Με το που έφυγε ο Γιώργος όμως, ήρθαν στο μυαλό μου ένα σωρό σχετιζόμενες με το θέμα μας σκέψεις, από αυτές δηλαδή που θα μπορούσα να του τις προσθέσω προς μελέτη κι εξέταση αν μου διέθετε χρόνο κι ενδεχομένως θα ήθελε να τις ακούσει.
Αυτό το ενδεχόμενο βάζοντας στο μυαλό μου λοιπόν, άρχισαν να αναπτύσσονται κι από μόνες τους αυτές μέσα μου και χωρίς να το προσπαθήσω εγώ, στον Γιώργο απευθυνόταν από κεκτημένη ταχύτητα, σαν να ήταν παρών κι όντως δήλωνε ότι θα ήθελε να τις ακούσει.
Είδες, Γιώργο; Πώς βάζουν αυτοί μπροστά από την δική τους ωμή απιστία, τους δήθεν επιστήμονες να την στηρίζουν, για να κρύψουν πίσω από αυτούς την δική τους αφελή συμπεριφορά;
Δεν τους φτάνει δηλαδή, που με την θέλησή τους επιμένουν να ζουν ως τυφλοί, αλλά σπρώχνουν προς την τύφλωση και όποιον άλλον βλέπουν πρόχειρο δίπλα τους, για να μην βρεθούν μόνοι τους προφανώς στο πουθενά, μιμούμενοι την συμπεριφορά του γνωστού πια πλανεμένου μισάνθρωπου και εχθρό των ανθρώπων που τόσο πρόχειρα ακολουθούν.
Ο Άγιος Λουκάς, δηλαδή; Επιστήμονας Γιατρός δεν ήταν και μάλιστα από τους πλέον επιφανέστερους στην Ρωσία; Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός; Επιστήμονες γιατροί δεν ήταν και αυτοί και μάλιστα Ανάργυροι;
Αυτοί δηλαδή πώς ήξεραν ότι είναι παιδιά του καλού Βασιλιά και πατέρα τους; Αν και όντως επιστήμονες αυτοί λοιπόν, πώς επέλεξαν να ζουν μιμούμενοι τον πατέρα τους, προσφέροντας κι αυτοί την αγάπη τους προς τους ασθενείς συνανθρώπους τους και μάλιστα εντελώς Ανάργυροι;
Και για την επιστημονική κατάρτιση της Αγίας Αικατερίνης, τί έχουμε να πούμε; Αυτή δηλαδή δεν ήταν, που για πολύ καιρό όλοι οι σοφοί του τότε κόσμου και ολόκληρο το επιστημονικό καθεστώς της εποχής της, προσπαθούσαν να αποστομώσουν την διάθεσή της να μιλάει για τον Χριστό μας, χωρίς κανένα καλό γι’ αυτούς αποτέλεσμα;
Και πώς θα μπορούσαν να την αποστομώσουν άλλωστε; Αφού ως όντως επιστήμων και αυτή, τους κατατρόπωνε με τα λογικά της επιχειρήματα και με την δική της έμφυτη Θεϊκή σοφία; Και πώς θα μπορούσαν δηλαδή να σταθούν όρθιοι μπροστά της; Αφού εκτός από τις δικές της σπουδές, διέθετε και αυτές που απέκτησε πολλαπλασιασμένες από την συναναστροφή της με τον πάνσοφο Θεό και πατέρα μας;
Μα και όλοι αυτοί πάλι θα πω, που ηγούνται και διακονούν τα της πίστεώς μας προβαλλόμενα, επιστήμονες δεν είναι και μάλιστα με δυό και τρία πτυχία ο καθένας; Πώς λοιπόν έλεγε αυτή η αφελής κατά τα άλλα δημοσιογράφος στον γιατρό, μας εσείς είστε επιστήμων και πιστεύετε στον Θεό;
Καλά της είπε και αυτός λοιπόν. Κι επειδή είμαι επιστήμων δηλαδή, έχω δικαίωμα να κρύψω την θαυματουργική ενέργεια του Θεού, όταν μάλιστα την βλέπω τόσο ζωντανά κάθε μέρα μπροστά μου;
Αυτά και τέτοια έλεγα μέσα μου προς τον Γιώργο που έφυγε και μη μπορώντας να τιθασεύσω τις σκέψεις μου, του έλεγα νοερά και το υπόλοιπο της ιστορίας που αφήσαμε στην μέση, προκειμένου να πούμε αυτά που μεσολάβησαν και τόσο πολύ τον προβλημάτισαν.
