Πέρασε όμως εκείνος ο χειμώνας, που για μένα ήταν ο καλύτερος της μέχρι τότε ζωής μου, γιατί γλίτωσα από τις χιονίστρες μου, αλλά κι από το άγχος που αυτές με προκαλούσαν.
Μπήκαμε στον Φεβρουάριο του 1976 και κανένα σύμπτωμα από αυτές δεν εμφανίστηκε στα δάκτυλα μου, οπότε είπα μέσα μου μια μέρα. Αφού έφυγαν αυτές, τώρα θα μπορώ κι εγώ πλέον να κάνω χειραψία με τους ανθρώπους τον χειμώνα και προπαντός, θα μπορώ να υπογράφω έγγραφα χωρίς να τα γεμίζω με αίματα.
Ευχαριστημένος λοιπόν από τον εαυτό μου αφού απελευθερώθηκα από αυτόν τον πολύχρονο βασανισμό μου, άρχισα να κάνω και πάλι σκέψεις, για το πως και το που θα μπορούσα να βρω ικανό εργασιακό χώρο, ώστε να δώσω ζωή στα όνειρα μου.
Αυτό σκεπτόμενος μια μέρα, θυμήθηκα ότι το τμήμα πωλήσεων και δημοσίων σχέσεων που είχαμε στην εταιρία μας, μπορούσε όπως είπα να καλύψει πολλές από τις επιθυμίες μου, αλλά κι από της δυνατότητες μου, γι’ αυτό και πήγα αμέσως στον διευθυντή μας, προκειμένου να αναμοχλεύσω και πάλι το θέμα της ένταξης μου σ’ αυτόν τον τομέα.
Με άκουσε αυτός και αυθόρμητα σχεδόν μου υποσχέθηκε ότι θα ενδιαφερθεί για το αίτημα μου.
– Καλά λες. Κάνεις εσύ γι’ αυτήν τη θέση. Θα το προτείνω λοιπόν στην γενική μας διεύθυνση και θα σου απαντήσω.
Δεν χρειάστηκε όμως να περιμένω και πολύ την απάντηση του, γιατί στης αρχές του Μαρτίου εκείνης της χρονιά, μου ανακοίνωσαν από την γενική διεύθυνση της εταιρίας μας, ότι όντως μπορούσαν να μου αναθέσουν αυτό το τμήμα τώρα, αφού από πολύ καιρό πριν τους το ζητούσα, δεδομένου ότι οι συνεχείς ανακατατάξεις προσωπικού που γινόταν στα γραφεία μας από την αρχή εκείνης της χρονιάς, άφησαν επιτέλους κενή αυτήν την θέση κι εφόσον εγώ μπορούσα κατά την εκτίμηση τους να την υπηρετήσω, μου έδωσαν την εντολή να την αναλάβω και μάλιστα αμέσως.
Αφού λοιπόν είχα την έγκριση τους, εγκαταστάθηκα στο προσωπικό γραφείο μου πλέον και για βοηθό μου, μου έδωσαν την γραμματέα του διευθυντού μας, αυτήν δηλαδή που μιλούσε άριστα Αγγλικά και Γερμανικά, όπως και την μητρική της γλώσσα, αφού ήταν Σουηδή στην καταγωγή.
Ήξερα κι εγώ λίγα Αγγλικά, από αυτά του σχολείο δηλαδή, όπως και λίγα που έμαθα στον στρατό υπηρετώντας την θητεία μου με τούς Αμερικάνους όπως ανέφερα στα προηγούμενα, τα οποία μου ήταν όντως απαραίτητα, αν και ήταν πολύ λίγα για τις ανάγκες των νέων καθηκόντων μου.
Η συμμετοχή της Σουηδέζας γραμματέως στις δικές μου υποχρεώσεις ήταν τελείως απαραίτητη, γι’ αυτό κι εγώ ούτε λεπτό δεν την άφηνα ήσυχη. Με συμπαθούσε αυτή, γι’ αυτό και με πολλή προθυμία μου μετέφραζε, όσα εγώ ήθελα να πω, ή να διαβάσω στα υπηρεσιακά έγγραφα που κατέληγαν στο γραφείο μου και ήθελαν διεκπεραίωση.
Μπήκα γρήγορα στο πνεύμα, όπως και στο θέμα της υπηρεσίας που έπρεπε να υποστηρίξω όπως υπολόγιζα, γι’ αυτό και με την βοήθεια της γραμματέως μου, άρχισα αμέσως να επικοινωνώ με πολλά από τα τετρακόσια καταστήματα που διέθετε σ’ όλον τον κόσμο η πολυεθνική μας εταιρεία, για την οποία κι εγώ πλέον εργαζόμουν ως διοικητικό στέλεχος της.
Οργάνωσα το γραφείο μου επαρκώς με τις απαραίτητες επαγγελματικές πληροφορίες που συγκέντρωνα καθημερινά κι αμέσως σχεδόν άρχισα να κάνω τις πρώτες μου επαφές με τους φορείς που χρειαζόταν την δική μας συμβολή στις δικές τους επαγγελματικές προσπάθειες, τις οποίες κι εγώ με κάθε θεμιτό τρόπο συμπαραστάθηκα στην συνέχεια και για είκοσι συναπτά έτη.
Μιχάλης Αλταλίκης
