Έχοντας λοιπόν για κοινό μας στόχο, το πώς θα μπορούσαμε να διευρύνουμε συλλογικά πια τον κατάλογο των πελατών της εταιρείας για την οποία εργαζόμασταν, κάναμε όχι μόνον προσωπικές, αλλά και κοινές προσπάθειες γι’ αυτόν τον σκοπό.
Αυτός άλλωστε ήταν κι ο λόγος, που δεχόμασταν συνεχώς επισκέψεις στα γραφεία του υποκαταστήματος μας της Θεσσαλονίκης από Ευρωπαίους συναδέλφους, με την συμπαράσταση των οποίων και ευελπιστούσαμε να εκμαιεύσουμε πελάτες, από οπουδήποτε ήταν δυνατόν να τους βρούνε πρωτίστως.
Αναζητώντας λοιπόν οπουδήποτε πελάτες, ήταν επόμενο ότι θα στρέφαμε τα μάτια μας και προς εκείνες τις επιχειρήσεις που ενημερωθήκαμε ότι πράγματι ζητούσαν δάνεια για την διεύρυνση των προσωπικών τους δραστηριοτήτων.
Οι μεγαλόστομες άλλωστε εξαγγελίες των αρμόδιων φορέων της τότε κυβέρνησης μας ενθάρρυναν, ώστε να βλέπουμε και προς αυτήν την κατεύθυνση, αφού ευθαρσώς διεμήνυαν προς κάθε ενδιαφερόμενο, ότι σε λίγο καιρό και μετά από τα δάνεια που άρχισαν να δίνονται αφειδώς στους Έλληνες επιχειρηματίες, θα ενεργοποιούνταν όντως πολλά στην πατρίδα μας.
Ανάμεσα σ’ αυτά τα πολλά που έμελλε να ενεργοποιηθούν όμως, ήταν και οι διεθνείς μεταφορές, αν θα προέκυπταν, κι εδώ ήταν που εστιαζόταν το προσωπικό επαγγελματικό ενδιαφέρον της εταιρείας μας, δεδομένου ότι αυτή ήταν η δουλειά μας.
Αν όντως όμως αυτές έπαιρναν σάρκα και οστά, τότε εμείς είχαμε κάθε λόγο να πλησιάσουμε έγκαιρα αυτούς που ζητούσαν τα δάνεια, αφού θα είχαμε να ελπίζουμε πολλά αν κερδίζαμε την εμπιστοσύνη τους πρωτίστως κι όταν πια θα ήταν όντως έτοιμοι να κάνουν διεθνείς μεταφορές για οποιοδήποτε λόγο θα τους το επέβαλε, τότε θα μπορούσαμε να πάρουμε κι εμείς μέρος σ’ αυτές, αφού θα τους ήμασταν ήδη γνωστοί.
Σ’ αυτές λοιπόν αποβλέπαμε, οι οποίες θα τους προέκυπταν πρωτίστως από την αγορά του μηχανολογικού τους εξοπλισμού. Μετά, θα είχαμε να τους προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας για τις εισαγωγές των πρώτων υλών τους κι αν τους προέκυπτε κι αυτό, για τις εξαγωγές που θα έκαναν σε πόλεις της Ευρώπης ή της Αμερικής όπως οι ειλικρινείς τουλάχιστον δανειολήπτες το ευελπιστούσαν.
Εξετάζοντας με ενδιαφέρον όμως εμείς όλα αυτά τα δεδομένα, το κοινό μας επαγγελματικό ενδιαφέρον στράφηκε προς τις πόλεις που βρισκόταν στην παραμεθόρια περιοχή όπως ονομαζόταν τότε κι αυτές ήταν η Ξάνθη, η Κομοτηνή, η Αλεξανδρούπολη, αλλά κι ο Έβρος γενικότερα, δεδομένου ότι εκεί καταγραφόταν κι ο μεγαλύτερος όγκος των δανειοδοτήσεων.
