Βλέπεις τι γίνετε Γιώργο; Είδες πόσα μάθαμε ακούγοντας την ιστορία το Μανόλη του χοντρού; Όπως κατάλαβες λοιπόν, όλοι με κάποιο πρόβλημα στο DNA μας γραμμένο ερχόμαστε σ’ αυτήν την ζωή, όπως ακριβώς έγινε και με τον Μανόλη.
Κανείς δηλαδή δεν έρχεται να ζήσει άδειος σ’ αυτήν την ζωή, όπως και κανείς δεν μπορεί να πει για τον εαυτό του από εγωισμό, ότι εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα που να με συνοδεύει στην ζωή μου.
Όλοι μας λοιπόν έχουμε κάτι που να μας συνοδεύει, είτε μεγάλο, είτε μικρό είναι αυτό, είτε δύσκολο είναι ή εύκολο, είτε φανερό είναι ή κρυφό και το έχουμε ως εργαλείο μαζί μας, ή ως βαθμό δυσκολίας αν θέλεις, για να ζήσουμε έμπρακτα μαζί του τον πραγματικό και ιδικό σκοπό της προσωπικής μας ζωής.
Σε μερικούς βέβαια, από την πρώτη στιγμή της γέννησής τους φαίνεται ποιο πρόβλημα πήραν ερχόμενοι σ’ αυτήν την ζωή, όπως του Μανόλη, ενώ σε άλλους, φαίνεται λίγο αργότερα, όπως έγινε με τον εγγονός σου δηλαδή, που εκ των υστέρων αποδείχτηκε κωφάλαλος. Στους περισσότερος πάντως, γίνετε γνωστό το πρόβλημά τους αρκετά αργότερα και κατά την διάρκεια του υπόλοιπου της ζωής τους.
Αν το δεχθούν καλοπροαίρετα αυτοί και μάλιστα ως βοήθημα στην ζωή τους από τον Θεό και πατέρα τους, μεγάλο πνευματικό όφελος θα έχουν όπως έγινε με τον Μανόλη, αλλά και την συμπαράστασή του Θεού θα τύχουν, για όσα αποφασίσουν να ζήσουν μαζί Του και κατά πως Αυτός το εννοεί κι όχι όπως εμείς.
Αν όμως το δουν ως κακό ελάττωμα μόνον κι ως καταδίκη του Θεού, ή της τύχης τους, όπως πολλούς ακούω να λένε κάτι τέτοιο και σκεφτούν να το κρύψουν βαθιά μέσα τους από εγωισμό μη το δει κανείς, αλλά ούτε και οι ίδιοι, τότε θα φαίνεται πολύ περισσότερο αυτό που έχουν, όσο κι αν προσπαθούν να το κρύψουν πίσω από το δάκτυλό τους όπως κάνουν οι στρουθοκάμηλοι.
Ο Θεός και πατέρας μας λοιπόν είναι Αυτός που επιλέγει, ποιο πρόβλημα να δώσει στον καθένα μας και το κάνει πολύ πριν ακόμη γεννηθούμε. Ως βαθμό δυσκολίας όπως είπαμε μας το δίνει και δεν το κάνει όπως, όπως, γιατί λαμβάνει υπόψιν Του και την προσωπική δυνατότητα που ο καθένας από εμάς θα έχει να ανταπεξέλθει τις δυσκολίες της ζωής του, αφού μαζί του ζώντας θα υποχρεωθεί να ολοκληρώσει την ανθρώπινη όπως είπαμε υποχρέωσή του.
Για να φτάσουμε σ’ αυτήν την κατάσταση λοιπόν, θα πρέπει να παραδεχθούμε Γιώργο, ότι τίποτε δεν είναι κατά τύχη παρεχόμενο και προπαντός, τίποτε δεν είναι κακό από αυτά που μας παραχωρούνται.
Εμείς, βλέπουμε τα προσωπικά μας προβλήματα ως τέτοια, γιατί δεν μάθαμε ποτέ, όπως και δεν δεχθήκαμε ποτέ, ότι έχουμε συγκεκριμένο σκοπό να επιτελέσουμε σ’ αυτήν την ζωή ως άνθρωποι με Θεϊκή προέλευση.
Αγνοώντας όμως αυτήν λογική θα έλεγα υποχρέωσή μας, επίσης λογικά καταλήγουμε στο συμπέρασμα μετά, ότι για τον εαυτό μας μόνον ζούμε, γι’ αυτό και πασχίζουμε να ζήσουμε όσο γίνεται καλύτερα την ζωή μας και προπαντός, χωρίς να μας συνοδεύουν ανεπιθύμητα προβλήματα κι αυτός είναι ο λόγος που μας είναι αντιπαθητικά αυτά.