Ο Βασιλιάς, πατέρας και δημιουργός των ανθρώπων του έλεγα ήξερε όπως είπαμε τον κίνδυνο που διέτρεχαν οι άνθρωποι από τον εχθρό τους, όπως κι από την απροσεξία τους βέβαια, γι’ αυτό και τοποθέτησε την αλήθεια της ζωής τους στο εσωτερικό μέρος της καρδιά τους, ώστε να μένει εκεί για πάντα και αναλλοίωτη, προκειμένου να την χρησιμοποιούν όποτε αυτοί θα έκριναν την λογική ανάγκη να την επισκεφτούν.
Αλλά και για την περίπτωση που ηθελημένα, ή άθελά τους βρεθούν εγκλωβισμένοι κάπου επικίνδυνα για την ελεύθερη ζωή τους την τοποθέτησε εκεί, ώστε εύκολα να μπορούν να ελευθερωθούν μέσω αυτής αν το θελήσουν.
Και δεν τα έλεγε, αλλά ούτε και τα έκανε όλα αυτά στον βρόντο ο καλός πατέρας τους, γιατί γνώριζε όπως είπαμε και πολύ καλά μάλιστα τι θα τους συνέβαινε, όχι κάποτε και μέσα στο χρόνο της μακρόχρονης ζωής τους, αλλά από στιγμή, σε στιγμή κι από τις πρώτες ημέρες που εγκαταστάθηκαν στο βασίλειό τους.
Ωστόσο, έχει κι Αυτός πρόσβαση στις καρδιές μας, ώστε να διαβάζει κι αυτός ανά πάσα στιγμή ως καλός πατέρας, την αξία της αλήθειας στις σκέψεις που κρατούμε, ώστε να μας βοηθήσει αμέσως αν Του το ζητήσουμε.
Για να βοηθήσει τα παιδιά Του λοιπόν έκανε την τοποθέτηση της αλήθειας εκεί που έπρεπε και για την δική τους ασφάλεια και μόνον όπως είπαμε κι όχι για να τους κατευθύνει Αυτός σαν ρομπότ μέσα από αυτήν και κατά την δική Του επιθυμία, όσο καλή κι αν είναι, χωρίς μάλιστα την δική τους συγκατάθεση.
Όπως και για την περίπτωση που δεν θα ήθελαν να κάνουν τα παιδιά του κάποιο κακό εις βάρος του εαυτού τους το έκανε, μπερδεύοντας δηλαδή το ψέμα με την αλήθεια που έπρεπε να ακολουθήσουν.
Και για την περίπτωση που ειλικρινά θα ήθελαν να μένουν στερεωμένοι στις δικές Του εξακριβωμένες αρχές και αξίες που Αυτός εγκρίνει, τους τοποθέτησε την πραγματική αλήθεια μέσα στην καρδιά τους.
Παρ’ όλα αυτά τα προσεγμένα όμως, τίποτε από αυτά δεν έκαναν οι άνθρωποι για να γλυτώσουν από την δουλεία που τους ετοίμασε ο μισάνθρωπος. Δέχτηκαν δηλαδή ως δικά τους επιτεύγματα ότι κι αν τους έβαλε αυτός να σκέφτονται και μάλιστα τόσο εύκολα, που ούτε κι ίδιος το πίστευε.
Η αλήθεια λοιπόν, από ανέκαθεν υπήρχε μέσα στις καρδιές των ανθρώπων και πάντα έλεγχε αυστηρά τους επιζήμιους συμβιβασμούς που έκαναν για την ψυχή τους. Αυτοί όμως; Δεν της έδιναν καμιά σημασία όπως αποδείχτηκε.
Δεν πρόλαβε να φυτευτεί ο εγωισμός μέσα τους δηλαδή κι αμέσως απέδωσε τους καρπούς του. Στην αρχή βέβαια, με την βοήθεια της περιέργειας αλώθηκε η συνείδησή τους κι όπως ήταν διαλυμένη αυτή, δεν μπορούσε παρά να τους παρουσιάζει το κακό όμοιο με το καλό. Από εκεί και μετά, ήταν επόμενο ότι όλα πια θα πήγαιναν κατά διαβόλου όπως λέμε κι αυτό καθόλου ψέμα δεν είναι.
