Έμαθε κι ο Γέροντάς μας βέβαια τα προκύψαντα μ’ εκείνον τον εκμεταλλευτή καταστάσεων βιοτέχνη και δεόντως με ευχαριστούσε για το ενδιαφέρον που έδειξα υπερασπιζόμενος τα συμφέροντα της Μονής μας, αν και η παρέμβαση που τους έκανα, δεν ήταν μέσα στις εργασιακές μου υποχρεώσεις.
Αναφερόμενος δε και στην κακή συμπεριφορά του έχοντος αυξημένες αρμοδιότητες, πάλι μου έλεγε, ότι δεν έπρεπε να παίρνω της μετρητής όσα με προκαλούσε αυτός κατά την διάρκεια της συνεργασίας μας.
Και για να δώσει περισσότερο βάρος σ’ αυτό που μου ζητούσε, πρόσθετε και κάτι ακόμη, το οποίο σαν υπερασπιστική διάθεση μου φάνηκε τότε. Κι εμείς άνθρωποι είμαστε βρε παιδί μου κι ο καθένας από εμάς, έρχεται εδώ φορτωμένος από τις κακές του συνήθειες και τους κακούς του τρόπους.
Σκοπός όλων μας όμως, είναι να απαλλαγούμε κάποια στιγμή από τον κακό μας εαυτό και με την βοήθεια του Χριστού μας, της Παναγίας μας κι όλων των αγίων, να ενδυθούμε πλέον τον νέο και Θεοφόρο άνθρωπο.
Την Θέωση όπως καταλαβαίνεις επιδιώκουμε όλοι μας κι αυτός ο σκοπός δεν είναι μόνον για μάς τους μοναχούς, αλλά και για όλους τους ανθρώπους του πλανήτη μας. Έχε κι εσύ λοιπόν τον νου σου σ’ αυτήν την υποχρέωση και μαζί μ’ εμάς, αφού βρίσκεσαι κι εργαζόμενος πια ανάμεσά μας, σκύψε πάνω από τον εαυτό σου και οδήγησέ τον προς στα πνευματικά περισσότερο, αφού όπως γνωρίζω, καλώς κινείσαι προς αυτά με την καθοδήγηση του πνευματικού σου.
Μείνε λοιπόν προσηλωμένος προς τα πνευματικά περισσότερο και προπαντός, μη βλέπεις κανενός την κακή του πλευρά, γιατί τότε δεν θα έχεις χρόνο, αλλά ούτε και διάθεση θα έχεις να ασχοληθείς με τα δυσκόλως αποκτούμενα πνευματικά.
Αν σ’ ενδιαφέρει δηλαδή να προοδεύσεις σ’ αυτά, μάλλον πρέπει να παραβλέπεις έστω και με τα δυσκολίας την συμπεριφορά του αδελφού που σε στεναχωρεί, ο οποίος, αγωνίζεται κι αυτός όπως όλοι μας κι όντως προσπαθεί προκειμένου να απαλλαγεί από τον κακό του εαυτό.
Μπροστά στην υποχρέωση που έχει όμως, να μεριμνά και να φροντίζει για τα οικονομικά της Μονής μας, αναγκαστικά πια του βγαίνει κάποια ένταση, η οποία και τον αναγκάζει να μας φαίνεται δύστροπος στην συνέχεια. Γι’ αυτό λοιπόν, κάνε κι εσύ το ίδιο με εμάς και μην τον παρεξηγείς σε παρακαλώ. Φρόντισε μάλιστα, ώστε να ωφεληθείς ει δυνατόν πνευματικά από την υπομονή που θα δείξεις.
Όπως καταλαβαίνετε, με τέτοιες νουθεσίες προσπαθούσε να με οδηγήσει προς την αναζήτηση και κατοχή των πνευματικών ο Γέροντάς μας κι επειδή τα ίδια άκουγα να μου λέει κι ο πνευματικό μου, όντως άρχισα να αντιμετωπίζω ως ασκούμενος στα πνευματικά κι εγώ, την συνεργασία που είχα με τους μοναχούς της Μονής μας.
Έχοντας όμως αυτόν τον στόχο μπροστά μου, τίποτε κακό πλέον δεν έβλεπα στις μεταξύ μας σχέσεις. Οπότε, ακόμη κι από την συμπεριφορά του έχοντος αυξημένες αρμοδιότητες αποκόμιζα πνευματικά οφέλη, τα οποία βέβαια, από την επεξεργασία των λογισμών που με προκαλούσε η συμπεριφορά του προερχόταν κι αυτός είναι ο λόγος που σας αναφέρω περιστατικά από την μεταξύ μας σχέση.
