Μπήκαμε στον μήνα Μάρτιο πια του 1980 κι εγώ επέστρεψα κάπως αργά στο γραφείο μου εκείνη την ημέρα, μετά από μια προγραμματισμένη επίσκεψη που έκανα σε κάποιον από τους πελάτες μας.
Επιστρέφοντας όμως, βρήκα να με περιμένει εκεί μαζί με τα άλλα κι ένα τηλεφωνικό ραντεβού, σαν αυτά που συχνά έβρισκα όταν επέστρεφα στο γραφείο μου, μέσω των οποίων ζητούσαν οι πελάτες μας και μη να μάθουν από εμένα, ποιό ενδεχομένως θα μπορούσε να είναι το κόστος μεταφοράς για οτιδήποτε είχαν κατά νου να μεταφέρουν από και προς το εξωτερικό.
Διαβάζοντας λοιπό το σχετικό σημείωμα που βρήκα να συνοδεύει τον αριθμό του τηλεφώνου, αυτό δηλαδή που η δική μου γραμματεύς άφησε δίπλα του προς ενημέρωση μου, απορούσα με την απλότητα που ο άγνωστος σ’ εμένα αποστολέας, διατύπωνε το αίτημα του.
Και ήταν απλά διατυπωμένο αυτό, αφού το μόνο που ζητούσε να μάθει από εμένα ήταν, ποιό θα μπορούσε να είναι το κόστος μεταφοράς με μια ολόκληρη νταλίκα, όταν αυτή θα έφευγε από την Γαλλία και θα είχε για προορισμό της την Θεσσαλονίκη.
Η προχειρότητα του αιτήματος βέβαια, σε κάποιον άσχετος μάλλον από εισαγωγές με παρέπεμπε, αφού τίποτε δεν μου ανέφερε για το είδος του προϊόντος που ήθελε να εισάγει, όπως και για εκείνα τα στοιχεία που απαραιτήτως είναι χρήσιμα για ένα σαφή και ωφέλιμο για τον εισαγωγέα προσδιορισμό κόστους μεταφοράς.
Αφού είχα το τηλέφωνό του όμως, τον κάλεσα και με κάθε καλή διάθεση του ζήτησα να μου δώσει μερικά τουλάχιστον στοιχεία από αυτά που χρειαζόμουν, πριν του δώσω μια απλή, ξερή και στο περίπου τιμή, προκειμένου να απαλλαγώ από την άγνοιά του κι αυτά του έλεγα με τρόπο.
– Τι πράγματα είναι αυτά που θέλετε να φέρετε από την Γαλλία; Κι από ποιά περιοχή αυτής θέλετε να τα εισάγετε;
Δεν ήταν δύσκολα τα ερωτήματά μου και τα έκανα έτσι, ώστε εύκολα να καταλάβει αυτός, ότι όχι μόνον το μεταφερόμενο είδος, αλλά και η απόσταση είναι αυτά που προσδιορίζουν το κόστος μιας μεταφοράς κι όχι μόνον.
Ακούγοντας αυτός να του λέω πράγματα που βρισκόταν όλως δι όλου έξω από το δικό του σκεπτικό, έλεγε με θράσος σ’ εμένα.
– Τι σε νοιάζει εσένα ρε, τι είναι αυτά που θέλω εγώ να μεταφέρω από την Γαλλία; Εκείνο που θέλω να μου πεις, είναι, πόσο θα μου κοστίσει, αν φέρω τα εμπορεύματα μου με μια ολόκληρη νταλίκα, όταν θα φορτωθούν αυτά από την Γαλλία. Μπορείς να μου το πεις; Ναι; ή όχι;
Αυτά μου έλεγε κάπως περίεργα και περίμενε την απάντησή μου. Πολλά θα μπορούσα να του πω κι εγώ, αλλά χάριν της επαγγελματικής μου ιδιότητας, προτίμησα να του πω μόνον αυτά που αυστηρά περιοριζόταν στα όρια και του ποιο απλού επαγγελματία.
