Πέρασαν τελικά οι δύο μήνες προθεσμίας που μου έδωσαν οι γιατροί ως χρόνο αποθεραπείας στο σπίτι μου, από τότε που επέστρεψα σ’ αυτό από το νοσοκομείο τους και μια Κυριακή πρωί που εφημέρευε ο Τάσος, ο χειρούργος δηλαδή συγκάτοικός μας και ήρθε να με δει πάλι, όπως το συνήθιζε πριν φύγει για το νοσοκομείο που εργαζόταν.
Κι αφού του φάνηκε πολύ καλή η όψη του προσώπου μου, σε σχέση με το χρώμα που του απέδιδε το ίκτερο, μου έλεγε πολύ οικεία. Έλα μαζί μου σήμερα κι αν οι εξετάσεις που θα σου κάνουμε εκεί, δείξουν ότι τα όρια του ίκτερου είναι σε θέση ασφαλείας για σένα, τότε θα σε κρατήσουμε μέσα κι αν όλα τα υπόλοιπα είναι σωστά, τότε θα σε βάλω την δευτέρα κιόλας στο χειρουργείο. Τι λες; Έρχεσαι;
Έρχομαι του είπα αυθόρμητα κι όντως πήγα μαζί του. Φτάνοντας στο νοσοκομείο δε, με πήγε αμέσως σε κάποιον συνάδελφό του προς εξέταση, ο οποίος και του έλεγε συμβουλευτικά. Αν διαπιστώσουμε ότι έχει έστω και ίχνη ίκτερου ο ασθενής σου, πολύ φιλικά σε συμβουλεύω, να μην τον χειρουργήσεις.
Συμφώνησε μαζί του ο Τάσος κι όταν με έψαξε τελικά ο συνάδελφος του παντού με τον φακό στα χέρια, ακόμη και στις κόρες των ματιών μου, του έλεγε ικανοποιημένος. Είναι καθαρός από ίκτερο. Αν δεν έχει και πύον στα όργανά του, τότε μάλλον θα μπορέσεις να τον βάλεις στο χειρουργείο την Δευτέρα.
Την ίδια επιβεβαίωση του έκανε κι ο παθολόγος που επισκεφτήκαμε, ο οποίος μετά από τις εξετάσεις που μου υπέβαλε, έλεγε στον Τάσο με πολύ σεβασμό παρουσιάζοντας τες. Όπως βλέπεις κι εσύ, είναι κι από πύον καθαρός ο ασθενής σου.
Αφού λοιπόν όλα ήταν ευνοϊκά, έδωσε αμέσως εντολή αυτός, ώστε να με ετοιμάσουν κι όπως έπρεπε πια, την δευτέρα το πρωί και μετά από δύο μήνες θεραπείας, όντως με έβαλαν στο χειρουργείο, υπό την στενή βέβαια παρακολούθηση του χειρούργου μας Τάσου, ο οποίος, εκτός από χειρούργος εμπιστοσύνης ήταν και καθηγητής, αλλά και πολύ καλός κι ονομαστός μάλιστα για την δουλειά του.
Συν της άλλοις όμως, ήταν και πολύ καλός σαν άνθρωπος, όπως και πολύ συνειδητοποιημένος πολίτης, πράγμα που τον υποχρέωνε μπορούμε να πούμε, ώστε να μην θέλει να έχει πελατειακή σχέση με κανένα από τους ασθενής του.
Αν και ήταν καθηγητής δηλαδή, δεν διέθετε ιδιωτικό ιατρείο κι όποιος πήγαινε σ’ αυτόν ως ασθενής, ήταν σίγουρος ότι θα έκανε το παν προκειμένου να βρει την καλύτερη λύση για το πρόβλημα του.
Διάβαζε δε μονίμως στο σπίτι του και δεν απέκλειε τον εαυτό του από το να εμπλουτίζεται καθημερινά με επιπλέον γνώσεις και τεχνικές, άλλων ανά των κόσμο σαν κι αυτόν χειρούργων ιατρών.
Από κανένα δε ασθενή του δεν δεχόταν τίποτε κι όπως πολύ καλά το ήξερα, από όλη την Ελλάδα ερχόταν ασθενείς να τους εξετάσει. Έγινα γιατρός τους έλεγε, γιατί το ήθελα και έμεινα γιατρός χωρείς πελάτες, γιατί και η μητέρα μου δεν ήθελε να ζω από τα χρήματα των ασθενών.
