Απαντώντας ο δάσκαλος στην πρόταση που τους έκανα πριν, να πούμε δηλαδή και κάτι αν ήθελαν για την εδραίωση της πίστης μας, έλεγε χαριτολογώντας. Θα βραδιάσουμε αν πιάσουμε αυτό το θέμα, αλλά και καλό θα μας κάνει συμπλήρωσε, να ακούσουμε και μια τέτοια αναφορά, γιατί όλοι νομίζουμε ότι πιστεύουμε στον Θεό, αλλά όπως αποδεικνύεται από την συμπεριφορά μας, στους φόβους μας μάλλον πιστεύουμε κι αυτοί είναι που κατευθύνουν την ζωή μας.
Καλά το έπιασες δάσκαλε, του είπα κι εγώ. Οι λογισμοί είναι αυτοί που κατευθύνουν την ζωή μας. Έχουν από τον Θεό βλέπεις την λογική, όπως και την αναγκαία άδεια να ερεθίζουν συνεχώς με την παρουσία τους το μυαλό του ανθρώπου.
Και δεν γίνεται τυχαία αυτή η διαδικασία εισροής των λογισμών στο μυαλό μας, γιατί μέσω αυτών μόνον, μπορούν να προκληθούν ή να προωθηθούν όλες οι δικές μας κινήσεις είτε πνευματικές είναι είτε σωματικές, αφού πράγματι συμβάλουν αυτοί με την παρουσία τους στις αποφάσεις της ζωής μας.
Αλλά ούτε κι ανεξέλεγκτος είναι ο ερεθισμός που προκαλούν στο μυαλό μας, δεδομένου, ότι φρόντισε ο καλός Θεός να μας προστατεύσει από τις κακές προθέσεις τους, για τον λόγο ότι δεν είναι όλοι τους κατάλληλοι προς χρήσιν όπως και χρήσιμοι για την ζωή μας, εφόσον βέβαια θέλουμε να ζούμε ως ανθρώπινα όντα.
Για την προστασία μας από αυτούς λοιπόν μας παραχώρησε ο δημιουργός μας και ειδικό χώρο μάλιστα στο μυαλό μας, ώστε εντός αυτού να γίνεται η επεξεργασία όλων ανεξαιρέτως των λογισμών που μας πλησιάζουν, πριν ακόμη αποφασίσουμε να τους κάνουμε χρήση.
Η επεξεργασία τους δε, αυτό προϋποθέτει. Τον αυστηρό δικό μας έλεγχο, για όλους τους ερεθισμούς που αυτοί μας κάνουν και αφορούν υποδείξεις, όπως και προτάσεις, προκειμένου να τις ακολουθήσουμε εμείς, για όποιον λόγο η καθημερινότητάς μας απαιτεί να κινηθούμε προς την εκτέλεση κάποιου σκοπού μας.
Κατά συνέπεια, λογικά έχουμε την δυνατότητα επεξεργασίας στην διάθεσή μας, για να ελέγχεται κι ο λόγος της σκοπιμότητας του καθενός από αυτούς, δεδομένου ότι κι ο διάβολος έχει την άδεια από τον Θεό να κάνει παρεμβολές στο μυαλό μας, μέσω των λογισμών πάντα, με σκοπό να επηρεάσει τις ενέργειες των αποφάσεών μας.
Κι επειδή είναι πολύ δύσκολο σ’ εμάς τους πρόχειρα ζώντες να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας, ποιός λογισμός μας επισκέπτεται, τί επιδιώκει και προπαντός από πού προέρχεται, αυτή η διαδικασία της επεξεργασίας τους, επιβάλει πολύ προσοχή από μέρους μας.
Και επιβάλει προσοχή όπως κι ευθύνη μαζί, γιατί πολύ εύκολα μπορεί να μας μπερδέψει ο πονηρός και να μας παρουσιάσει την λάθος επιλογή ως σωστή στο μυαλό μας κι αφού την ακολουθήσουμε στην πράξη, θέλοντας και μη θα δεχθούμε τις συνέπιες των λαθών μας, αντί να προστατευθούμε.
Κι επειδή το θέμα των λογισμών είναι πολύ μεγάλο, ούτε αύριο θα τελειώσουμε αν το συνεχίσουμε, όπως είπες κι εσύ δάσκαλε. Γι’ αυτό λοιπόν, θα προτιμήσω να σταθώ σ’ αυτά που ήδη είπαμε, γιατί νομίζω πως είναι αρκετά για να κατανοήσουμε την ρίζα τους, όπως και τον σκοπό τους.