– Θα μπορούσα να σου πω, τόσο κάνει, αλλά δεν είναι λίγο αυθαίρετο για σένα, να αποφασίζεις εσύ κι από μόνος σου τι πρέπει να κάνεις, προκειμένου να εξασφαλίσεις τα συμφέροντά σου;
– Τι θα μπορέσεις να μου πεις εσύ ρε, παραπάνω από όσα ξέρω εγώ;
Αυτά μου έλεγε και γελούσε επιδοκιμαστικά μάλιστα μέσα από την γραμμή του τηλεφώνου του, αποδεικνύοντας έτσι ότι μάλλον δεν έκανα λάθος στην εκτίμηση μου, τοποθετώντας τον ανάμεσα στους άσχετους.
Κι αφού έπιασα τέτοιου είδους κουβέντα μαζί του, του έλεγα μερικά ακόμη μετά από λίγο, μήπως και μπορέσω να τον φέρω σε κατάσταση συνεννόησης τουλάχιστον.
– Το πόσα παραπάνω μπορώ να σου πω εγώ για σένα και τα συμφέροντά σου, εξαρτώνται από αυτά που εσύ ξέρεις για την δουλειά σου και τις επιδιώξεις σου.
Αν μου πεις όμως, τι ακριβώς θέλεις να μεταφέρεις από την Γαλλία, εγώ σίγουρα μπορώ να εξασφαλίσω τα όποια συμφέροντά σου ως μεταφορέας και μάλιστα πολύ καλύτερα από σένα.
Αν όμως έτσι θέλεις να κάνεις εσύ κι όπως σου αρέσει, εγώ βεβαίως και μπορώ να σου πω εδώ και τώρα πόσο θα σου κοστίσει μια τέτοια μεταφορά από το Παρίσι για παράδειγμα μέχρι και την Θεσσαλονίκη.
Αν αυτή η μεταφορά όμως δεν γίνει από το Παρίσι, αλλά από κάποια άλλη περιοχή της Γαλλίας, τότε το κόστος της νταλίκας που θα σου δώσω τώρα δεν θα ισχύει ύστερα.
Κι αν με υποχρεώσεις να το κάνω αυτό πρόχειρα όπως μου το ζητάς, θα το κάνω χωρίς διάθεση, αφού μόνον για την ικανοποίηση του δικού σου εγωισμού θα συμμετάσχω σ’ αυτόν τον περίπου προσδιορισμό κόστους, αφού κατά την γνώμη σου, μόνον αυτό είναι που νομίζεις ότι χρειάζεσαι.
Άκουγε αυτός τις εξηγήσεις μου, αλλά και πάλι επέμενε να λέει τα δικά του.
– Δεν μπορώ να σου πω από το τηλέφωνο, τι θέλω να μεταφέρω, αλλά ούτε και θέλω στην φάση που βρίσκομαι να σου φανερώσω αυτό που θα εισάγω, γατί αυτό είναι ένα πρωτοποριακό προϊόν και φοβάμαι όπως και συ καταλαβαίνεις, μη μου κλέψει κάποιος άλλος την ιδέα.
Ως εκ τούτου λοιπόν, σε κανέναν δεν μπορώ να έχω εμπιστοσύνη, ούτε σε σένα, ούτε και σε κανένα άλλον.
Αφού τελείωσε τον λόγο του αυτός και περίτρανα δήλωνε ότι δεν ήθελε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει για όσα τον αφορούσαν, του έδωσα κι εγώ την προσφορά που μου ζήτησε κι αφού είχε τέτοιου είδους ενδοιασμών στο μυαλό του, τον άφησα ελεύθερο στις δικές αποφάσεις.
Πέρασαν λίγες μέρες μετά από εκείνη την τηλεφωνική μας επικοινωνία και ξέχασα εγώ το γεγονός, αφού δεν ήταν κι ο μόνος που συμπεριφερόταν κάπως παρόμοια, αλλά δεν είχα και λόγο που να με υποχρεώνει να την θυμάμαι.
Ούτε βέβαια και να στεναχωρηθώ είχα διάθεση, για το ότι αυτός δεν με εμπιστευόταν, αλλά για το δικό του συμφέρον, ήταν καλύτερα να μου αναφέρει το είδος που ήθελε να μεταφέρει, ώστε να του προτείνω εγώ το μέσο και τον τρόπο της μεταφοράς του, δεδομένου ότι εγώ ήμουν αυτός που έπρεπε να ξέρει, τι τον συνέφερε να κάνει και τι όχι.
