Στην καθημερινότητά μου προσηλωμένος ένα πρωινό και πάλι, έτρεχα όπως λέμε στα καταστήματα της αγοράς μας, προκειμένου να κάνω τις υποχρεώσεις της ημέρας και για να κερδίσω περισσότερο χρόνο για τις αγορές του μοναστηριού από τις επιχειρήσεις που βρίσκονται έξω από τα όρια της πόλης μας, στα γρήγορα προσπαθούσα να τελειώσω αυτές που έκανα από τα καταστήματα του κέντρου.
Μια αναπάντεχη κλήση στο τηλέφωνό μου όμως, μου άλλαξε ριζικά τα σχέδια, γιατί άκουγα τον πατέρα Φιλόθεο να μου λέει κατά τις έντεκα και μισή, ότι κρατούσε είκοσι κλούβες ακτινίδια στο ησυχαστήριό του, προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες των πατέρων της μονής μας.
Από κάποιον αγρότη και φίλο της μονής μας ήταν αυτά προσφερόμενα και βάση αυτού, έπρεπε να αφήσω για την επομένη αυτά που είχα να κάνω προγραμματισμένα το συγκεκριμένο πρωινό και να πάω εκείνη την ώρα μάλιστα μέχρι στο χωριό Αγία Μαρίνα της Νάουσας να τα πάρω, αφού και οι πατέρες από μέρες πριν τα περίμεναν.
Το επείγων του θέματος λοιπόν θέλοντας να ικανοποιήσω, όντως άφησα τα πάντα στην μέση κι επειδή η απόσταση που είχα να διανύσω μέχρι την Νάουσα ήταν μακρινή, γρήγορα επέστρεψα από εκεί που βρισκόμουν στο σημείο που είχα παρκαρισμένο το φορτηγάκι μου.
Έβαλα λοιπόν την μηχανή του μπροστά όταν έφτασα κι αμέσως σχεδόν ξεκίνησα για τον προορισμό μου, αν και δεν έβλεπα να είμαι νωρίτερα από τις μία το μεσημέρι στο χωριό Αγία Μαρίνα.
Βγαίνοντας όμως κάπως γρήγορα θα έλεγα από το στενό που ήμουν παρκαρισμένος, με σκοπό να βρεθώ στον κεντρικό δρόμο της περιοχής, λίγο έλειψε να πατήσω τον μπάρμπα Χαράλαμπο, που με τα χέρια στις τσέπες εκεί περπατώντας, προσπαθούσε να περάσει από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο.
Τρόμαξε είναι αλήθεια όταν είδε το φορτηγάκι μου να τρέχει κατά πάνω του, αλλά και βλέποντας εμένα στο τιμόνι, με το δίκαιό του έλεγε. Για που το έβαλες τόσο βιαστικός βρε Μιχάλη και δεν υπολόγισες, ότι θα μπορούσες να πατήσεις κάποιον αφηρημένο σαν κι εμένα;
Κι εγώ τρόμαξα βέβαια με το ενδεχόμενο να τον πατούσα, αλλά και με κομμένη την ανάσα του έλεγα επανειλημμένα συγγνώμη, συγγνώμη. Ωστόσο όμως, πρόλαβα κι απάντησα στο ερώτημά του.
Στην Νάουσα πηγαίνω μπάρμπα Χαράλαμπε του είπα και τώρα μου προέκυψε αυτή η υποχρέωση. Κι επειδή είναι μακριά το χωριό που σκοπεύω να πάω και μάλλον θα μου στοιχίσει αρκετά σε χρόνο το πήγαινε έλα μέχρι εκεί, κάπως βιαστικά το πήρα όπως είδες και παραλίγο να σε πατήσω.
