Εν τω μεταξύ και στα μέσα εκείνου του καλοκαιριού, αγοράσαμε για τις ανάγκες της επιχείρησης μας, το ένα δεύτερο ενός φορτηγού αυτοκινήτου κι εφόσον ο πατέρας μου δεν οδηγούσε, έβαλε οδηγό στη θέση του.
Με την αγορά εκείνου του αυτοκινήτου όπως ήταν επόμενο, έπρεπε να επεκτείνουμε περισσότερο τις εμπορικές μας δραστηριότητες, γι’ αυτό και ερχόμενος μια μέρα από τη τράπεζα ο πατέρας μου, είπε σε μένα.
– Πήγα στη τράπεζα σήμερα και πήρα τη δεκάτη. Θα αγοράζουμε δηλαδή τα σιτάρια από τα χωράφια των παραγωγών για λογαριασμό της τράπεζας και με το δέκα τοις εκατό που θα μας επιτρέπει αυτή ως κέρδος, θα παραδίδουμε τα σιτάρια με το δικό μας αυτοκίνητο στην αποθήκη τους, αυτή που έχουν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Αυτή τη δουλειά όμως, θέλω να την κάνεις εσύ, για να μπεις στο πνεύμα του εμπορίου. Αφού δεν τα καταφέρνεις στα γράμματα, ποια άλλη δουλειά θα μπορούσες να κάνεις και να είναι καλύτερη από αυτήν;
Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν, γύριζα εγώ στα χωριά με το φορτηγό και τον οδηγό μας και έκανα μαζί του τη παραλαβή των σιτηρών. Ζύγιζα τα σακιά, έλεγχα την ποιότητά τους, έκανα τις αγορές σύμφωνα με την τιμή που μας προσδιόριζε η τράπεζα, πλήρωνα τους παραγωγούς και φορτωμένοι μ’ αυτά ύστερα, επιστρέφαμε στην έδρα μας.
Επιστρέφοντας από όπου και αν πηγαίναμε, με άφηνε ο οδηγός αφού του το ζητούσα, να οδηγώ και εγώ το αυτοκίνητο, από δίπλα του βέβαια, έτσι για να πάρω πραγματικά μαθήματα, αφού τα φανταστικά τα πήρα από πιο μικρός. Όταν έλειπε το φορτηγό, προκειμένου να κάνει την παράδοση των σιτηρών, έπαιρνα την βοϊδάμαξα του γείτονά μας και με αυτή μάζευα τα υπόλοιπα σιτάρια μέσα από τα αλώνια.
Έχοντας λοιπόν την συμπεριφορά του ολοκληρωμένου εμπόρου, όπου και αν εμφανιζόμουν ως τέτοιος, με υποδέχονταν στους χώρους τους οι άνθρωποι με σεβασμό, όπως θα έκαναν και αν ήμουν μεγάλος, αφού ούτως ή άλλως, είχα να δείξω την απαιτούμενη εμπειρία, όπως και την οικονομική εξουσία που επιβάλει η εμπορική συναλλαγή.
Όταν ολοκληρώθηκε η συγκομιδή των σιτηρών, ολοκληρώθηκαν μαζί μ’ αυτήν και οι δικές μου εμπορικές σπουδές. Ικανοποίησα τις προσδοκίες του πατέρα μου, αφού εκτέλεσα με επιτυχία την δουλειά που μου ανέθεσε, δεδομένου ότι δεν έκανα κανένα τεχνικό ή οικονομικό λάθος, που θα μπορούσε να βάλει σε κίνδυνο την επιχείρηση μας.
Αυτός ήταν και ο λόγος που χαιρόμασταν ικανοποιημένοι τις υπόλοιπες καλοκαιρινές μας μέρες, αφού κι αυτές κυλούσαν ήρεμα. Δεν το χαρήκαμε και πολύ όμως, γιατί ένα νέο, πολύ μεγάλο και καταστροφικό για μας πρόβλημα, ήρθε να μας αναστατώσει.
Μιχάλης Αλταλίκης