Κι από μόνοι μας ξέρουμε τι να κάνουμε απαντούσαν στις ενοχλήσεις της συνείδησής τους δηλαδή, οπότε, δεν ζήτησαν καμιά βοήθεια από τον πατέρα τους προκειμένου να ελέγξει Αυτός, την αξιοπιστία αυτών που κυρίευσαν πλέον το είναι τους και τους έκανε να νιώθουν και αυτοί δημιουργοί, όπως πολύ έξυπνα τους έπεισε ο πονηρός εχθρός τους να αισθάνονται.
Με αυτήν την δικαιολογία δηλαδή έφυγαν από την επιτήρηση του καλού Βασιλιά, αποφασισμένοι να κάνουν πλέον ότι αυτοί νόμιζαν στο εξής για την ζωή τους κι ας μην ήξεραν που θα τους αύγαζε αυτή η επιλογή.
Κι αφού πράγματι πίστεψαν ότι όντως μπορούσαν να ξέρουν και αυτοί ποιο ήταν το καλό που έπρεπε να ακολουθούν σε κάθε περίπτωση, έκοψαν και κάθε διάθεση στην συνέχεια να κάνουν ερωτήσεις στον πατέρα τους γι’ αυτόν τον λόγο.
Βλέποντας όμως ο φιλεύσπλαχνος πατέρας την απουσία των ερωτημάτων τους, αλλά και γνωρίζοντας βέβαια την απόσχισή τους, αμέσως τους έψαξε. Πού είστε παιδιά μου τους έλεγε, γιατί δεν σας ακούω;
Κατάλαβαν βέβαια αυτοί το υπονοούμενο, αλλά από ντροπή για τους συμβιβασμούς που έκαναν κρυφά από τον πατέρα τους όπως νόμιζαν, δεν απαντούσαν. Έκαναν πως δεν άκουγαν δηλαδή.
Κι όταν πια αναγκάστηκαν να Του δώσουν μια εξήγηση, αντί να του ζητούν συγνώμη για τα λάθη τους, ώστε να κερδίσουν την αγάπη του πατέρα τους και να τους δεχθεί πάλι στις θέσεις τους, εκείνοι άρχισαν να κατηγορούν ο ένας τον άλλον ως υπαίτιο, για το αποτέλεσμα της φυγής τους από την επιτήρησή Του.
Και τον πονηρό κατηγόρησαν ως υπαίτιο για όσα αυτός τους έδειξε να κάνουν, για να γίνουν και αυτοί βασιλιάδες δηλαδή και καθόλου δεν αισθάνθηκαν το βάρος της δικής τους ευθύνης για τα ψέματα που έφαγαν αμάσητα, εξαπατώντας τον ίδιο τους τον εαυτό.
Αφού καρποφόρησε μέσα τους ο εγωισμός όπως είπαμε, δεν τους επέτρεπε πλέον αυτός να βλέπουν ευθύνες στις σκέψεις τους, αλλά ούτε και να την αγγίξουν τους επέτρεπε, από φόβο μη χάσουν κι αυτοί όπως ο πλανεμένος, την δυνατότητα που νόμισαν ότι απέκτησαν, να γίνουν βασιλείς δηλαδή.
Αυτά πιστεύοντας λοιπόν κι αυτά επιλέγοντας, αποφάσισαν να ζουν ως ανυπάκουοι στο εξής, αχάριστοι, αγνώμονες, ψεύτες, κακοί, φαντασιόπληκτοι κι εντελώς διαφοροποιημένοι από τον πατέρα τους και προπαντός ανελεύθεροι και στην διάθεση του κακού και άσπονδου εχθρού τους.
Ωραία τους είπε κι ο Βασιλιάς. Με στεναχωρεί που θέλετε να καταντήσετε από παιδιά μου, δούλοι του πλανεμένου, αλλά και τίποτε άλλο δεν μπορώ να κάνω για την επιλογή σας, εκτός από το να σας δεχθώ πάλι πίσω, αν ποτέ το θελήσετε βέβαια κι όπως πολύ καλά το γνωρίζω, θα είναι πολύ δύσκολο πλέον για την νέα σας κατάσταση, να ακολουθήσετε αυτήν την λογική.
