Έχοντας άσπρο απολυτήριο στα χέρια μου, περίμενα να με καλέσουν αν με χρειαζόταν οι υπεύθυνοι της επιστρατευτικής αρχής κι όπως είχα υποχρέωση ως εργαζόμενος, έτρεχα στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό όπου ήταν και ο χώρος εργασίας μου, να ανταπεξέλθω τον μεγάλο φόρτο των υποχρεώσεων μου.
Με την επιστράτευση εν δράση όμως; Δεν ήξερα από που να αρχίσω και που να τελειώσω, γιατί έτρεχα πάνω, κάτω, μέσα κι έξω από τον σταθμό κι από το πολύ άγχος, άρχισα να έχω πολλές και αλλόκοτες αρρυθμίες στην καρδιά μου, τις οποίες και άκουγα έντονα.
Για να ηρεμήσω λοιπόν κάπως την ταραγμένη μου καρδιά, έπεφτα κάτω και ξάπλωνα όπου κι αν έβρισκα χώρο και όπου τύχαινε να βρίσκομαι στην κάθε περίπτωση και καθόλου δεν σκεφτόμουν μη τυχών και λερωθώ.
Έπεφτα δηλαδή πάνω σε νερά, σε χόρτα, ακόμη και σε λάσπες, αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα αυτών των πτώσεων, μόνον που άρχισα πλέον να φοβάμαι ότι μάλλον απέκτησα πρόβλημα με την καρδιά μου, γι’ αυτό κι έλεγα στον εαυτό μου ότι ήρθε πλέον ο καιρός, που πρέπει να σταματήσω όλες αυτές τις δραστηριότητες, αλλά και να βρω κάτι πιο ήσυχο ως εργασία, πριν είναι πολύ αργά για μένα.
Κουράστηκαν άλλωστε και οι εργάτες μου με τόση δουλειά που τους έβγαζα καθημερινά, οι οποίο και αναγκάστηκαν να διπλασιαστούν πια προκειμένου να τα βγάλουν πέρα με τις υποχρεώσεις που τους φόρτωσα.
Σκεφτόμουν λοιπόν ότι έπρεπε να σταματήσω όλες τις επιπλέον του κανονικού εργασίες μου, αλλά για κανένα λόγο δεν μπορούσα να τις σταματήσω εκείνο το διάστημα και προπαντός όσο κρατούσε η επιστράτευση.
Έπρεπε να κάνω κάτι για την καρδιά μου όμως και το μόνο που μπορούσα να κάνω γι’ αυτήν, πριν την ακούσω να εκρήγνυται, ήταν εκείνος ο πρόχειρος τρόπος που σας είπα ότι βρήκα προκειμένου να την ηρεμώ για λίγο έστω πέφτοντας κάτω. Μετά από αυτό; Πάλι έτρεχα πίσω από τις υποχρεώσεις μου, γνωρίζοντας ότι διακινδύνευα πολλά.
Μαζί με τις δικές μου υποχρεώσεις όμως, έτρεχα εκείνες τις ημέρες και για τις υποχρεώσεις ενός νεαρού κονσερβοποιού, ο οποίος ήρθε από κάποια περιοχή της Βέροιας στον παλιό σταθμό και έφερε εκεί μια μεγάλη παρτίδα κονσερβών.
Σκόπευε να τις εξάγει κάπου στο εξωτερικό αυτές, γι’ αυτό και τις φόρτωσε πάνω σε τέσσερα βαγόνια που βρήκε πρόχειρα σε μια γραμμή, αλλά ιδέα δεν είχε για το πώς γίνεται μια απλή έστω εξαγωγή.
Είχε πράσινο απολυτήριο όμως αυτός τότε και μόλις άκουσε από τα ραδιόφωνα, ότι καλούσαν στην επιστράτευση τους έχοντας πράσινα απολυτήρια, εγκατέλειψε τις κονσέρβες του και άρχισε να σκέφτεται το πως θα μπορούσε να φτάσει το συντομότερο δυνατόν στον Έβρο, αφού εκεί έλεγε το απολυτήριο του ότι είχε υποχρέωση να παρουσιαστεί αν ποτέ τον καλούσαν.