Ακολουθώντας λοιπόν την προτροπή του Γέροντά μας, όπως και του πνευματικού μου άλλωστε, σπούδαζα τα πνευματικά, όχι μόνον από την σχέση μου, αλλά κι από την ενασχόλησή μου με τις εργασιακές μου υποχρεώσεις. Οπότε και τον κανόνα μου έκανα πηγαίνοντας προς την Ουρανούπολη τα βράδια και προσευχές έκανα καθ’ οδόν μέχρι να φτάσω εκεί.
Έτσι συμπεριφερόμενος όμως είναι αλήθεια, ότι, ούτε τον κόπο μου μετρούσα, ούτε την δυσκολία της νύχτας υπολόγιζα, αλλά ούτε και τις υπόλοιπες δυσκολίες που συναντούσα στον δρόμο μου έβλεπα, αν κι όσα έκανα ήταν όχι μόνον πολλά και δύσκολα, αλλά και παράτολμα θα έλεγα, αφού όλα τα αντιμετώπιζα κάτω από αντίξοες συνθήκες.
Ένοιωθα συγχρόνως μάλιστα, ότι ποτέ δεν ήμουν μόνος, σε ότι κι αν επιχειρούσα. Όλα δε, ήταν έτσι καμωμένα θαρρείς, ώστε να ωφελούμε πνευματικά μάλλον, παρά να ενοχλούμε, ή να στεναχωρούμε από όσα μου συνέβαιναν.
Μπορώ να σας βεβαιώσω ακόμη, ότι και τα υπόλοιπα περιστατικά που θα δείτε να σας αναφέρω στην συνέχεια, για το πνευματικό όφελος που αποπνέουν το κάνω, αφού από παντού μας προκύπτει αυτό, όταν ειλικρινά θέλουμε να το αποκτήσουμε.
Σ’ αυτό αναφερόμενος λοιπόν, σας θυμίζω ότι το νέο φορτηγάκι που μου διέθετε η Μονή μας, προκειμένου να κάνω τις αγορές τους, αλλά και την μεταφορά αυτών μέχρι την Ουρανούπολη, δεν ήταν και τόσο αξιόπιστο όπως σας το ανάφερα. Ήταν δεν ήταν τέτοιο όμως, με αυτό έκανα όλες μου τις υποχρεώσεις.
Το ίδιο έκανα κι ένα βράδυ βέβαια, όταν μετά τις δέκα, άρχισα να το φορτώνω με διάφορα πράγματα, από αυτά που είχε συγκεντρωμένα όπως πάντα στις εγκαταστάσεις του ο γνωστός μας συνεργάτη κι όταν ποια τελείωσα κατά τις δώδεκα, ξεκίνησα να κάνω το δρομολόγιό μου προς την Ουρανούπολη.
Ψιχάλιζε για την ακρίβεια εκείνη την ώρα, αλλά όταν έφτασα στα μέσα περίπου της διαδρομής προς τον Σταυρό, συνάντησα χιόνια. Χιόνιζε δηλαδή κι από τον τρόπο που έστρωνε το χιόνι στον δρόμο ο χιονιάς του Φεβρουάριου μήνα, με προδιάθετε να διακόψω το ταξίδι μου, αλλά και να επιστρέψω στην έδρα μου με παρότρυνε, προκειμένου να ασφαλίσω τον εαυτό μου, όπως και το αυτοκίνητό μου βέβαια.
Δεδομένου δε, ότι το χιόνι ήταν ήδη δέκα με δεκαπέντε πόντους εκεί, με το δίκαιό μου έλεγα στον εαυτό μου, ότι μέχρι να φτάσω στον Σταυρό, μάλλον θα πλησιάσει τους τριάντα πόντους αυτό, αλλά και στις ανηφόρες που θα συναντούσα από εκεί και μετά, μάλλον θα το εύρισκα ποιο διογκωμένο, οπότε, προσπαθούσα να πίσω τον εαυτό μου, ώστε να μη συνεχίσω το δρομολόγιο μου.
