Ο Αλέκος και οι προβληματισμοί του

    Προβληματισμένος ο κύριος Αλέκος με όσα συμβαίνουν γύρο μας τον τελευταίο καιρό, μόλις με είδε να βαδίζω στο πεζοδρόμιο της γειτονιάς μας, ερχόμενος αντίθετα από την δική του κατεύθυνση, στάθηκε να με χαιρετίσει, αλλά και σε κάποιον να μιλήσεις θέλησε βέβαια, γιατί κλεισμένος στο σπίτι του καθώς είναι εξαιτίας των μέτρων, μόνον για ψώνια βγαίνει έξω.

Αφού με καλημέρισε λοιπόν, αμέσως πείρε τον λόγο. Καλά που σε είδα Μιχάλη. Μέρες έχω να μιλήσω με κάποιον και όλα αυτά που μας υποχρεώνουν να ζούμε, προβληματισμένο με κρατούν. Δεν ξέρω τι να κάνω πια, γιατί πολύ με κούρασε αυτή η κλεισούρα. Αλλά και για το πότε επιτέλους θα τελειώσουν όλα αυτά θα ήθελα να μάθω.

Εσύ πάντως, μια χαρά είσαι όπως βλέπω και σαν νεαρός περπατάς. Εγώ όμως, σαν πάπια πάω αν και είμαι τρία χρόνια μικρότερός σου και κάθε τόσο σταματώ να πάρω βαθιές ανάσες. Αλλά και μάσκα δεν φοράς. Δεν φοβάσαι τον ιό που κυκλοφορεί και τόση ζημιά κάνει;

Του χαμογέλασα λοιπόν κι αμέσως του απαντούσα. Όπως ακούω Αλέκο, πολλά ερωτήματα έχεις και δεν ξέρω, από ποιο πρώτα να σ’ απαλλάξω. Ας αρχίσουμε όμως από το τελευταίο. Εγώ δεν καπνίζω. Εσύ όμως όπως ξέρω καπνίζεις. Δώσε μου λοιπόν τον αναπτήρα σου να κάνουμε ένα πείραμα.

Άναψα τον αναπτήρα του Αλέκου όταν μου τον έδωσε και βάζοντας τον κοντά σχετικά στο στόμα του, του ζήτησα να τον σβήσει, φυσώντας μέσα από την μάσκα του. Φου, έκανε ο Αλέκος κι έσβησε ο αναπτήρας. Τον άναψα πάλι κι όπως έπρεπε, του είπα να εισπνεύσει την φωτιά. Υπακούοντας ο Αλέκος, λίγο έλειψε να πνιγεί από τον καπνό που δεν περίμενε να δεχθεί.

Βλέπεις, Αλέκο; Είτε με την μάσκα ζούμε, είτε χωρίς αυτήν, τον ίδιο αέρα αναπνέουμε. Άρα, δεν μας προστατεύει από αυτό που φοβάσαι. Την έχεις δεν την έχεις στο στόμα δηλαδή, είναι σαν να μη φοράς μάσκα, γιατί μπορεί να περάσει ο ιός από τα πλάγια, όπως κι από τα κενά της ύφανσης. Αν μπορούσε, θα έκανε και σ’ εσένα την ζημιά που φοβάσαι. Ο φόβος όμως είναι σίγουρα εδώ και μπορεί να σου κάνει μεγαλύτερη ζημιά, γιατί σε τρώει σιγά, σιγά κι από μέσα χωρίς να το υπολογίζεις.

Ναι έλεγε αυτός. Αλλά είναι και το πρόστιμο των τριακοσίων ευρώ; Τί να κάνω; Να το πληρώσω; Αν δεν πληρώσεις αυτό το πρόστιμο Αλέκο, του είπα κι εγώ, θα υποχρεωθείς να πληρώσεις το άλλο κι αυτό δεν ξέρεις ποιο θα είναι. Τί είναι καλύτερο λοιπόν; Να πληρώσεις αυτό που ξέρεις; Ή αυτό που δεν ξέρεις και μάλλον είναι ακριβότερο;

Η μάσκα όμως σε δυσκολεύει να αναπνεύσεις όπως είπες, γι’ αυτό και συνεχώς σταματάς να πάρεις βαθιές ανάσες. Αυτό δεν έχει συνέπιες δηλαδή; Καλά θα κάνεις να τις μετράς όλες λοιπόν κι όχι μόνον αυτές που άκουσες από αυτούς που με την βοήθεια του προστίμου μας υποχρεώνουν να φοράμε μάσκες.