Πριν πάει στον προορισμό του όμως, έπρεπε πρώτα να περάσει από το χωριό του, για να πάρει από εκεί το απολυτήριό του κι ό,τι άλλο θα του ήταν χρήσιμο ενδεχομένως για τον λόγο που τον επιστράτευσαν.
Για να τα προλάβει λοιπόν όλα αυτά και για να βρίσκεται έγκαιρα στην μονάδα του, αναγκάστηκε να αφήσει τις κονσέρβες του έτσι όπως ήταν φορτωμένες στα βαγόνια και έφυγε τρέχοντας προς το αυτοκίνητο του.
Έφυγε αυτός, αλλά έμειναν εκεί οι κονσέρβες του μόνες και φορτωμένες πάνω στα βαγόνια, για τα οποία δεν πρόλαβε να δώσει κανένα στοιχείο στον σταθμό, προκειμένου να του ετοιμάσουν τις φορτωτικές τους.
Ούτε και τον απαραίτητο τελωνειακό έλεγχο πρόλαβε να ζητήσει και φυσικά, σε κανέναν άλλον δεν έδωσε στοιχεία, για το που ήθελε να τις εξάγει, όπως και σε ποιόν προορισμό και σε ποιόν παραλήπτη θα ήθελε να τις στείλει.
Την στιγμή που έβγαινε βιαστικά αυτός από τα γραφεία του σταθμού, έπεσε από σύμπτωση επάνω μου και φουριόζος όπως ήταν; Ένα πράγμα μόνον πρόλαβε να μου πει.
– Κάνε ό,τι νομίζεις εσύ για τις κονσέρβες μου. Εγώ φεύγω τώρα, γιατί πρέπει να παρουσιαστώ στον Έβρο και όπως καταλαβαίνεις, πρέπει να φτάσω εκεί εγκαίρως.
Αυτά μου είπε φορτισμένος από την όλη κατάσταση και βιαστικός όπως ήταν, ούτε την απάντηση μου είχε χρόνο να ακούσει, έφυγε. Δεν ήξερα εκείνον τον νεαρό και συνομήλικο μου επίδοξο εξαγωγέα, αλλά είχαμε μιλήσει για λίγο μια ώρα πριν, όταν τον έστειλαν σε μένα οι υπάλληλοι του σταθμού, προκειμένου να τον βοηθήσω στην διαδικασία εξαγωγής που σκόπευε να κάνει και ιδέα δεν είχε για το πως έπρεπε αυτή να γίνει.
Εκείνη την ώρα του υποσχέθηκα βέβαια ότι θα τον βοηθούσα, αλλά μόλις θα έβαζα σε ρέγουλα τις δικές μου δουλειές. Λόγω του ότι μεσολάβησε το κάλεσμα της επιστράτευσης όμως, δεν πρόλαβα να κάνω τίποτε εγώ. Ούτε για τις δικές μου υποχρεώσεις, αλλά ούτε και για τις δικές του ανάγκες.
Κι αφού δεν τον συνάντησα ξανά, δεν μπόρεσα να μάθω από τον ίδιον, τι έστελνε σε ποιόν, πόσα και σε ποιο κράτος και με ποια συμφωνία και όπως καταλαβαίνετε, μετά από την εντολή που μου άφησε να φροντίσω εγώ για τα της εξαγωγής του, κανένας άλλος από τον σταθμό δεν ήξερε να μου πει κάτι όπως διαπίστωσα, για όσα ήταν απαραίτητο να γνωρίζω.
Το μόνο που γνώριζα για την εξαγωγή του λοιπόν, ήταν ότι αυτός φόρτωσε κονσέρβες πάνω σε τέσσερα βαγόνια και ότι αυτά ήταν τοποθετημένα στην πρώτη γραμμή. Μόνον με αυτά τα στοιχεία βέβαια καμιά εξαγωγή δεν μπορούσε να γίνει, γι’ αυτό και αφέθηκα να φροντίζω για την αποθήκευση των κονσερβών του τουλάχιστον.