Δεν θέλω δηλαδή να ζω σε παλάτια και προπαντός δεν θέλω να ζω διαφορετικά από τους άλλους ανθρώπους. Μου αρέσει να ζω απλά σαν άνθρωπος και να με φωνάζουν Τάσο κι όχι γιατρέ.
Τάσος είναι το όνομα μου έλεγε μια μέρα και στον πεθερό μου, ο οποίος δυσκολευόταν να παρακάμψει την ιδιότητα του, γι αυτό κι όταν τον συναντούσε, γιατρό τον αποκαλούσε.
Κι εγώ τον εμπιστευόμουν όπως σας είπα, τόσο σαν άνθρωπο, όσο και σαν γιατρό, αλά κι όταν με έβαλαν στο χειρουργείο και μου ζήτησαν να βγάλω από το χέρι μου και το κομποσκοίνι που φορούσα, το έβαλα καλού κακού στο κεφάλι μου και κάτω από το σκουφί που μου φόρεσαν.
Το έκανα αυτό βέβαια, γιατί πρωτίστως και πριν από οποιονδήποτε άλλον εμπιστεύομαι την Παναγία μας, η οποία πάντοτε και σε κάθε περίπτωση θέλω, αλλά κι όντως Την έχω βοηθό μου και συμπαραστάτη μου.
Δεν ξέρω τι έγινε όμως και μέχρι να τακτοποιήσω εγώ το κομποσκοίνι μου κάτω από το σκουφί μου, αποκοιμήθηκα. Ξύπνησα όμως μετά από πολύ ώρα και τότε που άκουσα τον Τάσο να μου λέει.
– Έλα ξύπνα. Όλα πήγαν καλά. Σου έβγαλα την χωλή και σου καθάρισα και το στομάχι, γιατί κι αυτό ήταν χάλια. Δικαιολογημένα λοιπόν μας έλεγες ότι είχες πρόβλημα και με το στομάχι σου. Σου έκανα διπλή εγχείρηση δηλαδή κι από δω και μετά, δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα.
Κι ενώ μου έλεγε αυτά, με έβγαζε έξω από το χειρουργείο. Εγώ όμως τον άκουγα σαν σε όνειρο και μέσα στον λήθαργο που βρισκόμουν, έψαχνα να βρω και να πιάσω το κομποσκοίνι μου, αλλά επηρεασμένος ακόμη από την νάρκωση, δεν μπορούσα να κατευθύνω τα χέρια μου.
Από τις κινήσεις που έκανα όμως, κατάλαβε ο Τάσος τι έψαχνα, γι’ αυτό και μου έλεγε καθησυχαστικά. Μην ανησυχείς. Εδώ είναι. Κάτω από το σκουφί που φοράς στο κεφάλι σου. Πιάνοντας το χέρι μου στην συνέχεια, με βοήθησε ώστε να το πιάσω, αλλά και μου έλεγε χαριτολογώντας. Με εμπιστεύεσαι όπως μας λες, αλλά έχεις και τον νου σου στα δικά σου.
Αυτά παρατηρώντας, μου πρόσθεσε και το πρόγραμμά του στην συνέχεια, λέγοντάς μου ότι τρεις μέρες μόνον θα με κρατούσαν εκεί κι ότι μετά θα πήγαινα στο σπίτι μου, όπου και πάλι θα ερχόταν αυτός να με βλέπει.
Με έβαλε ωστόσο σε ένα θάλαμο με οκτώ κρεβάτια και για τρεις μέρες όπως είπε, νοσηλευόμουν παρέα με άλλους οκτώ ασθενείς διαφόρων προβλημάτων. Η δίαιτα που μου επέβαλαν όμως, παρέμενε η ίδια κι ήταν όπως και πριν άλυπος, γιατί ότι έκανε να φάω για το στομάχι όπως έλεγαν οι γιατροί, δεν έκανε για την χολή μου και αντίστροφα. Ότι έκανε δηλαδή για την χολή, δεν έκανε για το στομάχι μου.
Μη φοβάσαι όμως μου έλεγε ο Τάσος και δεν θα σ’ αφήσουμε να πεθάνεις από την πίνα. Η περίπτωση σου μας αναγκάζει να σου δώσουμε αυτήν την δίαιτα, γιατί αυτή είναι η ποιο ασφαλής για σένα. Όταν έρθει η ώρα όμως, θα σου επιτρέψουμε να φας όσο θέλεις. Μέχρι τότε, καλό για σένα θα είναι να την υπομείνεις, έστω κι αν δεν σου αρέσει καθόλου.
