Ήρθαν τελικά τα παιδιά την ημέρα των φώτων στο σπίτι μας συνοδευόμενα από τους γονείς τους βέβαια κι όπως τους το είχα υποσχεθεί, συνέχισα να τους διηγούμαι την ιστορία που αφήσαμε στην μέση κι αυτά που τους πρόσθεσα, ήταν όσα είπα στον Γιώργο την παραμονή χωρίς την παρουσία των παιδιών και τον είδαμε τελειώνοντας να φεύγει πολύ προβληματισμένος.
Μια και είχαμε χρόνο στην διάθεσή μας όμως και είδα τα παιδιά να με κοιτούν περιμένοντας να ακούσουν την συνέχεια, πάλι σκεφτόμουν πως να την κάνω κατανοητή σ’ αυτά και πως να την φέρω στα μέτρα των παιδιών, ώστε να την μελετήσουν μεν, αλλά και εύκολα να την αφομοιώσουν, γιατί στο ψέμα σκέφτηκα να εστιάσω το ενδιαφέρον τους και με ερωτήσεις άρχισα.
Δεν μου λέτε παιδιά; Λέτε ψέματα στην μαμά, στον μπαμπά στον παππού, στους φίλους σας, στους δασκάλου σας, ή όπου αλλού σας δίνεται η ευκαιρία; Εγώ λέω καμιά φορά είπε ο μεγάλος, ενώ η μικρή επέμενε ότι δεν λέει καθόλου ψέματα.
Κι όμως παιδιά, αν και μας προσβάλει αυτό ως ανθρώπους, για τον λόγο ότι δεν γεννηθήκαμε να λέμε ψέματα, παρά μόνον την αλήθεια, όλοι τα λέμε, ακόμη κι όταν πολύ προσπαθούμε να τα αποφύγουμε.
Και το κακό για εμάς τους ανθρώπους είναι, ότι τα ποιο πολλά και τα ποιο επικίνδυνα για τον εαυτό μας ψέματα, τα λέμε σ’ εμάς τους ίδιους. Και το παθαίνουμε αυτό, γιατί από τους πρώτους ανθρώπους μας έχει μείνει αυτή η κακή συνήθεια.
Μετά από όσα είπαμε μέχρι στιγμής για την ιστορίας μας, καλό θα ήταν να πούμε και μερικά για τα ψέματα ειδικά, γιατί όσα μεσολάβησαν, αλλά κι όσα θα ακούσετε να λέμε παρακάτω μέχρι να την ολοκληρώσουμε, από τα ψέματα ξεκίνησαν και τα ψέματα τα προκάλεσαν.
Για τα ψέματα λοιπόν θα πούμε μερικά σήμερα, για να δικαιολογήσουμε μεν, αλλά και για να καταλάβουμε καλύτερα, τον λόγο που τα έφαγαν τόσο εύκολα οι πρώτοι άνθρωποι, τον λόγο που τα έφαγαν οι μετέπειτα από αυτούς, αλλά και τον λόγο που κι εμείς οι μεταγενέστεροι από αυτούς συνεχίζουμε να τα τρώμε τόσο πρόχειρα.
Τους λόγους λοιπόν θέλω να εξετάσουμε με προσοχή σήμερα που μας έφτασαν στο σημείο του να τραβήξουμε τον εαυτό μας από έναν παραδεισένιο και αληθινό χώρο, για να ζούμε ως ψεύτες πλέον με την δική τους συμμετοχή στην συμπεριφορά μας, μέσα σε ψεύτικους χώρους και βουτηγμένοι στο ψέμα και μάλιστα εξαρτώμενοι από αυτό.
Να μελετήσουμε με λίγα λόγια το πως και το γιατί δεχθήκαμε τα ψέματα ως οδηγό στην ζωή μας, όπως και τον λόγο που εγκαταλείψαμε τόσο εύκολα την βασιλική μας καταγωγή όπως είπαμε, για να ζούμε στο εξής και με την θέλησή μας, ως δούλοι του πονηρού εχθρού μας.