Μαζί με αυτό, έπρεπε να φροντίσω και για την απελευθέρωση των βαγονιών του από το φορτίο τους, αφού αυτός κινδύνευε να υποστεί τα έξοδα των υπερημεριών που έχουν αυτά ανά ημέρα και αυτά θα ήταν πάρα πολλά, αν λάβει κανείς υπόψιν του ότι δεν ήταν σε κανέναν μας γνωστό το πότε θα γύριζε από την επιστράτευση του εκείνος ο νεαρός που ήθελε να γίνει εξαγωγέας και αυτά τα έξοδα; Δεν είναι εύκολο να τα υποστεί κανείς ευχαρίστως.
Προσπαθώντας λοιπόν να τον απαλλάξω από το κόστος των υπερημεριών τουλάχιστον, αυτών που οπωσδήποτε θα τον περίμεναν στο γκισέ του σταθμού μετά από την απόλυση του, έλεγα στους σταθμάρχες.
– Στην επιστράτευση κάλεσαν τον άνθρωπο και δεν είναι εδώ ώστε να ενδιαφερθεί για την εξαγωγή που ετοίμαζε. Όπως αυτός εγκατέλειψε τα πάντα για τις ανάγκες της πατρίδας του, έτσι κι εσείς έχετε υποχρέωση απέναντί του, ώστε να προστατέψετε την περιουσία του κάπου, έως ότου επιστρέψει και ενδιαφερθεί γι’ αυτήν ο ίδιος προσωπικά.
Καλό είναι πάντως, να μη του χρεώσετε υπερημερίες και να αφήστε τα βαγόνια του φορτωμένα μέχρι τότε που αυτός θα επιστρέψει. Για την πατρίδα του και για την δική σας πατρίδα παράτησε την περιουσία του πάνω στα βαγόνια όπως ήταν κι έφυγε.
Είναι δυνατόν τώρα αυτή η πατρίδα που αυτός πήγε να υπερασπιστεί, να τον περιμένει στην γωνία και να του ζητά να πληρώσει υπερημερίες βαγονιών, όταν μετά από καιρό θα επιστρέψει;
– Ο κανονισμός έτσι λέει επέμεναν να λένε αυτοί κι εμείς δεν μπορούμε να πάρουμε μια τέτοια ευθύνη. Αν θέλεις; Ανέλαβε εσύ αυτά τα έξοδα.
Τους πίεζα όπως καταλαβαίνετε και έως ότου πάρουν αυτοί μια απάντηση από τα κεντρικά τους γραφεία, για το τι έπρεπε να κάνουν σε αυτήν την περίπτωση, πέρασε ένας μήνας. Τα έξοδα των υπερημεριών όμως δεν έλεγαν να σταματήσουν, γι’ αυτό και μεγάλωναν επικίνδυνα για τον άγνωστο μου και νεαρό εξαγωγέα.
Μετά από πολλές μεταξύ μας διαβουλεύσεις και άλλες δύο εβδομάδες χρόνου όμως, αποφάσισαν στο τέλος οι σιδηροδρομικοί ότι μάλλον έπρεπε να ελευθερώσουν τα βαγόνια του από το φορτίο τους, αλλά και να αποθηκεύσουν τις κονσέρβες του νεαρού στις δικές τους αποθήκες.
Εμένα δε; Μου υποσχέθηκαν, ότι δεν θα του ζητήσουν υπερημερίες ή αποθήκευτρα για τις κονσέρβες του, όσο κι αν χρειαστεί να περιμένουν την επιστροφή του από την επιστράτευση του.
Όταν όμως επέστρεψε αυτός τελικά μετά από την τρίμηνη επιστράτευση του, διαπίστωσε ότι όχι μόνον δεν τον απήλλαξαν από της υπερημερίες, αλλά ούτε κι από τα αποθήκευτρα τον απήλλαξαν.
Απογοητευμένος λοιπόν ο νεαρός εξαγωγέας από την συμπεριφορά της πατρίδας του, αλλά και από την συμπεριφορά των αρμοδίων του ΟΣΕ, τους άφησε τις κονσέρβες του στα αζήτητα και έφυγε για το τόπο του και ποτέ δεν τον είδα να επιστρέφει ξανά εκεί με την ιδιότητα του εξαγωγέα.
Μιχάλης Αλταλίκης