Αυτές λοιπόν οι παραμεθόριες περιοχές, είχαν περιέλθει σε ένα ευνοϊκό νομοσχέδιο τότε, με το όνομα Ε όπως ήταν γνωστός, μέσο του οποίου και προβλεπόταν πολλές ευνοϊκές συνθήκες δανειοδοτήσεων, αλλά και πολλές φορολογικές ελαφρύνσεις για τις επιχειρήσεις που ήθελαν να μεταφέρουν την έδρα τους όπως και τις δραστηριότητες τους εκεί, ή να ιδρυθούν εξ αρχής σ’ αυτές τις περιοχές.
Ο στόχος της κυβέρνησης βέβαια ήταν εμφανής κι αυτό που ανέφεραν οι υπουργοί της ως λόγο για την δανειοδότηση τόσων πολλών επιχειρήσεων, ήταν ότι επεδίωκαν την αναβάθμιση αυτών των περιοχών κατά πρώτο λόγο κι εφόσον θα υπήρχε εργασία για το εργατικό δυναμικό της κάθε περιοχής, ήλπιζαν να μείνει στην θέση του κι ο πληθυσμός τους κατά δεύτερο λόγο, για να μην αλλοιωθεί περισσότερο το γνωστό δημογραφικό τους πρόβλημα.
Αυτό δε, από παλιά αιμορραγούσε, αφού για να βρουν δουλειά οι κάτοικοι αυτών των περιοχών, αναγκαζόταν να μετοικίσουν στην Αθήνα πρωτίστως, αλλά και στις άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας προκειμένου να φροντίσουν για την επιβίωση τους.
Αυτός βέβαια ήταν ο φανερός λόγος για τον οποίον όλες εκείνες οι πρώην και οι επόμενες κυβερνήσεις, έδιναν αφειδώς εκείνα τα δάνεια των πολλών δισεκατομμυρίων σε όσους τα ζητούσαν, μόνο που δεν φρόντισαν να εξασφαλίσουν την περιουσία του Ελληνικού λαού που την λυμαίνονταν οι κάθε λογής επιτήδειοι, οι κερδοσκόποι και οι απατεώνες.
Εξαιτίας όλων αυτών των δανειοδοτήσεων όμως, οι προαναφερόμενες περιοχές παρουσίαζαν μεγάλη δραστηριότητα κι αυτό θέλοντας να ερευνήσουμε εμείς λόγω του δικού μας ενδιαφέροντος, υποχρεώθηκα από τους δικούς μας αλλά κι από τους Ευρωπαίους συναδέλφους μου να προγραμματίσω, μια πρώτης γνωριμίας επαφή με τους επιχειρηματίες της περιοχής.
Ήθελαν δηλαδή να δω εγώ από κοντά ως υπεύθυνος των πωλήσεων τους, το τι ακριβώς γινόταν εκεί, αν ήταν όλα αυτά έτσι κι όπως μας τα έλεγαν κι αν προλαβαίναμε να συμμετάσχουμε σε κάποιες από τις διεθνείς τους μεταφορές.
Ετοιμάστηκα λοιπόν, αλλά και δρομολόγησα με την έγκριση τους μια εβδομαδιαία, αλλά και πρώτη μου επαγγελματική επίσκεψη στην περιοχή του Έβρου, έχοντας στο πρόγραμμα μου ως πρώτο μου σταθμό την Ορεστιάδα.
Επιστρέφοντας από εκεί, προγραμμάτισα να πάρω με την σειρά τις υπόλοιπες πόλεις και να σταθώ στην Αλεξανδρούπολη όσο χρειαζόταν για τον ίδιο λόγο, στην Κομοτηνή, στην Ξάνθη, αλλά και στην Καβάλα.
Αφού δεν είχα δικό μου αυτοκίνητο όμως, πρότεινε ο διευθυντής μου να πάω στην περιοχή με ένα ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο κι επειδή δεν ήξερα καθόλου την περιοχή, δεδομένου ότι ποτέ μου δεν είχα πάει στις παραπάνω πόλεις, πήγα την παραμονή του ταξιδιού μου στο μηχανουργείο του πεθερού μου, προκειμένου να με πληροφορήσει αυτός για το πως θα έφτανα στον σύνθετο προορισμό μου.
