Μας σύστησε βέβαια ο Χριστός μας όταν ήρθε, να μιμηθούμε την συμπεριφορά Του αν θέλουμε, αλλά και δεν μας άφησε αβοήθητους να παλεύουμε με τον δύστροπο και ασυμμάζευτο εαυτό μας, με την προχειρότητα που επιλέξαμε ως οδηγό να κατευθύνει την ζωή μας, με τις δυσκολίες και τα εμπόδια που οι εχθροί των ανθρώπων μας βάζουν να αντιμετωπίζουμε ασταμάτητα, όπως και να παλεύουμε μόνοι μας, με όλες εκείνες τις λογικές κατά τα άλλα υποχρεώσεις που αναλάβαμε απέναντί Του, αφότου ελεύθερα δεχθήκαμε να ζήσουμε ως άνθρωποι σ’ αυτήν την ζωή.
Και είναι βέβαιο ότι δεν μας άφησε μόνους και αβοήθητους γιατί μας δώρισε μαζί με τις ανάλογες σωματικές, ψυχικές και πνευματικές δυνατότητες και την προσωπική Του βοήθεια, ώστε εύκολα να μπορέσουμε να μιμηθούμε την συμπεριφορά Του αν βέβαια το θελήσουμε κάποτε.
Μα ούτως ή άλλως, κατ’ εικόνα και ομοίωσή Του μας έπλασε ο Θεός, οπότε, όντως μπορούμε κι εμείς να ανταποκριθούμε Θεϊκά αν ποτέ αποφασίσουμε βέβαια, να ζήσουμε την επί γης ζωή μας όλοι μαζί κι ο καθένας από μόνος του, με τίς παραπάνω προδιαγραφές για ανθρώπους.
Δεν μας ανάγκασε δηλαδή, αλλά να επιλέξουμε ελεύθερα μας είπε, το πως θα αποφασίσουμε να συμπεριφερόμαστε σε κάθε περίπτωση της ζωής μας. Αλλά ούτε και υποταγή μας επέβαλε σε ανεφάρμοστες δικές Του απαιτήσεις.
Και το έκανε πολύ απλόχερα αυτό, αφού Αυτός ασφαλώς και σέβεται την ελευθερία που ο Ίδιος χάρισε στους ανθρώπους να διατηρούν, τόσο για τις επιλογές τους, καλές ή κακές για την ζωή τους, όσο και για τις συμπεριφορές τους βέβαια. Και όλα αυτά χωρίς υστεροβουλίες.
Αν και γνώριζε δηλαδή, ότι θα δείξουμε απιστία στο πρόσωπό Του με την πάροδο του χρόνου, αν και γνώριζε ότι θα δείξουμε απιστία και στις δυνατότητες που μας έδωσε προκειμένου να ανταποκριθούμε επαρκώς, σ’ όλα αυτά που οφείλουμε να κάνουμε για την τακτοποίηση της Θεϊκής μας προέλευσης επί της γης, Αυτός ακόμη επιμένει να τιμά την ελευθερία των πλασμάτων Του και τίποτε δεν κάνει προκειμένου να μας τιμωρεί όπως μας αξίζει.
Εντελώς ασεβείς όμως προς τον Θεό και πατέρα όλων μας όλοι αυτοί οι συστηματικοί, μαζί με τον αρχιδιάβολο πατέρα τους βέβαια, δεν κάνουν τίποτε που να είναι καλό για το τελειότερο δημιούργημα του Θεού, τον άνθρωπο δηλαδή.
Μανιωδώς και μόνον προσπαθούν, από τότε ακόμη που τον είδαν για πρώτη φορά να υπάρχει ως οντότητα ανάμεσά τους, πώς να επιβάλουν στην ζωή του, ότι αυτοκαταστροφικό έχουν αυτοί στο μυαλό τους ως τρόπο ζωής και πως να τον απομακρύνουν από τον Θεό και πατέρα του.
Και ο δικός τους τρόπος ζωής δεν είναι άλλος βέβαια, από το να επιβάλει την άρνηση του Θεού στην ζωή του ανθρώπου, την επιβολή μιας ατομικής ύπαρξης ως ζητούμενο ζωής για τον καθένα και προπαντός, την προώθηση μιας άσκοπης και τυχαίας δήθεν ύπαρξης του ανθρώπου επί της γης.
