Έψαχνα τον πατέρα Φιλόθεο όταν έφτασα στο ησυχαστήριό του στην Αγία Μαρίνα, αλλά έλειπε όπως αποδείχτηκε, οπότε, τον κάλεσα στο τηλέφωνό του να του πω ότι έφτασα, όπως και να τον ρωτήσω, από που θα έπαιρνα τα ακτινίδια, αφού πουθενά δεν τα έβλεπα εκεί να με περιμένουν όπως έγινε τις άλλες φορές.
Άργησε να απαντήσει είναι αλήθεια, γι’ αυτό κι ανησύχησα σκεπτόμενος το ενδεχόμενο να έκανα την διαδρομή μου χωρίς το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Απάντησε όμως τελικά, οπότε, έλεγε ότι κάτι πολύ επείγων του προέκυψε ξαφνικά κι ότι αυτό ήταν η αιτία που τον υποχρέωσε να μη με περιμένει.
Τώρα κιόλας Θα ενημερώσω τον κύριο Χρήστο για την άφιξή σου πρόσθεσε και σε δέκα λεπτά όπως ξέρεις, αυτός θα σου τα φέρει εκεί. Κι αφού τα πάρεις, με το καλό να κάνεις την επιστροφή σου και μη ξεχάσεις να δώσεις χαιρετίσματα στους πατέρες.
Αυτά λοιπόν μου είπε ο πατήρ Φιλόθεος κι όπως ήταν λογικό πια, τον κύριο Χρήστο περιμέναμε να μας φέρει τα ακτινίδια. Δεν πρόλαβαν να περάσουν καλά, καλά τα δέκα λεπτά όμως και πράγματι τον είδαμε να κάνει την εμφάνισή του στον χώρο του ησυχαστηρίου.
Την είσοδό του παρατηρώντας λοιπόν, έβλεπα τα ακτινίδιά του τοποθετημένα μέσα σε κλούβες όπως πάντα κι αυτές πάλι, πάνω στην καρότσα του αγροτικού του τις είχε στοιβαγμένες.
Όταν στάθμευσε δίπλα μου όμως, έλεγε χαρούμενος όπως πάντα. Γειά σου Μιχάλη. Όπως βλέπω, έχεις παρέα σήμερα. Αλλά κι όπως ξέρεις, δεν θέλω να απλώσεις τα χέρια σου πάνω στις κλούβες μου.
Κουράζεσαι αρκετά εσύ εξυπηρετώντας τους πατέρες κι όπως πολλές φορές σου το είπα, αυτό που κάνεις εσύ κι εγώ θα ήθελα να κάνω γι’ αυτούς και την μονή μας, αλλά δεν μπορώ. Άφησε και σ’ εμάς λοιπόν να πάρουμε λίγη ευλογία. Μη την παίρνεις όλη εσύ.
Μα εσύ βρε Χρήστο, όλο ευλογίες κάνεις στον μοναστήρι, δεν σου αρκούν αυτές, θέλεις να πάρεις κι άλλες; Άσε με λοιπόν να σε βοηθήσω του έλεγα, αφού όπως βλέπεις, έχω κι ενισχύσεις σήμερα.
Όχι, έλεγε αυτός χαμογελώντας. Θα κάνω και την φόρτωση εγώ, για να είμαι σίγουρος ότι κάτι θα πάρω από τις ευλογίες των πατέρων. Κι αφού επέμενε, πράγματι κι έβαλε μόνος του τις εικοσάκιλες κλούβες στο φορτηγάκι μου.
Τον ευχαρίστησα βέβαια όταν τελείωσε και μάλιστα πολλές φορές εκ μέρους της μονής μας και των πατέρων της κι αφού τον χαιρετήσαμε στην συνέχεια, φύγαμε από το ησυχαστήριο φορτωμένοι με τα ακτινίδιά του και με προορισμό την πόλη μας.
Βγαίνοντας όμως από τα όρια της Αγίας Μαρίνας, έλεγε και με το δίκαιό του ο μπάρμπα Χαράλαμπος την σκέψη του και με ερωτηματικά μάλιστα το έκανε. Δεν είδα να πληρώνεις την αξία τους Μιχάλη. Θα την κάνουν με κατάθεση οι πατέρες;
Όχι, του έλεγα. Ούτε εγώ κατέβαλα την αξία τους όπως είδες, ούτε και οι πατέρες θα το κάνουν, γιατί όπως άκουσες να λέει ο κύριος Χρήστος, ευλογία τα έκανε. Δεν θα τα πληρώσουμε δηλαδή.
