Τον Αντώνη περιμένοντας λοιπόν, την Τετάρτη το απόγευμα τον είδαμε να μας επισκέπτεται και μάλιστα συνοδευόμενος από έναν πολύ καλό παιδικό του φίλο. Τον Γιώργο συγκεκριμένα κι αυτόν δηλαδή που από μικροί διατηρούν την φιλία τους όπως γνωρίζω, αν και δυσκολευόμουν εκείνη την στιγμή να καταλάβω τον λόγο της κοινής τους επίσκεψης.
Χαμογελαστοί βέβαια μας ερχόταν κι από την αυλόπορτά μας ακόμη μας χαιρετούσαν στην προσπάθειά τους να μας δείξουν την χαρούμενη διάθεσή τους, όσο κι αν απορούσαμε εμείς για τον λόγο που τους έφερνε παρέα, αλλά και χαρούμενους στο σπίτι μας.
Ωστόσο, πλάι, πλάι βάδιζαν και σύμφωνα με το αργό βήμα του Αντώνη ερχόταν και πριν ακόμη μας πλησιάσουν, με επίσης χαρούμενη και δυνατή φωνή ο Αντώνης έδινε την παραγγελία του προς την γυναίκα μου. Δύο καφέδες από τους γνωστούς και καλούς να μας ετοιμάσεις σήμερα κυρία Ιάνθη.
Κάθισαν βέβαια δίπλα μου όταν ήρθαν κοντά μας και καθισμένοι πια μας χαιρέτησαν με μια φωνή οι δυο τους. Καλώς ήρθατε τους είπε η γυναίκα μου και πήγε να τους κάνει τον καφέ τους.
Τί έγινε βρε παιδιά τους είπα κι εγώ απορώντας για την χαρά που δήλωναν. Τί είναι λοιπόν αυτό που σας έφερε εδώ σήμερα και τόσο χαρούμενους μάλιστα; Μήπως σας έπεσε το λαχείο και θέλετε να το μοιραστείτε μαζί μας;
Όχι, όχι έλεγε ο Αντώνης. Κανένα λαχείο δεν μας έπεσε, γιατί δεν παίζουμε με λαχεία. Απλώς, για πρώτη μας φορά ακούσαμε τον Χρύσανθο να μας λέει κάτι ευχάριστο κι αυτό ήρθαμε να σου πούμε, ότι πολύ καλός άνθρωπος τελικά πρέπει είναι αυτός ο Μιχάλης κι ας είναι χασομέρης.
Αυτό μόνον μας είπε δηλαδή κι επειδή μαζί με τον Γιώργο ακούσαμε την δήλωσή του, μαζί και πάλι αποφασίσαμε να σου την αναφέρουμε, γιατί πολύ μας στεναχώρησε την Κυριακή με την συμπεριφορά του.
Αυτά που μας έλεγες την Κυριακή δηλαδή ήταν η αιτία, που μας υποχρέωσε κατά κάποιον τρόπο να σχολιάσουμε και μαζί με τον Γιώργο την αξία τους και ακούγοντας τα για δεύτερη φορά αυτά ο Χρύσανθος, μάλλον του φάνηκαν καλά όπως εμείς τουλάχιστον καταλάβαμε, γι’ αυτό κι έκανε αυτήν την καλή τοποθέτηση.
Την οποία βέβαια σκεφτήκαμε να σου την αναφέρουμε, γιατί αν κάνει πως συνέρχεται το μυαλό του τώρα έστω και μετά από αυτά που άκουσε και τα υπολόγισε ως σωστά, θέλουμε να πιστεύουμε κι εμείς, ότι μεγάλο όφελος θα έχει και πιθανόν θα υποχρεωθεί πλέον να κοιτάξει με κάποια προσοχή τουλάχιστον τις ευθύνες του, όπως και τα πολλά προβλήματα που άφησε να εκκρεμούν πίσω του και μέχρι στιγμής σημασία δεν τα δίνει.
Αυτά κατάφερε να ολοκληρώσει ο Αντώνης μέχρι να τους φέρει η γυναίκα μου τους καφέδες τους και πίνοντάς τους, μαζί με τον Γιώργο μετά περίμεναν να ακούσουν τι θα τους έλεγα για την θετική όπως εκτίμησαν συμπεριφορά του Χρύσανθου.
