Συζητώντας λοιπόν προ ημερών με τον Αντώνη, στην μέση υποχρεωθήκαμε να αφήσουμε την κουβέντα μας, γιατί έφυγε τρέχοντας σχεδόν από κοντά μας, με σκοπό να κόψει το νερό που πότιζε τα κηπευτικά του όπως μας το δικαιολόγησε.
Από εκείνη την στιγμή και μετά όμως, άρχισε να γυρίζει στο μυαλό μου ανήσυχα πια η σκέψη, μήπως και πράγματι να τον κούρασα χωρίς να το θέλω, φορτώνοντάς του με νέες και πολλές σκέψεις που έπρεπε να μελετά, αν ήθελε να επιτύχει κάτι καλό για τον εαυτό του βέβαια.
Μας επισκέφτηκε ξανά όμως μετά από λίγες μέρες κι από μόνος του απαντούσε στην δική μου ανησυχία μόλις κάθισε δίπλα μου. Κι αφού ζήτησε από την γυναίκα μου να του κάνει τον καφέ της αρεσκείας του, αμέσως πήρε τον λόγο.
Κύριε Μιχάλη, έλεγε αργά, αργά, ρουφώντας και λίγο από τον καφέ του, αλλά και χωρίς καθόλου να βιάζεται αυτή την φορά. Εδώ και τρία ή τέσσερα χρόνια που γνωριζόμαστε, πολλά και χρήσιμα έτυχε να σχολιάσουμε μαζί πίνοντας τον καφέ μας.
Αυτά όμως που τώρα τελευταία κουβεντιάζουμε, πρέπει να ομολογήσω ότι διαφέρουν κατά πολύ στο σύνολό τους από τα συνηθισμένα που μας απασχολούσαν, γιατί μου έβαλες πλέον να σκέφτομαι, πως να επαναφέρω τον εαυτό μου στην σχέση μου με τον Θεό και την μέριμνά Του.
Τα προσωπικά μου προβλήματά βέβαια ήταν η αιτία που σου έδωσαν το έναυσμα να κάνεις αυτήν την προσθήκη στις κουβέντες μας, αλλά όπως κι αν έγινε, όποια αν ήταν η αιτία, πράγματι μου έβαλες ενδιαφέρουσες σκέψεις να γυρίζουν στο μυαλό μου.
Καλά έκανες λοιπόν και τις προχώρησες σε πιο βαθιά νερά για την δική μου κατάσταση και δεν σου κρύβω, ότι μερικά από αυτά που μου παρουσίασες, τα είχα στο περίπου υπόψιν μου κι από την μαθητική μου ζωή τα θυμόμουν.
Είναι αλήθεια όμως, ότι τότε, πολύ επιφανειακά μας τα έκαναν γνωστά οι εκπαιδευτικοί μας κι ασφαλώς δεν ήταν της ίδιας κατηγορίας με αυτά που εσύ μου παρουσίασες το τελευταίο διάστημα.
Μελετώντας συνεχώς πλέον αυτές ιδικά τις σκέψεις κι έτσι όπως μου τις πρότεινες για περεταίρω μελέτη και μεθοδευμένη επεξεργασία, μάλλον τις δέχτηκα ως πάρα πολύ χρήσιμες, γι’ αυτό και σου είπα την προηγούμενη φορά που συναντηθήκαμε, ότι πήρα την απόφαση να ασχοληθώ σοβαρά με την εφαρμογή τους στην ζωή μου, αφού χώνεψα πια αν θέλεις, ότι πράγματι είναι ωφέλιμες για όλους κι ακόμη πιο χρήσιμες για την δική μου περίπτωση.
Αυτές σκεπτόμενος λοιπόν πριν επαναλάβω και σήμερα την επίσκεψή μου, λογικά κατέληξα να πω προς τον εαυτό μου, ότι κακώς δεν κάναμε από την αρχή που σε γνώρισα αυτές τις κουβέντες μόνον πίνοντας τον καφέ μας, όσο κι αν ήταν επίσης πολύ χρήσιμες και οι προηγούμενες που κάναμε.
Επεξεργαζόμενος ωστόσο επανειλημμένα όλα αυτά τα νέα που άκουσα, άφοβα μπορώ να πω κι εγώ τώρα, ότι αυτές οι γνώσεις πράγματι είναι κατά πολύ ποιο χρήσιμες, ακόμη κι από αυτές που σπουδάζουμε για εργασιακούς και μόνον σκοπούς της ζωής μας.
Γι’ αυτό λοιπόν, μη μένεις μόνον στα προκαταρτικά όπως τα ονόμασες. Προχώρησε και σ’ αυτά που έχεις ακόμη να μου πεις, αφού όπως σου επιτρέπω κι εγώ να καταλάβεις, πράγματι θέλω να μάθω περσότερα κι επειδή δεν ξέρω πως να το κάνω μόνος μου, λογικά χρειάζομαι την βοήθειά σου.
