Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, μετά από όσα μεσολάβησαν στο γραφείο των ιατρών του νοσοκομείου που επισκεφτήκαμε και τον διαπληκτισμό που είχα με τον σακάτη γιατρό, από τον οποίο συστημένοι πήγαμε να ζητήσουμε συμπαράσταση όπως σας το ανάφερα στο προηγούμενο, άπρακτοι και στεναχωρημένοι φύγαμε από το νοσοκομείο που υπηρετούσε.
Φεύγοντας όμως, αμέσως κάλεσα καθώς έπρεπε τον έναν από τους μοναχούς γιατρούς της μονής μας, ώστε να του πω τα μεν καθέκαστα, αλλά και συγνώμη να του ζητήσω, γιατί δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τον θυμό μου και πήγα να χτυπήσω έναν σακάτη γιατρό, στον οποίο μάλιστα αυτός με έστειλε να βοηθηθώ.
Του ανάφερα βέβαια την στιχομυθία που είχα μαζί του, όπως και την αγανάκτηση που ένοιωσα από την ανάρμοστη ιατρική συμπεριφορά του, οπότε, άκουγα τον μοναχό γιατρό να μου λέει αρκετά στεναχωρημένος κι αυτός, ότι από αυτόν τον γιατρό τουλάχιστον, δεν περίμενε μια τέτοια συμπεριφορά.
Είχα ακούσει ότι ήταν δύστροπος έλεγε, αλλά μετά από το ατύχημά του και τα περιθώρια ζωής που του επέτρεψε ο Θεός να έχει προκειμένου να επανορθώσει, περίμενα να τον δω ποιο ανθρώπινο, αλλά και να νιώθει πλέον τον πόνο των ανθρώπων ως ομοιοπαθής.
Να όμως που τελικά τίποτε δεν κατάλαβε όπως φαίνεται, οπότε, δεν έχεις παρά να φύγεις από εκεί και να δεις που αλλού και σε ποιο άλλο νοσοκομείο θα μπορέσεις να πας την γυναίκα σου, ώστε να βρεις επιτέλους κάποια λύση στο πρόβλημά σου.
Αυτά είπαμε εκείνη την στιγμή με τον μοναχό γιατρό κι αφού στεναχωρημένος ακολουθούσα το υπόλοιπο του εργασιακού μου προγράμματος, στο πανόραμα βρέθηκα και στο μοναστήρι με τις μοναχές κατέληξα, γιατί η εργασιακή μου σχέση με υποχρέωνε να τις επισκεφτώ εκείνη την ώρα.
Βλέποντας όμως αυτές την θολούρα που είχα ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου, με το δίκαιό τους ρωτούσαν να τις πω τον λόγο που μου την προκάλεσε, οπότε, ανάφερα και σ’ αυτές το περιστατικό που έζησα πριν από λίγο, στην συνάντηση που είχα με τον σακάτη γιατρό.
Ακούγοντας και την γυναίκα μου αυτές να βογκά από τους πόνους μέσα στο αυτοκίνητο καθισμένη, θέλησαν να δουν και οι ίδιες τις πληγές της, οπότε, και σ’ αυτές τις δείξαμε, όπως δείξαμε και το ιστορικό της στην συνέχεια, παρουσιάζοντάς τες κι όλα τα σχετικά χαρτιά που είχα τακτοποιημένα στον φάκελό μου.
Και την χρόνια ταλαιπωρία της γυναίκας μου τις ανάφερα, όπως και τις άκαρπες επισκέψεις που κάναμε στα νοσοκομεία της πόλης μας και στους ιδιώτες γιατρούς και κλινικές.
Ακούγοντας κι αυτές λοιπόν την περιπέτειά που ζούσαμε, αμέσως προθυμοποιήθηκαν να μας βοηθήσουν, γι’ αυτό και μας έλεγαν κάτι που πολύ ελπιδοφόρο μας ακούστηκε εκείνη την στιγμή.
Περιμένετε εδώ μας είπαν και θα καλέσουμε εμείς έναν δικό μας γνωστό καθηγητή αγγειολόγο, ώστε αυτός να δει τις πληγές της κυρίας Ιάνθης. Αυτός τουλάχιστο, κάτι θα σκεφτεί να κάνει για το συγκεκριμένο θέμα όπως το ελπίζουμε.
Κι αφού δεν έμειναν στα λόγια, πράγματι κάλεσαν τον γνωστό τους καθηγητή κι όπως το ήλπιζαν, αμέσως ήρθε ο άνθρωπος στο μοναστήρι, όπως κι αμέσως θέλησε να δει τις πληγές της γυναίκας μου.
Είδε τις πληγές βέβαια, αλλά και χωρίς να δώσει καμιά σημασία στην γνωμάτευση της κλινικής, πρότεινε άμεση και κατ’ οίκον περίθαλψη των πληγών της κι όχι νοσοκομειακή, γιατί όπως είπε, εύκολα θα μπορούσαν να κλείσουν, με συχνές αλλαγές και επιθέματα που αυτός ήξερε ότι έπρεπε να βάζουμε.