Μετά από αυτά που άκουσε και είδε ο Αλέκος, με ανοιχτό στόμα με κοιτούσε, αλλά και καφετέρια έψαχνε να βρει γύρο μας, προκειμένου να πούμε περισσότερα εκεί, γιατί δεν ήταν μόνον η μάσκα που τον ενοχλούσε. Κι επειδή καμιά δεν σέρβιρε καφέ μέσα ή έξω, πήρε δυο καφέδες και στο παγκάκι του πάρκου καθίσαμε να τους πιούμε, όπου και ζήτησε να του πω αν ήξερα, τί γενικότερα γίνεται με όλη αυτήν την κατάσταση.

Κι αφού αυτό ήθελε, στα γρήγορα του τα είπα κι εγώ για να μη χάνουμε χρόνο. Δεν είμαι αναλυτής Αλέκο, αλλά και κάτι έχω να σου πω σχετικά. Μη με διακόψεις όμως με ερωτήσεις, γιατί θα φάμε πολύ χρόνο και δεν ξέρω σε πόσα από αυτά θα προλάβω να αναφερθώ. Καλύτερα λοιπόν είναι να ακούσεις αυτά που θα σου πω κι όταν βρεις χρόνο στο σπίτι σου, εκεί να τα μελετήσεις. Αν σου προκύψουν απορίες, κράτησέ τες σε ένα χαρτί κι όποτε θέλεις μετά, έλα από σπίτι μου, ή κάλεσε με για καφέ στο ίδιο παγκάκι.

Κι αφού συμφώνησε μαζί μου ο Αλέκος, πήρα μονότερμα τον λόγο. Άκου λοιπόν Αλέκο. Παρατηρώντας με προσοχή τα διεθνή γεγονότα, βλέπω να έρχεται πολύ σύντομα η αναμπουμπούλα που οι παγκοσμιοποιητές ετοίμασαν να προκαλέσουν σ’ ολόκληρη την γη, οι οποίοι βέβαια, κανένα καλό σκοπό δεν έχουν για τους ανθρώπους. Τα απάνθρωπα κίνητρά τους άλλωστε, μόνοι τους και κάθε τόσο μας τα ανακοινώνουν, εμμέσως πάντα πλην πολύ σαφώς και δεν τους νοιάζει πλέον, αν τα βλέπουμε με πολύ ανησυχία εμείς, αφού από τίποτε κι από κανέναν δεν φοβούνται, μη τους χαλάσει τα σχέδια.

Και δεν φοβούνται, γιατί από πολλά χρόνια πριν φρόντισαν ώστε όλα τα όργανα στηρίξεις των σκέψεών τους να είναι δικά τους. Κάτω από τον δικό τους έλεγχο δηλαδή να βρίσκονται, είτε ΜΜΕ είναι, είτε σώματα καταστολής είναι, είτε κυβερνήσεις είναι, είτε κόμματα είναι.

Αλλά και όλους τους ιδεολογικούς χώρους φρόντισαν να ελέγχουν με τους γνωστούς προς αυτούς τρόπους, ώστε ούτε κι από αυτούς να διακινδυνεύουν κάτι, ή κάποια ανεπιθύμητη γι’ αυτούς αντίδραση, όσο λογική κι αν την βλέπουμε εμείς.

Είτε βλέπουμε λοιπόν εμείς αυτά που θέλουν να μας κάνουν, είτε όχι, το αποτέλεσμα γι’ αυτούς είναι το ίδιο, αφού είναι σίγουροι πια, ότι όλα θα κυλίσουν όπως ακριβώς αυτοί τα δρομολόγησαν κι από αρκετά χρόνια πριν σχεδίασαν να μας τα επιβάλουν όπως είπαμε κι όσοι ποιο πολύ από τους ανθρώπους πεθάνουν εξαιτίας αυτών, τόσο το καλύτερο θα είναι γι’ αυτούς, αφού πολλούς δικούς τους στόχους θα καλύψουν με το ίδιο αποτέλεσμα.

Κι εφόσον δεν θέλουν να υπάρχει Θεός, αλλά και κατά την άποψη των επιστημόνων τους δεν υπάρχει Αυτός, όπως με πολύ σπουδή τους το δήλωσαν για να το ακούσουμε κι εμείς, η διακύμανση του κενού ήταν λέει η αιτία που προκάλεσε την δημιουργία του σύμπαντος. Μετά από αυτήν την ανακοίνωση λοιπόν, κανένας λόγος δεν τους υποχρεώνει πλέον να ανησυχούν, μη τυχών και βοηθήσει ο Θεός τους ανθρώπους να αντιδράσουν.

