Ο διάβολος λοιπόν και τα διαβολοπαίδια του είναι αυτά θα γεμίσουν χαρά, αν με την θέληση μας εμείς εγκαταλείψουμε τον Χριστό μας κι αυτός είναι ο λόγος που με τέτοιο πάθος συνεχώς μας πιέζουν τώρα τελευταία να το κάνουμε.
Πολλά χρόνια βέβαια προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει ο Χριστός μας, αλλά αφού ακόμη μας βλέπουν εδραιωμένους κοντά Του, τώρα προσπαθούν να μας τον παρουσιάσουν αδύναμο.
Αυτός είναι κι ο λόγος άλλωστε, που μας παρουσίασαν ξαφνικά αυτήν την φοβική ισχυροποιημένη γρίπη, την οποία όπως προσπαθούν να μας πείσουν με κάθε αθέμητο τρόπο, ο Χριστός μας, ο όντως ζωοδότης Θεός μας δηλαδή, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει.
Κι αφού είναι αδύναμος Αυτός κατά την δική τους επιθυμία, μας ανάγκασαν να δεχθούμε το κλείσιμο των Ναών μας. Δεν το δεχθήκαμε ευχάριστα βέβαια και με κάθε λογικό σκεπτικό, ακόμη απορούμε πως το δέχθηκαν οι επίσκοποί μας, αφού η Ζ’ οικουμενική σύνοδος, ρητά τους απαγορεύει να το κάνουν όποιος λόγος κι αν τους υποχρεώνει προς αυτήν την κατεύθυνση.
Αυτό βέβαια είναι ένα ερώτημα που αυτοί υποχρεούνται να απαντήσουν, γιατί με την δική τους σιωπηρή συμμετοχή, έδωσαν το δικαίωμα στον διάβολο και τα διαβολοπαίδια του να χαρούν, για όσα μέχρι στιγμής κατάφεραν να προκαλέσουν στο ποίμνιο του Χριστού.
Και μη μπείτε τώρα στην διαδικασία να ψάχνετε που να βρείτε τα διαβολοπαίδια, γιατί μπροστά μας είναι και κάθε μέρα τα βλέπουμε κι όπως τους έγινε συνήθεια πια αυτό, μονίμως μας διατάζουν, ιδικά εμάς τους Χριστιανούς και κάτοικους αυτής μοναδικής πατρίδας, τι να κάνουμε και τι να υποστούμε εις βάρος μας.
Συλλογικά βέβαια, αλλά και στον καθένας μας ξεχωριστά επιβάλουν, ότι χειρότερο μπορεί να περάσει από το άρρωστο μυαλό τους, προκειμένου να δικαιολογήσουν και την δική τους εργασία, αυτήν δηλαδή που ο διάβολος τους παρακινεί να εργάζονται.
Το τί εργάζονται δε, από μόνοι τους μας το φανερώνουν και δεν χεριάζετε να το ψάξουμε ιδιαίτερα, αφού συνεχώς μας οδηγούν προς το να ζούμε ταπεινωμένοι και αναξιοπρεπείς.
Και να πέφτουμε όλοι μαζί κι ένας, ένας ξεχωριστά στα πόδια του πατέρα τους μας κατευθύνουν κι εκλιπαρώντας τον εκεί όπως μας βάζουν να το σκεφτούμε, αυξημένη διάρκεια ζωής να του ζητήσουμε, όσο μίζερη κι αν είναι.
Έχει αποθρασυνθεί ο διάβολος θα μου πείτε, αλλά εμείς του δώσαμε το δικαίωμα να το κάνει, από την στιγμή που λίγο, λίγο και κάθε μέρα και με την θέλησή μας καταντήσαμε άβουλα πρόβατα στα χέρια του και με την δική μας αφελή σκέψη να νομίζουμε, ότι μόνοι μας και χωρίς Θεό είμαστε σ’ αυτήν την ζωή.
Αυτό παραδεχόμενοι λοιπόν, μοιραία φτάσαμε και στο σημείο να κάνει ο καθένας από εμάς ότι του κατεβάσει η κούτρα του, σκεπτόμενοι ότι είναι δικαίωμά μας το να ζούμε με τον τρόπο που ο διάβολος θέλει.