Σ’ αυτήν ελπίζοντας δηλαδή, πολύ θα ήθελα να μάθω τώρα, πως πρέπει να κινηθώ από εδώ και μετά, ώστε να μπω τελικά στην υπό έλεγχο κατάσταση μου, προκειμένου να ολοκληρώσω τον σκοπό μου.
Και δεν είναι άλλος, από το να παραμείνω συνειδητά πλέον ειλικρινής με τον εαυτό μου πρώτα και καθόλου επηρεασμένος από το ψέμα, αφού όπως το κατενόησα κι αυτό, μέρος του εγωισμού είναι κι όπως βεβαιώθηκα από τα αποτελέσματά του, εχθρικά συμπεριφέρεται όπου σταθεί μέσα μας ή έξω από εμάς.
Κι επειδή μου είπες, ότι πρώτα από όλα πρέπει να μάθουμε πως να σκεφτόμαστε σωστά, από αυτό το σημείο θα ήθελα να κάνουμε μαζί μια αρχή για το πως θα εξουδετερώσω την κακή μου εσωτερική κατάσταση.
Αυτά είπε ο Αντώνης και σώπασε. Βλέποντας όμως κι εγώ την στάση που έκανε, υποχρεωτικά πήρα τον λόγο κι αφού έβλεπα ότι ειλικρινά ήθελε την εκπαίδευσή του, λογικά και πάλι δέχθηκα το αίτημά του.
Κι αφού το δέχτηκα, ας το κάνουμε μαζί λοιπόν του είπα, μια και συμφωνώ με την απόφαση που πήρες, αν και πάλι πρέπει να σου θυμίσω, ότι δεν είμαι ο κατάλληλος δάσκαλος για την περίπτωσή σου.
Μια και δεν μπορείς όμως τώρα να βοηθηθείς από πνευματικό για τον σκοπό που τον χρειάζεσαι κι αφού από μόνος σου πείρες την απόφαση να κινηθείς προς την επίτευξη του συγκεκριμένου σκοπού, εγώ πλέον υποχρεώνομαι να σου πω από που θα ξεκινήσουμε την προσπάθειά μας.
Πριν μπούμε όμως στην διαδικασία να κάνουμε έστω και μαζί όπως θέλεις μια τέτοιου είδους προσπάθεια, δεν δικαιολογείς κι εσύ την λογική υποχρέωση να ζητήσουμε πρώτα την βοήθεια του Θεού;
Μπορούμε να ζητήσουμε και την βοήθεια της Παναγίας μας αν συμφωνείς, μια κι εγώ προσωπικά, Αυτήν έχω ως μόνιμο συμπαραστάτη στην ζωή μου και μάλιστα από την παιδική μου ηλικία.
Από τότε δηλαδή, που εγώ δεν ήξερα καν αν υπήρχε Αυτή κι αν ήθελε να βιώσει μαζί μου τις περιπέτειες της ζωής μου. Κι επειδή αποδεδειγμένα ζει μαζί μου η Παναγία μας εδώ και εβδομήντα χρόνια περίπου, εγώ τουλάχιστον Αντώνη, Αυτήν θα πρότεινα, αλλά και κανένας λόγος δεν μας απαγορεύει να ζήσουμε και μαζί την μέριμνά της.
Λογικά δηλαδή σκεπτόμενος Θέλω να μένει μόνιμα μαζί μας η Παναγία μας, όπως και να μας συμπαραστέκετε στα επόμενα χρόνια της ζωής μας, όσα κι αν είναι, αλλά και μέχρι να μας τοποθετήσει Αυτή και πάλι ασφαλείς μέσα στον χώρο του παραδείσου, αν βέβαια δικαιολογήσει μια τέτοια κατάληξη γι’ εμάς.
Κι επειδή Αντώνη, μόνον διαμέσου της προσευχής μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί Της, η προσευχή είναι αυτή που πρέπει να βάλουμε στην ζωή μας από εδώ και μετά και να την κάνουμε αδιάληπτη μάλιστα αν το καταφέρουμε.
Και δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάς, ότι μόνον μέσω αυτής και πάλι θα μας δοθεί η ευκαιρία να διαπιστώσουμε, τα καλά που θα επιφέρει στον εαυτό μας πρώτα, όπως και στον περίγυρό μας βέβαια κι όχι μόνον.
Κι όπως θα το καταλάβεις κι αυτό κατά την διάρκεια της προσευχόμενης διαδρομής μας, δεν υπάρχουμε σ’ αυτήν την ζωή μόνον για τον εαυτό μας, αλλά και για όλους τους ανθρώπους που ζουν μαζί μας, ανεξαιρέτως αν είναι γνωστοί ή άγνωστοι, κακοί, ή καλοί κατά τις δικές μας εκτιμήσεις.
Για ένα τέτοιο σκοπό όμως, όπως αυτόν που έβαλες στο μυαλό σου να ολοκληρώσεις κι αφορά την τακτοποίηση του άναρχου μέχρι τώρα εσωτερικού εαυτού σου, υποχρεωτικά ποια θα χρειαστούμε την βοήθεια της Παναγίας μας ή του Χριστού μας.