Ιδέες δηλαδή που ένα σκοπό και μόνον έχουν, να οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια τους ανθρώπους στην καταστροφή, αφού εύκολα πλέον και με την θέλησή μας μάλιστα, μόνοι μας να οδηγηθούμε στην κατάντια που αυτοί θέλουν και διακαώς επιθυμούν να μας ρίξουν.
Από μίσος για τον άνθρωπο βέβαια και για τον θεϊκό προορισμό του επιβουλεύονται όλοι αυτοί την ζωή μας και δεν σταματούν να σκάβουν τον λάκκο μας, τον οποίο ακούραστα πασχίζουν να μεγαλώσουν περισσότερο, ώστε όχι μόνον εμάς αλλά και το όνομα άνθρωπος ακόμη να εξαλείψουν από το πρόσωπο της γης αν τους το επιτρέψουμε με την αδιαφορία μας.
Πιστοί στον σκοπό τους αυτοί, μέρα και νύχτα εργάζονται σιγά, σιγά και συνωμοτικά, με την ελπίδα πάντα, ποτέ να μην καταλάβουμε εμείς τι μας ετοιμάζουν, όπως και ποτέ να μην αντιδράσουμε εμείς οι νοήμονες κατά άλλα άνθρωποι, προς τις δικές τους σκοπιμότητες.
Για το καλό μας λένε αυτοί μας οδηγούν όλους όπως κι όπου αυτοί θέλουν κι εκεί όπου δεν υπάρχει κανένα μέτρο σύγκρισης, καμιά ανθρώπινη αξία, κανένας σκοπός ζωής για ανθρώπους, καμιά σκέψη για Θεό και προπαντός κανένα ανθρώπινο ενδιαφέρον για το τι θα μας συμβεί στο απώτερο μέλλων.
Να ξεχάσουμε μας προτρέπουν όσα ξέραμε και ούτε ως ιστορία δεν θέλουν να ακούγεται το όνομα του Θεού ανάμεσά μας και δη του Χριστού μας, που πεντακάθαρα παρουσιάστηκε ως άνθρωπος, για να θυμίσει σ’ εμάς τους πρόχειρους, τι πρέπει να κάνουμε και που πρέπει να φτάσουμε ως άνθρωποι μιμούμενοι τον Ίδιο, έχοντάς Τον ως πρότυπο, αφού ούτως ή άλλως, Αυτός είναι κι ο λόγος που κι εμείς υπάρχουμε ως άνθρωποι σ’ αυτήν την ζωή.
Οι συστηματικοί όμως δεν το θέλουν αυτό, γιατί η δική τους επιθυμία είναι να υπάρχουμε όπως τα ζώα, για τα οποία δεν υπάρχει όπως είπαμε κανένα μέλλον. Εμείς όμως έχουμε μέλλων και το πρότυπό μας είναι ο Χριστός. Πως λοιπόν να περιορίσουμε την ύπαρξη μας μόνον στο τί και στο πόσο θα φάμε σήμερα σαν τα ζώα, ή και πώς και με ποιο τρόπο θα χαρούμε πρόχειρα την πρόσκαιρη και μηδενική ζωή που αυτοί θέλουν να μας εγκλωβίσουν;
Δεν υπάρχει Θεός μας λένε κάθε λίγο και λιγάκι μέσω των δήθεν επιστημόνων τους, για να γίνουν αυτοί θεοί επάνω μας κατά την επιθυμία τους, ώστε ούτε ο λόγος μας, ούτε τα έργα μας να εμπεριέχουν πλέον Θεό αφού δεν μας χρειάζεται και αυτό προωθούν με πολύ επισημότητα, ώστε αυτό και μόνον να κρατήσουμε κι εμείς στην μνήμη μας ως πίστη.
Ακόμη και την λέξη Θεός δηλαδή θέλουν να εξαλείψουν από το λεξικό μας, για να μην υπάρχει ούτε καν ερεθισμός ποια γι’ Αυτόν από μέρους μας, ούτε ενδιαφέρον να Τον συναντήσουμε κάποια στιγμή στην ζωή μας, ή και να Τον ακολουθήσουμε ως όντως υπέρτατο καλό για την ανθρώπινη υπόστασή μας.
