Πρόθεση επικοινωνίας

mixail-150x1501

 Εξήντα πέντε χρόνια ζω μέχρι στιγμής σ’ αυτήν εδώ την ζωή και όπως μου έτυχε αυτό, την ζω συνοδευόμενος από πολλά προβλήματα υγείας και όχι μόνον. Από μια περίεργη σύμπτωση όμως, όλα αυτά τα χρόνια τα ζω ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους, που και αυτοί με τον ίδιο τρόπο περίπου ζουν την ζωή τους.

 Ούτε τα προβλήματα μου αρέσουν αφού συνεχώς με ταλαιπωρούν, αλλά ούτε και από τους ανθρώπους είμαι ευχαριστημένος, γιατί και αυτοί το ίδιο κάνουν με τις νοοτροπίες τους.

 Συνεχώς και σ’ όλα μου τα χρόνια ψάχνω να βρω τρόπο να απαλλαγώ από τα δικά μου, όπως και από των συνανθρώπων μου τα προβλήματα, αλλά δεν τα καταφέρνω. Από ένα απαλλάσσομαι, δύο με πλαισιώνουν.

 Και με τους ανθρώπους το ίδιο γίνεται. Από έναν αχάριστο προσπαθώ να φύγω, αγνώμων με πλησιάζει. Από κάποιον άδικο απομακρύνομαι, νέος και εκμεταλλευτής μου παρουσιάζεται.

 Η αλήθεια είναι ότι από κανέναν δεν θέλω να απομακρυνθώ, γιατί και επί της ουσίας, κοντά τους θέλω να βρίσκομαι. Όχι από μαζοχισμό, αλλά γιατί συνειδητοποίησα την αξία που υπάρχει στο ρήμα αγαπώ, όταν αυτό γίνεται προσφορά σ’ αυτό το δύσκολο ον που λέγεται άνθρωπος.

 Εύκολα προσφέρει κανείς την αγάπη του σε ένα τριαντάφυλλο. Ακόμη πιο εύκολα την προσφέρει στον σκύλο του, με την δικαιολογία ότι αυτός τουλάχιστον του είναι υπάκουος.

 Για τον ανυπάκουο, αχάριστο, αγνώμονα, άδικο, εκμεταλλευτή, ιδιότροπο και εμπαθή άνθρωπο όμως, είναι πολύ δύσκολο να την προσφέρει κανείς, γιατί σ’ αυτήν τη περίπτωση, καλείται ο προσφερόμενος να ξεπεράσει τον εαυτό του πρώτα.

 Δεν είναι βέβαια και πολύ εύκολο αυτό, αλλά όπως και αν έχει το πράγμα, αξίζει τον κόπο να συμπαραστέκεται κανείς στους συνανθρώπους του, όπως και αν του παρουσιάζονται, όπως και αν του συμπεριφέρονται, έστω κι αν κινδυνεύει γι’ αυτόν το σκοπό να δεχθεί και βαριές επιπτώσεις στην δική του ζωή.

 Βεβαίως και δεν μπορούμε να υποχρεώσουμε τους ανθρώπους να κάνουν το ίδιο. Αν το θέλουν; Καλώς. Αν δεν το θέλουν; Πάλι καλώς, έστω και αν είναι βέβαιο αυτό, ότι όλοι μας έχουμε την ίδια υποχρέωση προς τους συνανθρώπους μας.

 Όσοι όμως θέλουν να ζουν προσφερόμενοι προς τους συνανθρώπους τους, είναι δυνατόν να μισούν τους γιατρούς, όταν αυτοί κοιτούν πως να εκμεταλλευτούν την ασθενικότητα μας, προκειμένου να ικανοποιήσουν χρηματικά, τον λόγο που έγιναν γιατροί;

 Είναι μήπως δυνατόν να αποστρέφονται τους δασκάλους τους, γιατί αυτοί παπαγάλιζαν αυτά που διάβαζαν στα βιβλία και δεν ήξεραν τι και πως χρήσιμο γι’ αυτούς και την ζωή να τους διδάξουν;

