Έγινα Πατέρας

MaΑκολουθώντας όπως πάντα το καθημερινό μας πρόγραμμα, φτάσαμε στον Οκτώβριο και στα πρόθυρα του να γεννηθεί το πρώτο μας παιδί.

Δεν ξέραμε αν ήταν αγόρι ή κορίτσι, αλλά δεν είχαμε και καμιά αγωνία περί αυτού.

  – Καλό και γερό παιδί να είναι κι ό, τι θέλει ας είναι, έλεγαν μαζί με μας και οι γονείς μας και έτσι περιμέναμε ήσυχοι την άφιξη του.

  Όταν πλησίαζαν οι ώρες όμως, ο μαιευτήρας μας ζήτησε να πάμε έγκαιρα για ευνόητους λόγους στην κλινική που μας περίμεναν και όταν φτάσαμε εκεί, αμέσως σχεδόν μας πέρασαν στον προθάλαμο τοκετού.

 Δεκαεννιά του μηνός ήταν κι εγώ πρώτη μου φορά βρέθηκα τόσο κοντά στην διαδικασία της γέννας κι όπως ήταν λογικό κι αυτό, θαύμαζα για το γεγονός αλλά και για την γυναικεία αντοχή στον πόνο.

 Ένιωσα τον άμεσο κίνδυνο που διατρέχουν μάνα και παιδί κατά την διάρκεια της γέννας, αυτήν δηλαδή που δεν έβλεπα μεν, αλλά που την άκουγα έξω από την πόρτα του τοκετού ευρισκόμενος, αφού μου επέτρεψε ο μαιευτήρας να βρίσκομαι κοντά μεν, αλλά έξω από τον θάλαμο.

 Όταν άκουσα το πρώτο κλάμα του παιδιού μου που μόλις είχε γεννηθεί, με πλημμύρισαν πολλά και άγνωστα σε μένα μέχρι τότε συναισθήματα, τα οποία βεβαίως και δεν μπορούσα να τα τιθασεύσω εκείνη την στιγμή, γι’ αυτό και έκλαψα χωρίς να ξέρω το γιατί.

 Δεν πρόλαβα καλά, καλά να ανησυχήσω για την υγεία της μάνας και του παιδιού και βγήκε αμέσως έξω η νοσοκόμα λέγοντας μου στα γρήγορα.

 – Η Μαμά και το αγόρι χαίρουν άκρας υγείας και αμέσως επέστρεψε μέσα.

  Δεν πέρασε πολύ ώρα και πίσω από αυτήν, βγήκε ο μαιευτήρας από την αίθουσα τοκετού, ο οποίος και με βεβαίωνε περιχαρής ότι πράγματι όλα πήγαν καλά και ότι το παιδί και η νεαρή μαμά του όντως έχαιραν άκρας υγείας, οπότε μπορούσα να μπω κι εγώ για λίγο μέσα να τους δω.

 Η γυναίκα μου ήταν κάπως κουρασμένη, αλλά μου φάνηκε ότι άστραφτε έτσι όπως κρατούσε στην αγκαλιά της το παιδί που μόλις γέννησε και με ανείπωτη χαρά έλεγε.

  – Είναι αγόρι και είναι δικό μας.

 Τους αγκάλιαζα εγώ χαρούμενος και τους έσφιγγα δυνατά κι ακόμη απορούσα λέγοντας φωναχτά την σκέψη μου.

  – Μα στα αλήθεια έγινα μπαμπάς;

  Αυτά έλεγα στην γυναίκα μου εκείνη την στιγμή και σφικτά την αγκάλιαζα. Συγκινημένη κι αυτή έκανε το ίδιο κι όπως ήταν επόμενο αυτό, ζούσαμε με πολλή μεγάλη χαρά εκείνη την ιδιαίτερη στιγμή, αλλά πιο πολλή χαρά δοκιμάσαμε, όταν πια επιστρέψαμε στο σπίτι μας και σαν γονείς πια, ενδιαφερόμασταν γι’ αυτήν την ψυχούλα που από μας τα περίμενε όλα.

 Η γυναίκα μου ήξερε τα πάντα για το παιδί, σαν να είχε κάνει πολλά πριν από αυτό και όλη την ημέρα σχεδόν, την αφιέρωνε σε εκείνο το μωράκι, που δεν ξέραμε γιατί έκλαιγε μέρα νύχτα ασταμάτητα και δεν μας άφηνε λεπτό να ησυχάσουμε.

