Μετά από αρκετό καιρό ομολογουμένως και μάλιστα, μετά από πολλές, πολλές μέρες επιλεγμένης σιωπής από μέρους μου, πήρα την απόφαση να συνεχίσω πλέον τις γραπτές αναφορές μου, ξεκινώντας βέβαια από τότε που σας ανέφερα στο θέμα της τελευταίας μου ανάρτησης, ότι θα τιμωρήσω με πολλών ημερών σιωπής τον εαυτό μου.
Τον τιμώρησα λοιπόν και το έκανα πολύ συνειδητά, για όσα είπα κι έγραψα αντιδρώντας εκείνο το διάστημα, γύρο από τα δήθεν εμβόλια που σκέφτηκαν να μας φέρουν οι μισάνθρωποι, αυτοί δηλαδή που σκέφτονται για εμάς, πριν από εμάς και προπαντός χωρίς εμάς, για το καλό μας δήθεν, που αυτοί όπως πάντα επιλέγουν για εμάς, χωρίς βέβαια να μας ρωτήσουν.
Το ίδιο έκανα για τους εμβολιασμούς που μας επέβαλαν οι εχθρικοί πολιτικοί μας, για τους ενδοτικούς γιατρούς που στήριξαν πολύ πρόχειρα την χρήση τους, για τους κατ’ επίφαση πρέπει να πω επιστήμονες που δικαιολόγησαν αυτά τα εμβόλια ως αναγκαία, αλλά και για τους αγίους επισκόπους μας βέβαια.
Αυτούς δηλαδή που επέβαλαν στους πιστούς να εμβολισθούν αν ήθελαν να μπουν στους ναούς, αλλά και να τηρήσουν τα μέτρα που μας επιβλήθηκαν, με την ανόητη δικαιολογία, ότι μόνον με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν να προστατέψουν την υγεία τους.
Και για την συμπεριφορά τους το έκανα βέβαια, αυτήν δηλαδή που τους έκανε να λειτουργούν ως ιδικοί λοιμωξιολόγοι επί του θέματος αν και επίσκοποι και για την απιστία ασφαλώς που έδειξαν αυτοί ως εκπρόσωποι του Θεού, την στιγμή που παντού μέσα στις γραφές που καθημερινά διαβάζουν αναφέρεται πολύ καθαρά, η παντοδυναμία του Θεού, αλλά και η υπόσχεσή Του να προστατεύει τα παιδιά Του, από οτιδήποτε κινείτε εναντίον τους και μάλιστα χωρίς την δική Του έγκριση.
Ο διάβολος το ξέρει αυτό, γι’ αυτό και πριν πειράξει κάποιον με όποιον τρόπο αυτός θέλει και για όποιον λόγο αυτός σκέφτεται να το κάνει, τρέχει και ζητάει την άδεια από τον Θεό να του το επιτρέψει αν συμφωνεί. Οι επίσκοποί μας όμως δεν το ξέρουν, γι’ αυτό και υπάκουσαν σ’ αυτούς που μόνον το κακό των ανθρώπων σκέφτονται να επιβάλουν και μάλιστα χωρίς να ζητήσουν την άδεια, ή την έγκριση από τον Θεό να το κάνουν.
Αυτά λοιπόν έγραψα τότε, με μοναδικό σκοπό βέβαια, να καυτηριάσω κι εγώ την συμπεριφορά όλων αυτών μαζί των προαναφερόμενων φορέων, όπως έκαναν άλλωστε και πολλοί άλλοι συνάνθρωποί μας στο ίδιο διάστημα, αρμόδιοι και μη επί των εμβολιασμών και των μέτρων που μας επιβλήθηκαν.
Και το έκανα εγώ αυτό, ως υπεύθυνος κι ελεύθερος πολίτες αυτής της κοινωνίας ανθρώπων που κλήθηκα να συζήσω μαζί τους και ανάμεσά σας, για να μην υποστούμε όλοι μαζί και ερήμην, τις επιπτώσεις που προκύπτουν από τις επιλογές των φορέων, για την δική μας σωματική, ψυχική και πνευματική υγεία, εξαιτίας των δικών τους λαθών και της δικής τους απιστίας προς τον Θεό και πατέρα μας.