Μαζί με αυτά παιδιά, να δούμε και για ποιόν λόγο δεχθήκαμε να ζούμε με την συντροφιά τους όλα αυτά τα χρόνια, ζώντας σε μια ψεύτικη πραγματικότητα εμείς οι άνθρωποι, ακολουθώντας ψεύτικους σκοπούς και ιδέες που ο πονηρώς μεν μας υπέδειξε να ακολουθούμε κι εμείς σαν χάνοι τους δεχθήκαμε.
Και για ποιόν λόγο θα πω πάλι, δεχθήκαμε το ψέμα στην ζωή μας και από συνήθεια πλέον το μεταδίδουμε ευχαρίστως στους συνανθρώπους μας και καθόλου δεν μας ενδιαφέρει αν εξαιτίας τους, χάσουμε εντελώς και όλοι μαζί μάλιστα, την δυνατότητα να επιστρέψουμε κάποια στιγμή προς τον χώρο της αλήθειας.
Εκεί δηλαδή που είναι κι ο φυσικός μας χώρος, αφού από το πνεύμα της αληθείας προερχόμαστε ως ανθρώπινα όντα, έστω κι αν από αμέλεια, προχειρότητα και αδιαφορία κινούμενοι εμείς το έχουμε ξεχάσει.
Θα σας θυμίσω ξανά λοιπόν, ότι το ψέμα, ποτέ δεν υπήρχε. Αυτός που το σκέφτηκε μας το μετέδωσε και δεν ήταν άλλος από τον κακό εχθρός μας. Αυτός λοιπόν μας το μετέδωσε, με σκοπό να μας ξεγελάσει όπως είπαμε και να μας εγκλωβίσει μέσω αυτού, ως το τελειότερο δημιούργημα του καλού Βασιλιά, στις δικές του εγωιστικές επιθυμίες.
Με απώτερο δικό του σκοπό βέβαια, το να ζει κι αυτός ως βασιλιάς, μέσα από τα επιλεγμένα ψέματα που έχει δυνατότητα να μας προτείνει κι εμείς εντελώς απρόσεκτα τα εφαρμόζουμε στην πορεία της ζωής μας.
Και καθόλου δεν τον ενδιαφέρει, αν την ζήσουμε χωμένοι και κυλισμένοι στο ψέμα και προπαντός, αν βρεθούμε από τα δικά μας ψέματα καταδικασμένοι στο χώρο του πουθενά, παρέα μαζί του και με ότι κακό περιμένει αυτόν κι εμάς εκεί.
Όπως ακούτε λοιπόν, δεν είναι μια λέξη μόνον το ψέμα. Είναι μια νοερή κάπως δύναμη θα λέγαμε, που έχει την δυνατότητα να μας μεταφέρει οπουδήποτε θέλουμε αν το επιλέξουμε ως μέσο, αν και αυτό που μπορεί να κάνει, είναι να μας οδηγήσει μόνον, μέσα σε ψεύτικους κόσμους και χώρους.
Αυτό βέβαια, πολύ καθαρά το είδαμε στην περίπτωση του πλανεμένου αξιωματικού και των πρώτων ανθρώπων, που έφυγαν απρόσεκτα από τον χώρο της αλήθειας, για να ζουν με δική τους ευθύνη πλέον, μέσα στο απόλυτο ψέμα.
Το ψέμα βέβαια, ούτε και σαν θέμα είναι τόσο απλό, ώστε να το ελέγξουμε εύκολα, είτε μικρά παιδιά είμαστε, είτε μεγάλα όπως εγώ, γιατί έχει πολλές επιμέρους και πονηρές λειτουργίες.
Έχει πολλά πρόσωπα δηλαδή και δύσκολα διακρίνεται εκεί που ενεργεί και προπαντός, όταν δεν θέλουμε να το δούμε ως τέτοιο, όπως κι όταν δεν θέλουμε να το αποβάλουμε από μέσα μας.
Θα το κατανοήσουμε καλύτερα αυτό όμως, αν δούμε το ψέμα ως δρόμο στην διάθεσή μας να τον ακολουθήσουμε, οπότε, εκεί ασφαλώς και θα δούμε καθαρά, πόσο επηρεάζει το αποτέλεσμα που θέλουμε να φέρουμε βαδίζοντάς τον.