 Καταδέχονται μήπως να ανταποδώσουν το άγριο κλέψιμο που υφίστανται ως εργαζόμενοι, προς τον εκμεταλλευτή εργοδότη τους; Ή μήπως σκέπτονται να εκδικηθούν τον διπλανό τους συνάδελφο, όταν αυτός θάβει καθημερινά τους πάντες, στην πρόθεση του να καθίσει αυτός στην θέση τους, αν και δεν ξέρει να κάνει τίποτε απ’ όσα οι συνάδελφοι του μπορούν;

 Κατηγορούν μήπως την δυνατότητα του διευθυντού τους, να δώσει την καλύτερη θέση στον συγγενή του, αδιαφορώντας για την αξιοκρατία που επιβάλετε να υπάρχει ανάμεσα μας;

 Ή μήπως καταδικάζουν τον κλέφτη πολιτικό, όταν ο άδικος δικαστής δεν έκανε τα αυτονόητα και επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει προστάτης του κλέφτη πολιτικού;

 Μπορούν μήπως να κρίνουν τον κάθε θέσης και εξουσίας ιερωμένο, όταν εκείνος περιορίζει τον ευρύτερο χώρο της αλήθειας, εκεί μόνον που αυτόν βολεύει;

 Τίποτε λοιπόν απ’ όλα αυτά δεν μπορούν να κάνουν, όχι γιατί δεν έχουν την δυνατότητα, αλλά γιατί δεν θέλουν να εξομοιωθούν με τις αδυναμίες των συνανθρώπων τους.

 Αν δεν γίνουμε πάντως έτσι όπως πρέπει άνθρωποι, ένα είναι σίγουρο, ότι τίποτε καλό δεν πρόκειται να πετύχουμε, αφού ήμαστε σύνολο και ως σύνολο δοκιμαζόμαστε σ’ αυτήν την ζωή.

 Αυτό λοιπόν που μένει και σε μένα, αφού κι εγώ σ’ αυτήν την κατηγορία ανθρώπων θέλω να ανήκω, είναι να υποστώ με υπομονή τις συνέπειες που προκύπτουν από την συνύπαρξη μου με τους άλλους ανθρώπους.

 Ελπίζω βέβαια ότι κάποια στιγμή θα καταλάβουν όλοι τελικά, ότι αν έχουν έστω και λίγα ίχνη αγάπης μέσα τους, αυτήν θα πρέπει να την προσφέρουν όχι μόνον στους σκύλους τους, αλλά πρωτίστως στο γένος των ανθρώπων, αν βέβαια θέλουν να ανήκουν ακόμη εκεί. Διαφορετικά, ας κάνουν όσο κακό θέλουν. Κανείς από μας δεν πρόκειται να τους κατηγορήσει.

 Ζώντας λοιπόν κι εγώ ανάμεσα σε όσους ξέχασαν ότι πρωτίστως είναι άνθρωποι, πέρασα πολλά, αλλά και σπούδασα πολλά από την δική τους συμπεριφορά.

 Όσα και αν πέρασα όμως, όσα και αν σπούδασα, όσες πληγές και αν με άφησαν αυτοί να επουλώνω, δεν είναι τίποτε μπροστά σ’ αυτά που είδα και έζησα με την συμμετοχή της Παναγίας μας στην ζωή μου, γι’ αυτό και δεν έχω να κάνω παράπονα ή διαμαρτυρίες για τίποτε και για κανέναν.

 Αυτά που σπούδασα όμως, θεωρώ ότι είναι χρήσιμα για όλους και ως τέτοια τα παραθέτω στην διάθεση σας. Όσοι θέλουν ας τα μελετήσουν, ή ας τα απορρίψουν. Άδολη όμως είναι η πρόθεση μου να επικοινωνήσω μαζί σας, είτε προσωπικά, είτε μέσω των κειμένων  μου.

 Είναι για όλους γραμμένα αυτά, με πολλά ενδιαφέροντα, για όλες τις ηλικίες και προπαντός, απευθύνονται σε ελεύθερους ανθρώπους που θέλουν να μείνουν τέτοιοι, αλλά και να προβληματιστούν συγχρόνως.

 Εξετάστε όμως τα αναφερόμενα πριν τα απορρίψετε ή τα δεχτείτε. Και  πάλι εξετάστε αν μπορούν αυτά να χρησιμεύσουν κάπου στην δική σας ζωή.

Μιχάλης Αλταλίκης