Για να επανέλθω όμως στον χρονικό διάστημα που αναφέρομαι, ομολογώ ότι πέρασα πολλά έως ότου φτάσουμε στα Χριστούγεννα του 1992 κι όπως ήταν αναμενόμενο κι αυτό, δεν έφερα ούτε ένα πελάτη που να θέλει να κάνει χρήση της αποθήκης μας, γι’ αυτό κι ο διευθυντής μας όπως μου το υποσχέθηκε, αφού πήρε και την έγκριση των Αθηνών, αντί δώρου την πρωτοχρονιά του 1993, μου έδωσε στο χέρι την απόλυση μου, με την αιτιολογία φυσικά, ότι λόγο της κόπωσης μου ως πωλητής, δεν μπορούσα πλέον να αποδώσω τα αναμενόμενα κατά την εκτίμησή του.
Δεν έφταιγαν δηλαδή οι λανθασμένες επιλογές της διοίκησής μας, αλλά Για περισσότερα πατήστε εδώ
Εν τω μεταξύ και στο ίδιο χρονικό διάστημα των δύο ετών που ενεργά συνέβαλα εγώ στην προσαρμογή της γυναίκας μου στην νέα της ζωή, βρέθηκα να παλεύω συγχρόνως, όχι μόνον με τα προβλήματα που εμπόδιζαν την εν λόγω προσπάθεια μου, αλλά και με τα προβλήματα που προκαλούσε με την άγνοια του και τον εγωισμό του, ο από το πουθενά φυτευτός διευθυντής στην εταιρεία που εργαζόμουν.
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, αυτό επεδίωκα κι αυτό προσπαθούσα να κάνω έστω και πολύ δύσκολα. Να της τοποθετήσω δηλαδή πρακτικά της έννοιες των πραγμάτων στο μυαλό της, όπως και των θεμάτων βέβαια, όσο δύσκολα κι αν έκανε την αποδοχή τους η γυναίκα μου.