Μια και δεν έχω να κάνω κάποια δουλειά σήμερα έλεγε αυτός, να έρθω μαζί σου για μια βόλτα; Έλα του είπα αυθόρμητα και μόλις ανέβηκε στην θέση του συνοδηγού, αμέσως ξεκινήσαμε. Μπαίνοντας στην οδό Τσιμισκή στην συνέχεια, έστριψα δεξιά και ακολουθώντας την κίνηση, δεν άργησα να βρεθώ στον δρόμο για τα Γιαννιτσά πρώτα.
Εκεί πηγαίνοντας λοιπόν, του εξήγησα τι είχαμε να κάνουμε στην Αγία Μαρίνα και πια ώρα περίπου θα επιστρέφαμε στην πόλη μας, ώστε να μην ανησυχεί. Δεν ανησυχώ είπε αυτός κι αφού δεν έχω να κάνω κάποια εργασία σήμερα όπως σου είπα, ευχαρίστως θα κάνω μια βόλτα μαζί σου, αλλά και πρώτη μου φορά θα βρεθώ σ’ αυτήν την περιοχή.
Αλλά πες μου σε παρακαλώ πρόσθεσε, τι θα τα κάνουν όμως, τόσα πολλά ακτινίδια οι μοναχοί; Δεν θα τους χαλάσουν μέχρι να τα καταναλώσουν όλα; Όχι του είπα απαντώντας τον, γιατί διακόσια είκοσι άνθρωποι τρώνε κάθε μέρα στο μοναστήρι μας, οπότε, όλοι από ένα ακτινίδιο να παίρνουν κάθε μέρα, δεν θα προλάβουν να χαλάσουν.
Σκέφτηκε για λίγο αυτά που άκουσε ο μπάρμπα Χαράλαμπος, αλλά κι αμέσως τα σχολίασε. Όπως ακούω Μιχάλη, πολλούς ανθρώπους φιλοξενούν οι μοναχοί στο Άγιο Όρος. Εμένα όμως, καμιά φορά δεν σκέφτηκες να με πάρεις μαζί σου.
Δεν σου το πρότεινα μπάρμπα Χαράλαμπε, του έλεγα, γιατί κι εσύ, καμιά φορά δεν μου το ζήτησες. Όποτε πάρεις την απόφαση να μας επισκεφτείς πάντως, ευχαρίστως θα σε πάρω μαζί μου. Πρέπει να ξέρεις όμως, ότι ιδιαίτερος χώρος είναι το Άγιο Όρος, όπως κι εντελώς ιδιαίτερη είναι μια τέτοια επίσκεψη εκεί.
Πρέπει να ξέρεις δηλαδή, για ποιόν λόγο να την επιδιώξεις. Αν ξέρεις τον λόγο της επίσκεψης, πολλά μπορεί να ωφεληθείς. Αν δεν ξέρεις όμως τον λόγο, μάλλον δεν είναι σίγουρο ότι το αποτέλεσμα που θα σου προκύψει, θα είναι αυτό που εσύ θα ήθελες ενδεχομένως να έχεις.
Πρέπει να πούμε ότι και η τυχαία επίσκεψη μπορεί να σου αποδώσει αποτελέσματα και μάλιστα τέτοια που δεν τα βάζει ο νους σου, οπότε, εγώ τουλάχιστον, δεν θα σου στερούσα το δικαίωμα να επιδιώξεις μια τέτοια επίσκεψη.
Όποτε λοιπόν το θελήσεις, θα την κάνουμε μαζί την επίσκεψη σου και δεν σου κρύβω, ότι η πνευματικότητα που βλέπω στην συμπεριφορά σου, πολλά θα σου επιτρέψει να ωφεληθείς.
Μέχρι να γίνει όμως αυτό, πολύ θα βοηθούσε να μελετήσεις για λίγο καιρό μέσα σου, ποια σχέση θα ήθελες εσύ να έχεις με τον Θεό και τα δεδομένα του και ποια σχέση θα ήθελε Αυτός να έχει μαζί σου, ώστε να μπει σε σοβαρά πλαίσια η μεταξύ σας επικοινωνία, αφού αυτή επί της ουσίας επιδιώκεται εκεί που θέλεις να επισκεφτείς και με ελεγχόμενους και αποδεδειγμένα ασφαλείς τρόπους το επιδιώκουν οι μοναχοί.