Από την στιγμή που θα μείνετε μόνοι σας όμως και χωρίς την δική μου συμμετοχή στις επιλογές της ζωής σας, τίποτε δεν θα είναι ίδιο πλέον γι’ αυτήν όπως την γνωρίζατε μέχρι τώρα, γιατί θα πρέπει να τα φροντίζετε όλα μόνοι σας στο εξής.
Με τους δικούς σας κόπους και μόχθους δηλαδή και με τις δικές σας δυνατότητες μόνον θα την αντιμετωπίζετε, αφού τόσο πρόχειρα επιλέξατε αυτήν επιζήμια για τον εαυτό σας επιλογή.
Επειδή είστε παιδιά μου όμως και πράγματι δεν θέλω να σας δω εγκαταλελειμμένους στην διάθεση αυτού που σας πλάνεψε, δεν θα σας αφήσω εντελώς μόνους.
Γνωρίζοντας μάλιστα και πολύ καλά βέβαια, τι σας περιμένει από εδώ και μετά, θα έχω τεντωμένα τα αυτιά μου, ώστε όποιος από εσάς μετανοήσει και θελήσει να μένει μαζί μου στο εξής, όπως να μένω κι εγώ μαζί του, ασφαλώς και θα βοηθήσω την επιθυμία του.
Αν μου το ζητήσετε δηλαδή θα σας βοηθήσω, γιατί μόνον έτσι θα μπορώ να συμπαρασταθώ στις ανάγκες του καθ’ ενός σας και αυτό πάλι, αν δω ότι ειλικρινά το θέλετε και λογικά πειστήκατε, ότι σε μεγάλο λάθος βρεθήκατε κι από μόνοι σας εγκλωβιστήκατε στα σχέδια του εχθρού σας.
Όσοι με καλούν λοιπόν και θέλουν να τους φανώ χρήσιμος δεν θα τους αφήσω μόνους, αλλά θα πρέπει να θυμούνται και αυτοί ότι ζουν σ’ αυτήν την ζωή, για να αποκτήσουν κατά την διάρκεια της, ιδιότητες σαν και τις δικές μου.
Και πρέπει να αποκτήσουν αυτές τις ιδιότητες, για να διεκδικήσουν μέσω αυτών πλέον την μετ’ εμού συγκατοίκησή τους, στην άνω δική μου βασιλεία, αν βέβαια ακόμη το θέλουν.
Επειδή όμως αυτό θα σας είναι πολύ δύσκολο, τότε, το μόνο που θα σας ζητήσω, θα είναι να μετανοήσετε ειλικρινά για τα λάθη που καταλάβατε ότι κάνατε, όπως και γι’ αυτά που θα κάνετε συν τω χρόνω βέβαια, μέχρι να σας καλέσω από αυτήν την ζωή, ώστε να ελέγξω εγώ ως όντως δίκαιους, αν πράγματι πληροίτε τις προϋποθέσεις να μπείτε στην άνω βασιλεία μου για να μην αδικήσω κανέναν από εσάς.
Όσο υπάρχετε λοιπόν σ’ αυτήν την ζωή, θα πρέπει να κρατάτε στην μνήμη σας ως δίκαιοι και ειλικρινείς άνθρωποι, αυτά που πράγματι είναι αλήθεια και σας τα είπα πολλές φορές για να μην τα ξεχάσετε, αλλά και συνεχώς σας τα θυμίσω, για τον ίδιο λόγο.
Να θυμάστε λοιπόν, ότι Εγώ σας δημιούργησα κι εκ του μηδενός μάλιστα κι ότι δεν γίνατε από μόνοι σας. Ότι από αγάπη και μόνον για το αδύναμο της ύπαρξή σας επέτρεψα στον εαυτό μου να ζείτε στο χώρο που σας ετοίμασα, με μοναδικό σκοπό όπως σας είπα, να είστε όπως κι εγώ, δίκαιοι και ειλικρινείς, για να ζείτε ως όμοιοι μ’ εμένα στην άνω βασιλεία μου αν βέβαια καταφέρετε να πείσετε τον εαυτό σας να το θέλετε.
Αν δεν το θέλετε όμως, τίποτε μην κάνετε και ότι σας προκύψει η ευθύνη θα είναι δική σας. Να γίνετε δίκαιοι και ειλικρινείς λοιπόν και η ειλικρίνειά σας να είναι όπως αυτή που βλέπετε να υπάρχει γύρο σας.