Δεχόμενοι δηλαδή ότι ατομικός είναι ο σκοπό της ζωής μας, μόνον για την δική μας ζωή αποφασίσαμε να υπάρχουμε και για τους υπόλοιπους ανθρώπους δεκάρα δεν δίνουμε. Ας πεθάνουν όλοι οι άλλοι άνθρωποι λέμε κι ας πάει ο καθένας όπου θέλει από εκεί και μετά.
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, εμείς του ανοίξαμε τις πόρτες μας κι αφού κατάφερε ο μισάνθρωπος μπαίνοντας μέσα μας να μας υπνωτίσει με τα τερτίπια του, αλλά και να μας αλλοιώσει πνευματικά, γίναμε κι εμείς χωρίς να καταλάβουμε πως, συνεργοί του στην καταστροφή του εαυτού μας και κατ’ επέκταση, στην καταστροφή του ανθρώπινου προορισμού μας.
Αντί δηλαδή να μείνουμε εδραιωμένοι στις εντολές που μας παραχώρησε ο Θεός και με σεβασμό προς Αυτόν και προς τους αδελφούς μας να βοηθήσουμε αυτούς και να βοηθηθούμε εμείς από αυτούς κι όλοι μαζί να οδηγηθούμε και με ασφάλεια μάλιστα να βρούμε τον Ένα και μοναδικό τριαδικό Θεό, εμείς οδηγηθήκαμε προς το να σκοτώνουμε τους εαυτούς μας και τους συνανθρώπους μας, κατ’ εντολή του μισάνθρωπου και των παιδιών του, χωρίς καθόλου να μας νοιάζει, για το τι θα μας συμβεί από εκεί και μετά.
Κι αφού ακόμη δεν καταφέραμε να χωνέψαμε, ότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε κοινό προορισμό ζωής, ακόμη συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια με αυτά που και οι προγενέστεροι από εμάς έκαναν κι από αλόγιστο εγωισμό και κατευθυνόμενη κακία, μόνον κακό κάνουμε ο έναν προς τον άλλον και καθόλου δεν σκεφτόμαστε, αν όλοι μαζί καταλήξουμε στην κόλαση και στην διάθεση του διαβόλου.
Το χειρότερο δε είναι, ότι καμιά τύψη δεν μας ενοχλεί, για όσα κάνουμε και προπαντός, κανένα φόβο δεν νοιώθουμε, για το τι θα πούμε στον Θεό, όταν πεθαμένοι πια θα βρεθούμε μπροστά Του.
Ο διάβολος βέβαια θα τρίβει τα χέρια του για το αποτέλεσμα, αλλά εμείς; Όσο κι να κλαίμε εκεί μετανιωμένοι για την κατάντια που επιφέραμε στον εαυτό μας, τίποτε δεν θα μπορούμε να διορθώσουμε, όσο κι αν τρέμουμε από φόβο, βλέποντας επιτέλους την ωμή πραγματικότητα μπροστά μας.
Αυτό και μόνον να υπολογίσουμε λοιπόν, είναι αρκετό προς το να οδηγηθούμε σήμερα κιόλας στην πραγματική ζωή, ώστε συν Θεό επιτέλους να πορευτούμε κι όσο μπορούμε να σπρώξουμε τον εαυτό μας προς την αλλαγή σκέψης και συμπεριφοράς.
Αν τα καταφέρουμε, βεβαιωμένα θα τύχουμε της βοήθειας του Θεού κι αν γίνουμε ένα μαζί Του όπως πρέπει, τότε, κανείς πια δεν θα μπορεί να μας αλλοιώσει, αλλά κι ως φιλάνθρωποι πλέον θα ζούμε εις όφελος όλων μας.
Ο διάβολος βέβαια δεν θέλει να το δει αυτό, γι’ αυτό και πιέζει τα παιδιά του να εντείνουν τις προσπάθειές τους προς το να εμποδίσουν τον σκοπό μας κι αυτά πάλι με την σειρά τους, το ίδιο κάνουν πιέζοντας τους συνεργάτες τους, ώστε αυτοί να μας εξοστρακίσουν από τον σκοπό μας και ποτέ να μην φτάσουμε σε σημείο να διορθωθούμε.
