε δηλαδή κάπου Αυτός, ότι όταν θα εμφανιστεί στην ζωή μας ο κορωνοϊός, εμείς να θυμηθούμε ότι οπωσδήποτε πρέπει να εμβολιαστούμε αν θέλουμε την σωτηρία μας, γιατί αυτός είναι ισχυρότερός Του; Αν το είπε αυτό και δεν το ξέρουμε εμείς, καλά κάνει τώρα και μας το θυμίζει ο μητροπολίτης μας όπως υποχρεούται. Αν δεν το είπε όμως, πως κάνει ένα τόσο σοβαρό λάθος;
Κι αν από απιστία προς τον Χριστό μας κάνει αυτήν την μεσολάβηση εις βάρους του ποιμνίου του πρώτα και υπέρ της άθεης εξουσίας μετά, η οποία με ένα σορό τερτίπια επιβάλει αυτόν τον εμβολιασμό και με το έτσι θέλω μάλιστα, είναι άραγε σε θέση να καταλάβει, τι τον περιμένει μετά από αυτό που έκανε;
Επειδή όμως κι αυτός είναι ελεύθερος να πιστεύει ότι θέλει, όπως και να υπηρετεί όποιον θέλει, ούτε και σ’ αυτόν θα πάμε εμείς να του πούμε, τί έκανες άνθρωπέ μου; Και στην αγία θέση που αυτός βρίσκεται, εγώ προσωπικά, δεν έχω καμιά δυνατότητα, όπως και καμιά αρμοδιότητα να του πω τι πρέπει να κάνει.
Την αγωνία μου όμως για τον ίδιο, όπως και για τους ανθρώπους που τον άκουσαν κι έτρεξαν να εμβολιαστούν, νομίζω ότι έχω υποχρέωση να του την αναφέρω. Από εκεί και μετά, όπως ο καθένας από εμάς, έτσι αυτός, ας αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν για όσα κάνει κι ο Θεός είναι Αυτός που θα κρίνει τις ενέργειές του και κανένας άλλος.
Κι επειδή θυμήθηκα και τον Καζαντζάκη σήμερα, θυμήθηκα κι αυτά που κι εκείνος είπε κάποια στιγμή κάτι για την ελευθερία. Δεν ελπίζω τίποτε, είπε. Δεν φοβάμαι τίποτε, είμαι ελεύθερος. Ελεύθεροι κατά συνέπια είμαστε όλοι, τόσο γι’ αυτά που λέμε, όσο και γι’ αυτά που κάνουμε κι ό ίδιος ο Θεός μας παραχώρησε αυτό το δικαίωμα και κανείς δεν έχει το αντίστοιχο δικαίωμα να μας το στερήσει.
Εκείνο όμως που θα καθορίσει την θέση μας στην επόμενη ζωή, για όσους τουλάχιστον πιστεύουν κι αυτήν, είναι το τί επιλέξαμε ως ελεύθεροι άνθρωποι να ακολουθούμε σ’ αυτήν την ζωή με την προσωπική μας πίστη ως οδηγό, αφού με βάση αυτήν θα δικαιολογηθεί και η μετέπειτα τοποθέτησή μας.
Οπότε, ας το λάβουν υπόψιν τους οι άθεοι κύκλοι κι όσοι τους βοηθούν, γιατί εμμέσως πλην σαφώς μας λένε κάθε τόσο, ότι πάνω από όλα είναι η υγεία μας. Οι πιστοί προς τον Θεό και στις υποσχέσεις Του επίσκοποί μας όμως, μας λένε σαφέστατα κάτι άλλο. Ότι πάνω από όλα είναι μόνον ο Θεός δηλαδή και το δικό Του θέλημα.
Σκλάβους μας σας θέλουμε μας λένε οι άθεοι κύκλοι, στην δική μας κατευθυνόμενη ζωή. Ελεύθερους μας θέλει ο Θεός κοντά Του μας τονίζουν οι πιστοί επίσκοποι κι ελεύθερα πρέπει να κάνουμε αυτήν την επιλογή μας λένε και μάλιστα, λογικά να δικαιολογήσουμε στον εαυτό μας την ελευθερία μας. Ούτε από φόβο να το κάνουμε δηλαδή, ούτε κι από εκδίκηση για κάτι. Λογικά λοιπόν και μόνον λογικά.