Ότι κι αν κάναμε όμως, ότι κι αν έγραψα κι εγώ προσωπικά επί των εν λόγω θεμάτων και για την κοινά οργανωμένη και μαζικά επιβαλλόμενη στάση των φορέων εναντίων της ελευθερίας μας, τίποτε καλό προς όλους μας δεν κατάφερα, γιατί όλοι αυτοί ακόμη επιμένουν να επιβάλουν την αδιαλλαξία τους και κανένα μάθημα δεν θέλουν να πάρουν από τα πραγματικά και απτά αποτελέσματα αυτών που τίποτε δεν έπαθαν, μη δεχόμενοι τους εμβολιασμούς, όπως και τα μέτρα που μας επέβαλαν σαν να είμαστε απλά πρόβατα επί σφαγή.
Και όχι μόνον δεν θέλησαν να πάρουν κάποιο μάθημα από αυτό το αποτέλεσμα, αφού όσους πέρασαν τα εξήντα χρόνια της ηλικίας τους και δεν εμβολιάσθηκαν με κανένα εμβόλιο, τους τιμώρησαν με χρηματικό πρόστιμο για ανυπακοή. Τους δε υγειονομικούς, γιατρούς και νοσοκόμους που αρνήθηκαν τον εμβολιασμό, ακόμη δεν τους επιτρέπουν να εργασθούν, όσο κι αν τους χρειάζονται τα νοσοκομεία, όπως και οι άνθρωποι που ασθενούν.
Εμείς τιμωρηθήκαμε βέβαια από αυτούς για την ανυπακοή που τους δείξαμε, δεν θα έρθει λέτε η ώρα που θα τιμωρηθούν και αυτοί, για όλους αυτούς τους παράλογους εμβολιασμούς, τα ανούσια μέτρα που μας επέβαλαν, όπως και τις επιβαρυμένες επιπλοκές υγείας που επέφεραν, σύμφωνα πάντα με τα επίσης επιστημονικά δεδομένα των πολύ έγκυρων και παγκοσμίως αναγνωρισμένων γιατρών και επιστημόνων;
Δεν είναι παράλογη δηλαδή κι από επιστημονικής πλευράς μάλιστα, η δική τους καταπιεστική συμπεριφορά; Γιατί λοιπόν δεν τους απασχόλησε καθόλου το γεγονός, ότι είναι απείραχτοι από την υποτιθέμενη και κατασκευασμένη πανδημία τους, αν και ποτέ δεν εμβολιάστηκαν με κάποιας εταιρίας εμβόλιο, αν και δεν φόρεσαν ποτέ και πουθενά μέχρι τώρα μάσκες, αν και δεν στέρησαν τον εαυτό τους από καμιά ελευθερία ζωής αφού παντού βρίσκονται και ζουν ανενόχλητοι από τον ιό τους, με τον οποίο μάλιστα ακόμη μας φοβίζουν;
Δεν τους απασχόλησε βέβαια και δεν υπάρχει περίπτωση να τους απασχολήσει το αποτέλεσμα, γιατί αυτοί βρίσκονται στις θέσεις τους, για να υπηρετήσουν άλλους σκοπούς και άλλους φορείς, στους οποίους υποτάχθηκαν κρυφά και πίσω από την πλάτη μας, για να μην μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε εμείς εύκολα, ως δούρειους ίππους τοποθετημένους ανάμεσά μας.
Για όλα αυτά λοιπόν τιμώρησα με σιωπή τον εαυτό μου και δεν το έκανα από κάποια δυσαρέσκεια κινούμενος, ούτε από κάποιον θυμό επηρεασμένος, αλλά ούτε κι από κάποιου είδους κούφιας αντίδρασης, ή ταξικής αντιπαράθεσης ορμώμενος, για τον λόγο ότι όλοι αυτοί οι κύκλοι, όπως κι όλα αυτά που κάνουν εις βάρος της ελευθερίας υμών των ανθρώπων, είναι από πολύ παλαιά γνωστό, ότι για το κακό των ανθρώπων και μόνον υπάρχουν στην ζωή κι ανάμεσά μας.