Μα αυτά είναι τουλάχιστο τετρακόσια κιλά κι όπως είδα, όλα ένα, ένα ήταν διαλεγμένα τα ακτινίδια. Δεν έφερε δηλαδή ο άνθρωπος ότι του έμεινε, αλλά ότι καλύτερο είχε θα έλεγα, πράγμα που σημαίνει ότι το λιγότερο κάνουν τετρακόσια Ευρώ.
Όταν λέμε ευλογία μπάρμπα Χαράλαμπε, τον έκοψα, αυτό εννοούμε κι αυτό κάνουν όσοι σέβονται τον εαυτό τους, τους πατέρες, όπως και τους ανθρώπους που θα τα γευθούν στο τραπέζι της μονής, γι’ αυτό και δεν δίνουν καμιά σημασία στην αξία της προσφοράς τους.
Ο κύριος Χρήστος μάλιστα, είναι από αυτούς που πάντα το ίδιο κάνει, με όσα από τα φρούτα της παραγωγής του μας καλεί να πάρουμε για τις ανάγκες της μονής μας και ποτέ δεν καταδέχτηκε να τα πληρωθεί, όσο κι αν τον πιέζουν οι πατέρες να δεχθεί την αξία τους.
Και σ’ εμένα το ίδιο κάνει όταν με καλεί μέσω του πατρός Φιλόθεου να πάρω κάποια από τα φρούτα του, γι’ αυτό κι όπως είδες, τίποτε δεν του είπα και σήμερα για χρήματα. Πρέπει να πω βέβαια, ότι κι άλλοι σαν κι αυτόν παραγωγοί κάνουν το ίδιο και με τον ίδιο τρόπο μάλιστα από την συγκεκριμένη περιοχή, όπως κι από άλλες περιοχές της Μακεδονίας μας. Κανείς τους δηλαδή δεν πληρώνετε για την προσφορά τους.
Είναι και μερικοί βέβαια που θέλουν να κάνουν κάτι ανάλογο, αλλά δεν έχουν την δύναμη να το κάνουν σωστά, γι’ αυτό και μας δίνουν ότι τους μένει από την παραγωγή τους και μάλλον από αυτά που δεν είναι κατάλληλα να εμπορευτούν.
Όταν εντοπίζω τέτοιες συμπεριφορές όμως, δεν παίρνω αυτά που μας προσφέρουν. Κι αν πάλι υποχρεωθώ να τα πάρω για να μην τους προσβάλω, τα μοιράζω στους γείτονες, γιατί μέχρι να τα πάω στο μοναστήρι μας, τα μισά θα είναι για πέταμα και τα άλλα μισά δεν θα μπορούν να διατεθούν στους ανθρώπους.
Όπως καταλαβαίνεις, αυτά που προσφέρει η μονή στο τραπέζι της δεν είναι δυνατόν να είναι ούτε κι οπτικά ακατάλληλα. Αν σκεφτείς τώρα, ότι κάνουμε και αρκετά έξοδα για την μεταφορά τους, μάλλον πρέπει να ξέρω κι εγώ τι από αυτά θα τους παρουσιάσω.
Από αυτά που ακούω να μου λες Μιχάλη, όσοι δίνουν κάτι από την παραγωγή τους, ούτε λίγα είναι, ούτε χαλασμένα είναι. Ότι καλύτερο έχουν δηλαδή προσφέρουν στους μοναχούς, από τα οποία μάλιστα και στους επισκέπτες τους προσφέρουν αυτοί, αφού όπως λες, όλοι μαζί τρώνε.
Έτσι ακριβώς γίνεται μπάρμπα Χαράλαμπε. Όπως τα παίρνουν από τους παραγωγούς, έτσι τα προσφέρουν και οι μοναχοί στους επισκέπτες τους. Μου θύμισες όμως κάτι τώρα και θα σου το πω.
Μια φορά που λες, ένας τέτοιος παραγωγός σαν τον κύριο Χρήστο με κάλεσε να τον επισκεφτώ το χωριό του. Κι όπως μου έλεγε από το τηλέφωνο, ήθελε να μου δώσει μερικά μίλα για τους πατέρες της μονής μας.
Δεν τον ήξερα βέβαια, αλλά κι αμέσως τον ρώτησα να μου πει ποιο ήταν το χωριό του, σε ποια περιοχή βρισκόταν και προπαντός, τι είχε κατά νου να μου δώσει, για να συνεκτιμήσω κι εγώ, αν άξιζε τον κόπο να τα πάρω, γιατί και τα έξοδα σε κάθε περίπτωση είναι αρκετά όπως σου είπα μέχρι να φτάσουν στο μοναστήρι μας.
