Όπως είπα και στο προηγούμενο θέμα, μετά το βραδινό μας φαγητό κατά της εννιά το βράδυ δηλαδή, έπιαναν το τάβλι οι φίλοι μου και μ’ αυτό στα χέρια, προκαλούσαν τον πατέρα μου να παίξει μαζί τους, ελπίζοντας ότι θα του μάθουν επιτέλους να παίζει, έστω και αν αυτοί ήταν που μονίμως έχαναν τις παρτίδες.
Του δίδασκαν τις τεχνικές του τάβλι που αυτοί ήξεραν βέβαια, αλλά δεν ξέρω πως γινόταν αυτό, αδυνατούσε αυτός να τις μάθει. Παίζοντας με τον δικό του τρόπο όμως, πάντα τους κέρδιζε.
Καθόμουν για λίγο μαζί τους μέχρι να ανάψει ο εγωισμός τους και μόλις το έβλεπα αυτό, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Όπως είπα και άλλοτε, αν και η θρησκευτική μου παιδεία ήταν νηπιακής μορφής, η εμπειρική μου πίστη παρέμενε λογικά εδραιωμένη, γιατί όλες αυτές οι παρεμβάσεις της Παναγίας μας στην ζωή μου, δεν έκαναν τίποτε άλλο, εκτός από το να διατηρούν ζώσα μέσα μου αυτήν την λογική πίστη.
Έχοντας το απολυτήριο του στρατού στα χέρια μου, αποχαιρέτησα πλέον τον στρατό και επέστρεψα στο σπίτι μου. Εκεί με περίμενε η μητέρα μου όπου με υποδέχτηκε ευχόμενη το γνωστό σε όλους μας καλός πολίτης και μ’ αυτήν την μικρή ευχή, μπήκα στην μετά τον στρατό ζωή μου.
Αντεπεξήλθα πλήρως των υποχρεώσεων μου μέχρι και τα Χριστούγεννα εκείνης της χρονιάς υπηρετώντας τους, γι’ αυτό και με κάλεσε στο γραφείο του ο λοχαγός και διοικητής τους, όπως πολύ συχνά το έκανε.