Ναι, αλλά είχα πολλές κασέλες με κατεψυγμένα καλαμάρια μέσα στο αυτοκίνητό, τις οποίες βέβαια, με πολύ δυσκολία έβγαλα από τους καταψύκτες του συνεργάτη μου, λόγω του ότι ήταν κολλημένες μεταξύ τους.
Αν επιχειρούσα να τις επανατοποθετήσω στους καταψύκτες, δεν θα μπορούσα να το κάνω, για τον λόγο ότι δεν θα μου το επέτρεπε αυτό ο παγωμένος όγκος τους. Από την άλλη πάλι, έπρεπε να τα μεταφέρω όλα αυτά έγκαιρα στην Μονή, δεδομένου ότι τα χρειαζόταν επειγόντως ο μάγειράς μας.
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, πάλεψα για λίγο μ’ αυτούς τους λογισμούς κι αμέσως μετά, πήρα την απόφαση όχι να επιστρέψω, αλλά να συνεχίσω το δρομολόγιό μου.
Έκανα τον σταυρό μου όπως πάντα και δοκίμασα για λίγο την αντίδραση του αυτοκινήτου πάνω στο χιόνι, στρίβοντας το τιμόνι του μια δεξιά και μια αριστερά, ενώ πατούσα συγχρόνως τα φρένα του. Με κάποια επιφύλαξη το έκανα αυτό και με μια χαμηλή ταχύτητα την πρώτη φορά.
Αφού είδα να στέκεται αυτό στον δρόμο, αύξησα την ταχύτητα του στο τριπλάσιο σταδιακά με τον ίδιο τρόπο κι αφού βεβαιώθηκα ότι δεν κινδύνευα από κάτι, συνέχισα τον δρόμο μου σαν να ήταν μέρα μεσημέρι κι εντελώς στεγνό και καθαρό το οδόστρωμα.
Έφτασα στον Σταυρό κάτω από τις ίδιες συνθήκες, αν και δεν διέθετα ειδικά φώτα ομίχλης. Ανεβαίνοντας μετά τις ανηφόρες προς το Στρατόνι, συνάντησα και πάγους μαζί με το χιόνι, αλλά σίγουρος ότι δεν ήμουν μόνος μου εκεί, καθόλου δεν πτοήθηκα.
Πατούσα το γκάζι του αυτοκινήτου μου, σαν να μην το υποχρέωνα να κινείτε πάνω σε πάγους, αν και βογκούσε αυτό ανεβαίνοντας, λόγω του βάρους που του φόρτωσα κι αυτός ήταν ο λόγος που δικαιολογούσα κάπως την άψογη συμπεριφορά του. Φορτωμένο είναι έλεγα, γι’ αυτό και δεν γλιστρά πατώντας πάνω στα χιόνια και τους πάγους.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά όμως, έφτασα αισίως και στην κανονική μου ώρα μέχρι την Ουρανούπολη, αν και συνάντησα καθ’ οδόν πολλά αυτοκίνητα να βρίσκονται εγκαταλειμμένα στα χαντάκια, λόγω της ολισθηρότητας του παγωμένου οδοστρώματος.
Όταν έφτασα εκεί λοιπόν, ξεφόρτωσα τις προμήθειές μου μέσα στο μικρό καραβάκι κι αφού τις τακτοποίησα στον χώρο που ήξερε ποια ο καπετάνιος, τα σφάλισα στην συνέχεια από κάθε πλευρά κι αφού τα σκέπασα με το νάιλον που είχα κρατημένο γι’ αυτόν τον σκοπό σε μια κρύπτη του, τα έδεσα με σκοινιά στην συνέχεια, μη μου διαλυθούν από το μπότζι που θα συναντούσαν στην θάλασσα.
Ήταν δε έτσι τακτοποιημένα αυτά, που όταν ήρθε ο καπετάνιος, έλεγε για πολλοστή φορά το ίδιο. Όταν βλέπω αυτό το τεράστιο φέρετρο που μου αφήνεις κάθε φορά, από μακριά ξέρω ότι δικά σου πράγματα είναι κι ότι στην Γρηγορίου πρέπει να τα κατεβάσω. Οπότε, δεν χρειάζεται να κρεμάς επάνω του αυτά τα μεγάλα σημειώματα, που αναφέρουν που να τα κατεβάσω.
Ένα είναι σίγουρο πάντως. Ότι τίποτε δικό σου δεν πρόκειται να χαθεί έτσι όπως τα φασκιώνεις. Καλά κάνεις όμως, γιατί πολλά μπορούν να συμβούν, με τόσα που αφήνουν στο καραβάκι, όλοι αυτοί που κάνουν το ίδιο μ’ εσένα.