Κι αφού έτσι θέλουν αυτοί να έχουν τα πράγματα, με την ησυχία τους δρομολογούν τα πάντα εναντίων μας, ώστε το συντομότερο δυνατόν να μαζέψουν όλους τους ανθρώπους για τον διάβολο, ο οποίος βέβαια και για ένα περίεργο λόγο, όντως υπάρχει. Δεν υπάρχει ο Θεός όπως άκουσες, αλλά ο διάβολος υπάρχει. Κι αφού οι παγκοσμιοποιητές είναι αυτοί που θέλουν να υπάρχει, αυτόν ετοιμάζουν να μας παρουσιάσουν ως μέγα βασιλιά όλης της γης και όλων των ανθρώπων.

Αυτά λοιπόν είναι τα δικά τους σχέδια, όσο κι αν λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο, όπως λέει η παροιμία  και καθόλου δεν τους νοιάζει, τι θα γίνει μ’ εμάς τους ανθρώπους, αφού για τα δικά τους πιστεύω, οι άνθρωποι δεν είναι τίποτε περισσότερο, από υποκείμενα προς εκμετάλλευση.

Αν είχαμε όμως εμείς το μυαλό μας στην θέση του κι αν φροντίζαμε ώστε να ελέγχουμε τους λογισμούς που μπαίνουν από παντού μέσα μας, πριν τους κάνουμε κτήμα μας, σε κανένα παγκοσμιοποιητή δεν θα επιτρέπαμε να σκέφτεται, ή και να δοκιμάζει, πως να μας κάνει υποκείμενα και μάλιστα προς εκμετάλλευση.

Να όμως Αλέκο, που εμείς θαρρείς και δεν θέλουμε να ξέρουμε, ότι μαζί με την λογική υποχρέωση που έχουμε να ενδιαφερθούμε για το φαγητό που θα φάμε, έχουμε και την υποχρέωση να ξέρουμε, ποιος μας βάζει να φάμε ανεξέλεγκτα αυτά που μας σερβίρει κι αν αυτά είναι ή όχι δηλητήρια.

Όσο ωραία κι αν μας τα παρουσιάζει δηλαδή, όσο νόστιμα κι αν τα υπολογίζουμε εμείς, όσο οπτικά ωραία κι αν μας φαίνονται, όσο κι αν η μυρουδιά τους μας τρελαίνει, έχουμε υποχρέωση να τα ψάξουμε πολύ καλά Αλέκο πριν τα φάμε, αλλά όπως σου είπα, όχι μόνον δεν κάνουμε αυτό που πρέπει, αλλά και σαν χάνοι τα τρώμε ανεξέλεγκτα, γι’ αυτό και μας βλέπουν αυτοί ως υποκείμενα προς εκμετάλλευση.

Τα ζώα για παράδειγμα, έχουν αναπτυγμένη την διαδικασία της έρευνας μέσα τους, έστω κι αν περιορίζεται μόνον σ’ αυτά που πρόκειται να βάλουν στο στόμα τους. Τα άλογα δηλαδή, δεν πίνουν ακάθαρτο νερό, έστω κι αν το βλέπουν να λαμποκοπά από διαύγεια. Τα ποντίκια πάλι, που μάλλον είναι ποιο έξυπνα, αποφεύγουν να δοκιμάσουν αυτό που προκαλεί τις εσθίσεις ή τις ανάγκες τους.

Όταν βλέπουν δηλαδή κάτι μπροστά τους και διαπιστώνουν ότι μάλλον είναι καλό φαγητό, ποτέ δεν τρέχουν να το γευθούν. Καλό μεν είναι, λένε μέσα τους, αλλά ας το δοκιμάσουν πρώτα αυτοί που είναι απρόσεχτοι. Ακούς Αλέκο; Οι απρόσεκτοι να το δοκιμάσουν.

Μένουν κοντά του λοιπόν, μέχρι να δουν τι θα κάνει ο πρώτος απρόσεκτος που θα εμφανιστεί από την ομάδα τους και με τίποτε δεν το δοκιμάζουν. Κι όταν ακόμη δουν να το τρώει κάποιος από λαιμαργία, ή προχειρότητα, ή χαζομάρα, πάλι δεν κάνουν κάποια κίνηση, γιατί περιμένουν να δουν και το τελικό αποτέλεσμα.