Δεν θέλω να σε προσβάλω του είπα κι εκ των προτέρων σ’ ευχαριστούμε και μόνον γιατί μας σκέφτηκες. Ούτε βέβαια θέλω να μειώσω την προσφορά σου, αλλά κι εσύ θα πρέπει να καταλάβεις, τον λόγο που σου κάνω αυτές τις ερωτήσεις.
Θέλω να ξέρω δηλαδή, πόσα χιλιόμετρα θα διανύσω, όπως και ποια θα είναι η ποσότητα που θα πάρω, γιατί εγώ πρέπει να κρίνω αν αξίζει τον κόπο να κάνω μια τέτοια κίνηση.
Και το κάνω αυτό, όχι γιατί ήμαστε αχάριστοι, αλλά γιατί τα έξοδα που θα κάνω μέχρι να φτάσω στο χωριό σου και μέχρι να μεταφέρω στο μοναστήρι μας τα μίλα που θέλεις να μας δώσεις, είναι κάτι που εγώ οφείλω να υπολογίσω, πριν ανακοινώσω στους πατέρες, αυτό που από αγάπη κι εσύ για τους μοναχούς θέλεις να κάνεις.
Αμέσως το έπιασε αυτός, οπότε, με χαρά έλεγε. Τί είναι αυτά που μου λες; Ασφαλώς και πρέπει να τα υπολογίζεις όλα, γιατί κι εγώ επισκέφτηκα το μοναστήρι σας την προηγούμενη εβδομάδα και δεν σου κρύβω, ότι βεβαίως και υπολόγισα τα έξοδα που έκανα μέχρι να φτάσω εκεί. Αλλά και τα έξοδα του μοναστηριού υπολόγισα, όταν είδα να φιλοξενούνται τόσοι πολλοί άνθρωποι στους χώρους του.
Κι επειδή επηρεάστηκα μάλιστα από την ενέργεια κάποιου ζαχαροπλάστη σαν κι εμένα επισκέπτη, σκέφτηκα να κάνω κι εγώ το ίδιο. Έφερε γλυκά δηλαδή ο άνθρωπος στο μοναστήρι κι όπως είδα εκεί, σε όλους μας τα μοίρασαν οι μοναχοί όταν καθίσαμε για φαγητό στην τράπεζα, όπως άκουσα να ονομάζουν την τραπεζαρία τους. Δεν τα κράτησαν δηλαδή να τα φάνε μόνοι τους και κρυφά από τους επισκέπτες τους. Σε όλους μας τα προσέφεραν και σε ξεχωριστό πιατάκι για τον καθένα.
Με εντυπωσίασε λοιπόν η συμπεριφορά των μοναχών, όπως και η προσφορά του ζαχαροπλάστη, γιατί αυτά που έφερε και μεγάλα ήταν και πολλά ήταν, αφού όπως μέτρησα, πάνω από διακόσια άτομα τα έφαγαν.
Αυτά βλέποντας εκεί λοιπόν, από μόνος μου πήγα και είπα στους πατέρες, ότι κι εγώ θα ήθελα να τους δώσω κάτι από την παραγωγή μου. Κι επειδή μίλα έχω τους είπα, μίλα έταξα να τους προσφέρω για τις ανάγκες τους.
Θα τους τα πήγαινα ο ίδιος και με το αγροτικό μου μάλιστα όταν μου είπαν ότι τα θέλουν, αλλά δεν μπορώ να επαναλάβω τόσο γρήγορα μια δεύτερη επίσκεψη εκεί, γι’ αυτό και τους είπα να μου προτείνουν αυτοί μια λύση για τα μίλα που τους υποσχέθηκα κι έτσι, από αυτούς έμαθα το τηλέφωνό σου.
Έλα λοιπόν και πάρε όσα μίλα θέλεις κι όσα εσύ ξέρεις ότι χρειάζονται. Κι αφού όπως μου είπαν οι μοναχοί, το φορτηγάκι τους έχεις, έλα να το γεμίσεις και φέρε μαζί σου εκατό κλούβες αν μπορείς.
Για να με βρεις όμως, θα πρέπει να έρθεις στο χωριό μου. Στους Πύργους Κοζάνης δηλαδή, που βρίσκεται στα σύνορα με τον νομό Φλώρινας. Εγώ πάντως, θα είμαι εδώ και θα περιμένω να έρθεις όποτε εσύ το αποφασίσεις.
