Τα καλά της δικής τους ζωής λοιπόν είναι αυτά που αναπολούν ακόμη οι παλιότεροι από εμάς συνάνθρωποί μας και με κάποιο βαθύ αναστεναγμό στην φωνή τους εύχονται, ώστε και σ’ εμάς να προκύψει η αναζήτησή τους, όπως και η επιθυμία μας βέβαια να τα εφαρμόσουμε κάποτε στην ζωή μας, προκειμένου να γευθούμε κι εμείς, την πραγματική χαρά της ζωής.
Αυτήν δηλαδή, που δεν ζητάει τίποτε περισσότερο από εμάς τους πρόχειρα ακόμη ζώντες σ’ αυτήν την σύντομη ζωή για να μας προκύψει ηθελημένα η επίσκεψή της, εκτός από το να θέλουμε να αποκτήσουμε την διάθεση και την πρόθεση να δώσουμε στον διπλανό μας, ότι του χρειάζεται από αυτά που έχουμε κι ενδεχομένως μας περισσεύουν, ώστε να βοηθήσουμε κι εμείς καθώς επιβάλλεται για σώφρονες ανθρώπους, τις δυσκολίες που κι αυτός αντιμετωπίζει μαζί μ’ εμάς στην κοινή μας ζωή.
Βλέπετε όμως να γίνεται κάτι παρόμοιο στις μέρες μας; Όλοι ζούμε για τον εαυτό μας πρώτα, για τα ανούσια υπάρχοντά μας μετά, γι’ αυτά που κλέψαμε, ή στερήσαμε από τους πάσχοντας συνανθρώπους μας και προπαντός, για την ικανοποίηση του άρρωστου εγωισμού που συντηρούμε μέσα μας και για κανένα λόγο δεν θέλουμε να τον απαλλαγούμε.
Ζώντας έτσι όμως και με ένα τέτοιο σκεπτικό κατάντιας για ανθρώπους να κατευθύνει την συμπεριφορά της παρουσίας μας στην ζωή που αντιμετωπίζουμε, μαζί με πολλούς άλλους στο ίδιο περιβάλλον, με τα ίδια προβλήματα να μας απασχολούν και τις ίδιες δυσκολίες να μας εμποδίζουν, πώς δηλαδή να μην αρρωστήσουμε σωματικά, ψυχικά και πνευματικά και πως να μην μυρίζουμε βούρκο τώρα ποια, εξαιτίας της σήψης που έχουμε υποστεί, από αδιαφορία για όλους και για όλα, αντί να μοσχοβολάμε καθώς θα έπρεπε ως άνθρωποι εκ του Θεού προερχόμενοι;
Αν θέλουμε να μοσχοβολούμε λοιπόν, δεν χρειάζεται να κάνουμε πολλά γι’ αυτήν την δυνατότητα, παρά να βάλουμε σκοπό και μόνον στην συμπεριφορά μας, που να ευνοεί και να στηρίζει την ύπαρξη της πρακτικής εφαρμογής ικανών έργων προς τους συνανθρώπους μας, που να συμπαραστέκονται επαρκώς και στην δική τους ζωή.
Μελετώντας κι εγώ μαζί με πολλούς από τους συνανθρώπους μας τα παραπάνω αναφερόμενα, διαπίστωσα ότι αρκετοί από αυτούς, θέλουν μεν όπως είπαν να κάνουν την αναζήτηση αυτού του καλού στην συμπεριφορά τους και μάλιστα να το εφαρμόσουν στην ζωή τους κάποια στιγμή, γιατί και καλό τους φαίνεται και δίκαιο είναι όπως το κατανοούν, αλλά και δυσκολεύονται πάρα πολύ να το επιχειρήσουν όπως δηλώνουν.
Τους φαίνεται δύσκολο λένε να ζουν, με σκοπό να δίνουν και στους συνανθρώπους τους από αυτά που έχουν, γιατί οι συνθήκες ζωής που μας επιβλήθηκαν τόσα χρόνια από τους γνωστούς κύκλους ως τρόπος ζωής, δεν τους επιτρέπουν να κάνουν αυτοί το πρώτο βήμα γι’ αυτόν τον σκοπό, από φόβο μην υποστούν τις συνέπιες που θα ακολουθήσουν.
Και οι συνέπιες που φοβούνται και δεν θέλουν να υποστούν όπως λένε, είναι να μη θεωρηθούν από τους ομοϊδεάτες του κύκλου τους, κορόιδα της ζωής. Κρατούν μακριά δηλαδή από την ζωή τους, αυτό που από μόνο του είναι καλό και δίκαιο, αυτό που έπρεπε να έχουν κι αυτοί ως πρότυπο τρόπου ζωής, αυτό που έπρεπε να κατευθύνει την συμπεριφορά τους προς τους συνανθρώπους τους κι αυτό που έπρεπε να ψάχνουν εντελώς ανεπηρέαστη από ανόητους φόβους.
