Είχε γίνει μόδα εκείνο τον καιρό, το να πηγαίνουν οι άνθρωποι εκδρομές, ή ακόμη και διακοπές στη Βουλγαρία, γιατί εκεί προσέφεραν όλες τις υπηρεσίες τους σε πολύ προσιτές τιμές για τον μέσο Έλληνα.
Ακόμη και τα νοσοκομεία τους ήταν πολύ φτηνά, γι’ αυτό και γέμιζαν αυτά από Έλληνες ασθενείς, όσο κι αν διαμαρτύρονταν οι δικοί μας ιατρικοί σύλλογοι, γι’ αυτήν την απαξίωση που έβλεπαν να τους γίνεται από τους ασθενείς τους.
Και τα νοσοκομεία μας διαμαρτυρόταν για τον ίδιο λόγο, αφού και με το δίκαιό τους άλλωστε, τα δικά μας νοσοκομεία ήταν σαφώς ανώτερης κατηγορίας από αυτά της γειτονικής χώρας.
Εκείνο όμως που δεν ήθελαν να καταλάβουν οι δικοί μας νοσοκομειακοί και μη γιατροί, ήταν ότι οι ασθενείς μας, προτιμούσαν τους γιατρούς της γειτονικής μας χώρας, όχι γιατί ήταν καλύτεροι επιστήμονες, αλλά γιατί έβρισκαν σ’ αυτούς την ανθρώπινη συμπεριφορά, αυτήν δηλαδή, για την οποία αδιαφορούσαν εντελώς οι δικοί μας γιατροί.
Οι γιατροί μας λοιπόν ήταν αυτοί που προκαλούσαν την απαξίωση και αυτοί ήταν που δηλητηρίαζαν την καλή σχέση που έπρεπε να έχουν με τους ασθενείς τους.
Εκτός αυτού, κανείς από τους Βούλγαρους γιατρούς δεν μπορούσε να διανοηθεί το φακελάκι, ως έξτρα αμοιβή για καλύτερη μεταχείριση και προπαντός, κανείς από τους γιατρός της, δεν έστελνε τους ασθενείς του στα προσωπικά τους ιατρεία, αλλά ούτε και στις συμβεβλημένες κλινικές για δήθεν καλύτερα αποτελέσματα.
Αδιαφορώντας λοιπόν οι πάσχοντες, για όσα από τα μέσα ενημέρωσης προσπαθούσαν οι γιατροί μας να τους πείσουν, ότι όντως ήταν καλύτεροι και πιο αξιόπιστοι γιατροί αυτοί από τους γείτονές τους, για αρκετά χρόνια έκαναν επισκέψεις στους γιατρούς της Βουλγαρίας.
Μαζί με όλους αυτούς λοιπόν, έκανε κι ο πατέρας μου μια τέτοια εκδρομή εκεί κι όπως ήταν επόμενο, πήγε κι αυτός να εξεταστεί σε κάποιο από τα νοσοκομεία τους.
Όταν λοιπόν ήρθε η σειρά του, ζήτησε από τους Βούλγαρους γιατρούς να του πουν, τι έχουν τα πόδια του και του πονούν τόσο πολύ οι γάμπες, αφού αυτό ήταν το δικό του πρόβλημα.
Εξετάζοντάς τον αυτοί, από την κορυφή μέχρι τα νύχια είναι αλήθεια, παρατήρησαν κι εκείνο το κάψιμο που του έμεινε στο δάχτυλό του, από τις ακτινοβολίες που του έκαναν οι δικοί μας γιατροί πριν από ένα εξάμηνο περίπου.
Εντείνοντας την προσοχή τους σ’ αυτό το σημείο στην συνέχεια, ζήτησαν από τον πατέρα μου να τους πει, τον λόγο της ύπαρξης του. Όταν τους εξήγησε αυτός, πως και για ποιο λόγο το απέκτησε, του έλεγαν οι γιατροί με νόημα.
– Καθόλου καλά δεν έκανε ο γιατρός σου, κλείνοντας σου αυτήν την πληγή, αφού για δεκαεπτά χρόνια όπως μας λες την είχες ανοιχτή στο δάκτυλό σου, χωρείς να έχεις κανένα σοβαρό πρόβλημα.