Δεν ξέρω βρε παιδιά τους είπα κι εγώ, τι θα κάνει τελικά ο Χρύσανθος, αφού το μυαλό του είναι σκόρπιο και ούτε ο ίδιος ξέρει πως να το ελέγξει. Τώρα λέει αυτά που σας φάνηκαν καλά και μετά από λίγο πάλι μπορεί να διαφωνεί με όλα και να σας απογοητεύσει.
Κατά συνέπια, δεν μπορούμε να πάρουμε στα σοβαρά τα λεγόμενά του, αλλά και τίποτε δεν προϋποθέτει αυτό που είπε. Εσείς τουλάχιστον θα πρέπει να δεχθείτε, ότι τον εαυτό μας μόνον έχουμε υποχρέωση να διορθώσουμε και κανέναν άλλον, όποιος κι αν είναι.
Μετά δε κι από αυτό το λίγο καλό που είδατε στο σκεπτικό του Χρύσανθου, να σκέφτεστε ότι ο καθένας από εμάς, τον δικό του χρόνο χρειάζεται προκειμένου να διορθώσει τον εαυτό του προς το καλύτερο αν θέλει, γι’ αυτό κανέναν δεν πρέπει να κρίνουμε για τον αργό ρυθμό του.
Αφήστε ήσυχο δηλαδή τον Χρύσανθο. Θα γυρίσει, ή όχι προς το καλύτερο, μόνον όταν αυτός θα φτάσει στο σημείο να το δικαιολογήσει και κανείς άλλος, όσο κι αν επιμένει. Ούτε ο Θεός δηλαδή μπορεί να επέμβει στην επιλογή κάποιου.
Όποιος αποφασίζει να αυτοκτονήσει γιατί έτσι θέλει, θα τρέχει λέτε ο Θεός να τον σώζει; Αν όμως κάποιος θέλει συνειδητά όπως είπαμε να ζει κι ο Θεός μαζί του και αλήθεια το θέλει, αυτόν ποτέ δεν τον εγκαταλείπει.
Όταν ένας τέτοιος λοιπόν βρίσκεται σε κίνδυνο και πολύ πριν ακόμη του παρουσιαστεί αυτός, άμεσα, ή έμμεσα βρίσκεται στο συγκεκριμένο σημείο η ανάλογη βοήθεια από τον παντογνώστη Θεό, προκειμένου να σώσει το παιδί Του.
Κι ο Χρύσανθος δικό του παιδί είναι. Αν φτάσει στο σημείο να πει προς τον Θεό και πατέρα μας, βοήθησέ με Χριστέ μου, δεν θα τρέξει λέτε Αυτός να τον βοηθήσει αν είναι αληθινό το αίτημά του;
Γι’ αυτό λοιπόν πρέπει να τον αφήσετε ήσυχο, αλλά και να τον συμπεριφέρεστε με κατανόηση πρέπει, για να μην γίνει χειρότερος από αντίδραση. Κι αν καταφέρει να ξεπεράσει τον εαυτό του από την δική σας καλή συμπεριφορά ορμώμενος, τότε μπορεί να δούμε τέτοια στροφή στον Χρύσανθο, που η δική μας στροφή θα φαίνεται μηδαμινή μπροστά στην δική του.
Το έχουμε διδαχθεί άλλωστε κι αυτό το γνωμικό και θα σας το θυμίσω τώρα. Και ξέρετε τι λέει πολύ σοφά; Μηδένα προ του τέλους μακάριζε. Αυτό σημαίνει, ότι εμείς που τα καταλάβαμε όλα δήθεν και μάλιστα πιο σύντομα από τον Χρύσανθο, αυτός μπορεί να μας περάσει κι εμείς να τρέχουμε να τον φτάσουμε χωρίς να τα καταφέρνουμε τόσο σωστά και τόσο εύκολα αυτά που μας χρειάζονται, όπως το κάνει ο Χρύσανθος.
Εύκολα δηλαδή μπορεί να αποδειχθεί πρώτος και πολύ πιο μπροστά από εμάς, αυτός που μέχρι στιγμής τουλάχιστον φαίνεται να είναι τελευταίος και πολύ πίσω από εμάς. Καταλάβατε; Γι’ αυτό λοιπόν, μην ασχολείστε με την πορεία του Χρύσανθου.
Τον εαυτό σας να κοιτάτε και μόνον αυτόν, γιατί χασομεράτε κρίνοντας τις δικές του ενέργειες και δεν πιέζετε τον εαυτό σας να τρέξει περισσότερο, αφού λογικά δεν ξέρετε που βρίσκεστε αυτήν την στιγμή και πόσο δρόμο έχετε να διανύσετε ακόμη προκειμένου να ολοκληρώσετε τον δικό σας σκοπό.