Λογαριάζουν βέβαια χωρίς τον ξενοδόχο όπως λέμε κι επειδή ξέρουν ότι ο Θεός κανέναν δεν πιέζει προς το να επιστρέψει στα δικά Του δεδομένα, ασταμάτητα μας σπρώχνουν, ώστε εμείς να Τον ξεχάσουμε και μάλιστα εντελώς.
Αν μείνουμε μόνοι μας λοιπόν και χωρίς Θεό, αυτοί ασφαλώς και ξέρουν τι να κάνουν εναντίον μας και πως να μας καταστρέψουν και δεν είναι καινούριο αυτό που σας λέω, αφού από ανέκαθεν το επιχειρούν.
Την συγκατάθεσή μας περιμένει κι ο Θεός όμως, ώστε να βάλει ένα τέλος στο κακό που προκαλέσαμε κι ακόμη προκαλούμε γύρο μας. Θα το κάνει βέβαια, αλλά τότε μόνον, όταν κι εμείς με συναίσθηση ευθύνης πια Του το ζητήσουμε.
Κάνοντας τον σταυρό μας και μόνο μετά, όλα τα κακά θα απομακρύνονται, όπως κι αυτός που τα μεθοδεύει, όπως και τα παιδιά του που έμαθαν να κρύβονται μη τα δούμε, κι αυτός είναι ο λόγος που βάζουν τους συνεργάτες τους να κάνουν την δουλειά τους.
Οι συνεργάτες τους βέβαια είναι οι συνάνθρωποι μας, που έτυχε να ανήκουν υπηρεσιακά σ’ αυτούς και μη μπορώντας να διαχωρίσουν την εργασία τους, από τις υποχρεώσεις που έχουν προς τον εαυτό τους, τους συνανθρώπους τους και στην πατρίδα τους, θέλοντας και μη, γίνονται βασανιστές όλων μας.
Οι υπηρεσιακοί λοιπόν, ξεχνούν την ανθρώπινη υποχρέωσή τους και χωρίς καν να το βάζουν στο μυαλό τους, βάλλονται με σφοδρότητα λόγω θέσεως, εναντίον αυτών που λογικά έπρεπε να υπερασπίζονται.
Ασφαλώς και δεν μπορεί να μας κάνει κάποιο κακό ο διάβολος, όταν βλέπει τον σταυρό του Χριστού και μόνον επάνω μας. Το ίδιο συμβαίνει και με τα διαβολοπαίδια του. Οι υπηρεσιακοί όμως, τίποτε δεν καταλαβαίνουν.
Από την θέση που κατέχουν κι από φόβο μην την χάσουν, κάνουν ανεξέλεγκτα ότι κι αν τους ζητηθεί από τους εντολείς τους, έστω κι αν κινούνται εναντίον της πατρίδας τους, των παιδιών τους, των φίλων και γνωστών τους, όπως κι εναντίον του ίδιου του Θεού.
Κι ο Θεός το ξέρει αυτό, αλλά τούς κάνει υπομονή, μέχρι να καταλάβουν επιτέλους, ότι μια και μοναδική υποχρέωση έχουν στην ζωή τους, την προστασία των συνανθρώπων τους δηλαδή από οποιουσδήποτε επιβουλεύεται την ζωή τους.
Αυτοί όμως, ακόμη δεν έφτασαν στο σημείο να σκέφτονται αυτήν την υποχρέωση, γι’ αυτό και τρέχουν να εφαρμόσουν τα επιβαλλόμενα, έστω κι αν κινούνται εναντίων αυτών που είναι αυτό καθ’ αυτόν εργοδότες τους.
Μας χρεοκόπησαν τα διαβολοπαίδια. Μας πούλησαν ολόκληρους. Μας υποχρέωσαν να χάσουμε τα πάντα και μαζί με αυτά χάσαμε και την πατρίδα μας, όπως και την αξιοπρέπειά μας. Χάσαμε τα πάντα δηλαδή και κανένας από αυτούς δεν τους εμπόδισε να το κάνουν.
Αντιθέτως, έτρεξαν να εφαρμόσουν τις διαταγές, σαν να ήταν άβουλα όντα. Λες και δεν είναι Έλληνες δηλαδή. Λες και υπάρχουν μόνον για να γίνουν καταστροφείς του τόπου τους και των συμπατριωτών τους.