Αυτά λοιπόν μου έλεγε ο Τάσο για το μενού μου, αλλά τόσο αυτόν, όσο και τους υπόλοιπους καθηγητές του νοσοκομείου, πολλοί φοιτητές τους ακολουθούσαν καθημερινά κατά τις προβλεπόμενες επίσκεψη τους στους ασθενείς τους.
Κάθε φορά όμως που υποχρεωνόταν να επισκεπτόταν κι εμένα ως ασθενή, με έβαζαν οι καθηγητές να περιγράφω στους φοιτητές τους, την περίπτωση της δικής μου πάθησης και να τους την περιγράφω μάλιστα, από τότε που με πρωτοεμφανίστηκε το πρώτο κρούσμα, μέχρι που έφτασα στο χειρουργικό κρεβάτι του δικού τους νοσοκομείου.
Ανταποκρινόμουν εγώ βέβαια, αλλά και οι φοιτητές με την σειρά τους, με πολύ προσοχή άκουγαν τις αφηγήσεις μου, αλλά και δεν σταματούσαν να μου κάνουν ερωτήσεις, έως ότου κατανοήσουν πλήρως, πως ένας καθηγητής σε νοσοκομείο με έβαζε ενδοφλέβιες ενέσεις στο στομάχι, την στιγμή που εγώ έπασχα από την χολή μου και πως αυτός αγνοούσε τις υποδείξεις της γιατρού που είχε δίπλα του και δικαίως επέμενε να του ζητά να μου κάνουν εξετάσεις, πριν ή με διώξουν από κοντά τους αβοήθητο επί της ουσίας.
Τελειώνοντας όμως οι φοιτητές τις ερωτήσεις τους, άκουγα τον Τάσο να τους ορμηνεύει ως καθηγητής τους. Γιατροί ήμαστε παιδιά. Και δε ήμαστε θεοί, ώστε να αναρρώνουμε τους ασθενείς θαυματουργικά. Αν δεν κάνουμε σωστή διάγνωση όπως ακούσατε να σας διηγείται ο συγκάτοικός μου, οι ασθενείς μας κινδυνεύουν να πεθάνουν από την δική μας μάλλον απροσεξία, παρά από την ασθένεια τους.
Ακούσατε πόσα τους είπε ο ασθενής προκειμένου να τους βοηθήσει, ώστε να διαγνώσουν σωστά το πρόβλημα του; Ακόμη και το πως είδε να είναι τα κόπρανα του τους είπε. Τους είπε ακόμη, ότι πήγε στο νοσοκομείο τους μόνος του κι οδηγώντας το αυτοκίνητο του.
Χωρείς να το γνωρίζει δηλαδή ο ασθενείς τους, με την περιγραφή και τις παρατηρήσεις που τους έκανε, από μακριά φωτογράφιζε στους γιατρούς, ότι αυτό που είχε σαν πρόβλημα, σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να είναι στο στομάχι του, έστω κι αν αυτός εκεί μόνον πονούσε.
Η χολή του δηλαδή έχει πρόβλημα τους έλεγαν οι παρατηρήσεις του κι όχι το στομάχι του. Πρώτον γιατί το στομάχι δεν πονάει τόσο πολύ, δεύτερον γιατί αν πονούσε αυτό δεν θα μπορούσε να οδηγήσει και τρίτον, γιατί τα κόπρανά του ήταν άσπρα από πύον κι αυτό μόνον η χολή του θα μπορούσε να το κάνει.
Είδατε τώρα τι κάνουν οι πρόχειρες εκτιμήσεις; Αυτό λοιπόν θα πρέπει να θυμόμαστε στο εξής όλοι εμείς οι γιατροί, ότι και καθηγητές να γίνουμε, ποτέ δεν πρέπει να βασιζόμαστε στις δικές μας κρίσεις, γιατί όπως ακούσατε, πολύ εύκολα μπορεί να κάνουμε λάθος και το δικό μας λάθος σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ανώδυνο, αφού πολύ απλά, μπορεί να προκαλέσει ακόμη και θανατηφόρες επιπτώσεις στους ασθενείς μας.
Γι’ αυτόν τον λόγο λοιπόν, ποτέ δεν διώχνουμε τους ασθενείς από το νοσοκομείο, αν δεν σιγουρευτούμε εμείς πρωτίστως για την πάθησή του, από τα αποτελέσματα των εξετάσεων που πρέπει να του κάνουμε.