Αυτά μου είπε ο καπετάνιος και ξεκίνησε το ταξίδι του, πράγμα που έκανα κι εγώ άλλωστε σκοπεύοντας να επιστρέψω στην έδρα μου. Ήμουν ιδρωμένος όμως από την υπερένταση που είχα μέχρι να τελειώσω γρήγορα την εκφόρτωση των προμηθειών μου, όπως και την τακτοποίηση αυτών στο καραβάκι, οπότε, έβαλα σε λειτουργία το καλοριφέρ μέχρι να αλλάξω ρούχα.
Σταμάτησα σε κάποιο άνοιγμα του δρόμου για την ακρίβεια, προκειμένου να κάνω εκεί την αλλαγή, αλλά όσο κι αν σκουπιζόμουν, δεν έλεγε να σταματήσει ο ιδρώτας. Ας συνεχίσω έτσι όπως είμαι ημίγυμνος είπα κι όταν στεγνώσει το σώμα μου, τότε θα αλλάξω και φανέλα. Αν την αλλάξω τώρα, πάλι μούσκεμα θα την κάνω.
Αυτό είπα στον εαυτό μου κι αυτό έκανα, αλλά και τίποτε δεν κατάφερα αφού ο ιδρώτας δεν έλεγε να σταματήσει. Έφτασα μέχρι το Στρατόνι κι ακόμη επέμενε δηλαδή. Ίσως να φταίει το καλοριφέρ έλεγα, αλλά κι όταν έκανα να ανοίξω το παράθυρο, ή να διακόψω την λειτουργία του καλοριφέρ, αμέσως κρύωνα, αφού όπως σας είπα ο δρόμος ήταν παγωμένος και μάλιστα από πολύ πάγο.
Δεν χιόνιζε πια, αλλά ο πάγος ήταν εκεί κι ο αέρας που έμπαινε στην καμπίνα του αυτοκινήτου μου ήταν κι αυτός παγωμένος. Ας συνεχίσω έτσι είπα κάποια στιγμή και μέχρι να φτάσω στον Σταυρό, μπορεί και να σταματήσει ο ιδρώτας μου, οπότε θα αλλάξω εκεί επιτέλους φανέλα, αλλά και θα ντυθώ καθώς πρέπει.
Μέχρι να φτάσω εκεί όμως, μου πέρασε από το μυαλό να δοκιμάσω την συμπεριφορά του αυτοκινήτου μου, κινούμενος άδειος πάνω στον πάγο, αφού όταν πέρασα τα χαράματα και ήμουν φορτωμένος, τίποτε δεν με εμπόδισε.
Αυτό μελετώντας λοιπόν, έκανα ξανά τις ίδιες δοκιμές πάνω στον πάγο, ενώ το αυτοκίνητό μου κατέβαινε τις κατηφόρες με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Βλέποντας όμως την σταθερότητά του, αύξησα αντί να ελαττώσω την ταχύτητα μου, οπότε, έκανα την διαδρομή μου προς τον Σταυρό στον ίδιο χρόνο, όπως αν ήταν καλοκαίρι και μέρα μεσημέρι.
Τα τζάμια μου ήταν κάπως θολά βέβαια, λόγω της υγρασίας που υπήρχε στην καμπίνα μου, αλλά και καθαρά να ήταν, κανείς δεν ήταν στον δρόμο ώστε να έβλεπε την δική μου ημίγυμνη κατάσταση κι αφού επέμενε ο ιδρώτας, έτσι μπήκα στον Σταυρό κι έτσι βρέθηκα στον κεντρικό δρόμο επιστρέφοντας προς την Θεσσαλονίκη.
Όταν μπήκα εκεί όμως, τα χιόνια ήταν όντως πολλά στο οδόστρωμα κι όπως τα εκτιμούσα, θα ξεπερνούσαν τους είκοσι πόντους. Αφού δεν γλιστρούσαν τα λάστιχά μου όμως κι αφού ήταν πολύ πρωί ακόμη και τροχαία δεν υπήρχε προκειμένου να με υποχρεώσει να βάλω αλυσίδες, έτρεχα επίσης πολύ γρήγορα, μη τυχόν και την συναντούσα στον δρόμο μου.