Στο τέλος της επομένης εβδομάδα όμως, κάποιος από τους πελάτες μου ζήτησε να τον συναντήσω και μάλιστα σε κάποιο φαρμακείο της πόλης μας, προκειμένου να εξετάσουμε εκεί όπως μου ανέφερε, κάποια δουλειά που ήθελε να κάνει με την συμμετοχή κάποιον φίλο του.
Πήγα στο ραντεβού μας βέβαια κι όταν έφτασα εκεί, μάθαινα από τον πελάτη μας, ότι ο φαρμακοποιός ήταν αυτός που φοβόταν πριν από μια εβδομάδα να μου αποκαλύψει το προϊόν που ήθελε να εισάγει από την Γαλλία κι ότι με κάλεσαν εκεί, προκειμένου να εξετάσουν από την αρχή το όλο θέμα.
Άκουγα τις ανακοινώσεις που μου έκαναν οι δύο φίλοι, αλλά και με πολύ ενδιαφέρον παρατηρούσα ένα μικρό διαφημιστικό έντυπο που έβλεπα να υπάρχει πάνω στο γραφείο του φαρμακοποιού. Μέχρι να μου εξηγήσουν αυτοί κι από την αρχή το πρόβλημα τους, πήρα στα χέρια μου εκείνο το έντυπο και το διάβαζα προσεκτικά.
Αυτό που διάβαζα όμως, ξεκάθαρα έλεγε εκεί και με θάρρος μάλιστα, ότι πίνοντας κανείς το νερού που ήθελε να φέρει ο φαρμακοποιός από την Γαλλία θα αδυνάτιζε, έστω κι αν δεν έκανε καμιά σχετική δίαιτα.
Βλέποντας ο πελάτης μου το ενδιαφέρον που έδειξα, διαβάζοντας εκείνο το διαφημιστικό έντυπο, έλεγε σ’ εμένα διευκρινιστικά.
– Αυτό το νερό θέλει να φέρει ο φίλος μου από την Γαλλία και γι’ αυτήν την μεταφορά σου ζήτησε να του δώσεις μια προφορά. Έχεις να του προτείνεις κάποια καλύτερη λύση;
Κατάλαβα είπα μέσα μου. Και κατάλαβα πολλά περισσότερα από αυτά που οι δυό τους ήθελαν να μου πουν κι επειδή έπρεπε κι εγώ να τους πω κάτι, τους το έλεγα με τον δικό μου τρόπο πια.
– Ο φίλος σου ονειρεύεται εν αιθρία και δυστυχώς γι’ αυτόν, δεν θέλει να το πιστέψει. Δεν ήθελε να φανερώσει σε μένα το μυστικό του κι αυτός πριν φέρει το νερό του εδώ, το διαφημίζει δημόσια.
Απευθυνόμενος ύστερα προς τον φαρμακοποιό, του έλεγα λίγο αυστηρά τα υπόλοιπα, προκειμένου να τον ταρακουνήσω κάπως.
– Ξέρεις τι είναι το Τελωνείο; Ξέρεις τι είναι η εισαγωγή; Από ότι βλέπω όμως, μάλλον δεν ξέρεις, γι’ αυτό λοιπόν, καλά θα κάνεις να ξεχάσεις αυτό που σκέφτεσαι.
Αν πάλι θελήσεις από εγωισμό και μόνο να κάνεις αυτό που έβαλες στο μυαλό σου, τότε θα πρέπει να σου πω, ότι το μόνο που θα καταφέρεις να κάνεις, είναι να χάσεις χρήματα, γιατί κανένας δεν θα σου επιτρέψει να κάνεις αυτήν την εισαγωγή.
Αγνοείς βέβαια εσύ το Τελωνείο, αλλά αυτό είναι εκεί και οι δασμοί που θα δεις να σε περιμένουν αν κάνεις την εισαγωγή, δεν θα σου επιτρέψουν ούτε και να δεις αυτό το νερό, όχι να το εισάγεις.
Αφού όπως και το διαφημίζεις σ’ αυτό το έντυπο, το νερό σου έχει φαρμακευτικές ιδιότητες, θα σου το καταχωρίσουν στην κατηγορία των φαρμακευτικών στο Τελωνείο κι αυτό δεν είναι να το συναντήσεις ως πρόσθετο κόστος, στο προϊόν που εσύ θέλεις να φαίνεται ως νερό.