Όποιος δεν ψάχνει να βρει την αλήθεια μας τονίζουν, κάνει λάθη. Γι’ αυτό λοιπόν, ψάξτε, ακούστε, διαβάστε και μη τρώτε ότι σας πασάρει το σύστημα στο στημένο παιχνίδι τους. Και θυμηθείτε πολύ απλά, ότι σε καμιά πραγματική πανδημία δεν υποχρέωσαν τους ανθρώπους να εμβολισθούν με το έτσι θέλω όσο θανατηφόρα κι αν ήταν αυτή. Γιατί λοιπόν επιμένουν τόσο πολύ οι σημερινοί πολιτικοί δυνάστες να μας εμβολιάσουν για κάτι που αυτοί ονόμασαν πανδημία για να μας φοβίσουν και με τόσα ψέματα μας υποχρεώνουν να κάνουμε αυτό που θέλουν;
Αυτοί βέβαια, ξέρουν γιατί το κάνουν αυτό και τί περιμένουν από εμάς μετά από τον εμβολιασμό μας. Εμείς όμως δεν έπρεπε να είμαστε ποιο προσεκτικοί; Γιατί δηλαδή πειστήκαμε τόσο εύκολα, να υπάρχουμε στην ζωή ως ανελεύθεροι σκλάβοι, την στιγμή που η ελευθερία μας είναι πολυτιμότερη κι από την υγεία μας;
Ελευθερία ή θάνατος φώναζαν οι πρόγονοί μας προκειμένου να γλυτώσουν από την σκλαβιά τους κι από φόβο μη πεθάνουμε εμείς οι μαλθακοί, φωνάζουμε τώρα, εμβόλιο, εμβόλιο να μας βάλετε για να σώσουμε την μίζερη και αιχμάλωτη ζωή μας. Πόσο λογικό σας φαίνεται αυτό λοιπόν; Και πού βρίσκεται κριμένη τελικά αυτή η ελευθερία που μας τάζουν μέσω του εμβολίου μας και δεν την βλέπουμε εμείς;
Αυτό λοιπόν είναι το παράλογο. Να ζούμε με την θέλησή μας υπόδουλοι, σε κάτι που ψευδώς το ονόμασαν αυτοί ελευθερία, με σκοπό να ξεχάσουμε την φυσική μας ελευθερία. Αυτήν δηλαδή που ο ίδιος ο Θεός μας χάρισε.
Ακούστε κι αυτό τώρα, ώστε να δείτε ποιο είναι το πραγματικά παράλογο. Ψάξτε και θα μάθετε αν θέλετε, ότι κανέναν από τους λαθρομετανάστες δεν εμβολίασαν. Όταν τους έκαναν το σχετικό ερώτημα, ξέρετε τι απάντησαν οι υποστηρικτές του εμβολίου; Θα τους το κάνουν κι αυτούς βέβαια όταν έρθει η ώρα τους. Σ’ εμάς όμως, γιατί ήρθε τόσο πρόωρα αυτή η ώρα αγαπητέ μας σεβασμιότατε;
Ας τα σκεφτούμε ξανά λοιπόν όλα αυτά κι ας βάλουμε την λογική να κατευθύνει τις σκέψεις, όπως και τις ενέργειές μας, γιατί και οι εμβολιασμένοι πεθαίνουν όπως είναι γνωστό κι ας μας το κρύβουν αυτοί.
Κι αν πεθάνουμε όλοι, για έναν τόσο χαζό λόγο, πιστεύοντας στο ψέμα που μας είπαν, ότι θα μείνουμε δήθεν ελεύθεροι αν εμβολιασθούμε, τότε κανείς δεν θα μπορεί να μας βοηθήσει, γιατί και τρίτο και βάλε εμβόλιο ετοιμάζουν για όσους από εμάς απομείνουν ζωντανοί, μέχρι να μας ξεπαστρέψουν όλους.
Μετά από αυτό, βεβαίως και θα δουν αυτοί αν υπάρχει πλέον λόγος να εμβολιάσουν και τους λαθρομετανάστες. Μακάρι να ζει κι ο σεβασμιότατος τότε, αν βέβαια έβαλε κι αυτός τα εμβόλια, ώστε να του δώσουν οι εξουσιαστές τα εύσημα για την συμβολή του στην επιτυχία τους.
Μιχάλης Αλταλίκης