Αλλά και για να μελετήσω θέλησα, μ’ αυτήν την ευκαιρία των όσων μας προέκυψαν κι ακόμη μας προκύπτουν βέβαια, τις πολύ κακές επιπτώσεις που μας προκαλούν οι διαφορετικές μεταξύ μας θέσεις και αντιπαραθέσεις, σε όσα θέματα κι αν μας απασχολούν καθημερινά και θέλουμε δεν θέλουμε όπως λέμε επηρεάζουν, αλλά και κατευθύνουν την ζωή μας.
Μπείτε λοιπόν στον χώρο της μνήμης σας και θυμηθείτε το σοφό ανέκδοτο που σας άφησα να μελετήσετε κι εσείς μαζί μ’ εμένα πριν από ένα χρόνο περίπου και να μελετήσετε ξανά και ξανά, το αποτέλεσμα που προέκυψε στο εν λόγω ανέκδοτο και αφορούσε την διαμάχη που ξέσπασε ανάμεσα στην τίγρη και στον γάιδαρο, για το αν το γρασίδι στο λιβάδι που ζούσαν, ήταν πράσινο, ή μπλε.
Μια απλή αντιπαράθεση ήταν, αλλά πράσινο είναι το γρασίδι επέμενε να λέει η τίγρης, μπλε είναι φώναζε με δύναμη ο γάιδαρος. Και τι τους είπε το λεοντάρι ως δικαστής, όταν πήγαν σ’ αυτόν να τους λύση την διαφορά; Το γρασίδι είναι πράσινο βέβαια, αλλά αν εσύ γάιδαρε, θέλεις να το βλέπεις μπλε, δεν θα χολοσκάσω μαζί σου, βλέπε το μπλε.
Εσύ όμως τίγρη, θα τιμωρηθείς με τρεις μέρες σιωπής, γιατί ενώ ξέρεις ότι τα γρασίδι είναι πράσινο, κάθεσαι και λογομαχείς με τον πρόχειρο γάιδαρο, που θέλει να το βλέπει μπλε, γιατί έτσι του αρέσει, γιατί έτσι νομίζει, γιατί έτσι του είπαν, ή γιατί αδυνατεί να δει την πραγματικότητα και καθόλου δεν τον νοιάζεται αν ζει σ’ αυτήν την ζωή που του δόθηκε να υπάρχει, ή αν ζει σε κάποια άλλη και αλόγιστη δική του φαντασίωση.
Αυτά λοιπόν συνέβησαν στο ανέκδοτο και στο λιβάδι των ζώων και κανένα σοβαρό κακό δεν τους προέκειπτε από το χρώμα που είχε το πράγματι πράσινο γρασίδι, αφού το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να το φάνε, είτε ήταν πράσινο, είτε ήταν μπλε.
Όποια αντιπαράθεση κι αν τους προέκειπτε λοιπόν, ήταν εντελώς ανώδυνη, όπως κι εντελώς άχρηστη θα λέγαμε, αφού περιορισμένα ζουν τα ζώα. Για τους ανθρώπους όμως δεν είναι το ίδιο, γιατί οι μεταξύ μας θέσεις και αντιπαραθέσεις, επιφέρουν καλές και κακές επιπτώσεις, τόσο στην προσωπική ζωή του καθενός μας, όσο και στην συνολική ζωή της κοινωνίας των ανθρώπων που παίρνουμε μέρος και μεγάλη ευθύνη φέρουμε όλοι μαζί κι ένας, ένας χωριστά, για το τί θα μας προκύψει από αυτές.
