Παρ’ όλα αυτά όμως, έκανα ευχαρίστως την δουλειά μου όπως σας είπα και την έκανα έστω και καταπιεσμένος από τον μοναχό που με έδιωχνε από την μια κι από την άλλη ζητούσε να τον συνοδεύω εγώ ως οδηγός του, όπου κι όσες ώρες αυτός ήθελε, έστω κι αν εντελώς αδιαφορούσε για το δικό μου πρόγραμμα, όπως και για τις δικές μου υποχρεώσεις.
Υποχρεώσεις δηλαδή που με ωθούσαν να κάνω μονίμως και καθημερινά ένα σορό αγορές για την Μονή μας, αυτές που έπρεπε και να τις μεταφέρω στην συνέχεια και το συντομότερο δυνατόν μάλιστα στην έδρα της, έστω κι αν εξαιτίας αυτών των αναγκών, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Έκανα τα πάντα όπως καταλαβαίνετε, προκειμένου να φανώ χρήσιμος και στον έχοντα αυξημένες υποχρεώσεις μοναχό, αν και το έκανα εις βάρος των υπόλοιπων υποχρεώσεών μου, όπως και εις βάρος των δικών μου κόπων, αφού όλες οι δικές μου, όπως και οι δικές του υποχρεώσεις, στον ίδιο χρόνο έπρεπε να γίνουν.
Διανύαμε το 1997 όπως σας είπα και όλοι οι μοναχοί της Μονής μας, είχαν αναλάβει από ένα, ή δύο, έως και τρία διακονήματα ο καθένας να υπηρετήσει και όλοι τους με πολύ καλή διάθεση ομολογούμενος, αλλά και με σθένος προσπαθούσαν να ανταπεξέλθουν τις υποχρεώσεις τους.
Αφού από πουθενά δεν λείπουν τα ευτράπελα, ήταν ποτέ δυνατόν να έλειπαν από τους μοναχούς και την μεταξύ μας συνεργασία; Ήταν μικρά βέβαια αυτά και ποτέ δεν ξεπερνούσαν τα όρια της αστείας εξέλιξης, αφού ήταν αποτέλεσμα της απειρίας των μοναχών από τα κοσμικά πράγματα, όπως καλώς αυτοί τα ονομάζουν έτσι.