Αν ξέραμε όμως, ή αν δεχόμασταν να ζούμε για τον πραγματικό λόγο της ζωής μας, από τα σπάργανα ακόμη θα μας μάθαιναν οι γονείς μας πρώτα, όπως και οι δάσκαλοί μας μετά, τον σωστό τρόπο της ύπαρξής μας σ’ αυτήν την ζωή κι όλοι θα ζούσαμε χρήσιμα ο ένας για τον άλλον και θα το κάναμε από λογική υποχρέωση προς τον εαυτό μας πρώτα και μετά προς τους συνανθρώπους μας.
Αν φτάναμε λοιπόν σ’ αυτήν την κατάσταση, τότε ασφαλώς και δεν θα δυσανασχετούσαμε με τα προβλήματα που μας βρήκαν πριν, ή κατά την διάρκεια της ζωής μας κι ασφαλώς δεν θα τα αποφεύγαμε, ή δεν θα πασχίζαμε να απαλλαγούμε από αυτά, αρνούμενοι επί της ουσίας την συμμετοχή του Θεού στην προσωπική μας ζωή.
Από την στιγμή όμως που αποφασίζουμε να ζούμε μόνοι μας, χωρίς την συμμετοχή του Θεού δηλαδή και να ζούμε μάλιστα όπως εμείς θέλουμε, λογικά ποια κάνουμε ότι μας κατεβάσει η κούτρα και τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής, λογικά και πάλι θα είναι τέτοια, που κανείς μας πια δεν θα μπορεί να πει εκ των υστέρων, ότι δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω.
Οι περισσότεροι από εμάς πάντως, ξεχνούν τις υποχρεώσεις τους προς τον Θεό όπως και την ύπαρξή Του κι ενδιαφέρονται μόνον, για το πως θα αποκτήσουν την υγεία τους πρώτα, την οικονομική τους αυτάρκεια μετά και πως να αποκτήσουν την δύναμη της εξουσίας επί των ανθρώπων. Από εκεί και μετά πάντως, ένας λογισμός μόνον κατευθύνει τις ενέργειές τους. Αυτός που λέει δηλαδή πολύ ωμά, ας πεθάνουν όλοι, αρκεί εμείς να αυξήσουμε εις βάρος τους, τα οικονομικά μας έσοδα.
Βάζοντας όμως τέτοιους στόχους και σκοπούς στην ζωή τους αυτοί, λογικά πια καταλήγουν εγωιστές, ατομιστές και αμέσως μετά μισάνθρωποι, αφού η αξία της ζωής των υπολοίπων ανθρώπων είναι τόσο ευτελής στα θολά τους μάτια, που μόνον για εκμετάλλευση βλέπουμε τους ανθρώπους δίπλα τους κι αυτός είναι ο λόγος που κάθε τόσο επιδιώκουν πολέμους μεταξύ των ανυποψίαστων ανθρώπων.
Όσοι θέλουν πάντως να ζήσουν όπως πρέπει την ζωή τους, στο χέρι τους είναι να μάθουν τι να κάνουμε και πως να συμπεριφέρονται δεχόμενοι την ύπαρξη του Θεού μέσα τους. Αν το κάνουν όμως, τίποτε δεν έχουμε να φοβηθούν κι από κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει λόγος να απαλλαγούν, αφού όλα τα αναλαμβάνει ο Θεός μας.
Τώρα τα λέω κι εγώ αυτά Γιώργο. Δεν τα γνώριζα πριν και μάλιστα με την λογική σειρά που σου τα ανάφερα. Από πείρας πάντως σου λέω τώρα πια, ότι καθόλου εύκολο δεν είναι να προσαρμοσθεί κανείς σωστά επί του θέματος της αποδοχής του προβλήματός μας, ως συμμετοχή του Θεού στην ζωή μας κι ότι χωρίς την δική Του βοήθεια, τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε και να είναι όντως καλό.
Αν βγαίνει κάτι καλό δηλαδή από αυτά που κάνουμε, ή που λέμε, του Θεού και μόνον είναι κι αυτός είναι ο λόγος που δεν πρέπει να στερηθούμε της παρουσίας Του στην ζωή μας. Και για να είμαστε σίγουροι, ότι κάτι καλό θα μας προκύψει ζώντας, δεν έχουμε παρά να τα αφήσουμε όλα στα δικά Του χέρια, γιατί μόνον Αυτός ξέρει πως να μας οδηγήσει με ασφάλεια εκεί που πρέπει να φτάσουμε.