Και προπαντός, καθόλου καλά δεν έκανε, που αυτήν ιδικά την πληγή, σου την έκλεισε με ακτινοβολίες.
Μετά από τις εξηγήσεις του πατέρα μου και για κάποιον λόγο, που δεν μπορούσε αυτός να ξέρει, άρχισαν οι γιατροί να τον ψαχουλεύουν κάτω από την μασχάλη του, αναζητώντας κάτι.
Κι επειδή για αρκετή ώρα το έκαναν αυτό χωρίς αποτέλεσμα, ζήτησαν την συμπαράσταση ενός άλλου και μεγαλύτερου σε ηλικία γιατρού στην συνέχεια, ο οποίος, μάλλον ήταν καθηγητής τους.
Αφού ενημερώθηκε σχετικά από τους νεότερους γιατρούς του, έψαχνε κι αυτός μαζί τους και με πολύ προσοχή μάλιστα, την μασχάλη του πατέρα μου.
Θορυβήθηκε αυτός, από την άστοχη εξέταση που του γινόταν και νομίζοντας ότι έχασαν τον ιατρικό τους προσανατολισμό οι γιατροί, έλεγε στον ηλικιωμένο γιατρό, τον λόγο που τον υποχρέωσε να επισκεφτεί το νοσοκομείο τους, αφού οι γάμπες των ποδιών του πονούσαν όπως τους έδειχνε κι όχι η μασχάλη που του εξέταζαν.
– Τα πόδια μου πονούν γιατρέ. Όχι η μασχάλη μου.
Τον άκουσε βέβαια ο ηλικιωμένος γιατρός, αλλά καμιά σημασία δεν έδωσε στις δικές του εξηγήσεις. Αντιθέτως, του είπε κάτι που πολύ τον παραξένεψε τότε.
– Να έρθεις πάλι εδώ, αλλά μετά από ένα εξάμηνο. Όταν έρθεις όμως, θα σε εξετάσουμε ξανά εμείς και τότε θα τα πούμε καλύτερα.
Αφού του έδωσαν τις παραπάνω οδηγίες, έφυγε ο πατέρας μου από το νοσοκομείο τους κι έφυγε δυσαρεστημένος όπως είπε από την επίσκεψη που τους έκανε, για τον λόγο ότι, δεν του είπαν τίποτε για το πρόβλημά του.
Επιστρέφοντας λοιπόν από την εκδρομή του, άκουγε τους συνταξιδιώτες του να δηλώνουν ικανοποιημένοι, από τις ιατρικές λύσεις που τους έδωσαν οι Βούλγαροι γιατροί, για τα δικά τους προβλήματα κι επειδή αυτός δεν μπορούσα να υποστηρίξει κάτι τέτοιο, τους έλεγε αρκετά απογοητευμένος.
– Τι γιατροί είναι αυτοί δε παιδιά; Εγώ τους έλεγα ότι μου πονούν τα πόδια κι αυτοί έψαχναν τις μασχάλες μου κι επειδή δεν βρήκαν τίποτε σ’ αυτές, μου είπαν να πάω πάλι εκεί μετά από ένα εξάμηνο. Σιγά να μην τους επισκεφτώ ξανά.
Αυτά έλεγε τότε, αλλά όταν πέρασε το εξάμηνο και μετά, διαπίστωσε ο πατέρας μου, ότι εκεί που τον έψαχναν οι Βούλγαροι γιατροί, εμφανίστηκε ένας όγκος σαν καρύδι.
Όταν μου το ανακοίνωσε αυτό, τον έβαλα στο αυτοκίνητό μου κι αμέσως τον πήγα στο ειδικό για τέτοιες παθήσεις νοσοκομείο. Αφού τον κράτησαν εκεί για περαιτέρω εξετάσεις, μας ανακοίνωσαν μετά από λίγες μέρες την ύπαρξη ενός όγκου σε κείνο το σημείο, τον οποίο όπως μας είπαν, έπρεπε να αντιμετωπίσουν εγκαίρως.
Ενώ λοιπόν εμείς περιμέναμε να μας πουν οι γιατροί του νοσοκομείου, το πότε θα αντιμετώπιζαν εκείνον τον όγκο, έδωσαν εξιτήριο στον πατέρα μου και μαζί με αυτό, του έδωσαν κι ένα παραπεμπτικό.
