Πέρασε αρκετός καιρός όμως από τότε που συνάντησα εκείνον τον τρελό φοιτητή κι αφού πλησιάζαμε προς το καλοκαίρι πια της χρονιάς που διανύαμε, από πολύ νωρίς αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε και οικογενειακά μάλιστα, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές, αυτές δηλαδή που από τον χειμώνα ακόμη είχαμε οριοθετήσει στο ετήσιο πρόγραμμά μας.
Αυτές λοιπόν, αποφασίσαμε να τις κάνουμε στην Πελοπόννησο και πάλι, αφού μας έμειναν καλές αναμνήσεις από την πρώτη μας επίσκεψη εκεί για τους ίδιους λόγους, οπότε, με χαρά ανακοινώσαμε την επιθυμία μας και στους πολύ κοντινούς μας συγγενείς.
Ακούγοντας όμως αυτοί το πρόγραμμά της επιθυμίας μας, με την ίδια χαρά μας δήλωναν, ότι πολύ θα ήθελαν κι αυτοί να μας ακολουθήσουν με τις οικογένειές τους. Κι επειδή ήμασταν σχεδόν συνομήλικοι, τόσο εμείς, όσο και τα παιδιά μας, καθόλου δεν μας στενοχώρησε η επιθυμία τους.
Άλλωστε και το σπίτι που θα μας φιλοξενούσε, στο ίδιο οικογενειακό μας περιβάλλον ανήκε, το οποίο βέβαια, επανειλημμένως είχαν επισκεφτεί και αυτοί στο παρελθόν για τις διακοπές τους. Κι αφού είχε αυτό την υποδομή να στεγάσει τρεις οικογένειες συγχρόνως, μετά χαράς μας το διέθετε κι ο κοινός μας θείος, δεδομένου ότι οι γυναίκες μας ήταν πρώτες εξαδέλφες.
Αφού λοιπόν αποφασίσαμε να κάνουμε κοινές διακοπές, ετοιμαστήκαμε κατάλληλα για τον καλοκαιρινό μας σκοπό κι όταν θα ερχόταν η ώρα της αναχώρησης μας, θα φεύγαμε οι δύο οικογένειες από την Θεσσαλονίκη, ενώ η τρίτη θα μας συναντούσε στον προορισμό μας, αναχωρώντας από την Αθήνα, επειδή εκεί βρισκόταν η μόνιμή τους κατοικία .
Όταν ήρθε όμως τελικά η ώρα και η μέρα να φύγουμε, διαπίστωσα την τελευταία στιγμή, ότι το πίσω λάστιχο του αυτοκινήτου μου, είχε ένα οριζόντιο σχίσιμο στην μέση περίπου της πλάγιας κι εξωτερικής πλευράς του, το μήκος του οποίου ξεπερνούσε τους τρεις πόντους.
Δεν ήξερα πώς, που και πότε έγινε αυτό, αλλά κι εκείνη την στιγμή, δεν μπορούσα να το αντικαταστήσω, ούτε με την ρεζέρβα του, γιατί δεν θα είχα άλλο λάστιχο να βάλω, στην περίπτωση πού κάτι μου παρουσιαζόταν στον δρόμο μου.
Παρατηρώντας κι ο γείτονας μου το πρόβλημά μου, ανήσυχος μου έλεγε την γνώμη του. Έχεις να κάνεις πολλά χιλιόμετρα και είναι νύχτα τώρα που το επιχειρείς. Καλύτερα να αναβάλεις το ταξίδι σου, μέχρι που να αντικαταστήσεις αυτό το επικίνδυνο λάστιχο.
Δεν έχω περιθώρια χρόνου για τέτοιες ενέργειες του έλεγα ως απάντηση, για τον λόγο ότι εγώ έχω τα κλειδιά από το σπίτι που θα μας φιλοξενήσει και οι άλλες δύο οικογένειες ήδη έχουν ξεκινήσει για τον προορισμό μας. Πού θα μείνουν αυτοί, αν δεν πάμε εμείς πρώτοι εκεί;
Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν, έκανα τον σταυρό μου όπως πάντα πριν ξεκινήσω κι αφού ζήτησα από την Παναγία μας να με προστατεύει, σε οκτώ ώρες από την αναχώρηση μας, βρισκόμασταν ασφαλής στο προορισμό μας, περιμένοντας τους άλλους να έρθουν.
Δώδεκα τα μεσάνυκτα ξεκινήσαμε από την Θεσσαλονίκη και στις οκτώ το πρωί βρισκόμασταν στο Νιοχώρι της Πελοποννήσου, το οποίο βρίσκεται δυό χιλιόμετρα ποιο κάτω από την Ζαχάρω, την κωμόπολη του Πύργου Ηλίας δηλαδή.