Πολλά σου είπα πάλι Γιώργο και για να δεις τι προβλήματα προκαλούμε γύρο μας, από εγωιστική αδυναμία κινούμενοι να δείξουμε στους συνανθρώπους μας, το πρόβλημα που κληρονομήσαμε ως δώρο Θεού, θα σου πω τί έπαθα κι εγώ, όταν βρέθηκα αντιμέτωπος κάποια στιγμή της ζωής μου, εντελώς απροετοίμαστος, με το πρόβλημα που είχε μια κοπέλα.
Αυτή λοιπόν είχε το πρόβλημα και ήταν ίδιο με αυτό του εγγονού σου. Ήταν κωφάλαλη δηλαδή. Από αδυναμία λοιπόν κι αυτή να δείξει φυσιολογικά το πρόβλημα που της δόθηκε, το κρατούσε εντελώς κρυφό από όλους και μάλιστα με πολύ καλή τεχνική.
Κι αυτό που υποχρεωθήκαμε να αντιμετωπίσουμε, τόσο εγώ όσο κι αυτή, το κάναμε απροετοίμαστοι, σε πολύ περιορισμένο χρόνο και τόπο, κάτω από ευαίσθητες συνθήκες επηρεασμένοι και προπαντός, εντελώς ξαφνικά. Εξ απροόπτου δηλαδή το είδαμε μπροστά μας.
Η κοπέλα βέβαια γνώριζε το πρόβλημά της κι όπως φάνηκε από την όλη συμπεριφορά της, έμαθε πως να το κάνει αόρατο και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό, από την οπτική του πλευρά τουλάχιστον, δεδομένου ότι σπούδασε σε σχολείο το πως να επικοινωνεί με τους ανθρώπους.
Διάβαζε δηλαδή πολύ καλά από τα χείλη των ανθρώπων αυτά που της έλεγαν, γι’ αυτό και οι κινήσεις που έπρεπε να κάνει με τα χέρια της, ήταν πολύ περιορισμένες και τις έκανε μόνον όταν αυτή έπρεπε να πει κάτι.
Ως εκ τού του λοιπόν, καθόλου δεν φαινόταν ότι είχε ένα τέτοιο σοβαρό πρόβλημα και κανείς δεν μπορούσε να το ξέρει, αν δεν το έβλεπε στην πράξη. Και δες τώρα Γιώργο τι προέκυψε σ’ εμένα, όταν βρέθηκα εντελώς απροετοίμαστος μπροστά του.
Και μου προέκυψε τότε πρέπει να σου πω, όταν καθόλου δεν το υπολόγιζα, όταν μου άρεσε τόσο πολύ αυτή η κοπέλα, που είπα μέσα μου ότι ήταν ότι καλύτερο είχα δει στην μέχρι τότε ζωή μου, όταν ήμουν είκοσι και κάτι δηλαδή κι όταν είχα τον νου μου μόνον, στο πως θα έβρισκα μια εργασία που την έψαχνα μεν, αλλά πουθενά δεν την εύρισκα.
Ήταν τότε με λίγα λόγια, που βρέθηκα ανάμεσα σ’ αυτό που μου άρεσε και το ήθελα πολύ και στην αδυναμία μου να το διεκδικήσω σοβαρά, λόγω των συνθηκών που ζούσα και το ακατάλληλο του χρόνου. Όπως αποδείχτηκε όμως, ούτε κι αυτή ήταν κατάλληλα προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει την ζωή της, παρέα με το πρόβλημα που είχε.
Σπούδασε μεν πως να χειρίζεται το πρόβλημά της και πως να το κάνει απαρατήρητο από τους πολλούς, όπως και να μη την εμποδίζει να ζει ως εργαζόμενη μαζί του, αλλά καθόλου δεν ετοίμασε τον εαυτό της, για το πως θα αντιμετώπιζε την αντίδραση των ανθρώπων, όταν θα το έβλεπαν ξαφνικά μπροστά τους και δεν θα είχαν την υποδομή, ή τον χρόνο στην διάθεσή τους να το αντιμετωπίσουν ψύχραιμα και φυσιολογικά.
Για την ακρίβεια λοιπόν, στην στάση του λεωφορείου την έβλεπα μερικές φορές τα πρωινά και μάλιστα να μιλάει με κάποιαν γνωστή μου. Έτσι όπως το έκαναν όμως οι δυο τους καθόλου δεν κατάλαβα ότι η όμορφη κοπέλα ήταν κωφάλαλη.
