Αφού γλιτώσαμε πια από τα ραβασάκια διαμαρτυρίας που μας έστελνε συνεχώς κι από δικό του λάθος εκείνος ο μονόχνοτος δάσκαλος γείτονας μας, μη μπορώντας να προσαρμοστεί στα δεδομένα της πολυκατοικίας, εμείς συνεχίσαμε την ζωή μας όπως αυτή μας ερχόταν, μόνον που ο πατέρας μου ανησυχούσε για το αποτέλεσμα της νέας μου οικονομικής κατάστασης.
Ανησυχούσε δηλαδή, για το αν τα έβγαζα πλέον πέρα οικονομικά ή όχι, δεδομένου ότι αυτά είχαν πια περιοριστεί στην δυνατότητα ενός μισθού του ιδιωτικού φορέα της εποχής που αναφέρομαι, γι’ αυτό και συνεχώς με ρωτούσε.
– Τι γίνεται βρε παιδί μου; Πως τα πας; Βγαίνεις πέρα ή δυσκολεύεσαι;
Τον καθησύχαζα βέβαια εγώ και με σθένος θα έλεγα τον διαβεβαίωνα, ότι με φτάνουν και με περισσεύουν τα χρήματα, αλλά από συνήθεια αυτός, συνεχώς ανησυχούσε.
Ανησυχούσε, γιατί όπως και σας το ανέφερα αυτό στα προηγούμενα, τα οικονομικά μου είχαν πέσει στα φυσιολογικά δεδομένα κι αυτά δεν ξεπερνούσαν τότε τα πεντέμισι χιλιάρικα τον μήνα, αφού υπάλληλος σε μια εταιρεία ήμουν και τόσα έπαιρνα για τις υπηρεσίες μου.
Είχαν όμως την πραγματική τους αξία αυτά, γι’ αυτό και όχι μόνον δεν με προκαλούσαν κάποιο οικονομικό πρόβλημα, αλλά ούτε και λόγο μου επέτρεπαν να έχω, ώστε να απευθύνομαι στην καλή διάθεση του πατέρα μου.
Οικειοθελώς βέβαια σταμάτησα τις παράπλευρες μου εργασίες στον σταθμό κι αυτός ήταν ο λόγος που περιορίστηκαν τα οικονομικά μου μόνον στα όρια του συμβατικού μισθού κι επειδή το ήξερε αυτό ο πατέρας μου, ανησυχούσε, μη τυχόν και δεν μπορούσα στο εξής να ανταπεξέλθω των επιπλέων πια υποχρεώσεών μου, αφού παντρεμένος ήμουν και οικογένεια διατηρούσα.
Κι όχι μόνον εγώ σταμάτησα τις παράπλευρες μου εργασίες, αλλά και η εταιρεία που με διέθετε σταμάτησε να μου στέλνει δουλειές εκεί, γι’ αυτό κι εκτός από τον σταθμό, με απασχολούσαν πια και στο λιμάνι.
Έπρεπε δηλαδή να συμμετάσχω εργασιακά και στις υποχρεώσεις που είχε εκεί ο φίλος και συνάδελφος μου, λόγω του φόρτου νέων εργασιών που μας προέκυψαν εκεί, τις οποίες ήταν πολύ δύσκολο να ανταπεξέλθει μόνος του, αν και διέθετε τρεις βοηθούς.
Αφότου πήγα κι εγώ όμως δίπλα του, υποχρεωτικά πια ανέλαβα όλες εκείνες τις εργασίες που από την φύση τους ήταν όχι μόνον δύσκολες και πολύπλοκες, αλλά και πολύ ιδιότροπες.
Αυτός βέβαια απαλλασσόταν με την δική μου προσθήκη στον δικό του τομέα, από όλους αυτούς τους επιπλέον μπελάδες, αφού είχε να ασχοληθεί με άλλα τρέχοντα αλλά και συνηθισμένα θέματα της δουλειάς μας.
Εγώ όμως, υποχρεώθηκα να αυξήσω υπερβολικά και πάλι κατ’ ανάγκη τις ήδη αρκετά αυξημένες εμπειρίες μου, τις γνώσεις μου, αλλά και τις δυνατότητες μου, αφού όλες αυτές οι νέες δουλειές, από μόνες τους απαιτούσαν πάρα πολλά από τον διεκπεραιωτή τους και σημασία δεν έδιναν για το πόσο με απασχολούσαν.
Κατά τα άλλα, περνούσαμε πολύ καλά εκεί με τον φίλο μου κι όπως έμπρακτα, αλλά και καθημερινά το αποδεικνύαμε αυτό, μπορούσαμε να δώσουμε συνεργαζόμενοι λύσεις για πάρα πολλά θέματα, αφού και αυτός αρκετά έμπειρος ήταν.
Παρόλα αυτά όμως, από αρκετό καιρό πριν έβαλα κατά νου μου εγώ, το να φύγω πια από αυτές τις υπαίθριες εργασίες. Βαρέθηκα να κάνω για πέντε χρόνια τα ίδια και τα ίδια, γι’ αυτό και ήθελα στο εξής να απασχοληθώ σε άλλον τομέα.
Έψαχνα να βρω μια εργασία εντός της εταιρείας που εργαζόμουν βέβαια, αλλά στο εσωτερικό της. Στα γραφεία δηλαδή κι αυτό πάλι, αν μπορούσα να βρω αντικείμενο της αρεσκείας μου.
Μοναδικός μου στόχος βέβαια κι όπως πάντα, ήταν το να διευρύνω τους επαγγελματικούς μου ορίζοντες, έτσι ώστε να ικανοποιήσω μέσα από αυτούς, τα πάμπολα ενδιαφέροντα μου.
Το τμήμα πωλήσεων και δημοσίων σχέσεων που είχαμε στην εταιρεία κάλυπτε αρκετούς από τους στόχους που ήθελα να ικανοποιήσω, γι’ αυτό και επισταμένως έβλεπα προς αυτήν την κατεύθυνση, αν κι αυτό ήταν από την αρχή που το εντόπισα πλήρως επανδρωμένο κι όπως το έβλεπα αυτό καθημερινά πλέον, δεν μου επέτρεπε να ελπίζω και πολλά.
Αν και δεν έβρισκα λοιπόν ελεύθερη θέση εργασίας σ’ αυτόν τον τομέα, εντούτοις είχα μονίμως το μυαλό μου στραμμένο προς στην πόρτα του. Εργαζόμουν δηλαδή στο λιμάνι, αλλά και αποφασισμένος ήμουν να περιμένω έως ότου βρεθεί εκεί μια θέση και για μένα.
Μιχάλης Αλταλίκης