Μέσω αυτού όμως, τον έστελναν να επισκεφτεί μια κλινική, προκειμένου να αντιμετωπίσουν εκεί τον όγκο του αντί του νοσοκομείου, με την δικαιολογία ότι δεν υπήρχαν στο εν λόγω νοσοκομείο τα απαραίτητα μηχανήματα, για τέτοιου είδους ογκολογικές αντιμετωπίσεις.
Από μια απλή σύμπτωση όμως, η κλινική που έπρεπε να επισκεφτεί ο πατέρας μου με κείνο το παραπεμπτικό, ήταν η ίδια κλινική που του έκανε τις χωρίς καμιά βιοψία ακτινοβολίες στο δάκτυλό του.
Αυτές δηλαδή, που κακώς του τις έκαναν όπως είπαν οι Βούλγαροι γιατροί κι όπως σας είπα, έψαχναν πριν από ένα εξάμηνο να βρουν κάτι στην μασχάλη του, στην οποία έκανε τελικά την εμφάνισή του ο όγκος που έπρεπε να αντιμετωπιστεί.
Αντί να αντιμετωπίσουν όμως τον όγκο, στο αντικαρκινικό νοσοκομείο, δήλωναν αδυναμία μηχανικής υποστήριξης κι από μια απλή κατά τα άλλα σύμπτωση, αυτήν την μηχανική υποστήριξη, την διέθετε μια πολύ κακής φήμης κλινική.
Καθόλου δεν μου άρεσε αυτό που μας προέκυψε, γι’ αυτό και πήγα αμέσως στο νοσοκομείο να διαμαρτυρηθώ μιλώντας με τους γιατρούς κι αυτά έλεγα στον αρχίατρο τους.
– Πως είναι δυνατόν, να μην έχει αυτό το ιδικό νοσοκομείο για τέτοια περιστατικά μηχανήματα και να τα έχει μια κλινική, που κανείς δεν ξέρει ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετεί και μάλιστα, να μη δίνει λόγο σε κανένα ιατρικό φορέα, για τις τυχόν λανθασμένες ενέργειες της;
Άκουγε αυτός το σκεπτικό μου αλλά και το απαντούσε με θράσος.
– Δεν κάνουν λάθη εκεί. Θα εξετάσουν οι γιατροί της την περίπτωση του πατέρα σου και σύντομα θα μας πουν, τι όγκος είναι αυτός και πως θα τον αντιμετωπίσουν.
Και δεν είναι οι γιατροί ανεξέλεγκτοι όπως λες εσύ. Εμείς τους ελέγχουμε και το κάνουμε καθημερινά. Εσύ πάντως, θα έρχεσαι εδώ κι από εδώ θα παίρνεις όποιες απαντήσεις θέλεις.
Αγανακτισμένος από την επίσημη θέση του νοσοκομείου, έλεγα και πάλι στον αρχίατρο με το ίδιο θάρρος την γνώμη μου.
– Είναι να μην πέσει κανείς στα χέρια σας. Έτσι και πέσει; Αλίμονο του. Πιο πολύ κινδυνεύει ο ασθενής από τους πρόχειρους γιατρούς, παρά από την ασθένειά του.
Κι αυτά που του είπα άκουσε, αλλά και πάλι συνέχισε να υπερασπίζεται την απαξίωσή του προς τους ασθενείς και κουβέντα πιάσαμε.
– Καλά, καλά. Τα ακούμε κάθε μέρα αυτά. Λέτε, λέτε, αλλά πάλι σε μας έρχεστε.
– Που να πάμε. Αφού εσείς είστε, ή λέτε ότι είστε γιατροί. Αν μπορούσαν οι ασθενείς να θεραπευτούν από μόνοι τους, τι λες; Θα σας πλησίαζε ποτέ κανείς;
Λογόφερα αρκετά εν ολίγοις μ’ εκείνον τον αρχίατρο, αφού δική του ήταν η απόφαση να στείλουν τον πατέρα μου στην κλινική, όπως μου το ανακοίνωσε ο γιατρός του θαλάμου που νοσηλευόταν.