Μετά από λίγο όμως, συνάντησα μια πολύ μεγάλη φάλαγγα από φορτηγά και γιωταχή στον δρόμο, η οποία όπως έβλεπα, θα πλησίαζε τα χίλια μέτρα αν δεν τα ξεπερνούσε. Όλα τους φορούσαν αλυσίδες βέβαια, γι’ αυτό και η κίνησή τους ήταν πολύ αργή. Αν τους ακολουθήσω είπα, το μεσημέρι θα φτάσω στον προορισμό μου.
Έκανα λοιπόν μια αριστερά το τιμόνι μου κι αφού μπήκα στο αντίθετο ρεύμα και δεν έβλεπα κανένα αυτοκίνητο να κινείτε από απέναντι, πάτησα το γκάζι στο τέρμα και σε μηδέν χρόνο βρέθηκα μπροστά τους.
Εκεί όμως και μπροστά από όλα τα αυτοκίνητα, βρισκόταν το αυτοκίνητο της τροχαίας. Βλέποντάς με αυτοί να τους προσπερνώ με εκατόν σαράντα όπως έβλεπα στο καντράν, μια κοιτούσαν την ημίγυμνή μου περιβολή και μια προσπαθούσαν να δουν αν φορούσα ή όχι αλυσίδες.
Δεν ήξερα τι σκεφτόταν, αλλά με εκατόν σαράντα πάνω στα χιόνια, σίγουρα δεν μπορούσαν να τρέξουν πίσω μου αφού κι αυτοί όπως τα υπόλοιπα αυτοκίνητα φορούσαν αλυσίδες. Αλλά και συναδέλφους τους δεν προλάβαιναν να στείλουν κάπου, προκειμένου να με σταματήσουν.
Μόλις τους προσπέρασα όμως, έκανα δεξιά κι αφού μπήκα στην κανονική λωρίδα, σε μισή ώρα βρισκόμουν στις εγκαταστάσεις του συνεργάτη μου, από όπου έπρεπε να παραλάβω την επόμενη αποστολή, η οποία βρισκόταν ήδη εκτεθειμένη στις καιρικές συνθήκες.
Βλέποντας την γρήγορη επιστροφή μου ο συνεργάτης μου, με το δίκαιό του ρωτούσε να του πω αν πήγα ή όχι στην Ουρανούπολη, αφού κι αυτός με πολύ δυσκολία έφτασε από την Τούμπα στις εγκαταστάσεις του, αν και φορούσε αλυσίδες. Αναφέροντάς του στην συνέχεια, αυτά που έκανα πηγαίνοντας αλλά κι επιστρέφοντας από την Ουρανούπολη, του φάνηκαν απίστευτα.
Απίστευτα φάνηκαν όμως και στους νταλικέρηδες που ήταν εκεί και άκουγαν την αφήγηση μου, οι οποίοι, καθόλου δεν δίστασαν να την επιδοκιμάσουν, ενώ μου έλεγαν παράλληλα. Κι εμείς οδηγοί είμαστε ρε φίλε. Για καντηλανάφτες μας περνάς και μας λες αυτά τα κουφά; Ενώ εμείς ήμαστε καθηλωμένοι εδώ δηλαδή λόγω του χιονιά, εσύ μας λες ότι ήρθες από τον Σταυρό με εκατόν σαράντα πάνω σ’ αυτό το παγωμένο οδόστρωμα;
Αυτά έλεγαν οι άνθρωποι κι όπως τους έβλεπα, όχι μόνον δεν το πίστευαν, αλλά και μορφασμούς για ψευτιές έκαναν μεταξύ τους. Εγώ βέβαια, τίποτε επιπλέον δεν τους είπα, παρά πήγα να κάνω την δουλειά μου. Φόρτωσα δηλαδή τα εμπορεύματα που είχε κρατημένα στην αυλή του ο συνεργάτης μου κι όταν επέστρεψα στην καντίνα του προκειμένου να τον χαιρετήσω φεύγοντας, έλεγα προς όλους.
Όσα σας είπα, αλήθεια τα έκανα. Για κανένα λόγο όμως, μη δοκιμάσετε να τα κάνετε κι εσείς, γιατί δεν έχετε τα ίδια δεδομένα μ’ εμένα. Καλά, καλά, έλεγαν αυτοί, υποτιμώντας τον λόγο μου, αλλά και γελούσαν με την αναφορά μου.
Μιχάλης Αλταλίκης
