Για ένα καφέ βγήκα από το σπίτι μου το απόγευμα και στην γειτονιά μας θέλησα να τον απολαύσω έστω και μόνος όπως το προγραμμάτισα και ήδη εκεί βρισκόμουν ψάχνοντας να βρω ελεύθερο τραπεζάκι να καθίσω, σε όποιο από τα πέντε καφέ της ίδιας κατηγορίας βρίσκονται εκεί εγκατεστημένα και στον ίδιο μικρό πεζόδρομο να μου το διαθέσει.
Τα συγκεκριμένα καφέ δε, ευχάριστα στολίζουν με τις ανέσεις τους τον ούτως ή άλλως καλλωπισμένο από τον δήμο μας χώρο που τα φιλοξενεί και παράλληλα με το παρκάκι μας είναι στημένα, σημείο βέβαια που τα προστατεύει επαρκώς θα λέγαμε, από τον θόρυβο και τα καυσαέρια των αυτοκίνητων που κινούνται στον κεντρικό μας δρόμο.
Για ελεύθερο τραπεζάκι λοιπόν ψάχνοντας, εντόπισα τελικά ένα, αφού όπως έβλεπα, όλα γεμάτα ήταν από ανθρώπους, δεδομένου ότι κι ο καιρός τους επέτρεπε να κάθονται άνετα ακόμη στον υπαίθριο χώρο τους.
Κάθισα βέβαια σ’ αυτό κι όπως έπρεπε, αμέσως παρήγγειλα τον καφέ της αρεσκείας μου στην νεαρή που ήρθε κι από απόσταση με ρωτούσε να της πω τι θα πάρω, γιατί φοβήθηκε να με πλησιάσει όπως έβλεπα, από το σκυλί μιας κοπέλας, που κι αυτή καθόταν μόνη της στο διπλανό τραπεζάκι, πίνοντας τον δικό της καφέ.
Ο σκύλος βέβαια καμιά σημασία δεν της έδινε, για τον λόγο ότι ξάπλωνε αδιάφορος κάτω από το τραπέζι της κοπέλας και χωρίς να το επιδιώκει, έγινε αξιοθέατο, αφού όποιος κι αν περνούσε από εκεί, τον υποχρέωνε να δέχεται τα χαϊδέματά του, όσο κι αν αυτός αδιαφορούσε για τις ενέργειές τους.
Είναι αλήθεια ότι κι εγώ το ίδιο έκανα, γιατί με εντυπωσίασε το μέγεθός του, όπως και η γούνα του βέβαια με το παχύ της τρίχωμα, αλλά κι όπως παρατηρούσα από τις αντιδράσεις του, ούτε και στα δικά μου χαϊδέματα έδωσε σημασία.
Η θωριά του δηλαδή ήταν αυτή που με εντυπωσίασε και σε καυκάσιο ποιμενικό με παρέπεμπε, αν και η συμπεριφορά του, άσπρη φλοκάτη με μεγάλο πέλος θύμιζε και μάλιστα, πεταμένη πρόχειρα στον πεζόδρομο.
Αυτόν λοιπόν, όπως και την συμπεριφορά του μελετώντας, την κοπέλα ρώτησα να μου πει, αν ο τεράστιος σκύλος της θυμόταν ή ήξερε αν είναι σκυλί, ή αν το ξέχασε εντελώς αυτό, από την πολύ περιποίηση που του έκανε.
Έχετε δίκαιο είπε η κοπέλα. Όχι μόνον ξέχασε ότι είναι σκυλί, αλλά και η γάτα που έχουμε στο σπίτι, τον διώχνει από την θέση που του έχουμε και αυτή ξαπλώνει στον χώρο του. Κι όμως, όποιος τον βλέπει, μας ρωτάει αν δαγκώνει. Πολύ ήσυχος είναι όπως βλέπετε και κανέναν δεν ενοχλεί. Η γάτα μας τον ενοχλεί όπως σας είπα κι αυτός είναι που φεύγει από κοντά της.
Αυτά είπε η κοπέλα χαμογελαστή κι αφού πιάσαμε κουβέντα την ρώτησα να μου πει τι έκανε με το Laptop της ανοιχτό στην καφετέρια. Εργάζομαι μου είπε η κοπέλα, γιατί και σκιά έχει εδώ και ησυχία έχει. Βλέποντας να έχει δίκαιο για τον περιβάλλοντα χώρο, σκέφτηκα να το κάνω κι εγώ αυτό κάποιο πρωινό.
