Αφού δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά λοιπόν, ήθελα δεν ήθελα, έμεινα στον μικρό συνοριακό σταθμό της Γευγελή και για να περάσουν με ενδιαφέρον κάπως οι πολλές ώρες που έπρεπε να περιμένω εκεί, μέχρι να έρθει η επιβατική αμαξοστοιχία των πέντε και τριάντα, σκέφτηκα να κάνω μια βόλτα στον χώρο του σταθμού, έτσι για να δω πως είναι και πως περνούν οι άνθρωποι που εργάζονται στις συνοριακές υπηρεσίες.
Έτσι περιφερόμενος όμως, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Πολλά ζούσα εκεί κάτω στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό όπως είδατε, αλλά και τα προβλήματα που υποχρεωνόμουν να αντιμετωπίσω κάθε τόσο, ποτέ δεν σταματούσαν.
Έτσι λοιπόν έγινε κι ένα πρωινό, όταν με κάλεσε επειγόντως στα γραφεία μας, ο Γερμανός διευθυντής μας. Ήταν επτά το πρωί όταν δέχτηκα το κάλεσμα του και πολύ ανησύχησα, γιατί Για περισσότερα πατήστε εδώ
Η εγωιστική συνήθεια μας, αυτή δηλαδή που μονίμως εντρυφεί μέσα μας και συνεχώς μας σπρώχνει να πιστεύουμε, ότι μόνοι μας ήμαστε σ’ αυτήν την ζωή κι ότι όλα μόνοι μας τα κάνουμε και χωρίς την βοήθεια και την ανοχή κανενός, συνέβαλε και τότε δυστυχώς για μένα, ώστε να ξεχάσω εξαιτίας της, όχι μόνον τους γονείς μου όπως ανέφερα στο προηγούμενο, άλλα και πολλά άλλα, τα οποία εγώ ειδικά έπρεπε να θυμάμαι διαρκώς και μάλιστα με την προσθήκη πολλών ευθυνών.
Ενοχλημένοι οι γονείς μου από την αδικαιολόγητη γι’ αυτούς απουσία μου από την καθημερινότητα τους, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Ήμουν λογοδοσμένος λοιπόν ακόμη και η μέλλουσα αρραβωνιαστικιά μου είχε κάνει συνήθεια της πλέον, το να έρχεται κάθε μέρα σχεδόν στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό προκειμένου να με συναντήσει.
Ερχόταν μετά το πέρας της δικής της εργασίας βέβαια, δεδομένου ότι εργαζόταν τότε Για περισσότερα πατήστε εδώ