Αυτός είναι κι ο λόγος άλλωστε, που ενώ είναι θεμιτές, θέλουν πολύ μεγάλη προσοχή από μέρους μας πριν τις εκδηλώσουμε έργω, ή λόγω σε κάθε περίπτωση, γιατί βεβαίως και μπορούμε να προκαλέσουμε, τόσο καλό, όσο και κακό στον εαυτό μας πρώτα μέσω αυτών, αλλά και προς τους συνανθρώπους μας βεβαίως, αφού ο τρόπος αντιμετώπισης της ζωής του καθενός μας, επηρεάζει και την ζωή του συνόλου των ανθρώπων όπως είπαμε στα προηγούμενα, έστω κι αν ζούμε σε μεγάλη απόσταση μεταξύ μας.
Αν δεν έχουμε μέριμνα όμως, ώστε να φέρουμε επιλεγμένα καλό αποτέλεσμα μέσω των θέσεων και των αντιπαραθέσεων, κατ’ ανάγκη θα έχουμε κακό και μάλιστα ανεξέλεγκτο, οπότε, όλοι έχουμε υποχρέωση να ξέρουμε που πατάμε, τί ζητάμε, πού το πάμε και προπαντός τί κάνουμε, τι λέμε όπως και τί πιστεύουμε, γιατί πολλά και διάφορα μπορούν να μας προκύψουν από λανθασμένες θέσεις και αντιπαραθέσεις κι αυτά να είναι όντως ανεπανόρθωτα.
Για να είναι όμως προς όλους μας ωφέλιμη μια θέση, ή μια αντιπαράθεση, θα πρέπει να θέλουμε να πατούμε όλοι στις ίδιες σαφείς και πραγματικές βάσεις και κανείς να μην ακολουθεί τις δικές του προσωπικές επιλογές και μάλιστα να μην τις επιβάλει σε κανέναν αν του δίνεται για κάποιο λόγο κι από κάποια θέση η δυνατότητα να το κάνει, γιατί μεγάλος κίνδυνος υπάρχει να γίνει σοβαρό λάθος από απροσεξία κι εγωισμό και να προκαλέσει έστω κι ανεπιθύμητα, πολύ μεγάλη βλάβη στον ψυχοσωματικό κόσμο των ανθρώπων, που δεχθούν εντελώς πρόχειρα να ακολουθήσουν τα προτεινόμενα του, ή και να τα αρνηθούν πολύ πρόχειρα ενδεχομένως.
Όποιος κι αν είναι αυτός λοιπόν, που του δίνεται ο λόγος, ή η θέση να επιβάλει ένα μέτρο προς κάποια κοινωνία ανθρώπων πρωτίστως θα πρέπει να κάνει σεβαστή την ελευθερία τους να συμφωνήσουν, ή να διαφωνήσουν με ότι κι αν τους προτείνεται, αφού αυτό επιβάλει η δίκαιη συμπεριφορά προς ανθρώπους. Για τα ζώα δεν ισχύει αυτό βέβαια, γιατί αυτά ζουν μόνον για να επιβιώσουν όπως είπαμε και να διαιωνίσουν το είδος τους.
Κατά συνέπια, αν υποχρεωθεί κάποιος να προτείνει έργω ή λόγο κάτι προς τους ανθρώπους, θα πρέπει έχει συν τοις άλλοις και δίκαιη κρίση. Να μην επηρεάζεται καθόλου ασφαλώς από ατομικούς εγωισμούς και άναρχες δικές του θεωρίες, που πολύ πρόχειρα του κάθισαν κάποια στιγμή στο μυαλό του, να μην ακολουθεί αλόγιστες ανθρώπινες επιθυμίες και αδυναμίες, να μην προτείνει δε σε καμιά περίπτωση δικές του χαζές φαντασίες περί υπάρξεων και προπαντός, να μην είναι εγκλωβισμένος στους γνωστούς σκοτεινούς κύκλους, κρυφά ή φανερά από τους ανθρώπους, για τους οποίους θέλει να φέρει την ευθύνη της πολύτιμης ζωής τους.
Όσο όμως δεν υπάρχουν αυτές οι παραπάνω αναφερόμενες καλές προϋποθέσεις, που μπορούν να εγγυηθούν μια σωστή και δίκαιη και προπαντός ωφέλιμη μεταξύ μας αποδοχή θέσεων και αντιπαραθέσεων, δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε καλό αποτέλεσμα στην ζωή μας, όσο κι αν το προσπαθούμε με κοινές φαντασιώσεις όπως κι αν εκδηλώνονται αυτές.