Λόγω της ιδιότητος του, επισκεπτόταν συχνά αυτός την ως άνω περιοχή, γι’ αυτό κι επαρκώς με καθοδήγησε για το πως θα έφτανα ασφαλώς στην Αλεξανδρούπολη πρωτίστως, όπως κι από ποιόν θα μπορούσα να ζητήσω βοήθεια εκεί αν την χρειαζόμουν.
Μαζί με αυτά όμως, μου ζήτησε να κάνω και μια επίσκεψη σ’ έναν φίλο και πελάτη του, ο οποίος διέθετε αναγνωρισμένο συνεργείο αυτοκινήτων στην Αλεξανδρούπολη, τον οποίον γνώριζα βέβαια, από τις πολλές φορές που ήρθε στο μηχανουργείο του πεθερού μου, για τα δικά του θέματα.
Ενώ του υποσχόμουν ότι οπωσδήποτε θα πάω να δω τον φίλο και πελάτη του, τον άκουσα να μου δίνει και συμπληρωματικές οδηγίες γι’ αυτόν.
– Μια και θα πας να τον βρεις όμως, ζήτησε του να σου δώσει και την αμοιβή μας, για την μηχανή του φορτηγού που μας έστειλε να του επισκευάσουμε.
Όπως θυμάσαι κι εσύ, την ανοίξαμε αυτήν όταν μας την έστειλε, αλλά καμιά βλάβη δεν βρήκαμε στο εσωτερικό της όπως αυτός μας το βεβαίωνε αυτό από τηλεφώνου, επιμένοντας ότι όντως κι έχει βλάβη.
Τον ενημερώσαμε βέβαια εμείς για την λανθασμένη διάγνωση που έκανε στην συγκεκριμένη μηχανή κι από ότι φάνηκε πείστηκε τελικά, ότι ο θόρυβος που άκουγε δεν προερχόταν από την μπιέλα της μηχανής, αλλά από την μπιέλα του αεροσυμπιεστή που αυτό το βαρύ φορτηγό διαθέτει, γι’ αυτό και του την επιστρέψαμε, συμβουλεύοντας τον να παραδεχτεί το λάθος του και να υποστεί αυτός τα έξοδα της δικής μας συμμετοχής κι όχι ο οδηγός.
Παρόλες τις προσπάθειές μας όμως, αυτός δεν πείθεται να το κάνει, γι’ αυτό και καθυστερεί εσκεμμένα να επανατοποθετήσει την μηχανή στο φορτηγό. Θα επιχειρήσει να το κάνει, μόνον όταν δει τον φορτηγατζή να φεύγει από το συνεργείο του, ο οποίος έχει ψυλλιαστεί το λάθος τους, γι’ αυτό και δεν το κουνάει ρούπι από το συνεργείο του.
Ούτε κι αυτός δηλαδή πείθεται, ότι ο θόρυβος που άκουγε ήταν από την μπιέλα της μηχανής του, αφού αυτή όπως επιμένει να τους λέει, είχε φυσιολογική συμπεριφορά. Σε καμιά περίπτωση όμως, δεν μπορεί κι αυτός να υπολογίσει, ότι αντί της μηχανής, χτυπά η μπιέλα του αεροσυμπιεστή του. Αν το υπολόγιζε; Θα τους καταλόγιζε ευθύνες και το θέμα θα είχε πάρει τέλος.
Κι ο φίλος μας θα μπορούσε να παραδεχτεί το λάθος του, αλλά δεν το κάνει. Και δεν το κάνει, γιατί δεν θέλει λέει να εκτεθεί εξαιτίας αυτού του λάθους στους πελάτες του, δεδομένου ότι αυτός είναι από τους καλύτερους της περιοχής τους.
-Για να τελειώνουμε όμως με αυτό το θέμα, πες του να βγάλει με τρόπο αυτόν τον αεροσυμπιεστή και να μας το στείλει με το λεωφορείο. Την ίδια μέρα κιόλας, θα του τον στείλουμε εμείς πίσω επισκευασμένο κι έτσι δεν θα χάσει το κύρος του όπως μας λέει ότι φοβάται. Αν αποφασίσει τελικά να κάνει αυτό που του λέμε, τότε να σου δώσει και τα έξοδα της επισκευή της μηχανής του αεροσυμπιεστή, το κόστος της οποίας θα του το πούμε εμείς από το τηλέφωνο. Το τι θα κάνει όμως αυτός με τον οδηγό του φορτηγού και το τι βλάβη θα του παρουσιάσει, εσύ να μην ανακατευτείς για να μην τον εκθέσεις.