Έχοντας αυτό στον νου μου λοιπόν, άρχισα να πίνω που και που μια γουλιά από τον καφέ μου για να μη τον ξεχάσω τελείως γιατί ακόμη μελετούσα την συμπεριφορά του σκύλου που ξέχασε την ιδιότητά του από την πολύ περιποίηση, αλλά και δεν ανησυχούσα μη μου κρυώσει ο καφές, αφού και κρύος ήταν και με παγάκια μάλιστα εμπλουτισμένος.
Μετά από λίγο όμως, σηκώθηκε να φύγει η κοπέλα, αλλά κι ο σκύλος της, με βαριεστημένο ύφος την κοιτούσε, σαν να έλεγε, καλά ξαπλώνουμε εδώ, πού θέλεις να πάμε; Δεν ήθελε να την ακολουθήσει δηλαδή, γι’ αυτό και τον τραβούσε από το λουρί του αυτή ενώ του έλεγε, σήκω, θα πάμε στο σπίτι να ξαπλώσεις.
Με χαιρέτησε βέβαια η κοπέλα φεύγοντας, αλλά κι εγώ, δεν μπορούσα να μη ρωτήσω, αν κατάλαβε το σκυλί τί του είπε. Μια χαρά το κατάλαβε είπε η κοπέλα και αργά, αργά πια αυτός την ακολουθούσε. Εγώ όμως, της έκανα δεύτερη ερώτηση.
Αν τον αφήσεις εδώ, ξέρει να έρθει στο σπίτι; Δεν ξέρω είπε η κοπέλα και γέλασε με την απορία μου. Ωστόσο, πρόσθεσε και κάτι ακόμη. Αλήθεια είναι ότι κι εγώ θα ήθελα να το δοκιμάσω αυτό που ρωτάτε, αλλά και φοβάμαι να το κάνω, μη χαθεί το σκυλί και τότε ποιος θα μας το φέρει στο σπίτι;
Έφυγε μεν η κοπέλα με το σκύλο της και μόλις έφυγε αυτή, μια παρέα από το πίσω τραπεζάκι με καλησπέρισε ξαφνικά κι όπως έπρεπε, γύρισα να τους δω καλύτερα, γιατί όταν κάθισα δίπλα τους και τους κοίταξα έστω και για λίγο, άγνωστοι μου φάνηκαν. Αλλά και απασχολημένος με το σκυλί καθώς ήμουν, δεν πρόσεξα και πολύ ιδιαίτερα αυτούς που καθόταν πίσω μου κι έπιναν τον καφέ τους.
Κοιτώντας τους προσεκτικά πλέον, έλεγε ο ένας από αυτούς. Δεν με γνωρίζεις βέβαια, αλλά εγώ σε γνωρίζω. Και σε γνωρίζω από αυτά που τυχαία βρήκα να γράφεις στην προσωπική σου σελίδα.
Από την φωτογραφία που έχεις αναρτημένη εκεί δηλαδή σε γνώρισα κι αυτό εξηγούσα στους φίλους μου από την στιγμή που κάθισες δίπλα μας. Όπως άκουσα όμως να μιλάς στην κοπέλα, έτσι ακριβώς είναι κι ο γραπτός σου λόγος.
Μια κι αναφέρομαι σ’ αυτό όμως και θέλεις να το ακούσεις, θέλω να σου πω ότι μου αρέσει ο τρόπος του γράφεις, γιατί και φυσικός είναι, αλλά και ειλικρινής πρέπει να πω ότι είναι.
Χάρηκα για την γνωριμία μας τους είπα κι εγώ κι αμέσως γύρισα την καρέκλα μου έτσι, ώστε να τους βλέπω καλύτερα τουλάχιστον, μια και θέλησαν να πιάσουμε κουβέντα και τότε μόνον πρόσεξα, ότι τρείς ήταν και πάνω από τα πενήντα υπολόγισα την ηλικία τους.
Βλέποντας αυτός τον τρόπο που τους κοιτούσα, αποφάσισε να μου συστήσει τους φίλους του. Εγώ είμαι εκπαιδευτικός είπε. Ο φίλος από τα αριστερά μου είναι γιατρός κι αυτός από τα δεξιά μου είναι απόστρατος.