Με επίγνωση σου το λέω κι αυτό, γιατί πολλά ακούω κι εγώ καθημερινά από τους ανθρώπους που πολύ πρόχειρα λένε ότι τα βρήκαν με τον Θεό κι ότι όπως ξέρουν, παντού είναι Αυτός, γι’ αυτό και δεν χεριάζετε να τρέχουν στις εκκλησίες και στα μοναστήρια και να συναναστρέφονται με παπάδες, όπως πολύ υποτιμητικά ακούω να αποκαλούν τους μοναχούς.
Υποστηρίζοντας μάλιστα, ότι άνθρωποι είναι κι αυτοί σαν κι εμάς και μάλλον εξίσου αμαρτωλοί, δεν καταδέχονται να εξεταστούν από αυτούς οι σκέψεις τους, όπως και οι ενέργειές τους κι έτσι, μονίμως δικαιώνουν από μόνοι τους τον εαυτό τους για όσα κάνουν, ή σκέφτονται.
Εσύ όμως δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος, οπότε, μάλλον καλό θα σου κάνει, να επιδιώξεις και μια εξομολόγηση εκεί. Αν έχεις εξομολογηθεί κάποια φορά στην ζωή σου πάντως και ξέρεις τι ρόλο παίζει αυτή σ’ εμάς τους ανθρώπους, θα είναι μεγάλη ευκαιρία για την προσωπικότητά σου να ζήσεις και μια εξομολόγηση με τους Αγιορείτες πατέρες.
Άκουγε ο μπάρμπα Χαράλαμπος τι του έλεγα κι αφού μάλλον τα μελετούσε, έλεγε μετά από Λίγο. Μια και μιλάμε γι’ αυτά Μιχάλη, θα σου πω ότι είχα κι εγώ ένα πνευματικό και μάλιστα πολύ καλό, στον οποίο αρκετές φορές έχουμε εξομολογηθεί μαζί με την Βαγγελιώ μου. Και τα παιδιά μας βέβαια τον επισκεπτόταν συχνά, αλλά τον χάσαμε τώρα και δεν ξέρω που να τον βρω.
Ήταν πέντε, ή έξη χρόνια μεγαλύτερος από εμένα στην ηλικία και πιθανόν να κοιμήθηκε όπως λένε οι πατέρες, γι’ αυτό και δεν τον βλέπουμε πια. Μπορεί και να τον γνώριζες βέβαια, αφού στην εκκλησία του Αγίου μηνά εξομολογούσε και μάλιστα για πολλά χρόνια.
Από όσα ακούω να μου λες μπάρμπα Χαράλαμπε του είπα, στον πατέρα Αθανάσιο αναφέρεσαι. Τον γνωρίζω προσωπικά λοιπόν κι όπως ξέρω από τον ίδιο, έχει τυφλωθεί από τότε που αποσύρθηκε από τα καθήκοντά του λόγω ηλικίας και τώρα ψάχνει που και σε ποιο σημείο εκτός ναού να εξομολογεί τα πνευματικά του παιδιά.
Όταν τον συναντήσω όμως, ή μάθω από άλλους που ακριβώς εξομολογεί, αμέσως θα σου το πληροφορήσω. Μέχρι να γίνει αυτό όμως κι εσύ πράγματι θελήσεις να έρθεις μαζί μου στο μοναστήρι μας, ευχαρίστως θα σε πάρω μαζί μου όπως σου είπα. Κι εφόσον είσαι προετοιμασμένος πνευματικά, ασφαλώς και θα σου κάνει καλό η επίσκεψη.