Κι αυτός είναι ο λόγος που η προσευχή μας προς Αυτούς θα πρέπει να γίνει μέρος του εαυτού μας, αν βέβαια θέλουμε να έχουμε ένα λογικά σωστό κι ελεγχόμενο αποτέλεσμα. Χωρίς την προσευχή όμως, τίποτε δεν θα μπορέσουμε να καταφέρουμε.
Κι επειδή έχει και η προσευχή προδιαγραφές ως συνομιλία με τα δεδομένα του Θεϊκού χώρου κι αυτές πρέπει να έχουμε υπόψιν μας προκειμένου να την εφαρμόζουμε σωστά. Όταν το καταφέρουμε αυτό, τότε θα διαπιστώσεις κι εσύ πολύ καθαρά, ότι δεν είναι κάτι πρόχειρο η προσευχή.
Θα δεις κι εσύ δηλαδή, ότι είναι πάρα πολύ μεγάλο κεφάλαιο κι ότι πράγματι είναι πολύ μεγάλη επιστήμη, την οποία εμείς οι εγωιστές και παραπλανημένοι άνθρωποι την βγάλαμε από την ζωή μας, αφού θεοποιήσαμε τους εαυτούς μας και ξεχάσαμε τον δημιουργό Θεό και πατέρα μας.
Από την προσευχή λοιπόν ξεκινάμε Αντώνη και για να έχουμε αποτέλεσμα, θα πρέπει να την εκτελούμε με ειλικρινή διάθεση και προπαντός, με επίγνωση της κακής κατάστασης του εαυτού μας.
Και ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε, τον σεβασμό που οφείλουμε προς το πρόσωπο που απευθυνόμαστε, όπως και το ότι πρέπει να ξέρουμε και τι ζητάμε σε κάθε περίπτωση, για να μην γινόμαστε πολύ απλά παπαγάλοι και λέμε ανοησίες νομίζοντας ότι δήθεν προσευχόμαστε.
Όσο για την συγκεκριμένη υποχρέωσή μας, θα πρέπει να σου θυμίσω Αντώνη και τί είπε ο Χριστός μας σχετικά. Και ξέρεις τί είπε; Χωρίς εμένα, τίποτε δεν θα μπορείτε να κάνετε. Άρα, η προσευχή είναι όχι μόνον απαραίτητη για όσα επιδιώκουμε, αλλά κι επιβεβλημένη είναι.
Κι αν μας είπε, τίποτε δεν θα μπορείτε να κάνετε, εννοούσε τίποτε καλό για τον εαυτό σας, αλλά και για την ψυχή σας δεν θα μπορείτε να κάνετε, αφού αυτή είναι επί της ουσίας ο λόγος της ύπαρξής μας, δεδομένου ότι αυτή είναι που θα ζει μαζί Του ή όχι στο διηνεκές.
Όσον αφορά αυτά λοιπόν, τα της ψυχής μας καλά δηλαδή δεν θα μπορούμε να κάνουμε σωστά μόνοι μας, γι’ αυτό και χρειαζόμαστε την βοήθειά του. Όλα τα υπόλοιπα που μπορούμε να κάνουμε κι από μόνοι μας, βεβαίως και γνωρίζει ο Θεός την δυνατότητά μας, αφού Αυτός μας την έδωσε.
Επειδή ξέρει όμως και την εγωιστική τάση που έχουμε να τρώμε αμάσητα τα ψέματα που μας πασάρει ο πονηρός, λογικά θέλει να μας βοηθήσει, γιατί όπως είπαμε παιδιά Του ήμαστε και για όλους μας ενδιαφέρετε.
Εκείνο λοιπόν που μένει στην δική μας υποχρέωση, είναι μόνον το να θέλουμε να τα κάνουμε όλα, κατά Θεόν για να δικαιολογήσουμε και την ανθρώπινη ύπαρξή μας δίπλα Του.
Τα ζώα για παράδειγμα, δεν έχουν τέτοια υποχρέωση. Αυτά ζουν, για να ζουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι και για το μόνο που ευθύνονται, είναι το πώς θα αφήσουν απογόνους. Μετά από τον θάνατό τους όμως δεν θα μπουν σε νέα ζωή, γιατί δεν θα υπάρχει περαιτέρω λόγος ύπαρξης ζώων. Κατάλαβες Αντώνη;
Το δικό μου τηλέφωνο όμως χτύπησε εκείνη την στιγμή κι όπως ήταν επόμενο, διέκοψε τον λόγο μου. Ακούγοντας ο Αντώνης να λέω ευλογείτε πάτερ, αμέσως σηκώθηκε να φύγει, γιατί από αυτά που άκουγε να μου ζητά ο μοναχός, κατάλαβε ότι θα τον υποχρέωνα να περιμένει αρκετά μέχρι να τελειώσω την κουβέντα μου.
Θα έρθω αύριο είπε μόνον πολύ σιγά, μην ενοχλήσει την κουβέντα μου με τον μοναχό κι αμέσως έφυγε, χαιρετώντας από μακριά την γυναίκα μου που βγήκε να τον ξεπροβοδίσει.
Μιχάλης Αλταλίκης