Και για να με βγάλετε από τις λογικές απορίες που γυρίζουν αυτήν την στιγμή στο μυαλό μου, θέλω να μου πείτε, πως φτάσατε στο σημείο να συζητάτε οι δυο σας αυτά που κατ’ ιδίαν λέμε με τον Αντώνη και μου άφησε να νομίζω ότι μόνον αυτός τα ακούει;
Έχεις δίκαιο κύριε Μιχάλη έλεγε ο Αντώνης. Δεν σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι κακό αυτό κι επειδή όλα αυτά που ακούω να μου λες τα βρήκα πολύ σωστά, θέλησα να μεταφέρω και στον Γιώργο μερικά για το δικό του καλό, γιατί φίλος μου είναι όπως ξέρεις και σ’ αυτόν μόνον εμπιστεύομαι τις σκέψεις μου.
Κάπως ταραγμένος είπε τα παραπάνω ο Αντώνης, γι’ αυτό και του θύμισα πάλι αυτά που είπαμε την Κυριακή στο σπίτι του. Ότι τίποτε από όσα λέγονται, ή γίνονται δεν είναι κακό, αν εμείς δεν ξέρουμε βέβαια πως να τα χειριστούμε σωστά.
Για να το καταλάβετε δε κι αυτό καλύτερα, θα πρέπει να σας πω, ότι το καλό είναι όντως καλό, μόνον όταν καλώς γίνεται. Αν δεν υπάρχει αυτή η διάκριση στην μέση, τότε το φαινομενικά καλό μπορεί να αποδειχθεί πολύ κακό, μέχρι κι επικίνδυνο.
Μελετήστε το αυτό, δοκιμάστε το και στην πράξη αν θέλετε και θα δείτε πολύ καθαρά μετά, ότι έτσι ακριβώς είναι. Αυτά δηλαδή που μετέφερες εσύ στον Γιώργο, έστω και με πολύ καλή πρόθεση όπως είπες, δεν είναι δυνατόν να ξέρεις, με τί άλλο που άκουσε, ή σκέφτηκε αυτός τα ανακατέψει, έστω κι αυτός με καλή πρόθεση, ώστε το αποτέλεσμα που μας προκύπτει, να είναι όντως σωστό, τόσο για τον Γιώργο που άκουσε, όσο και γι’ εσένα που τα είπες. Καταλάβατε;
Γι’ αυτό λοιπόν σου είπα ότι χρειάζεσαι πνευματικό. Αν κι ο Γιώργος θέλει να σπουδάσει το πως πρέπει να υπάρχει ως Ορθόδοξος Χριστιανός, θα πρέπει κι αυτός να βρει πνευματικό, για να τον οδηγήσει αυτός πλέον σωστά και σύμφωνα με τις δυνατότητες του Γιώργου βέβαια.
Εγώ όπως σου είπα, μόνον ως συμπάσχον μπορώ να σου πω μερικά κι αυτά πάλι με πολύ φόβο Θεού σου τα λέω, γιατί κι εγώ φέρω ευθύνη για το αν σου τα λέω σωστά αυτά που με πολύ καλή διάθεση σου αναφέρω κάθε τόσο. Αν θέλει να τα ακούει κι ο Γιώργος αυτά ασφαλώς και δεν θα έχω αντίρρηση, αλλά θα πρέπει να ξέρει κι αυτός, ότι με δική του ευθύνη ακούει και συμμετέχει σ’ αυτά.
Βλέπετε τώρα με πόση προσοχή πρέπει να προσεγγίζουμε αυτό ιδικά το θέμα; Κι έτσι επιβάλετε να γίνει, για να ξέρουμε όλοι κι ακριβώς μάλιστα τι λέμε και τι ακούμε, γιατί εύκολα μπορούν να ανατραπούν όλα και άλλα να λέω εγώ, άλλα να καταλαβαίνετε εσείς κι όλοι μαζί να κάνουμε άλλα αντ’ άλλων, οπότε, πουθενά δεν θα βρίσκεται το καλό της επιθυμίας μας. Καταλάβατε;
Καταλάβαμε είπαν και οι δύο με μια φωνή, αλλά ο Γιώργος ζήτησε να κάνει ένα ερώτημα κι αυτά έλεγε. Σύμφωνα πάντα με αυτά που μέχρι τώρα μου είπε ο Αντώνης και σχετίζονται με όσα οι δυο σας συζητάτε, εσένα μάλλον πρέπει να ρωτήσω κύριε Μιχάλη αυτό που θέλω να μάθω, αφού ούτε κι εγώ γνώριζα ότι έπρεπε να έχω πνευματικό, αλλά και στην εκκλησία δεν πηγαίνω ταχτικά.
