Όταν πια επέστρεψα από το στρατιωτικό νοσοκομείο, στάθηκα μπροστά στην πρωινή μας αναφορά καθώς ήμουν υποχρεωμένος, προκειμένου να αναφέρω από εκεί στον διοικητή μας, ότι επέστρεψα απ’ αυτό και ότι ήμουν έτοιμος να αναλάβω και πάλι τα καθήκοντά μου.
– Καλωσόρισες παιδί μου, είπε αυτός. Σου εύχομαι να είσαι σιδερένιος στο εξής. Γνωρίστηκες όμως με τον νέο σου λοχαγό; Ανέλαβε πρόσφατα την πυροβολαρχία σας και είναι πολύ καλός αξιωματικός.
– Τον γνώρισα σήμερα στην αναφορά του λόχου μας κύριε διοικητά, του είπα και μόλις ειπώθηκαν αυτά μεταξύ μας, έδωσε αυτός εντολή λήξης της συγκέντρωσης μας, ενώ εγώ απορούσα για τον λόγο που μου τόνισε, ότι ο νέος λοχαγός μας ήταν πολύ καλός αξιωματικός.
Και δεν απόρησα μόνον εγώ, γιατί όλοι άκουσαν αυτά που μου είπε, τόσο οι αξιωματικοί, όσο και οι στρατιώτες, γι’ αυτό και όλοι με ρωτούσαν μετά να τους πω, γιατί μου έκανε εκείνη την δήλωση για τον νέο λοχαγό.
Πράγματι και δεν ήξερα τον λόγο που την έκανε, γι’ αυτό και αδιαφόρησα για το περιστατικό. Πήρα όμως ξανά το λεωφορείο στα χέρια μου και όπως ήταν στο πρόγραμμα, άρχισα και πάλι να μεταφέρω μια μέσα και μια έξω από το στρατόπεδο τους αξιωματικούς μας.
Δεν πέρασαν πολλές μέρες όμως από τότε και στην πρωινή μας αναφορά πάλι, μας έκανε μια ευχάριστη ανακοίνωση ο διοικητής μας.
– Για την φετινή χρονιά και για την προβλεπόμενη θερινή μας διαβίωση, ορίστηκε νέος προορισμός από την διοίκηση της μεραρχίας. Θα πάμε όλοι μαζί, στην Καλλικράτεια της Χαλκιδικής, όπως μου το ανακοίνωσαν εγγράφως και θα πάμε εκεί σε δύο δόσεις. Δεκαπέντε μέρες οι μισοί και δεκαπέντε μέρες οι άλλοι μισοί και αυτό πάλι, για να μην αφήσουμε τα στρατόπεδα μας τελείως αφύλακτα.
Αμέσως μετά από κείνη την ανακοίνωση, έπιασαν οι αξιωματικοί μας τους ονομαστικούς καταλόγους των στρατιωτών και μ’ αυτούς στα χέρια, προσπαθούσαν να βγάλουν το απαιτούμενο πρόγραμμα των διακοπών μας.
Όταν τελικά το έκαναν αυτό, προσδιόρισαν και το ποιοι θα πήγαιναν πρώτα σε διακοπές, όπως και το ποιοι θα πήγαιναν μετά. Πότε ακριβώς θα κάναμε την αναχώρηση μας και πότε την επιστροφή μας. Πως θα γινόταν όλα αυτά ελεγχόμενα και προπαντός, πως θα κάναμε εξασφαλισμένα την στρατιωτική μας μετακίνηση.
Αφού όλα πια είχαν προσδιορισθεί από τους αξιωματικούς μας, σε μας τους οδηγούς έμεινε μόνον το πως θα φροντίζαμε τα οχήματα μας, έτσι ώστε να είναι κατάλληλα για την αποστολή που ετοιμάζαμε.
Σ’ αυτό το πρόγραμμα, εμένα με συμπεριέλαβαν στην αποστολή του πρώτου δεκαπενθημέρου και για λόγους ανάγκης, μου έδωσαν την εντολή να υπηρετήσω την παλιά μου υπηρεσία, αυτήν του εφοδιασμού δηλαδή, γιατί ο οδηγός που την είχε εκείνο το διάστημα, έλειπε σε κανονική άδεια.
Λίγες μέρες λοιπόν πριν ξεκινήσουμε για τον προορισμό μας, στήσαμε όπως προβλεπόταν τα οχήματα μας στην σειρά και περιμέναμε εκεί την άφιξη του διοικητού μας, προκειμένου να κάνει αυτοπροσώπως σ’ αυτά όπως το συνήθιζε, την απαιτούμενη επιθεώρηση καλής λειτουργίας τους.
Ανέβαινε πάνω στα οχήματα μας αυτός, στις εκάστοτε επιθεωρήσεις, έπεφτε κάτω από αυτά και έψαχνε τα πάντα εκεί προκειμένου να βεβαιωθεί, αν όλα λειτουργούσαν σωστά. Ανησυχούσε βλέπετε, μη τυχόν και κινδύνευαν από κάτι τα οχήματα, αλλά και οι στρατιώτες που τα οδηγούσαν.