Αφού ενημερώθηκα και για τις δουλειές του πεθερού μου, την επομένη το πρωί και πριν ακόμη ξυπνήσει ο φίλος μας στην Αλεξανδρούπολη, εγώ βρισκόμουν έξω από την πόρτα του συνεργείου του. Τρείς τα χαράματα ξεκίνησα από το σπίτι μου και στις επτά και μισή το πρωί βρισκόμουν έξω από την πόρτα του συνεργείου του, την οποία βρήκα κλειστή.
Αν και ήταν κλειστή αυτή, είδα να κάθονται μπροστά της καμιά δεκαριά άγνωστοι σ’ εμένα άνθρωποι, οι οποίοι κι έπιναν εκεί παρέα τον πρωινό τους καφέ, μαζί με τον ιδιοκτήτη του γραφείου χωματουργικών έργων όπως έβλεπα να γράφει η ταμπέλα του.
Αφού για γνωριμίες όμως βρισκόμουν εγώ στην περιοχή τους, στάθμευσα δίπλα τους το αυτοκίνητο μου και κατεβαίνοντας από αυτό, έπιασα αμέσως κουβέντα μαζί τους κι όπως όφειλα τους συστήθηκα αλλά κι αστειεύθηκα με την αργοπορία του φίλου που διέθετε το συνεργείο.
Γέλασαν οι άνθρωποι για όσα τους είπα αστειευόμενος για τον μάστορα που άργησε να εμφανιστεί στο συνεργείο του αν και ήξερε ότι θα έφτανα την συγκεκριμένη ώρα, αλλά και τον δικαιολόγησαν λέγοντας.
– Έφυγε πολύ αργά αυτός εχθές από το συνεργείο του κι έτσι όπως ήταν κουρασμένος, μάλλον δεν μπόρεσε να ξυπνήσει. Αλλά κι εσύ; Τόσο πρωί, τι ήρθες να κάνεις στην Αλεξανδρούπολη;
Με αυτήν την ευκαιρία, τους έκανα κι εγώ μια πλήρη αναφορά, τόσο για μένα προσωπικά, όσο και για τον ακριβή επαγγελματικό λόγο που με έφερε επισκέπτη στην πόλη τους, όπως και τον στόχο μου να φτάσω σήμερα κιόλας για τον ίδιο λόγο στην Ορεστιάδα.
Ξεθάρρεψαν αυτοί μόλις πήραν την αναφορά μου κι αφού έκαναν και σ’ εμένα καφέ, άπλωσαν αμέσως μετά μπροστά μου κι όλες εκείνες τις πληροφορίες που χρειαζόμουν για τον σκοπό της επίσκεψης μου.
Μερικοί από αυτούς δε, συγκαταλέγονταν ονομαστικά στον μακρύ κατάλογο των δανειοληπτών που είχα πάρει εγώ μαζί μου, οι οποίοι και μου έδωσαν πολλές θεωρητικά καλές, αλλά και πολλές πρακτικά αρνητικές πληροφορίες για όσα ήθελα να ενημερωθώ.
Με λίγα λόγια, μέχρι να εμφανιστεί ο φίλος και πελάτης του πεθερού μου στο συνεργείο του, εγώ έμαθα πολλά περισσότερα από όσα θα μπορούσα να ανακαλύψω μόνος μου, τόσο για τις προβλεπόμενες επενδύσεις στην περιοχή τους, όσο και για τις άλλες επενδύσεις των πόλεων που θα συναντούσα στον δρόμο μου πηγαίνοντας προς την Ορεστιάδα.
Εκτός αυτού, έκλεισα και ραντεβού μαζί τους, δεδομένου ότι μερικοί από αυτούς ήταν βιοτέχνες και άλλοι τόσοι ήταν εισαγωγείς, τους οποίους υποσχέθηκα να δω κατ’ ιδίαν επιστρέφοντας από την Ορεστιάδα, για τον λόγο ότι αυτοί έκαναν ήδη εισαγωγές μέσω του ανταγωνισμού μας.