Κι αν με την βοήθεια του εκτελωνιστή σου όπως μπορώ να το φανταστώ, καταφέρεις να λαδώσεις κάποιον ελεγκτή σήμερα, προκειμένου να κάνεις μια φορά ενδεχομένως την δουλειά σου αύριο, την δεύτερη φορά που θα πέσεις πάνω σε κανένα βερνίκι από αυτούς, τότε θα αναγκαστείς να τα πληρώσεις όλα μαζί κι όπως σε βλέπω και με βλέπεις, θα τρέχεις και δεν θα φτάνεις.
Μόλις είδε αυτός ότι σταμάτησα να μιλώ εγώ, ρώτησε τον φίλο του.
– Τι λέει αυτός ρε;
– Αυτός ξέρει τι λέει. Του είπε ο πελάτης μου.
Εισαγωγέας ήταν αυτός και πολύ καλά κατάλαβε τι τους έλεγα εγώ, γι’ αυτό και του πρόσθεσε.
– Εσύ όμως ξέρεις τι κάνεις ρε φίλε;
– Όχι. Είπε αυτός αυθόρμητα. Πρώτη μου φορά βρήκα να κάνω κάτι καλό για μένα κι αυτός εδώ προσπαθεί να με απογοητεύσει.
Ήταν ανίδεος ο άνθρωπος και δεν ήταν δυνατόν να κατανοήσει αυτά που του έλεγα. Ο εκτελωνιστής του όμως, δεν έπρεπε να τον ενημερώσει; Για να τον προστατεύσω από εκεί που δεν υπολόγιζε πόσα διακινδύνευε, του είπα μερικά ακόμη.
– Μην ασχολείσαι με πράγματα που δεν ξέρεις, γιατί τα όνειρα που βλέπει κανείς όταν είναι ξυπνητός, έχουν πολύ μεγάλο κόστος. Αν θέλεις να κάνεις όνειρα να τα κάνεις όταν κοιμάσαι, καταλαβαίνεις τι σου λέω;
Είπαμε πολλά ακόμη εκεί κι αφού αυτά ήταν αρκετά ώστε να τον κάνουν να ξεχάσει την εισαγωγή του νερού, θεώρησα ότι δεν θα την επιχειρούσε, γι’ αυτό και τους χαιρέτησα φεύγοντας από το φαρμακείο.
Μετά από λίγο καιρό όμως κι όπως το συνήθιζα αυτό, έκανα την πρωινή μου βόλτα μέσα στις αποθήκες του λιμένος, εξετάζοντας ένα, ένα, όλα τα εισαγόμενα προϊόντα.
Έκανα την βόλτα μου εκεί μέσα, ελπίζοντας να βρω και νέους ανάμεσα στους ήδη γνωστούς μας εισαγωγείς και μέσα από αυτήν την γνωριμία, ήλπιζα να τους κάνω πελάτες μου αν βέβαια ήταν εφικτό.
Σε μια από τις πολλές άλλωστε αποθήκες του λιμένος, εντόπισα εκείνη την ημέρα να υπάρχει στοιβαγμένη σε παλέτες και μια πολύ μεγάλη παρτίδα από εμφιαλωμένα νερά.
Από την σκόνη που υπήρχε πάνω στα κιβώτια με τα νερά, πολύ καθαρά φαινόταν ότι από αρκετό καιρό βρισκόταν αυτά εκεί. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση το είδος της εισαγωγής από την Γαλλία, γι’ αυτό και πήγα στον αποθηκάριο προκειμένου να μάθω κάτι από την ιστορία τους.
– Χρήστο; Τι νερά είναι αυτά, που βρίσκονται αποθηκευμένα εκεί στην γωνία της αποθήκης σου; Και ποιος είχε την φαεινή ιδέα να τα εισάγει από την Γαλλία;
– Α? Έκανε ο Χρήστος. Αρκετό καιρό τώρα είναι αυτά εδώ κι από ότι ξέρω, τα έκανε εισαγωγή κάποιος άγνωστος σ’ εμάς εισαγωγέας. Αυτόν βέβαια, από την πρώτη ημέρα της άφιξης των νερών τον περιμένει ο ελεγκτής στο γραφείο του, προκειμένου να του καταθέσει την απαραίτητη διασάφηση εισαγωγής, αλλά για κάποιους λόγους που εγώ δεν είμαι σε θέση να ξέρω, κωλυσιεργεί αυτός και δεν έρχεται εδώ να διευθετήσει το θέμα, γι’ αυτό και αργεί όπως βλέπεις να ξεκινήσει η διαδικασία της παραλαβής τους.