 Πότε αυτή και πότε εγώ με το μωρό στην αγκαλιά, κάναμε βόλτες πέρα δώθε στο μακρύ χολ του σπιτιού μας περιμένοντας πλην ματαίως, να βρει αυτό και εμείς λίγη ησυχία αλλά δεν την βρίσκαμε, αφού αυτό έκλαιγε συνεχώς.

 Και τον παπά της ενορίας μας καλέσαμε στο σπίτι να το διαβάσει, μετά κι από την εικοστή μέρα της γέννησης του, όπως μας συμβούλεψε να κάνουμε η Κωνσταντινουπολίτισσα γιαγιά της γυναίκας μου, αλλά τίποτε. Εκείνο το μικρό πλασματάκι έκλαιγε ασταμάτητα μέρα και νύχτα.

 Κάνε λίγο υπομονή ακόμη βρε παιδάκι μου, έλεγε στην εγγονή της η γιαγιά μας βλέποντας την να κουράζετε φροντίζοντας άυπνη το μικρό της παιδί. Κάνε λίγο υπομονή ακόμη και θα του φύγουν οι πόνοι.

 Και υπομονή έκανε η γυναίκα μου και αρκετή κατανόηση έδειχνε για την ηλικία της, αλλά τίποτε. Μόλις έπαιρνε για λίγο ο ύπνος το μωρό στην αγκαλιά της και δοκίμαζε να το ξαπλώσει στο κρεβατάκι του, αυτό που με τόσο γούστο και μεράκι του το ετοίμασε με τα χεράκια της, ξυπνούσε αυτό αμέσως και πάλι έκλαιγε.

 Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, μ’ αυτόν τον ρυθμό στην ζωή της τίποτε δεν μπορούσε να κάνει εύκολα η γυναίκα μου. Ούτε τα ψώνια της, αλλά ούτε και τις δουλειές του σπιτιού της. Βλέποντας την εγγονή της να παιδεύεται, πάλι την συμβούλευε η γιαγιά της.

 – Μη στεναχωριέσαι. Όταν θα σαραντίσει και θα σταματήσει να κλαίει.

 Δυστυχώς για όλους μας όμως κι όταν σαράντισε το μικρό μας παιδί, συνέχιζε και πάλι να κλαίει ασταμάτητα. Κι ο παιδίατρος που μέρα παρά μέρα σχεδόν ερχόταν να το δει, μας έλεγε πάντα το ίδιο.

 – Πονάκια της γέννας είναι όλα αυτά, γι’ αυτό και δεν πρέπει να σας ανησυχούν. Θα σταματήσουν κάποια στιγμή. Όπως το διαπιστώνω πάντως αυτό κι από την εξέταση που του κάνω, το παιδί είναι υγιέστατο και πάει πολύ καλά. Εσείς δεν έχετε, παρά να περιμένετε να περάσουν τα πονάκια του, όπως άλλωστε συμβαίνει και σε πολλά παιδάκια μετά από την γέννα τους.

  Πράγματι χαρήκαμε που είχαμε παιδάκι, αλλά μας κούραζε λίγο αυτό, αφού όντως δεν ξέραμε πως να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που είχε. Αρχίσαμε κάπως να δυσανασχετούμε για την όλη κατάσταση κι εγώ με τίποτε δεν ήθελα να μείνω μόνος μου στο σπίτι με τον μικρό, γιατί δεν μπορούσα να τον αντιμετωπίσω.

 Ένα απόγευμα όμως, μου τον άφησε η γυναίκα μου για λίγο όπως είπε, προκειμένου να κατέβει για κάποιο λόγο στην αγορά μαζί με την μητέρα της. Έως ότου επιστρέψουν αυτές από την αγορά, μαρτύρησα εγώ μαζί του και αγρίεψα τόσο πολύ εξαιτίας του, που όντως και φοβήθηκα τον εαυτό μου.

  Έκλαιγε και έκλαιγε ασταμάτητα το παιδάκι μας. Τρελάθηκα εγώ από τις φωνές του και δεν ήξερα τι να κάνω ώστε να σταματήσω το κλάμα του. Ευτυχώς για μένα όμως, θυμήθηκα κάποια στιγμή ότι μπορούσα να του βάλω μια πιπίλα στον στόμα, όπως είδα να κάνει και η γυναίκα μου άλλωστε, όταν του τις έχωνε εκεί με κάποιο ζόρι βέβαια, αφού ούτε κι αυτές τις δεχόταν, τις έφτυνε.