Και οι τρείς όμως, ήμαστε εκτός υπηρεσίας τώρα, γιατί δεν δεχθήκαμε να εμβολιασθούμε. Όπως κι εσύ πρέπει να άκουσες από τα μέσα παραπλάνησης όπως τα ονομάσαμε, όποιος είναι αρνητής του εμβολίου, δεν μπορεί να βρίσκεται σε υπηρεσία, μέχρι να δεχθεί τον εμβολιασμό του. Κι επειδή εμείς δεν τον δεχόμαστε, παραμένουμε εκτός.
Ο γιατρός δηλαδή, από δημόσιο νοσοκομείο έφυγε για να μην δεχθεί το εμβόλιο, ο στρατιωτικός πάλι, αποστρατεύτηκε για τον ίδιο λόγο κι εγώ, από κολέγιο έφυγα για να μην δεχθώ το εμβόλιο της ντροπής για νοήμονες ανθρώπους.
Σου τα είπα αυτά, γιατί όπως μας λες κι εσύ μέσα από τα γραφόμενά σου, ούτε κι εσύ συμφωνείς με τον υποχρεωτικό εμβολιασμό των ανθρώπων. Οι φίλοι μου βέβαια, δεν έτυχε να διαβάσουν έστω και κάτι από αυτά που γράφεις, οπότε, με το δίκαιό τους τώρα μας κοιτούν με απορία.
Έχεις λοιπόν να μας πεις κάτι αν βέβαια θέλεις, από αυτά που θα μπορούσαν ενδεχομένως να δικαιολογήσουν την δική μας, όπως και την σκληρή στάση αυτών που αποφασίζουν για την δική μας ζωή, χωρίς να μας υπολογίζουν ως ανθρώπους, που απλώς και μόνον θέλουμε να ζούμε ελεύθεροι κι όπως ο Θεός μας έπλασε;
Σώπασε ο δάσκαλος μετά από αυτά που είπε και όλοι μαζί με κοιτούσαν έντονα στην συνέχεια, με την ελπίδα να ακούσουν να τους λέω εγώ κάτι χρήσιμο όπως έβλεπα να το εκφράζει η ματιά τους κι αυτό υποχρεώθηκα να κάνω τελικά παίρνοντας τον λόγο.
Εσείς βέβαια, με το δίκαιό σας ζητάτε απαντήσεις για τους επίπονους προβληματισμούς που αναγκάζουν όλους μας να ζούμε τα δυο τελευταία χρόνια, αλλά κι εγώ θα πρέπει να σας θυμίσω πρώτα, ότι ούτε δάσκαλος είμαι, ούτε γιατρός είμαι και προπαντός, κατάλληλος δεν είμαι να σας δώσω ικανά στοιχεία να μελετήσετε, ώστε από μόνοι σας τουλάχιστον να πάρετε τις απαντήσεις που χρειάζεστε.
Ωστόσο όμως, κάτι θα επιχειρήσω να σας πω, ως όντως συμπάσχων κι εγώ μαζί σας και θα το κάνω έτσι, όπως από καρδιάς θα δείτε κι εσείς να ξεχειλίζουν αυτά που από μόνα τους θα θελήσουν να ειπωθούν, καθώς παραμένουν αρκετά στριμωγμένα μέσα μου.
Κι αυτό που πρέπει να σας τονίσω πριν από όλα, είναι ότι το όλο θέμα του κορωνοϊού, δεν είναι μόνο του και προπαντός δεν είναι καθόλου σημερινό, όπως εμείς το βλέπουνε να κινείται μεμονωμένα εναντίον μας τα δυό τελευταία χρόνια. Είναι πανάρχαιο δηλαδή, έχει πολύ βαθιές ρίζες και προπαντός μη εμφανιζόμενους σ’ εμάς απώτερους και σκοτεινούς σκοπούς.
Τρέφεται δε από το ψέμα κι αυτό ως δένδρο φυτεμένο μέσα στο ίδιο δάσος από παρόμοια δένδρα, τα οποία από καταβολής κόσμου τα διατηρεί στην ζωή με την ίδια τροφή ο κατ’ εξοχήν εφευρέτης τους και αρχιψεύτης διάβολος, ο οποίος ως γνωστόν, ένα σκοπό έχει στο άρρωστο μυαλό του.