Εμείς τους ήμασταν εντελώς άγνωστοι, αλλά μετά από την δική μου εμφάνιση εκεί και τις κουβέντες που κάναμε, ενδιαφέρθηκαν να εξετάσουν το ενδεχόμενο να βρουν καλύτερες συνθήκες μεταφοράς στην δική μας εταιρεία και ίσως οικονομικότερη λύση γι’ αυτούς.
Από όσα είπαμε εκεί πάντως και στα πρόχειρα, ένα ήταν βέβαιο. Ότι υπήρχε αρκετό ενδιαφέρον για μας όσον αφορά το μεταφορικό τους έργο για τις δουλειές που αυτοί είχαν στην πόλη τους, αλλά όχι για τα δάνεια που εγώ εξέταζα, δεδομένου ότι κι αυτοί αμφέβαλαν αν όντως θα τους δοθούν ποτέ αυτά.
Όταν ήρθε τελικά στο συνεργείο ο μάστορας που περίμενα, του μετέφερα όσα μου παρήγγειλε ο πεθερός μου κι αφού τον ενημέρωσα και για τον λόγο της δικής μου επίσκεψης στην πόλη τους, τον χαιρέτησα φεύγοντας με σκοπό να φτάσω νωρίς στον προορισμό μου.
Τον άφησα όμως αυτόν εκεί να μελετά το πώς θα μπορούσε να διευθετήσει ομαλά αυτά που του προέκυψαν, από τον λανθασμένο εντοπισμό βλάβης που έκανε, αν και ήταν ο καλύτερος μάστορας στην περιοχής του.
Την στιγμή που του τα ξεκινούσα όμως, τον άκουσα να μου λέει αφηρημένος σχεδόν.
– Όταν αύριο επιστρέψεις με το καλό, θα τα πούμε καλύτερα.
Με το δίκαιο του ήταν αφηρημένος, γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει, πως και δεν σκέφτηκε καθόλου τον αεροσυμπιεστή του φορτηγού, αλλά και πρόσθεσε κάτι ακόμη προκειμένου να δικαιολογήσει το λάθος του.
– Με ξεγέλασε ο ήχος. Για να δω όμως τώρα, πως θα ξεγελάσω εγώ τον φορτηγατζή, που από την αρχή αμφέβαλε ότι ο θόρυβος της μπιέλας δεν προερχόταν από την μηχανή του φορτηγού του.
Τον άκουγα εγώ βέβαια, αλλά και τον άφηνα φεύγοντας να παλεύει μόνος του με τις σκέψεις που είχε στο μυαλό του. Όταν μετά από λίγο βγήκα από τα όρια της Αλεξανδρούπολης όμως κι ανέβαινα προς την Ορεστιάδα, έλεγξα καθ’ οδόν όλες εκείνες τις αιτήσεις δανείων που είχα στην λίστα μου και εντόπισα να φιγουράρουν με τις ταμπέλες τους στους χώρους που δήλωναν ότι θα κτιστούν οι εγκαταστάσεις τους.
Από όσα έβλεπα όμως εκεί, καμιά από αυτές δεν είχε πάρει ακόμη την έγκριση του δανείου της, αλλά και κανείς δεν ήταν εκεί ώστε να μου το αρνηθεί ή να μου το επιβεβαιώσει.
Αν είχαν πάρει όμως έστω και μερικές από αυτές κάποιο δάνειο, τότε σίγουρα θα το υποστήριζαν αυτό οι μικρές έστω οικοδομικές δραστηριότητες τους, τις οποίες βέβαια πουθενά δεν είδα να υπάρχουν.
Και στην Ορεστιάδα που έφτασα, τίποτε δεν βρήκα που να δηλώνει, ότι εκεί τουλάχιστον κάτι πήγαινε να γίνει. Συζητώντας όμως με όσους είχα σκοπό να συναντήσω εκεί, τόσο το απόγευμα της άφιξης μου, όσο και την επομένη το πρωί που τους βρήκα στις δουλειές τους, διαπίστωσα ότι και αυτοί αμφέβαλαν για το αποτέλεσμα αυτών των δανείων.