Μόλις ολοκλήρωσε την απάντησή του ο αποθηκάριος, του έλεγα κι εγώ αυθόρμητα με την σειρά μου.
– Γιατί; Τι πρόβλημα υπάρχει με τα νερά;
Δεν ξέρω είπε αυτός και με έστειλε να μάθω περισσότερα από τον ίδιον τον ελεγκτή, ο οποίος ήταν λίγο βερνίκι βέβαια σαν άνθρωπος, αλλά αφού αυτός ήταν ο ελεγκτής σ’ εκείνη την αποθήκη, πήγα να τον βρω.
Όταν μπήκα στο γραφείο του, από μακριά ακόμη είδα να έχει πάνω στο προσωπικό του γραφείο ένα διαφημιστικό έντυπο, όμοιο με αυτό που πριν από καιρό είδα να διαφημίζεται εκείνο το Γαλλικό νερό που θα αδυνάτιζε τις φαγανές γυναίκες.
Δεν χρειαζόταν να τον ρωτήσω και πολλά όμως, αφού αμέσως θυμήθηκα τι έγινε όταν με κάλεσαν στο φαρμακείο οι δύο φίλοι, προκειμένου να τους δώσω μια καλύτερη λύση για την μεταφορά αυτού του νερού. Από όσα πολύ καθαρά πια φαινόταν εκεί, καθόλου μα καθόλου δεν απογοητεύτηκε ο φαρμακοποιός, γι’ αυτό κι έκανε τελικά κι όπως ήθελε την εισαγωγή του νερού του από την Γαλλία.
Όπως το θυμήθηκα κι αυτό εκείνη την στιγμή, πολύ καθαρά του το είπα τότε. Πώς θα περάσεις από το τελωνείο αυτό το προϊόν ως απλό νερό, όταν έξω από τα μπουκάλια τους θα αναγράφονται οι ιατροφαρμακευτικές του ιδιότητες;
Μα τι λες; Έλεγε αυτός. Αν δεν έχει γραμμένες τις ιδιότητες του πάνω στο μπουκάλι, πως θα το αγοράσουν οι άνθρωποι; Στην περιοχή της Γαλλίας που τρέχει από τις βρύσες αυτό το νερό, όλες οι γυναίκες είναι αδύνατες.
Αυτό θέλω να κάνω κι εγώ εδώ. Θέλω να πω στις δικές μας γυναίκες, ότι πρέπει να πίνουν από αυτό το νερό αν θέλουν να αδυνατίσουν. Αν δεν το διαφημίσω όμως, πως θα το μάθουν;
Θα χάσεις τα χρήματα σου του έλεγα εγώ, αλλά αυτός δεν άκουγε κι αφού δεν ήθελε να καταλάβει από τι κινδύνευε, τον άφησα κι εγώ ήσυχο στις σκέψεις του. Να όμως που όπως διαπιστώθηκε, έφερε τα Γαλλικά νερά, αλλά με άλλον μεταφορέα, τα οποία βεβαίως και του έμειναν αμανάτι στην αποθήκη του Τελωνείου.
Ο λόγος που του έμειναν αυτά αμανάτι, ήταν ότι αποθηκεύτηκαν σε μια αποθήκη, στην οποία έτυχε να είναι ελεγκτής ο Τελωνειακός που ήταν μεν βερνίκι σαν άνθρωπος όπως είπα, αλλά στην δουλειά του ήταν και άψογος και αυστηρός. Μαλώσαμε μια φορά οι δυο μας πριν από πολύ καιρό, εξαιτίας του δύστροπου του χαρακτήρα του, αλλά από τότε και μετά διατηρούσαμε πολύ καλές σχέσεις.