Το πως θα βλάψει τους ανθρώπους δηλαδή μέσω των καρπών των δένδρων του, όπως είναι ο εγωισμός, όπως και μέσω των ανθρώπων βέβαια που εντάχθηκαν στις τάξεις του οικειοθελώς και κατ’ ανάγκη πια τρέφονται κι αυτοί αποκλειστικά και μόνον από τους ίδιους καρπούς, με ότι κι αν εμπεριέχουν αυτοί στα συστατικά τους, όπως είναι το ψέμα, η άρρωστη υπερηφάνεια κι ο μεγαλοϊδεατισμός.
Αυτοί λοιπόν, ως γνήσια παιδιά του διαβόλου, από αυτόν δέχονται οδηγίες, για το πως και πότε και με ποιόν τρόπο, όπως και με ποιο αίτιο κάθε τόσο ως δούρειο ίππο, να απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον Θεό και δημιουργό τους πρώτα.
Κι όταν το καταφέρουν αυτό και βρουν απροστάτευτους πια τους ανθρώπους, εξαιτίας της προσωπικής τους επιλογής να απαρνηθούν τον Θεό, τότε μόνο και πολύ εύκολα μπορούν και τα διαβολοπαίδια να τους κατευθύνουν ως πρόβατα βελάζοντα προς τον καταχθόνιο χώρο τους κι αυτό κάνουν μονίμως.
Αυτά δηλαδή κάνουν όλοι μαζί, ο διάβολος και τα παιδιά του, όλα αυτά τα χρόνια της ανθρώπινης ύπαρξης, μόνο που κάθε τόσο αλλάζουν και αίτιο, γιατί δεν τους βγαίνει το αποτέλεσμα όπως αυτοί το θέλουν, δεδομένου ότι λίγοι είναι οι απρόσεκτοι άνθρωποι που τρέχουν πίσω τους ως βελάζοντα πρόβατα.
Για να εγκλωβίσουν όμως στους χώρους τους, περισσότερους απρόσεκτους ανθρώπους, από ανέκαθεν χρησιμοποιούν όλο και πιο νέας μορφής αίτια, όπως και όλο πιο νέους και πιο επιρρεπείς στον εγωισμό και στο ψέμα συνεργάτες γι’ αυτούς, με την ελπίδα πάντα, να στείλουν όλους ει δυνατόν τους ανθρώπους εκεί που αυτοί θέλουν, αν ποτέ καταφέρουν να πετύχουν τον ανίερο σκοπό τους.
Εξαιτίας αυτού του σκοπού λοιπόν, πάρα πολλά αίτια έχει χρησιμοποιήσει ο διάβολος από τότε που εμφανίστηκε ο άνθρωπος στην γη, όπως και πολλούς συνεργάτες βέβαια προκειμένου να ολοκληρώσει τον σκοπό του κι ευτυχώς πρέπει να πούμε για όλους εμάς τους απλούς ανθρώπους, που τίποτε σοβαρό δεν έκανε εναντίων μας, γιατί μας γλίτωσε κι ακόμη μας γλιτώνει από τα νύχια του διαβόλου ο Χριστός μας.
Από την αγάπη που μας έχει βέβαια ανέτρεψε όλα αυτά τα χρόνια τα σχέδια του αιώνιου εχθρού μας, αλλά κι από την δική μας λογική διάθεση να ζητούμε την βοήθειά Του, όπως και την συμπαράστασή Του βέβαια, στις εκάστοτε εχθρικές επιθέσεις που δεχόμαστε ως ανθρώπινα πλάσματά Του.
Αυτήν την φορά όμως έχουν αλλάξει κατά πολύ τα δεδομένα, γιατί μια ανύπαρκτη ασθένεια έχει επιλεγεί ως εχθρικό αίτιο κατά της ανθρωπότητας, την οποία ονόμασαν κορωνοϊό και το ψέμα είναι αυτό που την στηρίζει όπως γίνεται με τα αίτια.
Και δέστε τώρα με καθαρό μυαλό τί γίνετε και με πόσα ψέματα καμουφλάρουν το νέο αίτιο τους, τον κορωνοϊό δηλαδή και σε κανέναν δεν επιτρέπουν να μιλήσει φανερά εναντίον του έστω κι αν είναι παγκοσμίως γνωστός κι ως κατ’ εξοχήν ιδικός επιστήμων επί του θέματος των ιών γενικά.