Κι όταν πήγαινα πάλι, ποτέ μου δεν άκουσα κάποιον να λέει ότι επιβάλετε να υπάρχει ένας τέτοιος στην ζωή μας. Και τώρα που το άκουσα, απορώ για το που θα πρέπει να ψάξω προκειμένου να τον βρω. Αυτό δηλαδή θέλω να ρωτήσω.
Καταλαβαίνω το ερώτημά σου του είπα κι αμέσως άρχισα να του λέω, τι έκανα εγώ όταν έπεσε και σ’ εμένα το ίδιο ερώτημα. Όταν κι εγώ βρισκόμουν Γιώργο κοντά στα τριάντα πέντε χρόνια της μέχρι τότε ζωής μου, την ίδια με την δική σου απορία είχα.
Κι αφού είχα εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, όπως και στην λογική σειρά του μυαλού μου, ευθαρσώς απαντούσα μόνος μου το ερώτημά μου κι αυτά του έλεγα. Αφού κι εγώ ξέρω τι κάνω σε κάθε περίπτωση, γιατί λοιπόν θα πρέπει να αναφέρω σε κάποιον άλλον τα προβλήματα της ζωή μου, την στιγμή που ούτως ή άλλως από εμένα περιμένουν αυτά την επίλυσή τους;
Αφού ξέρω κι από μόνος μου δηλαδή τί πρέπει να κάνω, γιατί θα έπρεπε να έχω κάποιον άλλον που να εμπιστεύομαι τα της ζωής μου; Και πως αυτό θα μπορούσε να είναι ασφαλές αφού άλλος άνθρωπος θα είναι και διαφορετικά από εμένα μπορεί να βλέπει τα πράγματα; Οπότε, αυτό υποστήριζα. Ότι μάλλον σε κίνδυνο θα βάλω την ζωή μου, αν ακολουθήσω τις υποδείξεις κάποιου αγνώστου επί της ουσίας.
Όπως καταλαβαίνεις, είχα πολλούς ενδοιασμούς. Όταν όμως γνώρισα, ή κατάλαβα στην πράξει αν θέλεις, τι ακριβώς είναι ο πνευματικός, τότε, εναπόθεσα ανεπιφύλακτα σ’ αυτόν, τόσο τον εαυτό μου, όσο και τα της ζωής μου και κανένα λάθος δεν έκανα.
Γι’ αυτό λοιπόν, πριν αναζητήσεις πνευματικό, θα πρέπει να εμπεδώσεις εσύ πρώτα την ανάγκη της ύπαρξής του. Να δεχθείς δηλαδή ότι έχει έγκυρη γνώμη, όπως και κάλυψη του Θεού και πατέρα μας.
Του Χριστού μας δηλαδή, γιατί αυτός του έδωσε την εξουσία να κατευθύνει πνευματικά της ανθρώπινες ψυχές, όσων βέβαια με λογική σειρά και με την θέλησή τους τον δέχονται στην ζωή τους.
Δούλεψέ το αυτό λοιπόν κι όταν δεχθείς μέσα σου, ότι πράγματι σου χεριάζετε ο πνευματικός, τότε να πας στην εκκλησία και να ρωτήσεις τον παππά μας να σου πει, σε ποιον αυτός ξέρει να σε στείλει, ώστε να είσαι από πολλές πλευρές κατοχυρωμένος, ότι δεν κάνεις κουτουράδες, αλλά σωστές κινήσεις.
Όταν με το καλό φτάσεις σ’ αυτόν, τότε να έρθεις αν θέλεις να μου πεις την εμπειρία σου. Να πάτε στο καλό όμως τώρα και οι δυό σας, γιατί κι εγώ έχω δουλειά και την άφησα στην μέση. Ακούγοντας αυτά οι νεαροί, σαν ελατήρια σηκώθηκαν από τα καθίσματά τους κι όπως ήρθαν, έτσι χαμογελαστοί και χαρούμενοι έφυγαν χαιρετώντας μας.
Μιχάλης Αλταλίκης