Του είπα βέβαια, ότι δοκιμάσαμε πολλά τέτοια επιθέματα χωρίς το αναμενόμενο αποτέλεσμα, αλλά αυτός επέμενε να μας λέει, ότι μάλλον εμείς δεν κάναμε καλά τις αλλαγές, γι’ αυτό και δεν μας προέκυψε κάτι καλό.
Ακούγοντας οι μοναχές την τοποθέτηση του γιατρού, από μόνες τους προθυμοποιήθηκαν να αναλάβουν αυτές και μάλιστα με την δική τους γιατρό αυτήν την προσπάθεια.
Πολύπειρες κι αυτές δηλαδή από τις δικές τους παρόμοιες περιπτώσεις νοσηλείας στο μοναστήρι τους, πράγματι μας έπεισαν, ότι ευχαρίστως θα ήθελαν να αναλάβουν την σωστή όπως είπε ο αγγειολόγος περίθαλψη των πληγών της γυναίκας μου.
Κι αφού σ’ αυτό καταλήξαμε όλοι μαζί, από εκείνη την στιγμή κιόλας άρχισαν να καθαρίζουν τις πληγές της και να βάζουν πάνω σ’ αυτές, τα προτεινόμενα επιθέματα του γιατρού, μια και είχαν αρκετά από αυτά στο ιατρείο τους.
Από εκεί και μετά όμως, μέρα, παρά μέρα πηγαίναμε στο μοναστήρι τους τα απογεύματα, προκειμένου να κάνουμε το ίδιο ακριβώς, αν και πάλι χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Μετά από δύο μήνες αποτυχημένων προσπαθειών δηλαδή, πάλι υποχρεώθηκαν να καλέσουν τον συγκεκριμένο καθηγητή, προκειμένου να δει κι αυτός την συνεχιζόμενη άκαρπη πορεία των πληγών, οι οποίες, επέμεναν να μας δείχνουν, ότι δεν ήθελαν θαρρείς να κλείσουν.
Απορώντας κι αυτός όμως με την επιμονή τους, αναγκάστηκε τελικά θα έλεγα, να δεχθεί την εισαγωγή της γυναίκας μου στο νοσοκομείο που αυτός υπηρετούσε, ώστε εκεί πια να δει τι θα μπορούσε να κάνει για την ανυπακοή τους.
Όσο για εμάς βέβαια, ήταν η τέταρτη φορά που θα πηγαίναμε στον ίδιο νοσοκομείο και για τον ίδιο λόγο, με την μόνη διαφορά όμως, ότι ο καθηγητής θα έπρεπε να προσέξει περισσότερο το θέμα, γιατί και οι μοναχές αγωνιούσαν για την τύχη των πληγών.
Με την εντολή του καθηγητού λοιπόν, μας έκαναν εισαγωγή τελικά κι αφού μπήκε η γυναίκα μου σε πρόγραμμα νοσοκομειακής περίθαλψης, μια εβδομάδα την είχαν στα χέρια τους οι γιατροί. Ότι κι αν της έκαναν εκεί όμως, όσα επιθέματα κι αν δοκίμασαν επάνω τους, το αποτέλεσμα παρέμενε το ίδιο.
Μπροστά στο αδιέξοδο της ανεπαρκούς απόδοσης λοιπόν όπως και οι υπόλοιποι γιατροί της αγγειολογικής κλινικής μαζί με τον καθηγητή τους ομολογούσαν, αποφάσισαν να ζητήσουν την συμπαράσταση και του δερματολογικού τμήματος του ίδιου νοσοκομείου.
Προς τιμήν του δηλαδή ο καθηγητής, έκανε πέρα τον ιατρικό του εγωισμό και κάλεσε όπως σκέφτηκε τον καθηγητή της δερματολογικής κλινικής να τον επισκεφτεί, προκειμένου να του δείξει την επιμονή των πληγών, ώστε κι αυτός να συμβάλει με τις προσωπικές του γνώσεις για την επούλωσή τους.
Παρακάμπτοντας κι αυτός όμως τον δικό του ιατρικό εγωισμό, πράγματι ήρθε να δει τις ανυπάκουες πληγές κι αφού αρκετά συσκέφτηκαν όλοι μαζί επί του θέματος, έβγαλε τελικά το συμπέρασμα του ο καλεσμένος.
Κι αυτό που τους προσδιόρισε, ήταν ότι δεν μπορούσε οι αγγειολογική πλευρά να δώσει λύση στο συνεχιζόμενο πρόβλημα, γιατί η αγγειίτιδα όπως κι αυτός εντόπισε, ήθελε άλλα και ποιο δραστικά μέτρα από αυτά που μέχρι στιγμής επέβαλαν στις πληγές οι αγγειολόγοι.