Όση ώρα έκανε αυτός την επιθεώρηση του, εμείς στεκόμασταν όρθιοι στα πλάγια του αυτοκινήτου μας, από την πλευρά του οδηγού δηλαδή και σε στάση προσοχής. Αν έβρισκε κάτι επιλήψιμο στο όχημα που επιθεωρούσε, έδινε αμέσως εντολή στον αξιωματικό του συνεργείου, προκειμένου να επιληφθεί αυτός προσωπικά και πάραυτα της βλάβης που εντόπιζε.
Στον εκάστοτε οδηγό όμως, δεν έλεγε τίποτε άλλο, εκτός απ’ αυτό μόνον.
– Πρόσεχε παιδί μου. Θα σκοτωθείς αν δεν προσέχεις το όχημα σου.
Έβλεπαν το ενδιαφέρον του οι στρατιώτες, γι’ αυτό και όλα τα οχήματα του στρατοπέδου μας ήταν μονίμως σε άριστη κατάσταση. Εκείνη την ημέρα λοιπόν που προετοιμαζόμασταν για τις διακοπές μας, έκανε και πάλι την ίδια επιθεώρηση και αφού δεν έβρισκε τίποτε το επιλήψιμο στα οχήματα, έλεγε στον οδηγό του αυτοκινήτου που επιθεωρούσε, πριν πάει στο επόμενο.
– Μπράβο παιδί μου! Συγχαρητήρια!
Όταν πλησίασε και σε μένα, έπεσε κάτω από το αυτοκίνητο μου και αφού το έψαξε καλά, καλά, σηκώθηκε μετά και μου είπε χτυπώντας τα χέρια του, προκειμένου να φύγουν οι σκόνες που απέκτησε σ’ αυτά.
– Το αυτοκίνητο σου, είναι έτοιμο να ταξιδέψει οπουδήποτε. Εσύ όμως; Μπορείς να έρθεις μαζί μας; Μήπως είναι καλύτερα να σ’ αφήσουμε εδώ;
– Θα μου κάνει καλό να έρθω μαζί σας κύριε διοικητά. Το πόδι μου είναι ακόμη ατροφικό σε σχέση με το άλλο και απ’ ότι μου είπαν οι γιατροί, ο ήλιος και η θάλασσα θα το αναρρώσουν πλήρως.
– Εφόσον είναι έτσι παιδί μου κι εφόσον κι εσύ το θέλεις, θα σ’ αφήσω ολόκληρο τον μήνα εκεί, ώστε να κάνεις όσα μπάνια θέλεις.
– Αν μπορείτε κύριε διοικητά και αν δεν ενοχλώ, ή δεν στερώ την θερινή διαβίωση κάποιου άλλου εκ των στρατιωτών μας, δεν θα έλεγα όχι.
– Καλά παιδί μου. Μη στεναχωριέσαι όμως και δεν θα στερήσουμε τίποτε και από κανέναν.
Αυτά είπε σε μένα και αμέσως μετά γυρίζοντας και προς τον λοχαγό μου, που στεκόταν παράμερα, τον οποίο και κάλεσε να πάνε μαζί στο γραφείο του. Είχε τελειώσει άλλωστε η επιθεώρηση του, αφού όπως πάντα, ήμουν ο τελευταίος οδηγός στην σειρά των οχημάτων που επιθεωρούσε.
Ήρθε όμως η ώρα της αναχώρησης μας για την θερινή μας διαβίωση, η οποία και έγινε με απόλυτη τάξη και σύμφωνα με το γραπτό πρόγραμμα που μας έστειλαν γι’ αυτόν τον σκοπό από την μεραρχία.
Ακολουθώντας λοιπόν αυτό το πρόγραμμα, ξεκινήσαμε στην ώρα μας από το στρατόπεδο και όπως μας το προσδιόριζε αυτό, στην ώρα μας φτάσαμε και στην Καλλικράτεια, όπως και στον χώρο που μας υποχρέωνε να συναντηθούμε με τους υπόλοιπους της μεραρχίας.
Φτάσαμε δηλαδή, ένα τέταρτο πριν από τις δέκα το πρωί εκεί, αφού στις δέκα προβλεπόταν αναφορά μεραρχίας των διοικητών όλων των μονάδων που συμμετείχαν σ’ εκείνες τις κοινές διακοπές.
Σ’ αυτήν την αναφορά λοιπόν, έπρεπε όχι μόνον να αναφέρουν μπροστά στον στρατηγό οι διοικητές μας την ασφαλή μας άφιξη, αλλά έπρεπε και να συζητήσουν όλοι μαζί, για το πού θα ήταν καλύτερα να εγκαταστήσουν τις μονάδες τους.
