Προσπαθούσα να βάλω σε τάξη τους προβληματισμούς μου εκείνο το διάστημα και λίγο πριν απολυθώ από τον στρατό, διέθετα περισσότερο χρόνο στον εαυτό μου γι’ αυτόν τον λόγο.
Μαζί με μένα όμως, αντιμετώπιζε και ο νέος διοικητής μας εκείνο το διάστημα προβληματισμούς. Ήταν καθηγητής αυτός όπως το ανέφερα στα προηγούμενα, γι’ αυτό και ως τέτοιος αντιμετώπιζε τους δικούς του. Αν και ήταν σαρανταπεντάρης στην ηλικία, αρραβωνιάστηκε και αμέσως σχεδόν παντρεύτηκε μια πολύ όμορφη και εικοσάχρονη κοπέλα.
Αφού χαρήκαμε εμείς τον γάμο του όπως και οι δόκιμοι της μονάδας μας, μετά από λίγο καιρό ζήτησε, ή του ήρθε μετάθεση και έτσι μας έφυγε και αυτός μια μέρα. Τον χάσαμε λοιπόν, αλλά μας έστειλαν στην θέση του νέο διοικητή μετά από μια εβδομάδα, μόνον που αυτός ήταν κάπως τρελός και με εκείνη την τρέλα που διέθετε, κατάφερε μέσα σε λίγο καιρό να διαλύσει εντελώς πια την αξιόμαχη Μοίρα πυραύλων.
Δεν έμεινε δε τίποτε απ’ αυτήν όρθιο που να θυμίζει την πρώην ονομαστή σε όλους Μοίρα πυραύλων. Είχαμε γίνει κολέγιο βέβαια με τον καθηγητή διοικητή που μας έστειλαν, αλλά μαζί του, κρατούσαμε ακόμη κάτι από τις παλιές μας παρακαταθήκες.
Από την στιγμή όμως που έκανε την εμφάνιση του εκείνος ο τρελός διοικητής, όντως δεν έμεινε τίποτε όρθιο σ’ αυτήν. Και αφού δεν μπορούσε, ή δεν είχε την δυνατότητα να προσθέσει κάποια αξία, σ’ εκείνη την αξιόμαχη μονάδα που του εμπιστεύτηκαν οι ανώτεροι του για να την διοικήσει, αφαιρούσε καθημερινά και κάτι από την αξιοπρέπεια της, όση απ’ αυτήν της είχε απομείνει.
Φόρτωνε καθημερινά με φυλακές τους στρατιώτες του και αυτό το έκανε για το παραμικρό, ακόμα και για τα πιο ασήμαντα πράγματα. Το ίδιο έκανε και με τους οδηγούς. Στις επιθεωρήσεις αυτοκινήτων που έπρεπε να κάνει κάθε Παρασκευή, το μόνο που μπορούσε να ελέγξει ως διοικητής μονάδας, ήταν να μην υπάρχουν σκόνες πάνω σ’ αυτά.
Όταν λοιπόν διαπίστωνε να υπάρχουν σκόνες και στα πιο απίθανα σημεία των αυτοκινήτων τους, τότε εκδηλωνόταν η τρέλα του και τους γέμιζε με φυλακές.
Ζητούσε δε από τους οδηγούς να πετρελαιώνουν τα οχήματα τους ώστε να γυαλίζουν κατά την επιθεώρηση τους, αλλά και να μην έχουν ίχνος σκόνης επάνω τους. Πράγμα αδύνατον βέβαια, γιατί όταν μπει πάνω σε μια επιφάνεια πετρέλαιο, δεν είναι δυνατόν μετά να απαγορεύσει κανείς την διάθεση της σκόνης να καθίσει όπου θέλει, αφού από μόνη της αυτή αιωρούμενη πάει παντού.