Δεν σκέφτονται δηλαδή, ότι μια τέτοια συμπεριφορά θα τους αναστήσει ως ανθρώπους, δεδομένου ότι ως πεθαμένοι ζουν και υπάρχουν τώρα, ακολουθώντας νεκρές θέσεις και σκοπούς ζωής, που ο μισάνθρωπος φρόντισε να υιοθετήσουν.
Αυτός ιδικά, από μόνος του όπως ξέρουμε επέλεξε να νεκρωθεί αφότου έφυγε από τον χώρο της όντως ζωής και δύναμης άδολης προσφοράς, τον δημιουργό όλων μας δηλαδή και μόνος επέλεξε να ζει ως νεκρός πλέον, εφόσον γνώριζε ότι τίποτε δεν μπορεί να δώσει, γιατί και τίποτε δεν έχει, αλλά και τίποτε δεν μπορεί να κάνει εκ του μη όντως ώστε να έχει.
Το μόνο που του μένει λοιπόν, για να δώσει κι αυτός κάποια νόημα στην ύπαρξή του, είναι να υπάρχει ως σφετεριστείς ξένης περιουσίας και καταστροφικός σύμβουλος, ή και νεκροθάφτης των ανθρώπινων αξιών. Κι ως τέτοιος, εν γνώση του πλέον ενεργεί εχθρικά, με μοναδικό σκοπό το να μην μπορέσουν ποτέ οι άνθρωποι να ταυτιστούν με τα δεδομένα του δημιουργού τους κι εξαιτίας αυτού αποκτήσουν την κατά χάρη Θέωσή τους.
Θέωση βέβαια που κι αυτός θέλησε να αποκτήσει, αλλά δεν τα κατάφερε, γιατί το επιδίωξε, με λανθασμένο σκεπτικό και τρόπο, βασισμένος σε ψεύτικους σκοπούς και φαντασίες και πριν από όλα από μόνος του, χωρίς τον Θεό μαζί του. Κι αφού από μόνος χρίστηκε θεός, κατ’ ανάγκη πλέον εγκλωβίστηκε μέσα σε κακές σκέψεις και προθέσεις. Αυτός είναι κι ο λόγος βέβαια, που δίκαια απέκτησε έκτοτε τον τίτλο του άναρχου και κακού διαβόλου.
Και σ’ αυτήν την θέση πλέον ευρισκόμενος, συνεχώς βρομίζει με κακές σκέψεις τους ανθρώπους και συνεχώς αυξάνει τον αριθμό των ομοϊδεατών του, τους οποίους και κάνει συνεργάτες του, για τον ίδιο ανίερο δικό του σκοπό, με την ελπίδα να μην αφήσει ούτε έναν άνθρωπο να πλησιάσει τον Θεό με τα έργα του και να ενταχθεί στον δικό Του Θεϊκό κύκλο ζωής κι όντως μοναδική ζωή, αφού μόνον με τα καλά μας έργα θα μπορέσουμε να αποδείξουμε κι εμείς ότι ζούμε τώρα, όπως κι ότι πράγματι θέλουμε να ζούμε και διαπαντός δίπλα Του.
Αν υπάρχουν κορόιδα λοιπόν, τέτοια είναι μόνον αυτοί που ακολουθούν νεκρές ιδές και σκοπούς, όπως είναι κι αυτός που τους εξαπατά κι ενδεχομένως ανεπιστρεπτί, που ως κορόιδο κι αυτός έγινε με τις προχειρότητές του αρχηγός της αποστασίας και της ψευτιάς. Και είναι γνήσιο κοροΐδο αυτός, αφού πρώτος εξαπατήθηκε από τον ίδιο του τον εαυτό με τα ψέματα που του είπε και καθόλου δεν δίστασε να απομακρυνθεί από την αλήθεια του Θεού και την απέραντη αγάπη Του.
Την Θεϊκή Του συμπεριφορά δηλαδή, αφού ότι κι αν έχει το προσφέρει αδιακρίτως προς όλους, είτε Τον γνωρίζουν είτε όχι, είτε Τον αγαπούν είτε όχι, είτε Τον σέβονται είτε όχι, είτε Τον αρνούνται εξαπατώντας τον εαυτό τους όπως ο διάβολος, αφού από μόνος Του είναι πυγή αστείρευτης ζωής που αδιάκοπα αναβλύζει.