Δεν επιτρέπουν δε καμιά επίσημη αντιπαράθεση σε κανέναν από αυτούς που να γνωρίζουν το θέμα πολύ καλά ως ειδικοί επιστήμονες, αλλά και ξέρουν πως και με ποιο ασφαλή τρόπο να αντιμετωπιστεί αυτή η επιδημία του συγκεκριμένου ιού, την οποία βέβαια, ονόμασαν πανδημία οι συνεργάτες του κακού, πριν ακόμη εμφανίσει αυτή την δραστικότητά της.
Φορτώνουν δε εδώ και δυο χρόνια, όλους τους θανάτους σ’ αυτόν τον ιό, λες κι έπαψαν πλέον να πεθαίνουν οι άνθρωποι από άλλες αιτίες. Πέρισι μάλιστα μας είπαν, ότι γέμισαν τα μνήματα από πληγέντας της πανδημίας τους, αν και στην πραγματικότητα, είχαμε συνολικά κι από όλες τις αιτίες μάλιστα, λιγότερους θανάτους ανθρώπων από την προηγούμενη χρονιά.
Παρόλα αυτά όμως, αυτοί συνεχίζουν να πληρώνουν αδρά τους δημοσιογράφους από τα δημόσια ταμεία, προκειμένου να πιπιλίζουν συνεχώς τους ανθρώπους, ότι θα πεθάνουν σίγουρα όλοι αν δεν τρέξουν να εμβολιαστούν.
Και για να έχουν με το έτσι θέλω αποτελεσματικό αριθμό εμβολιασμένων, μας επέβαλαν να ζούμε την ημέρα με μάσκες και τεστ στους δρόμους, όπως στα καταστήματα και στις εκκλησίες, ενώ την νύχτα μας επιτρέπουν να κοιμόμαστε όλοι ανενόχλητοι, γιατί όπως φαίνεται, κοιμούνται και οι κορωνοϊοί την νύχτα, γι’ αυτό και κανέναν δεν πειράζουν.
Αυτό μελετώντας λοιπόν, θα ήταν προτιμότερο για όλους μας να το ρίχναμε στον ύπνο ως αντίδοτο, οπότε, ήθελε δεν ήθελε αυτός ο κορωνοϊός θα πέθαινε κάποια στιγμή, αφού κανέναν ξυπνητό δεν θα έβρισκε να αρρωστήσει. Αυτή η θεραπεία δε, θα ήταν εντελώς ανέξοδη και κανένα εμβόλιο δεν θα χρειαζόταν.
Ναι, αλλά τα εμβόλια αυτοί τα μοίρασαν όπως και τα χρέωσαν σε όλα τα κράτη της γης και όλες οι ενδοτικές κυβερνήσεις τους τα προπλήρωσαν, πολύ πριν ακόμη τα παραλάβουν, γι’ αυτό κι ακόμη επιμένουν μανιωδώς στον εμβολιασμό μας.
Και να εμβολιαστούμε όπως μας λένε στα τυφλά και χωρίς καμιά διαμαρτυρία και μάλιστα να μην ακούμε τίποτε από αυτά που μας λένε οι αγανακτισμένοι γιατροί όλου του κόσμου μαζί τους, μέσα από το ίντερνετ βέβαια, αφού με άλλον τρόπο δεν τους επιτρέπουν να το κάνουν, κατηγορώντας το εμβόλιό τους ως ακατάλληλο κι επικίνδυνο σκεύασμα για τον άνθρωπο, το οποίο μάλιστα έχει πράγματα μέσα του, που καμιά σχέση δεν έχουν με την ιατρική.
Μαγνητικά υλικά δηλαδή, όπως και κάτι περίεργα πλάσματα τα οποία όπως φαίνεται άλλο σκοπό δικό τους έχουν ως στόχο να εξυπηρετήσουν. Και θα το κάνουν τότε κι όταν αυτοί και πάλι θα μας τον επιβάλουν, αν βέβαια δε αντιδράσουμε δυναμικά πλέον καθώς έχουμε ηθική κι όχι μόνον υποχρέωση προς τον εαυτό μας πρώτα.
Προς τους συνανθρώπους μας μετά και προπαντός, προς τον Θεό, δημιουργό και πατέρα μας, αφού με την παθητική μέχρι στιγμής στάση μας, Αυτόν προσβάλουμε ασύστολα, την στιγμή που ξέρουμε μάλιστα, ότι μας έπλασε ελεύθερους ως ανθρώπους και σε καμιά περίπτωση δεν θα ήθελε να μας δει αιχμάλωτους στα χέρια του διαβόλου.