Ποτέ και από κανένα λογικό άνθρωπο δεν θα μπορούσε να ζητηθεί κάτι τέτοιο, αφού οι πετρελαιομένες επιφάνειες όπως αυτές των αυτοκινήτων, δεν μπορούσαν να παραμείνουν για πολύ με μηδενική περιεκτικότητα σε σκόνη.
Αυτός όμως το ζητούσε και αν δεν ήταν έτσι τα αυτοκίνητα όπως αυτός τα ήθελε, τότε τάραζε τους οδηγούς στην φυλακή. Για να μπορέσουν οι στρατιώτες να απολυθούν κάποτε, αναγκαστικά πλέον πήγαιναν τα αυτοκίνητα τους στο συνεργείο και τα ακινητοποιούσαν εκεί με απίθανες βλάβες.
Τις έκαναν δε αυτές έτσι, ώστε να μην μπορούν να διορθωθούν εύκολα, με αποτέλεσμα να ακινητοποιηθεί ολόκληρη η μονάδα, αυτή που μέχρι πρότινος διέθετε εκατόν πενήντα οχήματα σε ενεργό δράση και σε άριστη κατάσταση.
Από τα εκατόν πενήντα οχήματα λοιπόν, λειτουργούσαν και ήταν ενεργά μόνον αυτά που ήταν απαραίτητα για τις ανάγκες της μονάδας. Αυτόν όμως δεν τον ενδιέφερε αν οι στρατιώτες που ήρθαν να υπηρετήσουν την πατρίδα τους, έπρεπε κάποια μέρα να γυρίσουν στα σπίτια τους, ούτε κι αν ήταν χρήσιμοι για την πατρίδα τους, όπως και για την μονάδα που τους διέθετε.
Αντίθετα, τον ενδιέφερε μόνον το να μην υπάρχουν σκόνες στα οχήματα, γιατί αυτό μόνον μπορούσε να απαιτήσει σαν διαχειριστής του έμψυχου και άψυχου υλικού που του εμπιστεύτηκαν οι ανώτεροι του. Θα ήθελα να πω και κάτι γι’ αυτούς, που δεν ξέρω με ποια κριτήρια βαθμολογούν τους κατωτέρους τους και ποιος απ’ αυτούς φέρει την ευθύνη μιας τέτοιας τρελής παρουσίας.
Μόνον εμείς δηλαδή είχαμε την τύχη να διοικούμαστε από έναν τρελό; Αυτούς δεν τους ένοιαζε καθόλου, αν εκείνος ο ακατάλληλος ακόμη και για τον εαυτό του άνθρωπος, δεν ήταν σε θέση να διοικεί στρατιωτική μονάδα, αξίας πεντακοσίων στρατιωτών, δεκαπέντε αξιωματικών και εκατόν πενήντα οχημάτων; Αυτοί καμιά ευθύνη δεν είχαν γι’ αυτό το γελοίο αποτέλεσμα Έλληνα αξιωματικού;
Και δε ταλαιπωρούσε μόνον τους στρατιώτες του αυτός, αλλά και για τους αξιωματικούς του είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος. Αυτός ήταν και ο λόγος άλλωστε, που κανένας απ’ αυτούς δεν ήθελε να αναλάβει κάποια υπευθυνότητα, φοβούμενος τις αλλοπρόσαλλες αντιδράσεις του.
Δεν του άρεσαν οι παλιές μας τουαλέτες, γι’ αυτό και διέταξε μια μέρα να σκαφτεί ένας λάκκος τέσσερα επί τέσσερα, προκειμένου να χτίσουμε εκεί νέες τουαλέτες, δίπλα από τις παλιές.
Υπεύθυνο γι’ αυτόν τον σκοπό λοιπόν, όρισε τον ταγματάρχη υποδιοικητή μας. Με διαταγή του διοικητού μας αυτός, υποχρεώθηκε να επιβλέπει την εξέλιξη των εργασιών, όπως και την αποπεράτωση εκείνου του έργου, που προβλεπόταν να τελειώσει μέσα σε μία εβδομάδα.