Αν κρίνουμε πάντως, από το μέχρι στιγμής αποτέλεσμα των ατομικών, αλλά κι από του συνόλου των ανθρώπινων ενεργειών μας, εύκολα μπορούμε να πούμε ότι έχουμε χαθεί πλέον μέσα σε έναν τεράστιο βάλτο με πολύ βούρκο στον χώρο του, η μυρουδιά του οποίου απλώθηκε σιγά, σιγά κι αθόρυβα παντού, με αποτέλεσμα να σκεπάζει τώρα ποια όλη την επιφάνια της γης χωρίς να μπορούμε να την απαλλαγούμε με τα σημερινά υπάρχοντα μέσα, αφού αυτά μας έφεραν σ’ αυτήν την θέση.
Κι αυτός ο βάλτος που αναφέρω, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το μεγάλο κακό αποτέλεσμα που μας προέκυψε, από τις μεταξύ μας συνεχείς, ανώφελες, απρόσεκτες κι εγωιστικές θέσεις και αντιπαραθέσεις και ο μόνος που χαίρεται για την ανθρώπινη κατάντια μας, είναι ο αιώνιος εχθρός μας και δεν χρειάζεται να αναφέρω το όνομά του, αφού ασφαλώς και τον γνωρίζεται.
Γνωρίζουμε πολύ καλά βέβαια ποιος είναι αυτός, αλλά κι από μια δική μας προχειρότητα και δική του σκόπιμη επέμβαση στο λογισμικό του μυαλού μας, μας έπεισε να αγνοούμε θεληματικά την ύπαρξή του, γι’ αυτό και μας δουλεύει, εσαεί ανενόχλητος.
Αγνοώντας τον εχθρό μας όμως, αγνοούμε με την θέλησή μας και την προσοχή που οφείλουμε να έχουμε στην μεταξύ μας επικοινωνία, αφού ο ένας επηρεάζει την ζωή του άλλου όπως είπαμε, με ότι κι αν λέει ή κάνει κι αν συμμετέχει ο πονηρός σ’ αυτά, δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε σωστό αποτέλεσμα γιατί θα το καπελώνει το όντως φανταστικό, αυτό δηλαδή που ο ίδιος έχει στο μυαλό του, όπως και τον τρόπο να το επιβάλει σ’ εμάς.
Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος που έχουμε κακό για όλους μας αποτέλεσμα μέχρι στιγμής, αφού ο καθένας από εμάς συνεχίζει να ζει πρόχειρα, να ζει όπως του αρέσει, όπως το βλέπει αυτός μόνον κι όπως αυτός πείθει τον εαυτό του να υπάρχει ανάμεσά μας, ικανοποιώντας τον άρρωστο εγωιστικά εαυτό του μόνον, που όλα τα ξέρει και δεν χρειάζεται να εξετάσει κάποια στιγμή την συμπεριφορά του εαυτού του, αν πατάει σωστά δηλαδή, αν κινείτε χρήσιμα για τον εαυτό του, όπως και για τους συνανθρώπους του, ή κι αν ευθύνεται ενδεχομένως για όσα προκαλεί γύρο του, και προπαντός αν τα βαφτίζει όλα καλά, είναι δεν είναι, για να αποφύγει τις ευθύνες των λαθών του.
Αυτό όμως συμβαίνει πλέον στις μέρες μας, αν και βλέπουμε όλοι τα ίδια πράγματα, ο καθένας από εμάς επιλέγει να τα βλέπει με διαφορετικό χρώμα, άλλος πράσινα, άλλος κόκκινα, άλλος μπλε, ή πορτοκαλή, αδιαφορώντας εντελώς για την αλήθεια και την πραγματικότητα που έπρεπε να βλέπει ή να αναζητά κάθε στιγμή, αφού γι’ αυτήν και μόνον κλήθηκε να υπάρχει ως άνθρωπος σ’ αυτήν την ζωή.
Μιχάλης Αλταλίκης
