Μ’ αυτά και μ’ αυτά όμως, πέρασε τελικά ο χρόνος που διαθέταμε κι εμείς για τις διακοπές μας κι αφού χαιρετηθήκαμε με τους γείτονές μας ένα απόγευμα, στις αρχές του Αυγούστου, επιστρέψαμε στην έδρα μας και στα καθημερινά μας καθήκοντα. Όπως ήταν απαραίτητο κι αυτό όμως, επέστρεψα κι εγώ στην εργασία μου.
Επιστρέφοντας στο γραφείο μου βέβαια, είχα να αντεπεξέλθω πολλούς προβληματισμούς Για περισσότερα πατήστε εδώ
Γλύτωσε βέβαια ο θείος Τσίμος από το πυρετό που τον ταλαιπωρούσε για ενάμιση χρόνο περίπου, αλλά εγώ, δεν μπόρεσα να γλυτώσω από τα δικά μου προβλήματα. Ένα από αυτά βέβαια, ήταν και η κλονισμένη υγεία του πεθερού μου, η οποία τον πίεζε εκείνο το διάστημα, ώστε να σκέφτεται ξανά, την από κοινού μας συγκατοίκηση.
Τα προβλήματα της καρδιάς του ήταν αυτά που τον υποχρέωναν να το σκέφτεται, Για περισσότερα πατήστε εδώ
Τσίμο στο Βελβεντό, λένε τον Ευθύμιο. Ο δικός μας Τσίμος όμως, για τον οποίο κι αναφέρομαι, ήταν θείος της πεθεράς μου, εφόσον ήταν ένας από τους αδελφούς της μητέρας της. Ήταν βέβαια συνομήλικος της πεθεράς μου ο θείος τσίμος, αλλά και καλά στην υγεία του. Αρρώστησε όμως ξαφνικά Για περισσότερα πατήστε εδώ
Αυτά λοιπόν μου συνέβησαν κατά την πρώτη μου επίσκεψη στην μονή Γρηγορίου. Βρέθηκα δηλαδή να τρέμω από δυνατό ρίγος και να ψήνομαι από πολύ υψηλό πυρετό, ο οποίος δεν έλεγε να με εγκαταλείψει, αν κι ο μοναχός γιατρός, έκανε πολλά για την περίπτωσή μου. Υποχωρούσε μεν αυτός για μισή ώρα περίπου και κατέβαινε στους τριάντα οκτώ βαθμούς, αλλά και πάλι ανέβαινε στους σαράντα και μισό.
Υπέφερα όπως καταλαβαίνετε, αλλά κι αυτοί, στιγμή δεν με άφησαν μόνο μου. Τόσο ο γιατρός, όσο κι ο πνευματικός μου, Για περισσότερα πατήστε εδώ