Γι’ αυτό λοιπόν, χρειάζεται να προσέχουμε εκεί που βαδίζουμε αν πράγματι ακολουθούμε το ψέμα, ή την αλήθεια στον δρόμο της επιλογής μας, μη γίνουμε κι εμείς θύματα του πονηρού από την δυσκολία που έχουμε να τα ξεχωρίσουμε αυτά τα δύο μεταξύ τους.
Κι επειδή το αποτέλεσμα που μας φέρνει το ψέμα στον δρόμο του αν τον ακολουθήσουμε, είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που μας φέρνει ο δρόμος της αλήθειας, οφείλουμε να ξέρουμε που πατάμε μη τυχόν και κάνουμε σοβαρό λάθος κι αυτή είναι μια υποχρέωση που αφορά όλους μας, μικρούς και μεγάλους.
Αν ακολουθήσουμε τον δρόμο της αλήθειας, από τίποτε κι από κανέναν δεν κινδυνεύουμε, γιατί είναι ο δρόμος που οδηγεί προς τον Βασιλιά και πατέρα μας μόνον κι Αυτός όπως μας είπε είναι εκεί για να βοηθάει απλώς, πώς να μην ξεφύγουμε εμείς από την αλήθεια.
Και καλά κάνει βέβαια, γιατί ασφαλώς και γνωρίζει πολύ καλύτερα από εμάς, πόσο δύσκολο είναι σ’ εμάς τους επιρρεπείς προς το ψέμα ανθρώπους, να κρατήσουμε από μόνοι μας μια σταθερή πορεία προς την αλήθεια.
Αν ακολουθήσουμε το ψέμα όμως ως δρόμο για την πορεία της ζωής μας, αυτός βεβαίως και μας φαίνεται ευκολότερος όσο κι αν αποδεδειγμένα μας βγάζει μόνον στο πουθενά. Και όσο τον βαδίζουμε προχωρώντας, τόσο πιο δύσκολο μας φαίνεται μετά να τον εγκαταλείψουμε, ή να επιστρέψουμε στην αρχή και στο σημείο που αρχίσαμε να τον χρησιμοποιούμε.
Και γίνεται πολύ δύσκολα η επιστροφή μας, γιατί εκτός από εύκολος, μας παρουσιάζεται κι ευχάριστος ως δρόμος με την συμμετοχή του πονηρού και κριμένος καθώς είναι αυτός πίσω από κάθε ψέμα, δεν υπάρχει περίπτωση να μας πει ότι πρέπει να προσέχουμε, αφού ότι και να κάνουμε, αυτόν και τα ψέματά του εξυπηρετούμε.
Αυτός είναι κι ο λόγος βέβαια που κάνει τον δρόμο του εύκολο και πολύ καλά στρωμένο, για να τον πατάμε εμείς άνετα, έστω κι αν όλα αυτά που μας παρουσιάζει καθ’ οδόν, είναι φτιαγμένα έτσι, που να μας ξεγελούν και να μας αποπροσανατολίζουν.
Μας εξαπατούν για την ακρίβεια ο ψεύτης και το ψέμα, γιατί όλα μας τα παρουσιάζουν μέσα σε έγχρωμα και γυαλιστερά περιτυλίγματα και σε καμιά περίπτωση δεν μας δείχνουν, αν εκεί που θα μας οδηγήσουν, δεν υπάρχει τίποτε άλλο, εκτός από το απόλυτο αδιέξοδο.
Αν παρ’ όλα αυτά όμως, καταλάβουμε κάποια στιγμή εμείς τα παιδιά του καλού Βασιλιά, ότι δεν μας αξίζει να ζούμε με την θέλησή μας υπόδουλοι στο ψέμα και στον ψεύτη που το συντηρεί και θελήσουμε να φύγουμε από κοντά τους, θα πρέπει να ξέρουμε πολλά για το ψέμα κι αυτά δεν είναι καθόλου λίγα.
Αυτά μάλιστα είναι τόσο καλά καμουφλαρισμένα, που πολύ λίγοι μπορούν να τα δουν όλα κι όσο δεν τα βλέπουμε εμείς και μας αρέσουν έτσι όπως μας παρουσιάζονται, δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να τα απαρνηθούμε από μόνοι μας.