Κατά την δική τους γνώμη πάντως, αυτό προέκυπτε ως αποτέλεσμα. Ότι όλα αυτά τα δάνεια, δινόταν αν δινόταν κάπου, σε όσους είχαν σκοπό να κλέψουν μάλλον, παρά σε όσους ήθελαν όντως να δουλέψουν και να βοηθήσουν με την δουλειά τους την περιοχή τους, τις δραστηριότητες τους, τα παιδιά τους και όλα τα υπόλοιπα παιδιά που ζούσαν στις πολύπαθες περιοχές τους.
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, μετά από όσα διαπίστωνα εκεί, μάλλον ήταν άκαρπη η πρώτη μου επίσκεψη στην Ορεστιάδα, γιατί δεν βρήκα άμεσο για μας ενδιαφέρον στην περιοχή.
Κράτησα όμως τις διευθύνσεις τους, όπως και τα ονόματα τους, ώστε να εξετάσω αργότερα το θέμα τους κι έτσι σκεπτόμενος, κατέβηκα προς τον επόμενο προορισμό μου, αυτόν της Αλεξανδρούπολης δηλαδή.
Πλησιάζοντας προς αυτήν βέβαια, δεν μπορούσα να μην σταθώ μπροστά σε μια πολύ μεγάλη μονάδα, στην οποία είδα να υπάρχει αναρτημένη μια τεράστια ταμπέλα, στα περιθώρια της οποίας έβλεπα να διαφημίζετε το ύψος του δανείου που η ΕΤΒΑ υποσχόταν να δώσει στον ιδιοκτήτη της.
Η αιτία αυτής της δανειοδότησης, ήταν η επέκταση της μονάδας του όπως εξηγούσε η διαφήμιση, αλλά μου έκανε εντύπωση το ότι του υποσχόταν κι ένα δεύτερο, για την ίδρυση μιας άλλης μονάδας, μόνον που αυτή δεν είχε καμιά σχέση με όσα έκανε εκεί η υπάρχουσα.
Όταν μετά από λίγο μιλούσα με τους υπευθύνους της, μου είπαν ότι σωστά έκανα εγώ αυτήν την παρατήρηση και ότι πράγματι το αφεντικό τους είχε σκοπό να κάνει αυτήν την δεύτερη μονάδα, σκοπεύοντας βέβαια να εξάγει όλη την παραγωγή της στην Σαουδική Αραβία.
Δεν τον γνώριζα αυτόν, αλλά όπως με πληροφόρησαν οι υπεύθυνοι της μονάδας που επισκέφτηκα, είχε πολλών ειδών επιχειρήσεις στην περιοχή της Αλεξανδρούπολης, όπου και είχε την έδρα των επιχειρήσεων του.
Το ύψος του δανείου που του υποσχόταν ήταν πολύ μεγάλο και ανάλογο του μεγέθους της μονάδας που είχε σκοπό να κάνει αυτός ο ισχυρός τοπικός παράγοντας, γι’ αυτό κι αμέσως ζήτησα να επικοινωνήσω μαζί του.
Δέχτηκε αυτός το αίτημα μου να τον επισκεφτώ στο γραφείο του και όπως μου το δήλωσε αυτό, θέλησε να με δεχτεί αμέσως μόλις θα έφτανα στο κέντρο της Αλεξανδρούπολης όπου είχε και τα γραφεία του.
Βρήκα την διεύθυνση του σχετικά εύκολα και την στιγμή που χτυπούσα το κουδούνι στην είσοδο τους, παρατήρησα ότι στον τοίχο κι έξω από τα γραφεία του ήταν αναρτημένες πολλές ταμπέλες επιχειρήσεων, διαφόρων αντικειμένων.
Δεν χρειάστηκε όμως να περιμένω και πολύ έξω από την εξώπορτα τους, γιατί αμέσως σχεδόν με άνοιξαν κι όταν πάλι μπήκα μέσα, επίσης αμέσως με παρουσίασαν στον γενικό τους διευθυντή, όπου και σύμφωνα με τα τυπικά του συστήθηκα, αλλά και με πολύ καλή διάθεση του εξήγησα στην συνέχεια και τους λόγους για τους οποίους βρέθηκα στην πόλη τους.