Ενώ λοιπόν εμείς φτάσαμε πριν από τις δέκα, όπως μας το υπαγόρευε το πρόγραμμα, είδαμε έκπληκτοι ότι όλες οι άλλες μονάδες ήταν ήδη εκεί και όχι μόνον, γιατί και εγκατεστημένες με τα αντίσκηνα τους στημένα ήταν, πάνω σ’ εκείνη την καυτή άμμο της παραλίας που πατούσαμε.
Και δεν ήταν μόνον των στρατιωτών τα αντίσκηνα στημένα, αλλά και των αξιωματικών όλων των μονάδων. Και του στρατηγού το αντίσκηνο ήταν ήδη στημένο εκεί, μπροστά στο οποίο και ήταν συγκεντρωμένη σύσσωμη η μεραρχία, στην αναφορά της οποίας όπως είπα, δήλωναν στον στρατηγό όλοι οι άλλοι διοικητές, την ολοκλήρωση της εγκατάστασης τους.
Δεν πίστευε στα μάτια του ο διοικητής μας για όσα έβλεπε να γίνονται εκεί. Έκπληκτος λοιπόν κοιτούσε και ξανά κοιτούσε, μια το πρόγραμμα που είχε στα χέρια του, μια το ρολόι του και μια τα αντίσκηνα των στρατιωτών και των αξιωματικών που ήδη ήταν στημένα πάνω σ’ εκείνη την αμμουδιά.
Αναρωτιόταν όπως καταλαβαίνετε, μήπως και έκανε κάποιο λάθος. Αλλά όντως έτσι έγραφε στο πρόγραμμα. Άφιξη πριν της δέκα και αναφορά στις δέκα ακριβώς. Αφού δεν είχε περίσσευμα χρόνου στην διάθεση του όμως, μας διέταξε ν’ αφήσουμε τα οχήματα μας στην άκρη και να πάμε όλοι μαζί στην αναφορά έτσι όπως ήμασταν.
Φορτωμένοι λοιπόν με τον στρατιωτικό μας εξοπλισμό, αλλά και με τα ατομικά μας αντίσκηνα στα χέρια, πήγαμε και σταθήκαμε πίσω απ’ όλους τους άλλους στρατιώτες.
Ενώ εμείς περιμέναμε εκεί να μάθουμε τι επιτέλους έγινε και πως βρεθήκαμε εκπρόθεσμοι, ο διοικητής μας πήγε καθώς είχε υποχρέωση και στάθηκε εκεί που η θέση του το επέβαλε και από εκεί ανέφερε στον στρατηγό, απλώς και μόνον την ασφαλή μας άφιξη.
Φανερά ενοχλημένος όμως, του έδωσε να διαβάσει το πρόγραμμα που είχε στα χέρια του, προκειμένου να δικαιολογήσει τον λόγο της δικής μας καθυστέρησης.
Αφού διάβασε ο μέραρχος το έγγραφο, το έδωσε με την σειρά του στους αξιωματικούς που είχαν την ευθύνη εκείνου του προγράμματος και όπως ήταν επόμενο, περίμενε απ’ αυτούς τις δικές τους εξηγήσεις γι’ αυτό που τους προέκυψε.
Ήταν τέσσερις τον αριθμό αυτοί και συνταγματάρχες στον βαθμό. Πήραν το πρόγραμμα στα χέρια τους και χωρίς να του ρίξουν ούτε μια ματιά, όχι μόνον δεν απαντούσαν στον στρατηγό, αλλά και απέναντι στον διοικητή μας ήταν αδιάφοροι.
Αυτός δε; Με έντονο ύφος τους ρωτούσε να του πουν, πώς προέκυψε αυτό το λάθος και γιατί στο δικό του πρόγραμμα έγραφε δέκα, ενώ σε όλους τους άλλους διοικητές των μονάδων έγραφε εννιά την ώρα που έπρεπε να αφιχθούν σ’ εκείνον τον χώρο.
Αδιαφορώντας τελείως για τις ερωτήσεις του οι συνταγματάρχες, του έκαναν αυστηρές παρατηρήσεις στην συνέχεια, για την κατά μία ώρα καθυστερημένη άφιξή του στον προβλεπόμενο χώρο.
Τον κατηγορούσαν ευθέως δηλαδή, ότι αυτός παραβίασε το πρόγραμμα που του έδωσαν και χωρίς να του επιτρέψουν καμιά απολογία, του έδειχναν μετά και τον χώρο που αυτοί διάλεξαν για όλους, προκειμένου να εγκαταστήσει και αυτός εκεί τους στρατιώτες του. Ένας αξιωματικός της δικής του κατηγορίας, ποτέ δεν θα έκανε κάτι πρόχειρο, όπως και όντως δεν έκανε. Το γιατί προσπαθούσαν να τον παρουσιάσουν εκπρόθεσμο όμως οι συνταγματάρχες, αυτό ήταν κάτι που οι ίδιοι έπρεπε να το απαντήσουν, αλλά δεν το έκαναν.
Μιχάλης Αλταλίκης