Ακόμη και τώρα το ίδιο κάνουν ως πειθήνια όργανα, λες και δεν έχουν υποχρέωση να ξέρουν, τι πράγματι είναι καλό κι ωφέλιμο από όλα αυτά που τους διατάζουν να κάνουν εις βάρος μας, ώστε να προστατεύσουν υπεύθυνα αυτούς που πρωτίστως υποχρεούνται να υπηρετούν.
Είδατε εσείς να βγαίνει κάποιος από τους δικαστικούς, τους στρατιωτικούς, τους αστυνομικούς, ή τους επισκόπους μας να εμποδίζει αυτούς που διατάζουν εχθρικά προς την πατρίδα μας πράγματα, τον λαό της και την πίστη μας;
Κανένας από αυτούς δεν είχε μια τέτοια υποχρέωση δηλαδή; Την μόνη υποχρέωση που έχουν, είναι, να μας υποδουλώσουν στον διάβολο και στα διαβολοπαίδια του;
Και τί έχουν να μας πουν τώρα, που με την δική τους άνευ όρων συνεργασία, μας έχουν εγκλωβισμένους οι εχθροί όλων μας στα σπίτια μας; Τί έχουν να μας πουν δηλαδή, που με την δική τους φοβική συμπεριφορά υποχρεωθήκανε να γίνουμε φτωχοί, άνεργοι, άθρησκοι, αιχμάλωτοι και λιγότεροι από τους λαθρομετανάστες που έφεραν να μας αντικαταστήσουν ως κατοίκους της δικής μας πατρίδας;
Αν βλέπουν κι αυτοί λοιπόν αυτήν την εις βάρος μας εχθρική ακαταστασία, γιατί αδρανούν; Γιατί δεν μας υπερασπίζονται; Και γιατί συμφωνούν ακόμη με όλα όσα τους διατάζουν να κάνουν εναντίων μας;
Φοβούνται μη χάσουν την θέση τους; Περιμένουν μήπως να μας λυπηθούν τα διαβολοπαίδια; Πίστεψαν λέτε στις υποσχέσεις που τους έδωσαν, ότι τάχα δεν θα μας κάνουν κανένα κακό, γι’ αυτό κι ακόμη τους υπακούουν;
Μα είναι δυνατόν να κάνει κανείς συμφωνίες με τον διάβολο και να βγει κερδισμένος; Περιμένουν δηλαδή να κρατήσει τον λόγο του αυτός και να κρατήσει ας πούμε τις εκκλησίες ανοιχτές έστω κι αν υποχρεώθηκαν να φορούν μάσκες και οι ιερείς την ώρα της Θείας λειτουργείας;
Απορίας άξιο είναι λοιπόν, πώς έγινε και οι μορφωμένοι μας επίσκοποι για παράδειγμα, πίστεψαν κάτι τέτοιο και δεν έκαναν το χρέος τους την ώρα που έπρεπε. Το ίδιο ακριβώς πρέπει να πούμε και προς όλους αυτούς τους υπηρεσιακούς παράγοντες κάθε ειδικότητας, που λούφαξαν από ατομικισμό και μας άφησαν εξαιτίας αυτού κι ακόμη μας αφήνουν ξεκρέμαστους στα χέρια και στην διάθεση των προβατόσχημων και αιωνίων εχθρών μας.
Ο ατομικισμός λοιπόν και ο φόβος της χαμένης καρέκλας είναι η αιτία που όλοι μας υποφέρουμε και δεν ξέρουμε ακόμη πόσο θα τραβήξει αυτό, όπως και πόσα θα χάσουμε αύριο ή μεθαύριο ακόμη, αφού έχουμε να αντιμετωπίσουμε την ευθυνοφοβία αυτών που δεν έπρεπε να φοβούνται τίποτε μπροστά στο να υπερασπιστούν τον λαό τους, την πίστη τους και προπαντός την πατρίδα τους, αυτήν δηλαδή που βεβαιωμένα είναι ποτισμένη με το αίμα τόσων και τόσων Μαρτύρων και Αγίων μας.
Μιχάλης Αλταλίκης