 Πήρα λοιπόν μία από αυτές που βρήκα πρόχειρα στην κουζίνα κι αυτή ήταν από εκείνες που έχουν τρύπα και τις χρησιμοποιούν στα μπιμπερό προκειμένου να τρέχει το γάλα, όταν βυζαίνουν τα μωρά από το μπουκάλι.

 Χωρίς να το σκεφτώ και πολύ λοιπόν, του την έχωσα κάπως βιαστικά στο στόμα, γι’ αυτό και ανησύχησα μήπως κι έτσι τον ανάγκαζα να κλαίει πιο δυνατά.

 Ώ του θαύματος όμως, σταμάτησε το παιδί να κλαίει και μάλιστα κοιμήθηκε έτσι όπως ήταν. Με την πιπίλα στο στόμα δηλαδή. Βύζαινε από την πιπίλα τον αέρα που άκουγα να κάνει θόρυβο και κοιμήθηκε. Έβαλα λοιπόν το παιδί στο κρεβατάκι του κι έτσι, ξεκουράστηκαν τόσο η μέση μου, όσο και τα χέρια μου, αφού πολύ ώρα τον κρατούσα στην αγκαλιά μου.

 Είπα μάλιστα στον εαυτό μου, ότι όταν αργότερα επιστρέψει η γυναίκα μου, θα της πω τι έκανα εγώ και σταμάτησε το παιδί να κλαίει, έτσι ώστε να κάνει κι αυτή το ίδιο, αφού από ότι φαίνεται μόνον έτσι ησυχάζει αυτό και απορούσα μάλιστα, για το πως και μέχρι τότε δεν το είχε σκεφτεί από μόνη της.

 Όταν όμως επέστρεψε αυτή τελικά από την αγορά, απόρησε όταν μπήκε στο σπίτι και δεν άκουσε το μωρό να κλαίει, γι’ αυτό και πήγε πρώτα στο δωμάτιο του να δει τι γίνεται και μετά έψαχνε εμένα.

 Κουρασμένος κι εγώ από τις αμέτρητες βόλτες στο χολ κοιμήθηκα ξαπλωμένος στον καναπέ, γι’ αυτό και δεν άκουσα την πόρτα που άνοιξε. Άκουσα όμως τις φωνές που μου έβαλε η γυναίκα μου, όταν μου ζητούσε να της πω τι έκανα στο παιδί και του πρήστηκε έτσι η κοιλιά.

 Πετάχτηκα επάνω εγώ έντρομος, μη τυχόν κι έκανα κακό στο παιδί και για να δικαιολογηθώ, της είπα ότι του έδωσα μια πιπίλα αλλά από ότι φαίνεται το μωρό την έφτυσε.

  Θυμωμένη αυτή από την προχειρότητα μου, με μάλωνε λέγοντας,

 – Δίνουμε ποτέ τρύπια πιπίλα στα μωρά;

 Ρωτούσε αυτή να απαντήσω εγώ, που δεν ήξερα τι να κάνω όταν του έβαλα στο στόμα εκείνη την πιπίλα και μάλιστα, σκέφτηκα να της προτείνω να κάνει και αυτή το ίδιο, όταν αυτό κλαίει και δεν ησυχάζει.

 Τι να πει λοιπόν κανείς και τι να κάνει σ’ αυτόν που είναι άπειρος και εφαρμόζει ότι βάζει ο νους του; Ευτυχώς για μας όμως, τίποτε σοβαρό δεν έπαθε ο μικρός, εκτός από το ότι και κατά τακτά διαστήματα, ακούγαμε τον θόρυβο που έκαναν τα αέρια, στην προσπάθεια τους να βγουν γρήγορα από την πρησμένη κοιλιά του.

 Ωστόσο, τρόμαξε η γυναίκα μου από το πάθημα του μικρού μας, αλλά κι  από την δική μου προχειρότητα, γι’ αυτό και μου έλεγε ότι άλλη φορά δεν θα με αφήσει μόνο μου με το μωρό, αφού έβαλα σε κίνδυνο την υγεία του παιδιού μας, αυτού που με τόσο κόπο και πόνο αυτή έφερε στον κόσμο.

 Άχνα δεν έβγαλα εγώ συναισθανόμενος το δίκαιο της. Από τότε και μετά όμως, φοβόμουν ακόμη και ν’ ακουμπήσω το μωρό, μη τυχόν και του προκαλέσω πάλι καμιά βλάβη.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *