Παντρεύτηκαν οι φίλοι μου και όπως το προγραμμάτισαν αυτό, έκαναν τις οικογένειες τους. Εγώ δεν ήμουν σε θέση να παντρευτώ τότε, αλλά και δεν ήθελα να κάνω κάτι τέτοιο, για τον λόγο ότι με επηρέαζαν αρνητικά γι’ αυτό το σκοπό, οι κακές συμπεριφορές των ήδη παντρεμένων.
Παρατηρώντας δηλαδή τις μεταξύ τους αντιδράσεις, αυτών τουλάχιστον που ζούσαν στο κοντινό μου περιβάλλον, κατέληγα στο συμπέρασμα ότι μάλλον έπρεπε να αποφύγω τον γάμο, αν ως άντρας δεν ήθελα να βρεθώ κι εγώ μια μέρα αποχαυνωμένος, εξαιτίας της ανεξέλεγκτης συμπεριφοράς της γυναίκας που θα παντρευόμουν.
Όπως ανέφερα και στα πρώτα κεφάλαια, δεν ξέρω πως και γιατί γινόταν αυτό, αλλά πολλές γυναίκες είχαν την τάση να αποχαυνώνουν τους άντρες τους μετά τον γάμο τους, νομίζοντας μάλλον ότι εκμηδενίζοντας τους, θα αποκτούσαν αυτές κάποιου είδους επιπλέον εξουσίας στο σπίτι τους.
Αυτή η τάση των γυναικών όμως, θέλοντας και μη έφερνε τότε πολλά προβλήματα στις οικογένειες, εξαιτίας των οποίων και οδηγούσαν τον γάμο τους σε διάλυση.
Στα σπίτια που οι άντρες διέθεταν έστω και λίγη υπομονή, αναγκαζόταν εκ των πραγμάτων να αποχαυνωθούν οικειοθελώς, αφού όπως έβλεπα να γίνετε αυτό, δεν μπορούσαν να τιθασεύσουν τον άκρατο εγωισμό των γυναικών τους.
Αν και ζούσαν επιλεγμένα αυτοί σε μια διαρκή υποχώρηση λόγο της απαραίτητης σωφροσύνης που επιβάλετε να υπάρχει ανάμεσα στους δύο συζύγους προκειμένου να διαμορφώσουν μια καλή οικογένεια, εντούτοις, κανένα όφελος δεν κατάφερναν να επιφέρουν σ’ αυτές, αφού η τακτική της κατ’ ανάγκην υποχώρησης προκαλούσε άλλου είδους προβλήματα στην ζωή τους.
Εξετάζοντας λοιπόν τα αποτελέσματα της πορείας της παντρεμένης ζωής, κατέληξα όπως είπα στο συμπέρασμα, ότι πουθενά και σε τίποτε δεν χρησιμεύει ένας αποχαυνωμένος άντρας στο σπίτι που τον διαθέτει, γι’ αυτό και δεν ήθελα να παντρευτώ, μην αναγκαστώ κι εγώ να πάθω το ίδιο και γίνω εξ αυτού επιζήμιος για την οικογένεια που θα έκανα.
Από την πλευρά των γυναικών πάλι, δεν έβλεπα να υπάρχει καμιά ανησυχία για το πως έπρεπε να συμπεριφέρονται αυτές προκειμένου να διαμορφώσουν τα μέλη των οικογενειών τους έτσι που να είναι ωφέλιμα στον εαυτό τους πρώτα και μετά για το σύνολο των ανθρώπων που ζούσαν γύρω τους.
Εκτός αυτού, καθόλου δεν σκεφτόταν και το ενδεχόμενο να βαδίζουν αυτές σε λάθος δρόμο εφαρμόζοντας τον κακό τους εγωισμό για οτιδήποτε συνέβαινε στα σπίτια τους, γι’ αυτό και μοιραία πλέον οδηγούσαν τις οικογένειές τους σε πλήρη διάλυση.
Και ενώ έβλεπαν το που οδηγούσαν την οικογενειακή τους κατάσταση με τους εγωισμούς τους, απορούσαν μετά κλαίγοντας, για το πως τους προέκυπτε το κακό οικογενειακό τους αποτέλεσμα, αφού όλα καλά τα έκαναν όπως νόμιζαν.
Όταν λοιπόν έβλεπα να γίνεται και στο πολύ κοντινό μου περιβάλλον κάτι τέτοιο, τότε έλεγα κι εγώ στους συζύγους όταν μου το επέτρεπαν.
– Άντρας είναι πρωτίστως, η πνευματική κατάσταση του ανθρώπου και δεν είναι ο αρσενικός μόνον οργανισμός, που υπάρχει φυσικά μέσα του, για να συμβάλει με την φύση του στην διαιώνιση του είδους.
Σ’ αυτόν επέλεξε ο Θεός να παραχωρήσει πιο αναπτυγμένα τα ανθρώπινα πνευματικά δεδομένα και μ’ αυτά ως εργαλεία στα χέρια του, μπορεί κάτω από προσεγμένες προϋποθέσεις, να ανεβάσει όχι μόνον το δικό του, αλλά και το πνευματικό επίπεδο της οικογένειας που θα κάνει.
Εφόσον λοιπόν για όλους μας είναι χρήσιμο να υπάρχουν τέτοιου είδους άντρες ανάμεσα μας, οφείλουμε να τους δώσουμε χώρο και χρόνο να αναπτυχθούν αυτοί με την βοήθειά μας έτσι, που να μπορούν να μας κατευθύνουν όχι μόνον ατομικά αλλά και ως κοινωνία εκεί που πρέπει και όπως πρέπει.
Όλοι οφείλουμε να συμβάλουμε στην διαμόρφωση και στην διατήρηση αυτών των ανδρών, ώστε κι εμείς όπως οι αρχαίοι μας πρόγονοι, να παραδώσουμε στις επόμενες γενναίες ικανούς άντρες, ώστε να συνεχίζει να ζει ο άνθρωπος με επίπεδο και ευθύνη για όλους και όχι όπως κατάντησε σήμερα να ζει ο καθένας απ’ αυτούς όπως του καπνίσει.
Στόχος μας θα πρέπει να είναι η ποιότητα του είδους που διαιωνίζουμε κι όχι το είδος απλά που γίνεται από αδιαφορία, έρμαιο των παθών. Αν δεν σταματήσουμε να ζούμε μόνον για να “σεξουαλιζόμαστε” αλλήλους, αυτό που θα παραδώσουμε σαν δείγμα αντρών στις επόμενες γενιές, θα είναι πληθώρα ερμαφρόδιτων ανθρώπων και δίκαια θα μας κατηγορούν αυτές αργότερα ως ανεύθυνους.
Θα κατηγορηθούμε όλοι για το πως κατάντησε έτσι ο άντρας, άντρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι, γιατί με την αδιαφορία που αντιμετωπίζουμε το θέμα, θέλοντας και μη όλοι συμβάλουμε στην αλλοίωση του.
Πρώτα οι γυναίκες θα πληγωθούν από την κατάντια του, όπως είναι και οι πρώτες που αισθάνονται την έλλειψη αντρών όπως θα έπρεπε να είναι αυτοί και όντως χρειαζόμαστε. Αλλοίμονο για όλους μας λοιπόν, αν καταλήξει αυτός ο τύπος ανδρών να είναι είδος προς εξαφάνιση.
Την διαμόρφωση όμως αυτού του άντρα που αναφέρω, την περιμένουμε από την γυναίκα που πάντα την είχε και την έχει στα χέρια της επάξια όντως, αν θέλει, αφού απέδειξε έμπρακτα, ότι και δίδαξε και στήριξε και διατήρησε στο παρελθόν, άξια δείγματα τέτοιον αντρών.
Όταν η γυναίκα κατανόησε την σπουδαιότητα του ρόλου της σ’ αυτήν την ζωή, παρουσίασε στην κοινωνία γόνους και κλώνους άξιους της θέσης της και της κατάστασης της.