Οπότε; Καλύτερα να πούμε κάτι για την παραλλαγή, του λογισμού που μας παρουσιάζεται με την μορφή του φόβου που εσύ και πάλι έθιξες, αλλά κι όπως μας δείχνουν τα δεδομένα των δύο τελευταίων χρόνων, είναι πολύ πιο επίκαιρος αυτός ειδικά ο λογισμός του φόβου, από οποιονδήποτε άλλον, αφού όχι μόνον επηρεάζει την ζωή μας, αλλά και πολύ μεγάλη ζημιά προκαλεί γύρο μας, όπως βλέπουμε.
Σκοτώνει δηλαδή. Και σκοτώνει αβέρτα τους ανθρώπους όπως ακούμε να μας λένε κάθε μέρα, οι πρόχειροι επιστήμονες, οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί κι ένα σωρό άλλοι που αναφέραμε πριν και κανείς από αυτούς δεν έχει εντοπίσει ακόμη τον λόγο που τον κάνει τόσο φονικό μόνον σ’ εμάς, ενώ συστηματικά αποφεύγει όπως δείχνουν τα πράγματα, να σκοτώνει και τους λαθρομετανάστες.
Ένα απλό ερώτημα είναι αυτό δάσκαλε κι όμως, όλοι αυτοί οι επιστήμονες, που νοιάζονται μόνον για το πως θα εμβολιάσουν όλους μας, δεν μπορούν να μας δώσουν μια λογική ή έστω μια επιστημονική απάντηση. Να μας δικαιολογήσουν δηλαδή, για ποιόν λόγο, δεν πεθαίνουν και οι λαθρομετανάστες από κορωνοϊό. Ρωτάμε εμείς βέβαια, αλλά καμιά απάντηση δεν μπορούν να μας δώσουν.
Και ξέρετε γιατί δεν μπορούν; Γιατί είναι πολλοί οι λογισμοί που εμφανίζονται σ’ αυτούς ειδικά και με πολλές παραλλαγές μάλιστα. Οπότε; Εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να μας δώσουν μια λογική απάντηση, ή να παραδεχθούν έστω, ότι δεν ξέρουν τί κάνουν επί της ουσίας για το θέμα του κορωνοϊού.
Τέτοιοι λογισμοί λοιπόν, είναι ο εγωισμός που τους διακρίνει, η μωρία που τους ακολουθεί κατά πόδας, η φιλοχρηματία που τους κλείνει σκόπιμα τα μάτια, ο φόβος που τους επιβάλλεται από αυτούς που τους τοποθέτησαν στις θέσεις τους και τους υποχρεώνουν τώρα να μη βλέπουν τίποτε άλλο εκτός από θανάτους.
Μαζί με αυτά δε, είναι και οι πολλές υποχρεώσεις που οφείλουν προς τρίτους, όπως είναι πολλοί και οι συμβιβασμοί που δέχτηκαν να κάνουν όλοι αυτοί σε ανύποπτο χρόνο, με αυτούς που τους εγκλώβισαν στα γρανάζια τους και τώρα δεν τους επιτρέπουν να μας πουν την αλήθεια.
Το αυτεξούσιο που έδωσε σε όλους μας λοιπόν ο Θεός, ώστε να λειτουργούμε κατά βούληση μεν, αλλά αξιοπρεπώς και σοφά κρίνοντας τους λογισμούς μας, αυτοί το πούλησαν αντί πινακίου φακής στους εξουσιαστές της παγκόσμιας τάξης, πάντα κατά προτροπή και υπόδειξη του πονηρού βέβαια, οπότε, ούτε και τον Θεό τώρα θέλουν αυτοί να υπάρχει.
Αυτός δε, κανέναν δεν αναγκάζει να επιλέγει για την ζωή του, ό,τι τον βολεύει, ή ό,τι του αρέσει, ό,τι φοβάται, γι’ αυτό και μας επιτρέπει να κάνουμε ελεύθερα, ό,τι προσωπικά αποφασίζει ο καθένας μας, έστω κι αν είναι για την καταστροφή της ψυχής μας.
Αν μας ήθελε όμως Αυτός, υποτελείς στην δική Του διάθεση, θα μπορούσε να βάλει ένα τσιπάκι στο μυαλό μας, ώστε αυτό πια να αποφασίζει πώς να ενεργούμε σε κάθε περίπτωση, οπότε, δεν θα χρειαζόταν, ούτε οι λογισμοί, ούτε κι ο διάβολος που τους μπερδεύει σκόπιμα.
Μελετήστε λοιπόν κι αυτά που ακούτε και θα δείτε, ότι η δυνατότητα του μυαλού μας να βρίσκει σκέψεις προς εξέταση, μας έδωσε και το δικαίωμα να πιστεύουμε, ότι κι όλες οι σκέψεις που κάνουμε, είναι εκτός από χρήσιμες και πολύ σωστές για την ζωή μας.