Η υπερβολική δόση κορτιζόνης είναι η λύση του προβλήματος τους είπε, γιατί αυτά τα αυτοάνοσα νοσήματα, δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν με τις γνωστές κι απλές μεθόδους. Κι αφού ο αγγειοχειρούργος δεν έφερε καμιά ιατρική αντίρρηση, πήρε ο δερματολόγος καθηγητής την γυναίκα μου από την αγγειοχειρουργική και την μετέφεραν στο δερματολογικό τμήμα του νοσοκομείου, όπου και την κράτησαν για εικοσαήμερη περίθαλψη όπως ανακοίνωσαν και σ’ εμένα.
Η αλήθεια όμως είναι, ότι στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, από την στιγμή που εμφανίστηκε η πρώτη πληγή, μέχρι που φτάσαμε στην νοσοκομειακή περίθαλψη, τρείς φορές είδαν οι δερματολόγοι του τις πληγές της γυναίκας μου και ποτέ δεν μας είπαν κάτι για την αγγειίτιδα.
Το πόδι της μόνον μας έλεγαν να σηκώνει ψηλά και τίποτε άλλο. Και την αντιβίωση που μας έδωσαν, στα κουτουρού ήταν δοσμένη, γιατί δεν έκαναν καλλιέργεια της πληγής πρωτίστως ώστε από αυτήν να προκύψει η ενδεδειγμένη αντιβίωση για την συγκεκριμένη μόλυνση. Αυτός ήταν κι ο λόγος άλλωστε που δεν είχαμε κανένα καλό αποτέλεσμα.
Την τέταρτη φορά βέβαια άλλαξε η συμπεριφορά τους, αφού δύο καθηγητές υποχρεώθηκαν να μεσολαβήσουν, ώστε να εισαχθεί επιτέλους η γυναίκα μου στο αγγειοχειρουργικό πρώτα και μετά από εκεί στο δερματολογικό. Ότι κι αν έγινε όμως, όπως αν μας προέκυψε αυτό, στο νοσοκομείο πλέον ήμασταν κι από τους γιατρούς του περιμέναμε το όποιο θετικό αποτέλεσμα.
Από λογική ανησυχία πια κινούμενος κι εγώ, τον αρχίατρο της κλινικής που διέγνωσε την αγγειίτιδα κάλεσα κι από τηλεφώνου του έλεγα τι έκανα για δύο μήνες, όπως και τι αποφάσισαν να κάνουν τελικά στο δερματολογικό τμήμα του νοσοκομείου που μπήκαμε, προκειμένου να ακούσω και την δική του άποψη επί της νοσηλείας.
Ναι, είπε κι αυτός. Το ίδιο θα κάναμε κι εμείς αν μας έφερνες εδώ την γυναίκα σου. Με υπερβολική δόση κορτιζόνης δηλαδή θα αντιμετωπίζαμε της πληγές της. Από πείρας το κάνουμε αυτό γιατί αρκετές παρόμοιες περιπτώσεις κατέληξαν στην κλινική μας.
Αφού αποφάσισαν όμως οι γιατροί να κάνουν αυτό που πρέπει πρόσθεσε, καθόλου μην ανησυχείς, γιατί το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρα καλό. Οπότε, σας εύχομαι καλή επιτυχία είπε και αρκετή υπομονή, γιατί είναι δύσκολη περίπτωση αυτή μόλυνση των αγγείων. Κι όπως σου είπαν και οι νοσοκομειακοί, πρέπει να μείνει τουλάχιστο είκοσι μέρες εκεί και κάτω από την δική τους επίβλεψη.
Μετά από αυτά που άκουσα κι από τον αρχίατρο της κλινικής, δεν είχα παρά να τον ευχαριστήσω, γιατί καθόλου δεν σκέφτηκε να εκμεταλλευτεί την ανάγκη μας. Αντιθέτως κι από καθαρά επιστημονική ιατρική διάθεση κινούμενος, προσπάθησε να μας φανεί όσο ποιο χρήσιμος μπορούσε.
Πράγματι όμως, κράτησαν οι δερματολόγοι την γυναίκα μου είκοσι μέρες στο νοσοκομείο τους κι όπως έπρεπε, αφού το υποσχέθηκαν άλλωστε στον καθηγητή του αγγειολογικού, καθημερινά τον ενημέρωναν για την εξέλιξη των προσπαθειών τους, πράγμα βέβαια που και σ’ εμένα έκαναν όταν μου επέτρεπαν να πλησιάσω τον χώρο τους.
Μετά από είκοσι μέρες νοσηλείας πάντως, ασφαλώς κι έκλεισαν οι πληγές στο δεξί πόδι της γυναίκας μου, αν και της άφησαν μεγάλα σημάδια είναι αλήθεια, αλλά όπως είπαμε κι εμείς τελειώνοντας, τέλος καλό, όλα καλά.
Κι αφού όλους τους ευχαριστήσαμε για την συμβολή τους στο πρόβλημά μας, πήγαμε τελικά στο σπίτι μας εντελώς καλά, έστω κι αν χρειάστηκε να παίρνει για αρκετό καιρό ακόμη τα χάπια με την υπερβολική δόση κορτιζόνης που της ενέκριναν.
Μιχάλης Αλταλίκης