Αλλά και η ομορφιά της ήταν τέτοια Γιώργο, που άρχισα να σκέφτομαι πως να την πλησιάσω, αν κι εγώ προσωπικά δεν είχα καμιά δυσκολία να κάνω μια τέτοια προσέγγιση. Το ακατάλληλο του χρόνου και της θέσης που βρισκόμουν όμως, πράγματι με εμπόδιζε να κάνω κάποια κίνηση.
Η ομορφιά της όμως ήταν και η αιτία, που δεν μου επέτρεπε να παρατηρήσω ποιο προσεκτικά και κάτι άλλο ενδεχομένως επάνω της. Κι ο ίδιος λόγος ήταν άλλωστε, που μου έκανε να ξεχάσω, ότι εγώ δεν είχα εύκαιρο χρόνο στην διάθεσή μου να επιχειρώ τέτοιου είδους προσπάθειες, αφού όπως σου είπα, με απασχολούσαν σοβαρά θέματα εκείνο το διάστημα.
Κι ενώ δεν είχα δυνατότητα να βλέπω σοβαρά μια σχέση, έκανα κάτι πολύ πρόχειρο επηρεασμένος από την όμορφη κοπέλα, ζητώντας την βοήθεια της γνωστής μου για όσα πέρασαν από το μυαλό κι αφορούσαν την προσέγγιση της κοπέλας που με μαγνήτιζε.
Χωρίς να μου πει τίποτε όμως αυτή για το πρόβλημα της, ώστε να με προετοιμάσει τουλάχιστον, μου είπε μόνον ένα ξερό μπορείς κι από μόνος σου να το κάνεις, οπότε εκεί σταμάτησε η κουβέντα μας, όπως και η δική μου προσπάθεια μαζί με αυτό.
Αυτό ήταν όλο που λες. Μετά από μερικές μέρες όμως, την είδα ξανά και την είδα να μπαίνει μόνη της στο λεωφορείο που ήταν ήδη εκεί κι εγώ έτρεχα να το προλάβω. Μπαίνοντας κι εγώ πίσω της λοιπόν, πάλι πρόχειρα μου ήρθε η επιθυμία να της μιλήσω, έστω και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο σκοπό.
Της πρότεινα μάλιστα να της κάνω το εισιτήριο προκειμένου να αρχίσω μια κουβέντα μαζί της, πράγμα βέβαια που δέχτηκε η κοπέλα κι εγώ γέμισα από χαρά πρέπει να πω, γιατί όλα έδειχναν να είναι πολύ εύκολα.
Πράγματι ήταν εύκολα λοιπόν, αλλά και φρενάριζα αρκετά τον εαυτό μου μη με παρασύρει ο ενθουσιασμός και προκαλέσω κάποιο πρόβλημα χωρίς να το θέλω, δεδομένου ότι μόνον ένα χαιρετισμό είχα μαζί της κι αυτό πάλι, όσο ήταν και η γνωστή μου δίπλα της.
Κι αφού δεν ήξερα τίποτε γι’ αυτήν, άρχισα να της λέω αυτά που αφορούσαν εμένα τουλάχιστον, ώστε να πει κι αυτή με κάποια ευκολία όσα θα ήθελε. Και για να βοηθήσω την κοπέλα να το κάνει, της έλεγα ότι εγώ πήγαινα στο μπακάλικο του πατέρα μου όταν έπαιρνα το λεωφορείο και κάθε φορά την έβλεπα να κατεβαίνει σε μια στάση πριν από αυτήν που εγώ κατέβαινα.
Κι όπως ήταν λογικό, μετά από αυτά, ρώτησα να μου πει που εργαζόταν, αφού εκεί που κατέβαινε, δεν υπήρχε κάποια επιχείρηση. Δεν μου έδωσε απάντηση όμως κι επειδή θεώρησα ότι δεν ήθελε να μου δώσει πληροφορίες, της έλεγα διάφορα μέχρι που φτάσουμε σε κάποιο σημείο της διαδρομής μας.
Και της είπα πολλά πρέπει να πω, για να δω και τον βαθμό της διανοητικής της κατάσταση αν είχε, αφού όπως σου είπα, η ομορφιά της ήταν τέτοια που με ζάλιζε όσο την κοιτούσα κι εξ αιτίας της ξεχνούσα πολλά από αυτά που έπρεπε να θυμάμαι.
Φαινόταν βέβαια η ευστροφία της, όπως και η εξυπνάδα της βέβαια, γι’ αυτό κι άρχισα πάλι να σκέφτομαι ότι σε άσχημο χρόνο την συνάντησα για την δική μου κατάσταση. Την έβλεπα και για κατάλληλη σύζυγο δηλαδή αν είχα αυτήν την σκέψη στο μυαλό μου κι επειδή δεν είχα τέτοιο σκοπό, πράγματι έλεγα μέσα μου ότι σε λάθος χρόνο την γνώριζα.