Προσποιούμενος τον αδιάφορο όμως εκείνη την ημέρα, έλεγα στον συγκεκριμένο Τελωνειακό ελεγκτή αφού τον καλημέρισα πρωτίστως.
– Τι είναι αυτό το διαφημιστικό που έχεις πάνω στο γραφείο σου;
Επίτηδες του έκανα έτσι το ερώτημά μου, αλλά και του πρόσθεσα κάτι προκειμένου να τον βάλω σε κουβέντες.
– Και τι λέει εδώ; Όποιος πίνει τέτοιο νερό αδυνατίζει;
Δεν άργησε να απαντήσει αυτός και τα έλεγε όλα μαζεμένα.
– Τα είδες εκείνα τα νερά που είναι στοιβαγμένα στην γωνία της αποθήκης; Αυτά τα νερά λέει αυτός που τα έφερε, ότι είναι ιαματικά και ως τέτοια θέλει να τα περάσει από το τελωνείο.
Στην διασάφηση όμως που μας κατέθεσε, θέλει να φαίνονται αυτά τα νερά ως πόσιμα, για να γλιτώσει τους δασμούς που αντιστοιχούν στα ιατροφαρμακευτικά.
Εφόσον όμως τα νερά του ανήκουν σ’ αυτήν την κατηγορία, πρέπει να πληρώσει και τους ανάλογους δασμούς. Τον περιμένω λοιπόν να έρθει από εδώ με νέα διασάφηση, αλλά αν και πέρασε πολύς καιρός από τότε δεν εμφανίζεται.
Τον ειδοποίησα με τον εκτελωνιστή του ότι πρέπει να καταθέσει νέα διασάφηση αν θέλει να βγάλει τα νερά του αλλά τίποτε δεν κάνει. Από ότι υποψιάζομαι όμως, περιμένουν μάλλον, πότε θα φύγω εγώ από αυτήν την αποθήκη, για να κάνουν την δουλειά τους με άλλον ελεγκτή.
Δεν θα τους γίνει όμως, γιατί ζήτησα από την διεύθυνση του Τελωνίου μας, γι’ αυτόν τον λόγο και μόνο, να μείνω εδώ έως ότου εμφανιστούν οι ενδιαφερόμενοι και τότε να δεις την χαρά που θα πάρουν.
– Κατάλαβα. Του είπα. Δεν θα τα πάρουν ποτέ. Πώς όμως έπεσε στα χέρια σου αυτό το διαφημιστικό φυλλάδιο; Πως το ανακάλυψες;
– Τυχαία το έμαθα. Πήγα να πάρω ένα φάρμακο μια μέρα όταν εφημέρευε το φαρμακείο του κι εκεί άκουσα τον φαρμακοποιό να διαφημίζει στις γυναίκες το ιαματικό του νερό, αυτό δηλαδή που σχεδίαζε να φέρει από την Γαλλία.
Κι αυτό που άκουγα να τις λέει, ήταν ότι το νερό του θα έχει όλες τις ιδιότητες που αναγράφονται στο φυλλάδιό του, στο οποίο πολύ καθαρά το διάβαζα κι εγώ αφού το πήρα στα χέρια μου, ότι θα αντικαθιστούσε πολλά φάρμακα και ότι θα αδυνατίζει τις γυναίκες.
Εσύ τι λες; Υπήρχε ποτέ περίπτωση, να περάσει αυτό απαρατήρητο από μένα και να χάσει το δημόσιο τους φόρους που του αναλογούν; Να κάνω εγώ τον αδιάφορο, για να γίνει αυτός μεγάλος και τρανός πίσω από την πλάτη μας και μάλιστα να μας περνάει και για χαζούς;
– Όχι. Του είπα. Από οποιονδήποτε άλλον θα μπορούσε να περάσει αυτό ως απλό νερό και μάλιστα με το αζημίωτο. Από σένα όμως, με τίποτε δεν θα γινόταν κάτι τέτοιο.
Κι όντως δεν έγινε, αφού ποτέ δεν ολοκληρώθηκε η εισαγωγή εκείνου του νερού κι έτσι όπως ήρθε έμεινε στα αζήτητα τρία χρόνια, από όπου και πετάχτηκε στα σκουπίδια ως ακατάλληλο προς χρήσιν.
Μιχάλης Αλταλίκης