Ανοίξαμε το σπίτι μας όταν φτάσαμε εκεί κι αφού τακτοποιηθήκαμε εμείς και τα παιδιά μας, βγάλαμε μετά από λίγο τα καθίσματα του, όπως και το μεγάλο του τραπέζι στην ευρύχωρη βεράντα του ισόγειου και κάτω από τον παχύ ίσκιο της μουριάς που μας διέθετε, πίναμε με την ησυχία μας τον πρωινό μας καφέ.
Σ’ αυτήν την διαδικασία ευρισκόμενους δηλαδή μας βρήκαν οι συγγενείς μας όταν έφτασαν εκεί κι όταν πια τακτοποιήθηκαν και αυτοί στους υπόλοιπους χώρους του σπιτιού, δώσαμε το ελεύθερο στον εκπαιδευτικό της παρέας μας, να οργανώσει αυτός και κατά πως ήξερε ως δάσκαλος, το πρόγραμμα όλων μας.
Πώς και πότε δηλαδή θα έκαναν, κάτω από την δική του επίβλεψη τα οκτώ παιδιά όλων μας τα μπάνια τους στην θάλασσα, ενώ εμείς οι υπόλοιποι, ψάχναμε της καλύτερες θέσεις για τον εαυτό μας, προκειμένου να χαλαρώνουμε καθημερινά τον εαυτό μας, κάτω από τον παχύ ίσκιο της ευλογημένης κατά τα άλλα μουριάς μας.
Περνούσαμε καλά εκεί όπως καταλαβαίνετε κι επειδή δεν είχαμε να δούμε τίποτε το αξιόλογο σ’ εκείνο το πολύ μικρό χωριό, αρχίσαμε και πάλι τις ολοήμερες εκδρομές μας, δεδομένου ότι οι υπόλοιποι της παρέας δεν είχαν κάνει τον γύρο της Πελοποννήσου κι όπως ήταν λογικό, δεν μπορούσαμε να τους αφήσουμε να τον κάνουν μόνοι τους.
Πηγαίναμε κι εμείς μαζί τους λοιπόν και πηγαίναμε παντού, αν και είδαμε πολλές φορές τα όντως πολλά αξιοθέατα της Πελοποννήσου. Από την πρώτη ημέρα του Ηλίου δηλαδή που βρεθήκαμε εκεί, κάναμε το ίδιο κι όταν πια στο τέλους του μήνα ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στα σπίτια μας, πολύ μας κακοφάνηκε όλους.
Πήραμε ωστόσο τα παιδιά μας και τα πράγματα μας κι όλοι μαζί χαιρετούσαμε αναχωρώντας τους Πελοποννήσιους γείτονές μας, με την υπόσχεση βέβαια, ότι θα τους επισκεπτόμασταν και πάλι του χρόνου και τον ίδιο μήνα όπως πάντα.
Φτάσαμε τελικά στα σπίτια μας και φτάσαμε όντως ασφαλείς όλοι μας, αφού κάναμε βέβαια και πάλι πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα διαδρομές μέσα στην Πελοπόννησο, μαζί με αυτά δηλαδή που κάναμε μέχρι να φτάσουμε εκεί έως και να επιστρέψουμε.
Όταν επιστρέψαμε όμως ήταν Σάββατο κι αφού είχαμε να ασχοληθούμε με την επαναφορά μας στα καθημερινά του σπιτιού μας αλλά και της δουλειάς μας, άφησα το αυτοκινητάκι μου σε μια άκρη του δρόμου μας κι όταν μετά από τρεις μέρες το θυμήθηκα, πήγα να το φροντίσω όπως έπρεπε, για όσα μας εξυπηρέτησε.
Πλησιάζοντάς το όμως, έβλεπα ότι το πίσω δεξί του λάστιχο ήταν εντελώς καθισμένο και ήταν αυτό για το οποίο σας είχα πει στην αρχή της αναφοράς μου, ότι είχε ένα σοβαρό σχίσιμο στην εξωτερική του πλευρά.
Είχα ξεχάσει το τραύμα του όπως καταλαβαίνετε κι αφού είχα χρόνο στην διάθεση μου εκείνη την ημέρα, έβγαλα το λάστιχο από την θέση του και το πήγα κατρακυλώντας το μέχρι στο βουλκανιζατέρ της γειτονιάς μας, προκειμένου να μου το διορθώσουν, υπολογίζοντας βέβαια, ότι μάλλον πάτησα κάποιο καρφί στο σημείο που το άφησα πριν από τρείς μέρες, κατά την διάρκεια που του έκανα μανούβρες, στην προσπάθειά μου να το παρκάρω.