Και την ειλικρίνεια σας πάλι, εγώ θα την κρίνω ως τέτοια, για να μην την φαντάζεστε όπως εσείς θέλετε, ή όπως εσάς βολεύει. Θα είναι δίκαιο και ειλικρινές δηλαδή, αυτό που Εγώ θα βλέπω ως τέτοιο κι όχι αυτό που εσείς θα βαπτίζεται δίκαιο για να ξεγελάτε τον εαυτό σας πορευόμενοι, ή και για να ξεγελιέστε από τον πονηρό ακόμη ποιο εύκολα.
Αυτά τους είπε ο καλός Βασιλιάς και τους άφησε να σκεφτούν με πολύ προσοχή, τί θα έπρεπε να κάνουν αμέσως μετά. Και αντί να ζητήσουν για όλα αυτοί συγνώμη ως δίκαιοι και σώφρονες, όπως και για να μην μείνουν ούτε λεπτό μακριά από τον δημιουργό, Βασιλιά και πατέρα τους, σώπασαν και τίποτε δεν έκαναν.
Κι όπως βλέπουμε να συμβαίνει και στις δικές μέρες ζωής, ακόμη στο ίδιο σημείο βρισκόμαστε όλοι μαζί. Εκεί δηλαδή που τόσο εμείς, όσο και οι προγενέστεροι από εμάς, βγάλαμε με την θέλησή μας κι από τον ίδιο αρχέγονο εγωισμό κινούμενοι, τον καλό Βασιλιά και δημιουργό μας από το είναι μας.
Κι από την ζωή μας Τον βγάλαμε το ίδιο φορτωμένοι με πολύ εγωισμό και για μην αισθανόμαστε τύψεις, για την βλακεία που κάναμε, τον καταργήσαμε κιόλας ως βεβαιωμένα ανόητοι.
Και Αυτόν καταργήσαμε λοιπόν και την άνω βασιλεία Του, για να μην υπάρχει και λόγος να εξετάζουμε πλέον τον εαυτό μας, για τον αν είμαστε δίκαιοι και ειλικρινείς, ή αν είμαστε εντελώς βλάσφημοι.
Προτιμήσαμε να ισοπεδώσουμε τα πάντα δηλαδή, αφού έτσι μας βολεύει να ζούμε κι αφού μόνον η αφεντιά μας είναι αυτή που μπορεί να εκτιμήσει πλέον τί είναι σωστό και τί λάθος, δεν υπάρχει και λόγος τώρα πια να εξεταστούμε από κάποιον άλλον.
Άλλωστε, πεισθήκαμε πια, ότι κανείς άλλος δεν υπάρχει εκτός από εμάς στην γη που ζούμε εντελώς τυχαία κι όπως μας το εμπέδωσαν κι αυτό οι επιστήμονές μας, από κάποιον κομήτη μάλλον έπεσαν οι προϋποθέσεις ζωής επί της γης.
Κι αφού έγινε έτσι όπως οι επιστήμονες μας λένε, δεν υπάρχει και λόγος τώρα πια να ζητήσουμε συγνώμη από τον καλό μας Βασιλιά για τον εγωιστή εαυτό μας, όπως και για τους επίσης εγωιστές προγόνους μας, για τα αμάσητα ψέματα που ακόμη συνεχίζουμε να τρώμε.
Και για να μην κατηγορήσουμε μόνον τον εαυτό μας για την αδικία που εμείς πλέον συνεχίζουμε να κάνουμε εις βάρος όλων μας, ως όντως και βεβαιωμένα πολύ πλανεμένοι από αυτά που αμάσητα δεχόμαστε, συστηματικά εργαζόμαστε ώστε και το όνομα ακόμη του Θεού Βασιλιά και φιλόστοργου πατέρα μας και δημιουργού μας, να βγάλουμε από το λεξιλόγιό μας.
Συνεχίζοντας λοιπόν να ζούμε κι εμείς χωρίς την αλήθεια της ζωής που πάση θυσία έπρεπε να θυμόμαστε, αναγκαστικά πια ζούμε μέσα στο ψέμα, διαδίδοντας και μεταδίδοντας ψέματα ο ένας στον άλλον, για τα οποία κι ο μισάνθρωπος ακόμη απορεί, πώς μπορούμε και τα σκεφτόμαστε.
Μιχάλης Αλταλίκης