Η εμπιστοσύνη στις γνώσεις μας, χωρείς την επιβεβαίωση των εξετάσεων, θα πρέπει να θυμάστε ότι είναι εγκληματική πράξη κι όχι απλός επικίνδυνη.
Ακούσατε τι έγινε στην περίπτωση αυτού του ασθενούς. Ευτυχώς γι’ αυτόν επέζησε κι επέζησε από θαύμα όπως μας το λέει και με το δίκαιό του, δεδομένου ότι δυό φορές αντιμετώπισε τον υπέρμετρο εγωισμό των καθηγητών που πλησίασε ως ασθενής. Ο πρώτος αρνήθηκε να του κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις και οι μετέπειτα από αυτόν, ήθελαν να τον εγχειρίσουν τότε, που οι εξετάσεις που του έκαναν, τους το απαγόρευαν.
Χωρείς κανένα ενδοιασμό λοιπόν, καθηγητές όντες κι αυτοί, ήθελαν να δοκιμάσουν στην πλάτη του ασθενούς μεθόδους, οι οποίες από κανέναν γιατρό του κόσμου δεν είναι ενδεδειγμένες.
Ήθελαν δηλαδή να του αφαιρέσουν, την πρησμένη και φορτωμένη με πύον χολή, με το ενδεχόμενο και μόνον ότι μπορεί και να ζούσε ο ασθενής μετά από την επέμβαση που θα του έκαναν, αδιαφορώντας τελείως και για το ίκτερο που έβλεπαν στο πρόσωπό του και τον παρουσίαζε σαν λεμόνι κίτρινο.
Καλά έκανε όμως αυτός και τους την αρνήθηκε, γι’ αυτό και είναι ζωντανός εδώ σήμερα και μας διηγείται την περιπέτεια του, την οποία όπως πολύ καλά τον γνωρίζω, σε όλους θα την αναφέρει και όλους εμάς τους γιατρούς δικαίως θα μας κατηγορεί.
Γιατροί λοιπόν θα γίνετε κι εσείς και θα έρχονται στα χέρια σας πολλοί και με περίεργες περιπτώσεις ασθενείς. Εσείς όμως, ένα πράγμα να θυμάστε μέσα στον φόρτο της δουλειάς που ενδεχομένως θα έχετε, ότι αυτοί που θα έρχονται σε σας, θα πρέπει και να φεύγουν από τα χέρια σας υγιείς, αλλά και ζωντανοί.
Για να βοηθηθείτε όμως εσείς και για να βοηθήσετε τους μελλοντικούς ασθενείς σας, καλό θα ήταν να ξεχνάτε κατά διαστήματα την αίγλη του γιατρού που θα σας συνοδεύει στην ζωή σας, εξαιτίας της οποίας πάντα θα κινδυνεύετε να γίνετε κι εσείς τέτοιοι καθηγητές ενδεχομένως, σαν και τους παραπάνω εγωιστές.
Μαζί με αυτό, θα ήταν επίσης πολύ καλό για σας να πάτε για λίγο καιρό ως βοηθοί σε υδραυλικό, γιατί το ανθρώπινο σώμα όπως πολύ καλά πρέπει να θυμάστε, είναι γεμάτο από σωληνάκια και μέσα από αυτά διοχετεύονται παντού υγρά.
Είναι χρήσιμο λοιπόν να ξέρετε και πως σκέφτεται ένας υδραυλικός να αντιμετωπίσει της εκάστοτε βλάβες που του ζητούν να επέμβει, ώστε να αποκτήσετε κι σεις την ανάλογη πείρα του υδραυλικού, γιατί όπως θα διαπιστώσετε αργότερα και τότε που θα έρθει η ώρα να κάνετε επεμβάσεις στο ανθρώπινο σώμα, αναγκαστικά πια και σε όλες τις περιπτώσεις, σαν υδραυλικοί θα επεμβαίνετε.
Αυτά και τέτοια απλά και κατανοητά έλεγε καθημερινά στους φοιτητές του ως καθηγητής χειρούργος ο Τάσος, τα οποία βέβαια άκουγα κι εγώ αφού γύρο από το δικό μου κρεβάτι γινόταν τα μαθήματά του. Ακούγοντας τον όμως, ένιωθα κι εγώ σαν μαθητής του, έστω κι αν δεν θα γινόμουν ποτέ χειρούργος.
Μιχάλης Αλταλίκης