Αυτά λέγοντας λοιπόν οι δυο μας, δεν αργήσαμε να βρεθούμε στα όρια των Γιαννιτσών. Λύγο πριν μπούμε στην πόλη όμως, ένα σκυλί μας έκοψε ξαφνικά τον δρόμο. Από τα δεξιά μας πετάχτηκε για την ακρίβεια και μέσα από τα χόρτα βγήκε σαν να μην ήξερε που πήγαινε.
Όταν βρέθηκε εκεί, τότε μάλλον συνειδητοποίησε που έφτασε κι από φόβο πιθανόν μη το πατήσουν τα αυτοκίνητα όπως υπολόγισα, έμεινε για λύγο ακίνητο μέχρι να αποφασίσει τι να κάνει.
Βλέποντάς το ξαφνικά μπροστά μας όμως, δεν προλάβαινα να κάνω πολλά πράγματα. Για να μη το χτυπήσω λοιπόν, ή για να μη το πατήσω με την φόρα που είχα, ένα ακαριαίο φρενάρισμα μόνον πρόλαβα να επιβάλω στο φορτηγάκι μου κι έτσι κατάφερα να το προφυλάξω.
Ήταν δε τόσο ξαφνικό αυτό που μας συνέβη, που έκανε τον μπάρμπα Χαράλαμπο να επαναλαμβάνει γρήγορα, πρόσεχε, πρόσεχε, πρόσεχε, λες και με το δικό του πρόσεχε θα προστάτευε το σκυλί που στάθηκε εκεί και δεν αποφάσιζε τι να κάνει. Αν ήθελε να γυρίσει πίσω δηλαδή, ή να περάσει απέναντι. Αλλά και τα δικά του πρόσεχε, τα είπε αφού πια είχα σταματήσει.
Αν ήμουν μόνος στον δρόμο βέβαια, ίσως να δοκίμαζα κάτι άλλο για την συγκεκριμένη περίπτωση. Το ότι ακολουθούσε πίσω μου ένα Ι.Χ. όμως και ήδη βρισκόταν στην διαδικασία του να με προσπεράσει εκείνη την στιγμή, δεν μου επέτρεπε να κάνω τίποτε άλλο εκτός από το να φρενάρω.
Προσηλωμένος κι ο οδηγός του Ι.Χ. στον σκοπό του όμως, μάλλον δεν είδε τι έγινε μπροστά από το δικό μας φορτηγάκι, γι’ αυτό και δεν ακύρωσε την προσπάθειά του να μας προσπεράσει.
Από σύμπτωση όμως κι αυτό και την στιγμή της προσπέρασής του, αποφάσισε και το σκυλί να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε να κάνει και μη βλέποντας το αυτοκίνητο που ερχόταν με φόρα πλάι από το δικό μας, έσκυψε το κεφάλι του και τρέχοντας πήγε να περάσει απέναντι.
Δεν πρόλαβε να κάνει τίποτε βέβαια, γιατί έπεσε το Ι.Χ. επάνω του κι όπως ήταν αναμενόμενο, το χτυπήσει θανάσιμα. Και τι το χτύπησε δηλαδή, αφού πέντε, ή έξη μέτρα μπροστά από το δικό μας όχημα το πέταξε.
Έμεινε στον τόπο δηλαδή από το κτύπημα που δέχτηκε, αλλά και το Ι.Χ. έπρεπε να έπαθε αρκετή ζημιά. Κι ενώ εμείς περιμέναμε να δούμε τον οδηγό του να σταματάει προκειμένου να δει τι έγινε το σκυλί, όπως και τι ζημιά έπαθε το αυτοκίνητό του, αυτός ανέπτυξε ταχύτητα και χάθηκε από το οπτικό μας πεδίο.
Βλέποντας αυτό ο μπάρμπα Χαράλαμπος, έλεγε σκεπτόμενος φωναχτά. Εδώ δεν σταματούν οι οδηγοί αν χτυπήσουν άνθρωπο, θα σταματούσε άραγε αυτός το αυτοκίνητό του, για να δει τι έπαθε το σκυλί που χτύπησε;
Μιχάλης Αλταλίκης