Αν δουν δηλαδή, ότι δεν τέζαρε ο πρόχειρος που το έφαγε, τότε μόνον τρέχουν ποιος πρώτα να το γευθεί. Το μελέτησαν όμως αυτό οι εταιρείες που παράγουν τα ποντικοφάρμακα, γι’ αυτό και τα κάνουν έτσι πια, που να μην έχουν άμεσο αποτέλεσμα. Πεθαίνει μετά από μέρες με λίγα λόγια, αυτός που το δοκίμασε, είτε ήταν πρώτος είτε ήταν τελευταίος.

Όποιος τρώει, Αλέκο, δεν ξανατρώει. Είπαμε ότι είναι έξυπνα, αλλά όχι και ποιο έξυπνα από τους ανθρώπους όμως, οπότε, όσο κι αν προσέχουν, δεν μπορούν να υπολογίσουν την δραστικότητα του φαρμάκου κι έτσι, γίνονται θύματα από εξυπνότερους μεν, αλλά όχι από δική τους χαζομάρα.

Το ίδιο που λες κάνουν και σ’ εμάς οι παγκοσμιοποιητές. Κι αυτός είναι ο λόγος που μαζεύουν τα εξυπνότερα ανθρώπινα μυαλά στις τάξεις τους, ώστε αυτοί να μελετούν πως θα κάνουν θύματά τους, όλους τους ανθρώπους της γης.

Κι εμείς οι πρόχειροι Αλέκο, τρέχουμε σαν τα χαζά ποντίκια προς τα δολώματα που μας ρίχνουν και μάλιστα, μαλώνουμε μεταξύ μας, για το ποιος θα φάει πρώτος και περισσότερο από τους άλλους, από το έγχρωμο δηλητήριο που μας σερβίρουν σε πορσελάνινα πιάτα και καθόλου δεν πάει ο νους μας, στην διάθεση που έχουν αυτοί να μας στείλουν εκεί που κανείς μας δεν θα ήθελε να βρεθεί.

Συμπερασματικά λοιπόν, μάλλον πρέπει να παραδεχθούμε, ότι γίναμε θύματα τους από απροσεξία, από αδιαφορία κι από την μεθοδευμένη απερισκεψία που αυτοί και πάλι θα πω φρόντισαν να μας προκαλέσουν, αφού πάψαμε εμείς οι από ανέκαθεν σκεπτόμενοι να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας κι αφήσαμε σ’ αυτούς αυτήν την υποχρέωση. Αυτός λοιπόν είναι κι λόγος που προκάλεσε τον εγκλωβισμό που ζούμε σήμερα, όσο κι αν μας προσβάλει η θέση των χαζών θυμάτων.

Όπως καταλαβαίνεις αγαπητέ Αλέκο, πρέπει να αντιδράσουμε αν θέλουμε να βγούμε από αυτήν την θέση και μάλιστα όσο γίνεται νωρίτερα, γιατί ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας, αφού οι παγκοσμιοποιητές προηγούνται αρκετά και ήδη μας έχουν έτοιμους για ξεμπέρδεμα.

Δεν ξέρω βέβαια τι θα γίνει με τους υπόλοιπους λαούς της γης, αλλά εμείς οι Έλληνες ιδικά και γι’ αυτούς θα πρέπει να ενδιαφερθούμε, για τον λόγο ότι πάντα κάναμε το ίδιο ανά τους αιώνες και πάντοτε χαλάσαμε τα σχέδιά των εχθρών της ανθρωπότητας και όλοι το ξέρουν αυτό, όπως κι όλοι οι λαοί περιμένουν να δουν ξανά την δική μας αντίδραση. Και δεν είναι τυχαίο αυτό, αφού όλοι από τον Θεό περιμένουν βοήθεια και πολύ καλά γνωρίζουν κι ας μη το λένε ακόμη, σ’ εμάς τους Έλληνες έδωσε την δυνατότητα ο Χριστός μας να στηρίζουν τους λαούς της γης, αφού και στην γλώσσα μας είναι γραμμένα τα ευαγγέλια των αποστόλων που μας άφησε ως παρακαταθήκη.

Και πριν από την άφιξη του Χριστού μας έκαναν βέβαια όσα έπρεπε οι πρόγονοί μας, αλλά και τώρα μπορούμε να κάνουμε το ίδιο εμείς, ώστε να βρεθούμε για άλλη μια φορά απέναντι στους παγκοσμιοποιητές κι ο Χριστός μας θα είναι βοηθός.