Αυτό άλλωστε έλεγα και στον υπεύθυνο του βουλκανιζατέρ ως βλάβη, ότι μάλλον πότισα καρφί δηλαδή. Αφού το εξέτασε όμως αυτός, έλεγε και με το δίκαιό του βέβαια. Τί καρφί μου λες ρε φίλε. Δεν βλέπεις αυτό το σχίσιμο εδώ στα πλάγια; Το λάστιχο μάσησε την σαμπρέλα και την έκοψε.
Πω, πω του έλεγα κι εγώ αυθόρμητα. Το ξέχασα τελείως αυτό. Και να σκεφτείς τώρα, ότι με αυτό το λάστιχο που βλέπεις, πήγα και γύρισα εγώ από την Πελοπόννησο και έκανα μαζί του εκεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα.
Έκπληκτος ο άνθρωπος από αυτά που άκουγε, έλεγε γεμάτος ειρωνεία. Μας δουλεύεις ρε φίλε; Με αυτό το λάστιχο, δεν μπορείς να κάνεις ούτε ένα βήμα. Εκεί που στέκεται, εκεί και θα καθίσει αναγκαστικά. Κι εσύ μας λες τώρα, ότι μαζί του κι όπως είναι, έκανες πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα;
Αυτά να τα πεις σε κανένα ζωγράφο ρε φίλε, αλλά όχι σ’ εμάς. Της δουλειάς είμαστε και κάθε μέρα λάστιχα αυτοκινήτων αλλάζουμε και διορθώνω εδώ. Λες να μην ξέρουμε τι μας γίνεται; Ή πιστεύεις τώρα, ότι δεν ξέρουμε καλά την δουλειά μας;
Κι όμως φίλε μου καλέ του έλεγα κι εγώ με θράσος. Τα έκανα αυτά χιλιόμετρα και τα έκανα με αυτό το λάστιχο που βλέπεις. Αντέδρασε άσχημα αυτός στην συνέχεια και με το δίκαιό του βέβαια έκανε κάτι τέτοιο, αφού οι δικές του γνώσεις, περιοριζόταν αποκλειστικά και μόνον, γύρο από τις δυνατότητες των ελαστικών. Αντιδρώντας όμως, μου μιλούσε άσχημα. Άντε φύγε από δω ρε. Για χαζούς μας έχεις;
Θυμωμένος για τα καλά δηλαδή μαζί μου για όσα άκουγε να του λέω, έβαλε στην τσέπη του στην συνέχεια όσα μου ζήτησε για την επισκευή που έκανε τελικά στο λάστιχό μου, αλλά και μου γύρισε επιδεικτικά την πλάτη του, νομίζοντας ότι όντως και τον κορόιδευα με όσα του ανέφερα.
Αυτός βέβαια, καλά έκανε και θύμωνε με όσα άκουγε, γιατί οι γνώσεις του δεν του επέτρεπαν να δεχθεί άλλη πραγματικότητα από αυτήν που ήξερε. Εγώ όμως που ήξερα και ζούσα μέσα στην δική μου πραγματικότητα, δεν μπορούσα να αγνοήσω την συμμετοχή της Παναγίας μας και σ’ αυτή την φάση της ζωής μου.
Αυτή λοιπόν, όχι μόνον μου αφαίρεσε την αγωνία που έπρεπε να έχω ως οδηγός, για το ατύχημα που κινδύνευα να πάθω οδηγώντας το αυτοκίνητο μου με κείνο το κατεστραμμένο λάστιχο, όπως το ονόμασε ο μάστορας του βουλκανιζατέρ, αλλά καταργώντας και τα ανθρώπινα δεδομένα, μας πήγε και μας έφερε ασφαλείς εμένα και την οικογένεια μου, μετά από διαδρομές πέντε χιλιάδων χιλιομέτρων, επιτρέποντας σ’ εκείνο λάστιχο να καθίσει τότε μόνον, όταν ήρθαμε πλέον στο σπίτι μας κι αφού πέρασαν τρεις ολόκληρες μέρες από την επιστροφή μας.
Και του επέτρεψε μάλιστα να καθίσει αυτό, την στιγμή που το αυτοκίνητο μας ήταν σταθμευμένο, προφανώς για να θυμίσει σ’ εμένα, ότι Αυτή είναι εδώ κι ότι μας προστατεύει, έστω κι αν εγώ Την ξεχνώ μερικές φορές.
Με αυτήν την συμμετοχή Της όμως, σε όλους μας θυμίζει, ότι για χάρη μας μπορεί και θέλει να κάνει πολλά, αρκεί κι εμείς να θέλουμε να έχουμε την προστασία Της.
Μιχάλης Αλταλίκης