Αυτήν δηλαδή που μας διατίθεται από αγάπη κι όποιος θέλει την δέχεται κι όποιος θέλει την αρνείται. Όποιος την αρνείται νεκρώνεται όμως κι όποιος την γεύεται ζει κι αποκτά με την θέλησή του τα Θεϊκά δεδομένα. Να χαίρεται δηλαδή με την διάθεση του να προσφέρει κι αυτός ζωή, συμμετέχοντας στην ανάσταση των ανθρώπων επί της γης.
Και καθόλου δεν θεωρεί κορόιδο τον εαυτό του, όσο κι αν οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που ζουν γύρω του κάνουν ακριβώς το αντίθετο και με κάθε κακό λογισμό στο μυαλό τους περιορίζουν την συμπεριφορά της ζωής τους, μόνον στο τί έχουν και στο πως θα το κρατήσουν ασφαλισμένο, μη τυχόν τους το πάρει κάποιος άλλος, ή μη τυχόν και υποχρεωθούν από κάποιον λόγο να το μοιραστούν με τρίτους.
Αυτές λοιπόν είναι οι συνέπιες που φοβούνται να υποστούν οι άνθρωποι, μη τυχόν και χάσουν δηλαδή κάτι από αυτά που έχουν. Αν μπορέσουμε όμως κάποια στιγμή όπως λένε, να απαγκιστρωθούμε από αυτήν την απρόσεκτη συνήθεια του να ζούμε ατομικά και κατά πως μας βολεύει σε κάθε περίπτωση, τότε, ίσως και να τρέξουμε στην αναζήτηση του όντως καλού κι ας μας προκαλέσει επιπτώσεις.
Αυτό είναι που φοβόμαστε λοιπόν, μη τυχόν και υποστούμε συνέπιες, από το να υπάρχουμε στην ζωή μας και για τον συνάνθρωπό μας. Αυτό όμως μας δίδαξε ο Θεός και πατέρας μας κι αυτό είναι που πρέπει να βάλουμε μπροστά μας ως μοναδικά καλό στον τρόπο της ζωής μας.
Αλλά και μόνον έτσι ζώντας θα έχουμε και τις προδιαγραφές που μας χρειάζονται προκειμένου να ζούμε διά παντός μαζί Του κι εκεί που Αυτός ζει και υπάρχει. Μας το δίδαξε βέβαια αυτό ο Χριστός μας, όπως και μας το ξεκαθάρισε με πάρα πολλές παραβολές όταν μας επισκέφτηκε.
Κι ακόμη μας λέει μέσα από τις ευαγγελικές περικοπές που διαβάζουμε, ότι δεν θέλει τίποτε περισσότερο από εμάς τα πλάσματά Του προκειμένου να ζούμε μαζί Του, εκτός από το να βλέπουμε τον διπλανό σας σαν τον εαυτό μας.
Μας το δίδαξε μεν, μας το τόνισε δε, αλλά και ποτέ δεν μας επέβαλε με κάποιον κανόνα να ακολουθήσουμε καταπιεσμένοι την δική Του Θεϊκή προτροπή. Να την ακολουθήσουμε ελεύθερα μας είπε κι αυτό πάλι, εφόσον κι εμείς δεχθούμε την πρότασή Του ως σωστή, δίκαιη, αλλά και αναγκαία για την ανθρώπινη υπόστασή μας.
Και μας το είπε αυτό τόσο καθαρά και ξάστερα μάλιστα, ώστε και πολύ εύκολα να κατανοήσουμε, ότι τίποτε από όλα αυτά που έχουμε αποκτήσει, ή επιχειρούμε να αποκτήσουμε στην πρόσκαιρη ζωή μας, δεν θα μας φανούν πουθενά χρήσιμα στην περίπτωση που θέλουμε να ζήσουμε μαζί Του και στην επόμενη ζωή που θα γνωρίσουμε.
Γυμνοί ερχόμαστε άλλωστε όπως πολύ καλά το ξέρουμε και γυμνοί φεύγουμε από αυτήν την ζωή για την επόμενη που μας περιμένει, την οποία και δεν μπορούμε να καταργήσουμε με τις ανώφελες φαντασίες μας, όσο κι αν το προσπαθήσουμε.
Είναι εκεί λοιπόν αυτή και είναι ο χώρος του όντως και μοναδικού Θεού, ο οποίος και μας περιμένει όλους ανεξαιρέτως κοντά Του, αρκεί και μόνον να ζούμε εδώ μιμούμενοι την δική Του συμπεριφορά.
Μιχάλης Αλταλίκης