Αυτά που λες μου είπε ο Δημήτρης μπάρμπα Χαράλαμπε κι αφού ενημέρωσα τους πατέρες, πράγματι πήγα και τον βρήκα. Μέχρι να φτάσω εκεί όμως, αυτός πήγε στον συνεταιρισμό τους και γέμισε εξήντα κλούβες μίλα όπως του είπα να κάνει, γιατί τόσες παίρνει το φορτηγάκι μας.
Όταν έφτασα εκεί λοιπόν και είδα τα μίλα του, αλήθεια σου λέω, δεν μπόρεσα να κρύψω τον θαυμασμό μου. Μπράβο ρε Δημήτρη του είπα. Ότι καλύτερο έχεις μας έδωσες.
Ξέρεις τι απάντησε αυτός; Μια και μοναδική φορά πήγα εκεί Μιχάλη κι όλα τα είδα. Αν καταφέρω, θα πάω και δεύτερη. Μπροστά στην δική τους προσφορά, η δική μου είναι μηδενική. Αυτά τα παιδιά που πήγαν εκεί να ζήσουν ως μοναχοί κι όλα είναι μορφωμένα, δεν είχαν μίλα να προσφέρουν στην Παναγία μας. Τον εαυτό τους προσέφεραν σ’ Αυτήν και τα νιάτα τους.
Όπως κατάλαβα μάλιστα από τα λίγα που είδα κι άκουσε εκεί, τίποτε σχεδόν δεν έχουν προλάβει να ζήσουν από την δική μας ζωή, αφού νέα παιδιά είναι οι περισσότεροι. Αλλά και οι παλιοί, από νεαροί έγιναν μοναχοί.
Όσο καλά κι αν είναι τα μίλα μου λοιπόν, καμιά αξία δεν έχουν μπροστά στην δική τους προσφορά. Εγώ τουλάχιστον αυτό κατάλαβα. Αν έλεγες εμένα να κάνω το ίδιο, δεν θα μπορούσα.
Τα μίλα που μπορώ να δώσω όμως, ευχαρίστως τα δίνω κι όποτε θέλεις εσύ και τα χρειάζονται οι μοναχοί, ένα τηλέφωνο μόνον θέλω να μου κάνεις κι εγώ θα σου έχω έτοιμες τις εξήντα κλούβες, για να μην φύγεις από το χωριό μας άδειος. Κι αν δεν έχω εγώ μίλα, θα αγοράσω από τα καλύτερα του χωριού μας να σου δώσω να πας στους πατέρες, αφού με φρουρούς στα σύνορα της πατρίδας μας τους συγκρίνω αυτούς.
Να τους δίνει δύναμη λοιπόν ο Θεός για όσα κάνουν για εμάς, την πίστη μας και την πατρίδα μας, γιατί έτσι και χάσουμε κι αυτούς από τα σύνορα, όλοι μαζί θα χαθούμε. Να τους δώσεις χαιρετίσματα λοιπόν και να τους πεις ότι όπως αυτοί είναι εκεί για όλους μας, έτσι κι εγώ θα είμαι εδώ γι’ αυτούς.
Άκουσες μπάρμπα Χαράλαμπε τι μου είπε; Αν δεν έχει αυτός μίλα, θα αγοράσει τα καλύτερα από τους συγχωριανούς του να μας δώσει. Κι όπως είναι για όλους οι μοναχοί εκεί, έτσι κι αυτός θα είναι για τους μοναχούς στο χωριό του, αρκεί να του λέω μια μέρα πριν, ότι χρειαζόμαστε τα μίλα του.
Αυτά μου είπε λοιπό την πρώτη φορά ο Δημήτρης και δεν τα είπε μόνον μια φορά, γιατί αρκετές φορές μετέπειτα έκανε το ίδιο και συνεχώς μου έλεγε, ότι δεν έπρεπε να διστάζω να του τα ζητώ, σκεπτόμενος τα έξοδα που αυτός θα έκανε για τις ανάγκες των μοναχών.
Επειδή και οι πατέρες όμως, δεν θέλουν να επιβαρύνω μόνον αυτόν για τους ίδιους λόγους, από άλλους παραγωγούς και συνεταιρισμούς που έχω το θάρρος πηγαίνω να πάρω φρούτα όταν τα χρειαζόμαστε κι έτσι, από πολλούς βολευόμαστε.
Όποτε τον θυμάμαι όμως, του λέω μια καλημέρα από τηλεφώνου κι όταν καμιά φορά έχω ανάγκη από μίλα και δεν μπορώ να τα βρω από αλλού, σ’ αυτόν καταφεύγω, γιατί ξέρει να αγαπάει και δεν σκέφτεται το κόστος της αγάπης του.
Μιχάλης Αλταλίκης