Κι επειδή βλέπουμε να μας βγάζουν αυτές πολλές φορές αισίως από τις δυσκολίες της ζωής μας, παίρνουμε και το θάρρος από τον εαυτό μας, να εφαρμόζουμε ό,τι μας βολεύει σε κάθε περίπτωση κι από κανέναν δεν θέλουμε να μάθουμε, αν υπάρχουν προδιαγραφές σ’ αυτά που επιλέγουμε ως καλώς καμωμένα για την ζωή μας, ή αν είναι κατά Θεόν ευάρεστα.
Το ανέφερα κι αυτό, δάσκαλε, για να φτάσουμε και στην προς Θεόν πίστη που έθιξες πριν. Η ελευθερία που έχει δηλαδή ο άνθρωπος, να επιλέγει όποιον λογισμό θέλει προκειμένου να κινηθεί, νομίζει ότι τον υποχρεώνει και να πιστεύει, ότι αυτά που αυτός μόνον σκέφτεται ή αυτά που συμφωνούν μόνον με τις δικές του σκέψεις, είναι τα σωστά.
Με αυτό το σκεπτικό όμως, γίνεται χωρίς να το καταλάβει αλλά και χωρίς να τον ενδιαφέρει ως κατάληξη, εγωιστικό θύμα του εαυτού του, όπως και θύμα αυτών που έχουν τον τρόπο και τα μέσα να τον εγκλωβίσουν όπου θέλουν και μάλιστα μέσω της δικής του σύμφωνης γνώμης.
Αυτό το σκεπτικό σχολιάζοντας κατά καιρούς με πολλούς από τους συνανθρώπων μας, τους ακούμε να δικαιολογούν την πράξη τους, λέγοντας πολύ απλά, μα και οι παπάδες αυτό μας λένε. Τα καλά και συμφέροντα. Γιατί δηλαδή να μην κοιτάμε κι εμείς τα δικά μας συμφέροντα;
Βλέπετε; Επιλέγουν να ακολουθήσουν, όποιον λογισμό τους βολεύει ή όποιον από αυτούς τους κάθεται καλύτερα στην πρόχειρη πνευματική τους κατάσταση, για να τους στείλει αυτός να ενεργήσουν προς κάτι, που αυτοί και πάλι δικαιολογούν ως καλώς καμωμένο, όπως ακολουθούν και τα μισά από αυτά που ακούν να τους προτείνονται ως ασφαλώς ελεγχόμενα.
Τα καλά και συμφέροντα λέει πρώτα ο παπάς, αλλά και το υπόλοιπο που ακολουθεί δεν το λαμβάνουν υπ’ όψιν τους. Αυτό δηλαδή που συμπληρώνει. <Ταις ψυχαίς υμών>. Άλλο νόημα λοιπόν έχει το σκέτο, <τα καλά και συμφέροντα> και άλλο η ολοκληρωμένη φράση. <Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς υμών>.
Όπως είναι κι άλλο πράγμα να ζει κανείς σ’ αυτήν την ζωή για το πόσα χρήματα θα αποκτήσει κι άλλο πράγμα είναι να ζει κανείς για το πως θα εξασφαλίσει από αυτήν την ζωή, την αιωνιότητα της ψυχής του.
Αν βέβαια την δέχεται κι αυτήν, γιατί από εδώ και μετά, μπαίνουν πολλές προδιαγραφές για το τί είναι και τί δεν είναι προς όφελος αυτού, που με την θέλησή του ακολουθεί την ιδέα, να διαθέσει την ψυχή του στον Θεό, αν βέβαια θέλει και πάλι να ζει μαζί Του και μετά από αυτήν την ζωή.
Αυτός πάντως που δεν δέχεται τίποτε από όλα αυτά που αναφέρω, είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει για την ψυχή του και κανείς δεν θα του πει, γιατί έκανες αυτό το κακό άνθρωπέ μου; Ήταν δικαίωμά του να κάνει όσο καλό ή όσο κακό ήθελε στον εαυτό του κι εμείς τίποτε δεν μπορούμε να του πούμε.
Για να φύγουμε όμως και λίγο από το αυστηρό ύφος της λογικής δάσκαλε, θα σας πω και την ιστορία του γαϊδάρου και του λεονταριού, γιατί εδραιώνει αρκετά το δικαίωμα του καθ’ ενός από εμάς τους ανθρώπους να πιστεύουμε ότι θέλουμε.
Ο γάιδαρος λοιπόν, μάλωνε μια μέρα με την τίγρη στο λιβάδι της βοσκής τους και η διαφωνία τους ήταν έντονα διατυπωμένη, γύρο από το αν το γρασίδι στο λιβάδι ήταν μπλε ή ήταν πράσινο.