Μιλούσα μεν εγώ, αλλά όλο και περίμενα να μου πει κάτι έστω από την δική της πλευρά κι επειδή δεν το έκανε, επανειλημμένα της έκανα τα ίδια ερωτήματα. Με κοιτούσε μεν και γελούσε με αυτά που επίτηδες της έλεγα για να ελευθερωθεί, αλλά και τίποτε δεν έλεγε, όπως και κανένα σημάδι δεν μου έδειξε, ώστε να καταλάβω το πρόβλημά της.
Προφανώς κι αυτή δυσκολευόταν να μου το φανερώσει, αλλά κι εγώ σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσα να το φανταστώ. Αυτός ήταν κι ο λόγος άλλωστε, που την πείραξα στο τέλος θα έλεγα, όταν της έλεγα πια χαριτολογώντας. Γιατί δεν μου απαντάς σου δέθηκε η γλώσσα;
Τότε ήταν όμως που υποχρεώθηκε κι αυτή να μου πει, ότι δεν μπορούσε να μιλήσει και με το είπε με τις γνωστές χειρονομίες των κωφάλαλων. Όπως καταλαβαίνεις Γιώργο, από τα σύννεφα έπεσα και πέφτοντας χτύπησα πολύ άσχημα.
Έπαθα μπλακ άουτ που λες, οπότε, δεν ήξερα που βρισκόμουν που πήγαινα, με ποιαν ήμουν εκεί και για ποιο λόγο, γι’ αυτό μόλις είδα να ανοίγει η πόρτα του λεωφορείου, σαν ζόμπι κατέβηκα από αυτό μη ξέροντας γιατί κι αυτός ήταν ο λόγος που όταν πάτησα στο πεζοδρόμιο, κοντά μισή ώρα βάδιζα προς τα πίσω από εκεί που πήγαινα.
Και βαδίζοντας εκεί Γιώργο, συνεχώς έψαχνα να βρω ποιος είμαι, που βρίσκομαι και πού πηγαίνω. Όταν κατάφερα τελικά να συνέρθω και θυμήθηκα τι έκανα πριν φτάσω στο λιμάνι, από μια στάση μετά από τον Λευκό πύργο που κατέβηκα, τότε μόνον είπα στον εαυτό μου, ότι μάλλον δεν έκανα καλά για την δική μου κατάσταση, να αφήσω άναυδη προφανώς την κοπέλα μέσα στο λεωφορείο.
Ήρεμος και συνετισμένος την επομένη το πρωί όμως, πάλι πήγα στην γνωστή στάση, προκειμένου να ζητήσω συγνώμη από την κοπέλα για όσα μου συνέβησαν, αλλά δεν την βρήκα. Ήταν η γνωστή μου όμως εκεί, από την οποία και μάθαινα μετά λύπης μου, ότι δεν ήθελε ούτε να με δει ξανά η όμορφη κοπέλα, γιατί όπως είπε στην φίλη της, πολύ πειράχτηκε από την δική μου συμπεριφορά.
Την καταλαβαίνω της είπα, αλλά κι εσύ κακώς έκανες και δεν με είπες τίποτε επί του θέματος. Αν το ήξερα της είπα, ασφαλώς και θα είχα χρόνο μπροστά μου, ώστε να το αντιμετωπίσω σωστά κι όπως έπρεπε. Παρόλα αυτά όμως, αρκετές φορές πήγα επιτούτου στην ίδια στάση Γιώργο και σε διαφορετικές ώρες μήπως και την έβλεπα, ώστε να επανόρθωνα τα πράγματα, αλλά τίποτε δεν κατάφερα.
Ποτέ μου δηλαδή δεν την είδα ξανά και πράγματι το έχω βάρος στην συνείδησή μου γι’ αυτό που της έκανα. Κατάλαβες τώρα Γιώργο, ότι ούτε αυτοί που έχουν πρόβλημα πρέπει να το κρύβουν, αλλά ούτε κι αυτοί που το βλέπουν σε κάποιον να αρνούνται της συμμετοχή τους στην αντιμετώπισή του;
Και για να φτάσουμε σε μια τέτοια συμπεριφορά, θα πρέπει να παραδεχθούμε Γιώργο, ότι όλων τα προβλήματα δικά μας είναι, οπότε, η όποια βοήθειά μας προς αυτούς που το ζουν από κοντά είναι εντελώς απαραίτητη.
Μιχάλης Αλταλίκης