Κι αν καταφέρουμε να τα δούμε κάποια στιγμή, έστω με την συμμετοχή κάποιου από τους συνανθρώπους μας που έχουν την δυνατότητα να τα βλέπουν, πάλι θα δυσκολευτούμε να τα αρνηθούμε, γιατί θα νομίζουμε ότι θα αναποδογυρίσει η ζωή μας χωρίς να συμμετέχουν τα ψέματα σ’ αυτήν.
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, μας είναι δύσκολο να δεχθούμε την ζωή μας χωρίς το ψέμα, αφού συνηθίσαμε να το τρώμε από μικροί, αλλά και συνεχώς το τρώμε, αφού όλοι κι από παντού μας το σερβίρουν, αλλά κι εμείς το έχουμε κάνει ένα με τον εαυτό μας.
Και για να δείτε πόσο δύσκολο είναι να το αρνηθούμε, αρκεί και μόνον να υπολογίσετε πόσες χιλιάδες χρόνια πέρασαν, από τότε που οι πρώτοι άνθρωποι το δέχτηκαν και ακόμη κυριαρχεί στην ζωή μας, όπως κι ακόμη προσπαθούμε να το εδραιώσουμε καλύτερα όπου κι αν συμμετέχει, σαν να θέλουμε να χαθεί πια κι εντελώς από την ζωή μας η αλήθεια.
Σκεφτείτε μαζί με αυτό δε και πόσοι άνθρωποι γεννήθηκαν σ’ αυτήν την γη, πόσοι έζησαν και πόσοι πέθαναν χωρίς να μάθουν ποτέ, ότι υπήρξαν θύματα του ψεύτη και του ψέματος κι από τον ίδιο τους τον εαυτό εξαπατώμενοι.
Όπως ποτέ δεν έμαθαν, ότι ακολουθώντας, ή επιβάλλοντας το ψέμα στην ζωή τους, βρίσκονται τώρα ως αποτέλεσμα στην διάθεση του πονηρού που το ανακάλυψε και τόσο πρόχειρα αυτοί καταδέχτηκαν να το τρώνε αμάσητο.
Σκεφτείτε ακόμη και πόσα ψέματα εφάρμοζαν στην δική τους ζωή, όπως και σ’ αυτήν των συνανθρώπων τους όλοι αυτοί που υπήρξαν πριν από εμάς, ώστε να φτάσουν και σ’ εμάς και στην δική μας διάθεση τώρα πολύ πιο εμπλουτισμένα, με καλύτερα περιτυλίγματα πλέον και πολύ πιο εξελιγμένα, για να κάνουμε κι εμείς με την βοήθειά τους στον εαυτό μας την ανεπανόρθωτη ζημιά που περιμένει να δει και σ’ εμάς ο πανούργος διάβολος μαζί με τα διαβολοπαίδια του.
Ξέρετε τί μου είπε κάποιος πριν από λίγο καιρό; Όταν του έλεγα πόση δύναμη δηλαδή έχει τελικά το ψέμα στην ζωή μας, από την στιγμή που του επιτρέπουμε να υπάρχει, αλλά και του επιτρέπουμε να κατευθύνει την καθημερινότητά μας;
Εγώ λέω, απάντησε αυτός. Ότι τίποτε δεν είναι ψέματα κι ότι όλα αυτά που κάνουμε, από μόνοι μας τα κατευθύνουμε προς το συμφέρον μας, αφού αυτό δικαιολογούμε ως σωστό και κανείς δεν είναι μέσα μας, ώστε να μας επιβάλει αυτό που θέλει.
Κι αν είπα κι εγώ όπως εσύ μας λες τώρα ένα ψεματάκι σε κάποιον, για κάποιον λόγο που με βόλευε, καμιά ζημιά δεν είδα να παθαίνει. Πως τώρα και γιατί τα βλέπεις εσύ έτσι, όπως μας τα λες, πράγματι δεν μπορώ να καταλάβω.
Μιχάλης Αλταλίκης