Από μια άλλη απλή σύμπτωση και πάλι, όπως το έμαθα εκ των υστέρων κι αυτό, ήταν και σ’ εκείνη την κλινική γιατρός ο εν λόγω αρχίατρος κι αν δεν κάνω λάθος, ήταν και μέτοχος στην συγκεκριμένη κλινική. Πως λοιπόν να μην τους έστελνε πελάτες, αφού μόνον αυτός είχε αυτήν την δικαιοδοσία;
Όπως ακούτε, δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά κι αφού δεν είχαμε άλλο αντικαρκινικό νοσοκομείο στην πόλη μας, ακολούθησα τον πατέρα μου σε κείνη την κλινική, όπου και του έκαναν πάλι ένα σωρό ακτινοβολίες, χωρίς να του κάνουν καμιά βιοψία.
Δεν ήταν βέβαια δυνατόν να ξέρω, από ποιες κι από πόσες ακτινοβολίες έπρεπε να αντιμετωπισθεί εκείνος ο όγκος, αλλά και δεν ήμουν γιατρός ώστε να υποδείξω εγώ σ’ αυτούς που ανέλαβαν τον πατέρα μου, τι και πως έπρεπε να κάνουν για την περίπτωσή του.
Σε μια εβδομάδα όμως, εκείνο το καρύδι έγινε σαν αυγό. Φοβήθηκα από την εξέλιξη που πήρε το θέμα, γι’ αυτό και ρωτούσα τον υπεύθυνο της κλινικής να μου πει τι γίνεται.
Εκείνος με παρέπεμπε στον αρχίατρο του νοσοκομείου κι εγώ πολλές φορές πήγα σ’ αυτόν προκειμένου να του ζητήσω εξηγήσεις, μόνον που με μια άλλη απλή σύμπτωση, ποτέ δεν τον έβρισκα στην θέση του.
Όταν ζητούσα εξηγήσεις από τους άλλους γιατρούς του νοσοκομείου, για την δυσμενή εξέλιξη που είχε η υπόθεση του πατέρα μου, την οποίαν βεβαίως και ήξεραν, μου έλεγαν περίλυποι.
– Καρκίνος είναι αυτός ο όγκος. Κι ως τέτοιος, συμπεριφέρεται όπως θέλει. Δυστυχώς βέβαια για τον πατέρα σου, αλλά όπως εύκολα μπορείς να καταλάβεις, δεν πρέπει να περιμένεις από εδώ και μετά κανένα θετικό αποτέλεσμα. Το μοιραίο δηλαδή, βρίσκεται πάρα πολύ κοντά.
Απογοητευμένος λοιπόν από τους γιατρούς, αλλά και φοβισμένος από όσα μας συνέβαιναν, πράγματι και θύμωσα μαζί τους κι αφού ήδη του έκαναν εκεί όσες ακτινοβολίες ήθελαν, ανάγκασαν τον όγκο του πατέρα μου να μεγαλώσει πολύ περισσότερο.
Βλέποντάς το αυτό, πήρα τον πατέρα μου από εκεί και τον πήγα σε μια άλλη κλινική, τους γιατρούς της οποίας από παλιά γνώριζα, προκειμένου να τους δείξω, το μεγάλο αυγό πλέον που απέκτησε ο πατέρας μου κάτω από την μασχάλη του.
Εξετάζοντάς τον αυτοί, έλεγαν τα ίδια με τους Βούλγαρους γιατρούς.
– Αυτό που βλέπεις, είναι αποτέλεσμα της πληγής που του κλείσατε. Κακώς λοιπόν την πειράξατε τότε και πολύ κακώς κάνατε και τώρα ακτινοβολίες, πάνω σε έναν όγκο που δεν ξέρουμε ποιας κατηγορίας είναι.
Πριν του κάνουν τις ακτινοβολίες που ήθελαν, έπρεπε πρώτα να κάνουν βιοψία στον όγκο και προπαντός, έπρεπε να τον αφαιρέσουν πρώτα, μήπως και περιέσωζαν το κακό εν τη γενέσει του.