Αυτό δεν πέρασε και δεν περνά απαρατήρητο από τα μάτια του άντρα που έμαθε να βλέπει και να αξιολογεί σωστά. Ξέρει ότι χρωστάει πολλά στην γυναίκα που συνέβαλε στην διαμόρφωση του και της το αναγνωρίζει τριπλά, γι’ αυτό και την θαυμάζει και σαν παιδί και σαν αδερφός και σαν σύζυγος.
Όταν η γυναίκα ήξερε γιατί υπάρχει στην ζωή, σεβόταν και εκτιμούσε τον ρόλο της και δεν τον περιόριζε στην σέξι της εμφάνιση και μόνο, αλλά ξεπερνώντας τον εαυτό της, παρουσιάσθηκε στην κοινωνία όποτε το θέλησε με αντρικό φρόνημα και μάλιστα ανώτερο και απ’ αυτό των αντρών πολλές φορές.
Με σθένος και αξία στην συνέχεια, μετέτρεψε το κακό που βρήκε μπροστά της στην πορεία της ζωής της, σε ό, τι καλύτερο και χρησιμότερο για όλους μας.
Αυτές βέβαια ήταν ηρωίδες γυναίκες, που κέρδισαν την εκτίμηση και τον σεβασμό όλων όσων τις συνάντησαν στην ζωή τους και είδαν το πως μεγάλωσαν τους άντρες που είχαν στα χέρια τους, όπως και κάτω από ποιες συνθήκες τους εμφάνισαν μετά χρήσιμους στον εαυτό τους και στην κοινωνία μας.
Αυτές όμως ήταν γυναίκες όπως έπρεπε να είναι και δεν είχαν καμιά σχέση μ’ αυτές που σήμερα βλέπουμε να υπάρχουν ανάμεσα μας ως διχασμένες προσωπικότητες, αφού από την μια δεν θέλουν να είναι όργανα σεξουαλικής εκτόνωσης των αντρών και από την άλλη, κάνουν ότι τις είναι δυνατόν να υπάρχουν και να ζουν γι’ αυτό τον λόγο και μόνο.
Κι ενώ θέλουν να ελευθερωθούν από την κοινωνία των αντρών όπως λένε και όπως αυτοί κατέληξαν να ζουν σαν τους σκύλους τρέχοντας πίσω από τα σωματικά και μόνο κάλλη της γυναίκας που αφειδώς προβάλλονται, αυτές όλο και περισσότερο προσπαθούν να πείσουν τους άντρες, ότι παραμένουν και είναι σεξουαλικά και μόνον σύμβολα και ότι τίποτε άλλο δεν τις ενδιαφέρει σε αυτήν την ζωή.
Όπως βλέπετε λοιπόν, χάσαμε τους σωστούς άντρες, γιατί πρώτα χάσαμε το είδος της γυναίκας που τους διαμόρφωνε.
Η κοινωνία και πάλι ζητά από την γυναίκα να παρουσιάσει στην ζωή μας άντρες όπως τους εννοούμε και όχι να ζει αυτή για τις αρρωστημένες συνήθειες του άντρα που δεν εννοούμε.
Στην προσπάθειά της να εξομοιωθεί με αυτόν τον άντρα που δε μπορεί παρά να είναι ατομιστής και επιζήμιος στην κοινωνία, αφού κατέληξε να ζει μόνον για το τι περιορισμένα θα ευχαριστηθεί αυτός και μόνο, αυτό που στο τέλος θα καταφέρει να παρουσιάσει ως αποτέλεσμα της συμβολής της στην ζωή η γυναίκα, θα είναι οι δήθεν άντρες και αυτοί πάλι θα είναι παθιασμένοι και ερμαφρόδιτοι.
Μήπως ήρθε ο καιρός που πρέπει να δει ξανά η γυναίκα τον ουσιαστικό λόγο για τον οποίο υπάρχει στην ζωή, ώστε να προσφέρει στην πολύπαθη κοινωνία μας τον τύπο του ανδρός που όλοι χρειαζόμαστε και σήμερα μας λείπει;
Μιχάλης Αλταλίκης