Μαζί με όλα αυτά βέβαια, του ανέφερα κι ότι εντυπωσιάστηκα από τα πολλά είδη επιχειρήσεων που είδα να εκπροσωπεί, όπως περίτρανα μου το πληροφόρησαν αυτό άλλωστε, εκείνες οι πολλές ταμπέλες που είδα να είναι αναρτημένες έξω από τα γραφεία του.
Δεν δίστασα δε, να του εκθέσω και τον προσωπικό μου στόχο, αυτόν δηλαδή που απέβλεπε στο να του αποσπάσω αν ήταν δυνατό ένα μέρος αν όχι όλο το έργο των μεταφορών που αυτός σίγουρα είχε να μας διαθέσει, το οποίο επίσης πληροφορήθηκα από τις ταμπέλες που το υποστήριζαν.
Ενθουσιάστηκε μαζί μου εκείνος ο μεστός κύριος που αντίκρυζα να κάθεται αναπαυτικά κι αγέρωχα στην πολυθρόνα του πολυτελούς γραφείου του και χαμογελαστός μου έλεγε κάτι κι αυτός με την σειρά του.
– Πώς λοιπόν να μην είμαι κι εγώ τώρα ενθουσιασμένος μαζί σου, βλέποντας έναν νεαρό σαν κι εσένα να χτυπά την πόρτα μου και να μου ζητά με θάρρος όπως εσύ, το πώς θα μπορούσε να έχει ένα μέρος του μεταφορικού μου έργου, όταν μάλιστα ήρθε από την Θεσσαλονίκη μέχρις εδώ κι έκανε πέντε ώρες δρόμο με το αυτοκίνητο του γι’ αυτόν τον σκοπό, χωρίς να είναι βέβαιος, αν το αποτέλεσμα είναι ή όχι ευνοϊκό για όσα επιδιώκει;
Χαίρομαι όταν βλέπω τους νέους να ορμούν, γιατί μου θυμίζουν τον εαυτό μου. Και μ’ εσένα χαίρομαι, αλλά δεν είμαι ακόμη έτοιμος για όλα όσα εσύ υπολογίζεις να γίνουν.
Επειδή όμως ήρθες έως εδώ, ενώ είσαι σ’ αυτήν την νεαρή ηλικία και καθόλου δεν σκέφτηκες τον κόπο σου προκειμένου να κάνεις την δουλειά σου, εγώ δεσμεύομαι να κρατήσω την κάρτα σου και να σε ενημερώσω αργότερα για όσα μου ζήτησες.
Αυτό όμως θα το κάνω τότε, που εγώ θα είμαι όντως έτοιμος. Αν μπορέσεις όμως να μου κοστολογήσεις το μεταφορικό έργο της δουλειάς, που τώρα έχω στα σκαριά και αφορά τα μηχανήματα του νέου μου εργοστασίου, από τώρα σου το λέω.
Θα προηγείσαι από όλους όσους έρθουν μετέπειτα από εσένα να με δουν γι’ αυτόν τον σκοπό και θα σου δώσω μάλιστα δικαίωμα επιπλέον διαφοράς στο κόστος μεταφοράς που θα μου δώσεις εσύ, από αυτό που θα μου παρουσιάσουν οι ανταγωνιστές σου ως τέτοιο.
Το ύψος δε της οικονομικής διαφοράς που θα σου επιτρέψω να έχεις πάνω από την δική τους προσφορά, θα σου το πω όταν έρθει ο καιρός. Για την ώρα πάντως, χάρηκα που σε γνώρισα. Πήγαινε στο καλό λοιπόν και περίμενε να σου δώσω γραπτώς τα στοιχεία που θα χρειαστείς, για όσα σου ανέφερα.
Αυτά μου είπε εκείνος ο όντως μεγάλος επιχειρηματίας κι αφού μου έσφιξε το χέρι όταν του πρότεινα εγώ το δικό μου, τον χαιρέτησα κι έφυγα από το γραφείο του ευχαριστημένος, από την εποικοδομητική συνάντηση που είχα μαζί του.
Μιχάλης Αλταλίκης