Πράσινο είναι έλεγε η τίγρης, μπλε επέμενε να λέει ο γάιδαρος κι ο καυγάς τους, έφερε αναστάτωση στην περιοχή. Για να λυθεί λοιπόν η διαφορά τους, πήγαν στον δικαστή λεοντάρι να δώσει αυτός λύση στην διαφωνία τους.
Μόλις είδε ο γάιδαρος το λεοντάρι φώναζε. Το γρασίδι είναι μπλε. Το γρασίδι είναι μπλε. Έτσι δεν είναι λεοντάρι; Το γρασίδι είναι πράσινο, του είπε το λεοντάρι, αλλά αφού εσύ θέλεις να πιστεύεις ότι το γρασίδι είναι μπλε, τότε αυτό είναι μπλε.
Ακούγοντας την απάντησή του ο γάιδαρος, πάλι φώναζε. Να τιμωρηθεί η τίγρης, γιατί επιμένει να λέει ότι είναι πράσινο και αναστατώνει την περιοχή. Ναι είπε το λεοντάρι κι αμέσως έδωσε διαταγή να τιμωρηθεί η τίγρης με τρεις μέρες σιωπής.
Βλέποντας την εις βάρος της αδικία η τίγρης, έλεγε στο λεοντάρι. Γιατί τιμωρείς εμένα; Αφού ούτως ή άλλως πράσινο είναι το γρασίδι. Ναι είπε το λεοντάρι. Εσύ σκέφτεσαι, αλλά και ξέρεις ότι το γρασίδι όντως είναι πράσινο.
Τιμωρείσαι όμως, γιατί επιμένεις να επιβεβαιωθεί η άποψή σου, για κάτι που από μόνο του είναι επιβεβαιωμένο, όπως και ότι το γρασίδι είναι όντως πράσινο. Αφού γνωρίζεις λοιπόν ότι το γρασίδι είναι πράσινο, δεν υπήρχε λόγος να διαπληκτίζεσαι με αυτόν που θέλει να το βλέπει μπλε.
Όπως καταλαβαίνεις δάσκαλε, κανενός την γνώμη δεν μπορούμε να αλλάξουμε εμείς, για όσα αυτός θέλει να βλέπει όπως του αρέσει. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι όσα παραδείγματα κι αν του παρουσιάσει κανείς, αυτός θα βλέπει μόνον αυτό που θέλει και τίποτε δεν θα ακούει.
Γνωρίζοντας κι ο Θεός λοιπόν αυτήν την πρόχειρη ιδιοτροπία της συμπεριφοράς του ανθρώπου, λογικά επέτρεψε να κάνει ο καθένας από εμάς ελεύθερα, ό,τι θέλει για τον εαυτό του, ή όπου οι λογισμοί του τον οδηγήσουν να κινηθεί, για να είναι μόνον δική του και η ευθύνη της ζημιάς που θα του προκύψει.
Αν όμως κάνει κάποιος το λάθος, να μαλώνει με τον διπλανό του, για τις λανθασμένες όπως βλέπει αυτός επιλογές του, τότε κι αυτός θα πληρώσει την ζημιά που θα του προκύψει, από την απασχόλησή του με αυτά που τον βγάζουν από δικό του σκοπό, επιμένοντας να διεκδικεί την δικαίωσή του, για τις δικές του ούτως ή άλλως σωστές επιλογές.
Καταλάβατε τώρα αγαπητοί μου, πώς μας επηρεάζουν όλους οι μεταλλάξεις των λογισμών; Όπως βλέπω κι εγώ όμως τώρα δάσκαλε, δεν νύχτωσε μεν ακόμη, αλλά πρέπει να πάρω μερικά πράγματα από το απέναντι σούπερ.
Όπως παρατηρώ όμως από τις κινήσεις των ανθρώπων που το υπηρετούν, ετοιμάζονται να το κλείσου για σήμερα. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να κάνω την δουλειά μου, όπως κι εγώ θα σας αφήσω να σκεφτείτε με την ησυχία σας αυτά που είπαμε κι αν σας βρω εδώ επιστρέφοντας, θα δούμε τι άλλο μπορούμε να πούμε. Αλλιώς, θα τα πούμε άλλη φορά κι όταν βέβαια σας συναντήσω πάλι εδώ.
Ωστόσο, χάρηκα για την γνωριμία μας. Κι εμείς χαρήκαμε είπαν όλοι μαζί κι έτσι, με αυτόν τον γρήγορο χαιρετισμό, πήγα να κάνω τα ψώνια που μου ζήτησε η γυναίκα μου, γιατί όπως μου είπε τα χρειαζόταν.
Μιχάλης Αλταλίκης