Του είπαν οι αξιωματικοί μας ότι δεν είναι αρκετός ο χρόνος γι’ αυτήν την εργασία, εκείνος όμως επέμενε να το επιβάλει. Πέρασαν τρεις μέρες και οι τέσσερις στρατιώτες που ορίστηκαν να κάνουν αυτήν την δουλειά, δεν μπόρεσαν ούτε τον λάκκο να σκάψουν.
Τους πίεζε ο υποδιοικητής ώστε να κάνουν πιο γρήγορα, αλλά δυστυχώς, οι στρατιώτες που υποχρεώθηκαν να αναλάβουν εκείνο το έργο, δεν είχαν καμιά εμπειρία, ούτε και για το πως σκάβει κανείς. Όταν μετά από τρεις μέρες πήγε στον χώρο ο τρελός διοικητής μας, προκειμένου να δει την εξέλιξη του έργου, τρελάθηκε για τα καλά και τα έβαλε με τον υπεύθυνο ταγματάρχη υποδιοικητή μας.
Και δεν τον μάλωνε μόνον, αλλά έβγαλε έξω από τον λάκκο τους στρατιώτες και υποχρέωσε τον υποδιοικητή μας να κατέβει εκεί μέσα και να φτυαρίζει αυτός τα χώματα έξω. Δεν δέχτηκαν οι στρατιώτες μας να βλέπουν τον υποδιοικητή τους να σκάβει, γι’ αυτό και θέλησαν να μπουν πάλι μέσα στον λάκκο.
Τους απείλησε με φυλακή όμως εκείνος ο τρελός, γι’ αυτό και βγήκαν αμέσως έξω. Ούτε και ο ταγματάρχης ήταν καθαρός και άξιος να είναι αξιωματικός και μάλιστα εκείνου του βαθμού, δεδομένου ότι μας ήρθε και αυτός από μετάθεση πριν από λίγο καιρό και είχε το ιστορικό αρκετά βεβαρημένο, γι’ αυτό και είχε δύο στερήσεις βαθμού.
Την πρώτη την απέκτησε γιατί έκανε κάποια ανυπακοή σε διατεταγμένη υπηρεσία, με συνέπεια να προκαλέσει σοβαρές υλικές ζημιές στην μονάδα που υπηρετούσε και την δεύτερη την απέκτησε, γιατί εκεί που ήταν πριν έρθει σε μας, πυροβόλησε για κάποιον λόγο στα πόδια έναν στρατιώτη, τραυματίζοντας τον πολύ σοβαρά και αυτό γιατί δεν υπάκουσε σε κάποια διαταγή που του έδωσε. Ενώ λοιπόν έπρεπε να είναι συνταγματάρχης και ανώτερος του διοικητού μας, ήταν ακόμη κατώτερος του.
Το ήξερε αυτό ο τρελός διοικητής, γι’ αυτό και τον ανάγκαζε να κάνει πράγματα που δεν ήταν δυνατόν να γίνουν δεοντολογικά. Από φόβο μη του γίνει και τρίτη στέρηση βαθμού, υποχρεώθηκε ο υποδιοικητής να μπει στον λάκκο και να σκάβει κλαίγοντας, γιατί δεν μπορούσε να αντιδράσει όπως θα έπρεπε.
Ο τρελός διοικητής μας όμως στεκόταν και τον παρατηρούσε να σκάβει και σαδιστικά χαμογελούσε. Μετά από λίγο και αφού ικανοποιήθηκε από το κατόρθωμα του, έφυγε χωρίς να πει τίποτε, αφήνοντας τον υποδιοικητή μέσα στον λάκκο, τον οποίον και έβγαλαν έξω οι στρατιώτες, γιατί ντρεπόταν να τον βλέπουν να μειώνεται από τον ίδιον τους τον διοικητή.
Συνεχίζεται…
Μιχάλης Αλταλίκης