Τώρα που ερέθισαν και μεγάλωσαν κατά πολύ περισσότερο αυτόν τον όγκο, δεν έχουμε άλλη επιλογή, από το να τον αφαιρέσουμε εμείς και μετά να κάνουμε την απαραίτητη βιοψία. Μόνον αυτή θα μας πει αν είναι καρκίνος ή όχι και τι είδους καρκίνος είναι.
Μετά από αυτές τις εξηγήσεις, κάναμε εκεί πια την αφαίρεση του όγκου και η βιοψία που ακολούθησε, μας έδειξε ότι όντως ήταν μεταστατικός καρκίνος στους αδένες του πατέρα μου.
Κουβεντιάζοντας μ’ εκείνους τους γιατρούς πλέον το θέμα μας, μου έλεγαν σχετικά την άποψή τους.
– Αν είσαι τυχερός, μπορεί και να μη κάνει μετάσταση. Αν κάνει όμως, σε τρεις μήνες από τώρα θα εμφανιστεί κάπου αλλού κι αυτό ελπίζουμε να είναι σε εμφανές σημείο, ώστε να του τον αφαιρέσουμε.
Αυτά μου ανακινήθηκαν τότε και μετά από λίγες μέρες φύγαμε βέβαια από την κλινική, αλλά αφού πέρασαν οι τρεις μήνες όπως μας είπαν οι γιατροί, είδαμε να γίνεται πράξη η πρόβλεψή τους.
Πράγματι λοιπόν κι έβγαλε ο πατέρας μου, όχι έναν, αλλά δυο μικρούς όγκους στο μπράτσο του αριστερού του χεριού κι αυτοί ήταν μικροί σε όγκο. Κάτι σαν φασόλια δηλαδή.
Βλέποντας τους ο χειρούργος της ίδια κλινικής, μου έλεγε πάλι.
– Όντως και είναι μεταστατικός ο καρκίνος του πατέρα σου, γι’ αυτό και μάλλον πρέπει από δω και μετά να περιμένουμε την κατάληξη του στους πνεύμονες του.
Θα του αφαιρέσουμε βέβαια τώρα αυτά τα μικρά ογκίδια, αλλά μετά από έναν ή δύο μήνες, θα περιμένουμε να δούμε που θα κάνει την επόμενη εμφάνιση του.
Αν την κάνει φανερή πάντως, όπου κι αν την κάνει αυτός ο καρκίνος, θα τον αφαιρέσουμε. Αν την κάνει κρυφή όμως κι οπουδήποτε στο σώμα του πατέρα σου, τότε θα πρέπει να την αναζητήσουμε στα πνευμόνια του πρώτα.
Σ’ αυτή την περίπτωση, θα στείλουμε τον πατέρα σου στο Παπανικολάου, γιατί μόνον εκεί έχουν πνευμονολογικό τμήμα. Εκεί λοιπόν και οι δικοί τους γιατροί θα αναλάβουν τον πατέρα σου κι αυτοί θα σου πουν πλέον τι θα κάνεις.
Αν όμως δεν γίνει τίποτε από αυτά τα δύο, τότε θα ελπίζουμε, ότι μάλλον μας εγκατέλειψε ο καρκίνος. Κατάλαβες;
Κατάλαβα του είπα και κάναμε την αφαίρεση εκείνων των δύο μικρών ογκιδίων. Αφού πέρασε όμως και η νέα διορία που μας έδωσαν οι γιατροί, χαρήκαμε εμείς όταν δεν είδαμε καμιά νέα και φανερή μετάσταση στο σώμα του πατέρα μου.
Κι αφού, ούτε στο εσωτερικό του είδαμε κάτι που να μας ανησυχεί όπως φοβόταν ο χειρούργος, πιστέψαμε τελικά όπως και το θάλαμε αυτό άλλωστε, ότι μάλλον την γλιτώσαμε.
Με την συμμετοχή των νέων δεδομένων, ζούσαμε φυσιολογικά στο εξής θα μπορούσαμε να πούμε, αλλά και δεν μας εγκατέλειπαν οι ανησυχητικοί φόβοι των γιατρών.
Είχαμε δηλαδή το κρυφό μας βάσανο, αλλά και διατηρούσαμε ελπίδες, ότι μπορεί και να μας έρθει ουρανοκατέβατη η αποκατάσταση της υγείας του πατέρα μου.
Μιχάλης Αλταλίκης