Οι εχθροί των ανθρώπων όμως με τίποτε δεν πτοούνται, γι’ αυτό και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Κι ενώ έχουν ήδη πεθάνει πολλές χιλιάδες εμβολιασμένοι ανά τον κόσμο, αυτοί ακόμη επιμένουν να μας εμβολιάσουν όλους και για να το κάνουν πιο εύκολα γι’ αυτούς, μας κρύβουν αυτήν την εξέλιξη.
Εμείς όμως το γνωρίζουμε αυτό, γιατί είδαμε αρκετούς από τους γνωστούς και φίλους μας να πεθαίνουν, οι οποίοι τους άκουσαν κι έτρεξαν απρόσεκτα να κάνουν και τα δύο εμβόλια τους. Αυτός λοιπόν είναι κι ο λόγος, που δεν μπορούμε πλέον να δεχθούμε κι εμείς τα ψέματά αυτών, που από κάθε θέση τολμούν να μας τα πασάρουν χωρίς να ντρέπονται και δυστυχώς για όλους μας, ανάμεσα σ’ αυτούς βρίσκονται και επίσκοποι.
Κι όλα αυτά αγαπητοί μου, όπως και άλλα τόσα που δεν υπάρχει λόγος να σας τα αναφέρω, έχουν ένα και μοναδικό σκοπό. Το πως να απομακρύνουν εμάς τους ανθρώπους από τον Θεό και πατέρα μας το συντομότερο δυνατόν, προκειμένου να μείνουμε απροστάτευτοι ως ηθελημένα αρνητές Του, ώστε να μας εντάξουν με την ησυχία τους πια αυτοί στην διάθεση του διάβολου πατέρα τους, σύμφωνα με το αρχέγονο σχέδιό τους.
Αυτός είναι κι ο λόγος πάλι, που τόσα πολλά χρόνια προσπαθούν να μας κάνουν άθεους με κάθε τρόπο, μέσω των συνεργατών τους βέβαια, δασκάλων, γιατρών πολιτικών κι όχι μόνον, ώστε να επιτευχθεί ευκολότερα γι’ αυτούς ο εχθρικός σκοπός τους.
Αυτά λοιπόν είπα στους προβληματισμένους ανθρώπους εν συντομία κι ένα εύλογο ερώτημα έκανα προς τον δάσκαλο. Αν κάλυψα δηλαδή με όσα τους είπα, τον λόγο της δική τους διάθεσης να αρνηθούν τον εκβιαστικό εμβολιασμό τους, όπως και τον λόγο της επιμονής αυτών που με το έτσι θέλω βάλθηκαν να μας εμβολιάσουν όλους.
Αν κάλυψα δάσκαλε τα ερωτήματά σου, του είπα κι αν απάντησα σωστά στον λόγο που αυτοί προσπαθούν να μας απομακρύνουν από τον Θεό και πατέρα μας, πες το μου, γιατί έχω να σας πω πολλά επ’ αυτού ακόμη αν το θέλετε.
Καλά τα είπες κύριε Μιχάλη, είπε ο δάσκαλος και δεν μας ξάφνιασες πρέπει να σου πω με όσα ακούσαμε να μας λες, αφού τα ξέραμε όλα αυτά, οπότε, αυτό που έχω να σου πω εγώ, είναι ότι στήριξες τουλάχιστον την πρόθεσή μας να μην υπακούσουμε στις παράνομες και παράλογες συγχρόνως εντολές αυτών που επιδιώκουν όπως είπες το κακό μας κι ας μας το παρουσιάζουν αυτοί ως δήθεν καλό μας.
Ωστόσο όμως, αν έχεις να προσθέσεις και άλλα που να έχουν σχέση με τα προηγούμενα, εγώ τουλάχιστον είμαι διαθέσιμος να τα ακούσω. Κι επειδή οι φίλοι μου έχουν πολλές ελλείψεις γύρω από αυτά που μας είπες, θα προτιμούσα να συνεχίσεις προκειμένου να ενισχυθούν περισσότερο αυτοί, γιατί όπως βλέπεις κι εσύ τους κίνησες το ενδιαφέρον.
Μιχάλης Αλταλίκης