Βλέπετε λοιπόν ότι αυτοί έχουν πολύ σοβαρό λόγο που θέλουν να μας σπρώξουν προς το πουθενά; Όσο παραμένουμε όμως κι εμείς δίπλα τους και στις δικές τους θέσεις, χωρίς να έχουμε καμιά λογική αντιπαράθεση μαζί τους, δεν υπάρχει περίπτωση να φύγουμε σύντομα, από τον εγκλωβισμό μας στον βούρκο και στην μπόχα που αυτοί μας έριξαν να ζούμε και αδιαμαρτύρητα το δεχθήκαμε
Αν δεν αναζητήσουμε τώρα κιόλας όμως την πραγματικότητα που έπρεπε να γνωρίζουμε ως αφετηρία κίνησης πριν είναι πολύ αργά για όλους μας, όπως και την αλήθεια που έπρεπε να έχουμε ως οδηγό και σύμβουλο για την πορεία που έχουμε να διανύσουμε, να ολοκληρώσουμε δηλαδή ως άνθρωποι τον εαυτό μας, μεγάλος κίνδυνος υπάρχει να γίνουμε ζώα στα χέρια τους και ως τέτοια να μας χρησιμοποιούν αυτοί κατά τις επιθυμίες τους, μα πολλούς μα λύγους όπως το μελετούν, αφού ήδη τους φαινόμαστε και πάρα πολλοί πλέον.
Φοβούμενοι ωστόσο και την δική μας ανθρώπινη, αλλά και λογική μας αντίδρασή, από πολύ καιρό τώρα σκέπτονται πως να μειώσουν στο μισό τον πληθυσμό της γης, μέσω των ιών τους βέβαια, ώστε να μας επιβάλουν ποιο εύκολα αυτά που διατηρούν στο βρόμικο μυαλό τους, προστατευμένοι πάντα, από τον δικό μας φόβο μη χάσουμε την υγεία μας δήθεν.
Εμείς όμως έχουμε σκοπό ύπαρξης, όπως και μέλλουσα ζωή, για την οποία και πρέπει να εργαζόμαστε μέρα και νύχτα όπως κάνουν και αυτοί άλλωστε, μέχρι να ολοκληρώσουμε την λογική υποχρέωσή μας απέναντι στον Δημιουργό μας, που μας θέλει ομοίους Του και ασφαλώς ποτέ δεν είμασταν ζώα και σε καμιά περίπτωση δεν είμαστε απόγονοι κάποιου πιθήκου όπως αυτοί και πάλι θα πω θέλουν να το πιστεύουμε.
Αλλά και μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια που πέρασαν, από την εμφάνιση του ανθρώπου επί της γης, ποτέ δεν είδαμε να βγαίνουν άνθρωποι από πιθήκους. Αν έβγαιναν, θα το βλέπαμε, οπότε, ούτε να το κρύψουμε θα μπορούσαμε, αλλά ούτε και να το αμφισβητήσουμε βέβαια.
Γι’ αυτό λοιπόν, πίθηκοι είναι μόνον αυτοί που θέλουν να είναι τέτοιοι, όπως και αυτοί που επέλεξαν συνειδητά να υπηρετούν τον διάβολο, για τον μισάνθρωπο σκοπό που τους επέλεξε, αφού ούτως ή άλλως, αυτός κι από μόνος του αποφάσισε να πιθηκίζει αντί να δοξάζει τον Θεό και πατέρα του, από την μοναδική θέση και σχέση που κατείχε δίπλα Του πριν και για να μην είναι μόνος του τώρα, παρέσυρε στον πιθηκισμό του, πολλούς αγγέλους και ανθρώπους να τον συμπαραστέκονται στην βλακεία του. Κι από άμετρο εγωισμό πνιγμένος πλέον, δεν θέλει, ούτε και να δει το τεράστιο λάθος που έκανε, αλλά ούτε και να το μετανιώσει.
Μιχάλης Αλταλίκης