Και δεν χρειάζεται να σκοτώσουμε κανέναν εμείς, γιατί αυτό που πρέπει να κάνουμε μόνον, είναι να βάλουμε στο μυαλό μας την υποχρέωση που έχουμε να συνεφέρουμε τον εαυτό μας πρώτα και μετά από αυτό, όλα θα είναι τόσο εύκολα για την βοήθεια των υπόλοιπων ανθρώπων, που κι εμείς θα απορούμε, γιατί δεν το επιχειρήσαμε νωρίτερα.

Τον Χριστό μας λοιπόν προέχει να επαναφέρουμε μέσα μας κι αφού γεμίσουμε τις δεξαμενές μας με την δική Του γνώση, τότε εμείς θα βρεθούμε προπορευόμενοι, αρκεί βέβαια να μην την ανακατέψουμε με τις δήθεν γνώσεις που αυτοί μας φόρτωσαν, για να μη δηλητηριαστούμε ξανά, σαν τα χαζά ποντίκια.

Αν το καταλάβουμε αυτό Αλέκο, μετά δεν θα ξέρουν αυτοί πως να μας αντιμετωπίσουν. Όσους έξυπνους κι αν βάλουν να ψάχνουν αντίμετρα δηλαδή, τίποτε δεν θα μπορέσουν να κάνουν εναντίων μας. Αλλά ούτε κι ο διάβολος θα μπορέσει να τους βοηθήσει, γιατί αυτός ιδικά θα φεύγει από μόνος μακριά βλέποντας την ένθεη αντίδρασή μας και δεν θα είναι άλλη από την αρετή της αγάπης προς τον συνάνθρωπό μας.

Ξέροντας και μόνον δηλαδή, ότι θα έχει να αντιμετωπίσει την αγάπη ως αντίπαλο, από μόνος του θα φύγει μαζί με τα παιδιά του, από σιχαμάρα και μόνον γι’ αυτήν, αφού η δική τους μισάνθρωπη κατάσταση, δεν μπορεί να την βλέπει μπροστά της.

Αν μπούμε λοιπόν στον κόπο να σπουδάσουμε την εν Χριστώ αγάπη και την εφαρμόσουμε προς τους συνανθρώπους μας και μαζί με αυτό καταφέρουμε να την κινήσουμε ως όπλο εναντίον τους, τότε σίγουρα θα δούμε να χάνονται όλα όσα έστησαν και νόμισαν ότι θα νικούσαν τον Χριστό μας. Θα καταρρεύσουν σαν χάρτινος πύργος δηλαδή τα σχέδιά τους.

Εμπόδιζαν τόσα χρόνια τους ανθρώπους να στραφούν προς τον Χριστό μας και να τον αναγνωρίσουν ως όντως μοναδικό Θεό όλων μας και τρώγοντας κι εμείς αμάσητα αυτά που μας έλεγαν, μείναμε από χαζομάρα σαν τα ποντίκια μακριά από τον  δημιουργό μας, γι’ αυτό και καταλήξαμε παιχνίδια στα χέρια του διαβόλου, μέσω των πανγκοσμιοποιητών όπως σου είπα.

Κι επειδή εμείς οι Έλληνες ιδικά, φάγαμε εντελώς απρόσεκτα αυτά που μας σέρβιραν οι μισάνθρωποι, δεν στερήσαμε μόνον από τον εαυτό μας την αγκαλιά του Θεού, αλλά κι από τους υπόλοιπους λαούς της γης στερήσαμε την δυνατότητα να την γνωρίσουν, με αποτέλεσμα να δώσουν κι αυτοί χρόνο στους εχθρούς μας να μας παιδεύουν όλους μαζί πλέον.

Είναι ώρα να θυμηθούμε τις υποχρεώσεις μας που λες, γιατί από εμάς περιμένουν την σωτηρία τους οι συνάνθρωποί μας και δεν έχουν άδικο, αφού εμείς έχουμε τον Χριστό μαζί μας κι εμείς πρέπει να τους πούμε τι να κάνουν σε κάθε περίπτωση, μέχρι να γίνουμε όλοι μαζί ένας λαός κι ο Χριστός όλων μας να μας κουμαντάρει. Κατάλαβες Αλέκο; Αυτό πρέπει να κάνουμε.

Ας πάμε τώρα στις δουλειές μας κι αν σου προκύψουν ερωτήματα, όταν κι αν μελετήσεις βέβαια αυτά που άκουσες, κάνε όπως σου είπα και με την ησυχία σου μάλιστα.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *