Μετά απ’ όσα πέρασα στην ανεξέλεγκτη και πρόσφατη πυρκαγιά που ταλαιπώρησε το οικοσύστημα του δάσους της πόλης μας, όπως και το γυναικείο μοναστήρι μας της περιοχής του Πανοράματος, ήρθε ο καιρός να ξεκουραστώ κι εγώ για λίγο, μετά από τις ετήσιες, όσο και δύσκολες εργασιακές μου υποχρεώσεις, αυτές που είχα δηλαδή προς το μοναστήρι της απασχόλησής μου.
Θα σας λείψω πάλι, έλεγα στον επίτροπο εκείνης της περιόδου και θα σας λείψω μάλιστα για ένα ολόκληρο μήνα κι όπως το προγραμμάτισα, θα πάω κάπως μακριά αυτή την φορά με την οικογένεια μου. Αν θελήσετε κάτι επείγον πάντως, κάντε μου ένα τηλεφώνημα και θα δω τι θα μπορέσω να κάνω από εκεί και μετά.
Το ότι θα τους έλειπα για ένα μήνα βεβαίως και το είχαμε συζητήσει προ καιρού με τον επίτροπο, γι’ αυτό κι όσες ανάγκες είχαν οι πατέρες, τις κάλυψα με απανωτά δρομολόγια, οπότε, τίποτε δεν άφησα να βρίσκεται σε εκκρεμότητα.
Τα επείγοντα μόνον ήταν αυτά που έμπαιναν σε τακτική αναμονή κάθε φορά κι όταν εμφανιζόταν αυτά, χαλούσαν κατ’ ανάγκη πια το δικό μου πρόγραμμα, όποιο κι αν ήταν, δεδομένου ότι με υποχρέωναν να διακόψω οσηδήποτε άλλο με απασχολούσε, έστω κι αν ήταν οι διακοπές μου.
Αυτός ήταν κι ο λόγος άλλωστε, που εσκεμμένα δεν ανάφερα τότε τον προορισμό μου στον επίτροπο, όπως κι αυτός ήταν ο λόγος που διάλεξα να πάω τόσο μακριά για τις επικείμενες διακοπές μου.
Αν έμενα κάπου κοντά δηλαδή, όπως έκανα την προηγούμενη χρονιά, πάλι θα μου έλεγε, έλα να κάνουμε κι αυτό και μετά φεύγεις κι έτσι δεν θα μπορούσα να ησυχάσω. Αφού δεν με ρώτησε όμως να του πω, πού θα πήγαινα, συμφώνησε μαζί μου κι όπως το συνήθιζε, μου έλεγε να πάω με το καλό όπου κι αν ήθελα κι αφού όλα τους τα είχα προμηθεύσει, θα περίμενε την επιστροφή μου.
Αν μας προκύψει κάτι επείγον πρόσθεσε, θα δούμε τι θα κάνουμε, οπότε, με το καλό να πας και με το καλό να επιστρέψεις μου ευχήθηκε. Αυτά λοιπόν είπαμε με τον επίτροπο όταν του παρέδωσα και τον λογαριασμό των αγορών που έκανα τον προηγούμενου μήνα κι έτσι έφυγα ήσυχος πια από κοντά του.
Αφού βρισκόμουν στο μοναστήρι μας όμως, χαιρέτησα τους υπόλοιπους πατέρες, όπως και τον γέροντά μας βέβαια και με το απογευματινό καραβάκι της γραμμής επέστρεψα στην Ουρανούπολη κι από εκεί στην συνέχεια, κατέληξα στο σπίτι μου μετά από δυό ώρες περίπου.
Καθώς το είχαμε προγραμματισμένο κι αυτό λοιπόν, το ίδιο βράδυ κιόλας αναχώρησα για την Πελοπόννησο με την γυναίκα μου μόνον, αφού τα παιδιά μας ήταν μεγάλα πλέον και δεν μας ακολουθούσαν.
Από παλιότερη συνήθεια πάντως, μετά τις δώδεκα και τις πρώτες πρωινές ώρες ξεκινήσαμε για τον προορισμό μας κι εκείνο το καλοκαίρι, με στόχο να πίνουμε κατά τις οκτώ το πρωί τον καφέ μας στο σπίτι της φιλοξενίας μας όπως πάντα, το οποίο βρισκόταν λίγο ποιο κάτω από την περιοχή του Πύργου Ηλίας.
Κι αφού αυτό κάναμε τελικά, αμέσως στρωθήκαμε στην δουλειά όταν φτάσαμε εκεί και καθώς έπρεπε, ετοιμάσαμε κατάλληλα το σπίτι που είχε να δεχθεί έναν ολόκληρο χρόνο επισκέπτες, για τον λόγο ότι ούτε και οι συγγενείς μας το επισκέφτηκαν στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα.
Περιμέναμε κι αυτούς βέβαια να μας έρθουν από την Αθήνα, αφού δικό τους ήταν το σπίτι και μαζί τους θα κάναμε τις διακοπές μας. Πέρασαν τρείς μέρες όμως από την εκεί εγκατάστασή μας κι εγώ ακόμη δεν έλεγα να ησυχάσω, ώστε να αρχίσω να ζω αμέριμνα καθώς το χρειαζόμουν.
Αντιμετώπιζα της διακοπές μου κάπως σκοτισμένος δηλαδή, πράγμα που παρατήρησε και η γυναίκα μου βέβαια, η οποία και μου εξέφρασε την απορία της κάποια στιγμή, ενώ μου υπενθύμιζε συγχρόνως, ότι σε διακοπές βρισκόμασταν κι ότι δεν έπρεπε να είμαι σκοτισμένος.
Σε βλέπω συνεχώς σκεπτικό, έλεγε κι απορώ μαζί σου. Μπορείς να μου πεις επιτέλους τι σου συμβαίνει; Τίποτε δεν μου συμβαίνει βρε γυναίκα, της έλεγα, απλώς περιμένω το πρώτο τηλεφώνημα του επιτρόπου, μέσω του οποίου και θα μου ζητά όπως πάντα να του κάνω κάτι επείγον.
Αν δεν πέσει αυτό το τηλεφώνημα, δεν θα είμαι σίγουρος ότι θα μπορέσω να συνεχίσω τις διακοπές μου. Αυτό περιμένω λοιπόν και γι’ αυτό με βλέπεις σκεπτικό. Μα αφού είμαστε στην Πελοπόννησο, έλεγε κι αυτή με απορία, τί θα μπορέσεις να τους κάνεις;
Το θέμα βρε γυναίκα δεν είναι τι θα μπορέσω να κάνω εγώ, αλλά το πώς και πότε θα προκύψει το επείγον στο μοναστήρι μας και πως μετά θα το αντιμετωπίσει ο επίτροπος, μαθαίνοντας ότι βρίσκομαι επτακόσια πενήντα χιλιόμετρα μακριά από εκεί που θα μπορούσα, να κάνω κάτι εγώ για την επίλυση του.
Αυτά δηλαδή λέγαμε με την γυναίκα μου κατά τις επτά το πρωί, πίνοντας τον καφέ μας κάτω από τον παχύ ίσιο της μουριάς που μας διέθετε το σπίτι των συγγενών μας, οι οποίοι μας έλεγαν πια από τηλεφώνου, ότι κοντά μας ήταν κι ερχόταν να μας συναντήσουν.
Αυτούς περιμένοντας λοιπόν, δεύτερη κλήση δέχτηκα στο τηλέφωνό μου, ο πότε, με αγονία κοιτούσα στην οθόνη του να δω, αν ο επίτροπος ήταν αυτός που με καλούσε.
Όπως το ήλπιζα όμως, αυτός ήταν και ούτε να τον καλημερίσω πρόλαβα, γιατί τον άκουγα να μου λέει με αγχωμένη την φωνή του, ότι όπου κι αν ήμουν έπρεπε να επιστρέψω, γιατί κάτι πολύ επείγον τους προέκυψε κι ως εκ τούτου, έπρεπε να το τακτοποιήσω.
Τί να του έλεγα λοιπόν; Πάτερ? Αμέσως θα ξεκινήσω και σε τρεις μέρες θα είμαι εκεί, για τον λόγο ότι βρίσκομαι στην Πελοπόννησο. Και για να έρθω εγκαίρως μάλιστα για την επίλυση των αναγκών σου, θα πρέπει να διανύσω επτακόσια πενήντα χιλιόμετρα με το αυτοκίνητό μου όπως καταλαβαίνεις.
Δεν πρόλαβα να τελειώσω την φράση μου όμως και τον άκουγα να μου λέει απορώντας. Πού είσαι; Στην Πελοπόννησο; Καλά, καλά. Κάθισε εκεί που είσαι, γιατί μέχρι να έρθεις εσύ εδώ, εμείς πρέπει να βρούμε οπωσδήποτε λύση στο πρόβλημά μας. Συνέχισε λοιπόν τις διακοπές σου κι εμείς θα τακτοποιήσουμε αυτό που μας προέκυψε, με άλλον τρόπο.
Μετά από αυτό, τίποτε άλλο δεν πρόλαβα να του πω εγώ, αφού μου έκλεισε την γραμμή ο επίτροπος χωρίς καν να με χαιρετίσει, προκειμένου να ασχοληθεί ασφαλώς με το επείγων θέμα που του προέκυψε.
Ησύχασα κι εγώ βέβαια με την απάντησή του, δεδομένου ότι από εκείνο το τηλεφώνημα και μετά, σίγουρα θα ήμουν σε διακοπές, πράγμα που ανακοίνωνα επιτέλους και μεγαλοφώνως μάλιστα προς την γυναίκα μου.
Όπως καταλαβαίνεις γυναίκα, τώρα πείρα άδεια της έλεγα. Από εδώ και μετά, κανείς από τους πατέρες δεν πρόκειται να με ενοχλήσει, γιατί θα σκέφτονται την απόσταση των επτακοσίων χιλιομέτρων, οπότε θα βρουν τρόπο, ώστε να κάνουν την δουλειά τους και χωρίς εμένα.
Αυτό ήταν λοιπόν. Μετά από το τηλεφώνημα του επίτροπου, κανείς από τους πατέρες δεν με ενόχλησε κι ότι άλλο τους προέκυψε στο διάστημα της απουσίας μου, το τακτοποίησα εγώ αργότερα και κατά το διάστημα της επιστροφής μου.
Όπως αποδείχτηκε εκ των πραγμάτων δηλαδή, όλα μπορούσαν να περιμένουν. Απλώς, τους είχα συνηθίσει να δέχονται γρήγορες λύσεις σε ότι τους προέκυπτε κι επειδή τους βόλευε αυτό, όλες τις ανάγκες τους τις ονόμαζαν επείγουσες, για να τελειώνουν γρηγορότερα με αυτές. Ναι αλλά δεν ήταν όλες τέτοιες, οπότε, δεν υπήρχε λόγος να τρέχω πίσω από το κάθε τι εγώ προσωπικά.
Αυτά συζητώντας και με την γυναίκα μου εκείνο το πρωινό, δεν πήραμε είδηση ότι ήρθαν εν τω μεταξύ οι συγγενείς μας και ήδη τακτοποιούσαν μόνοι τους τα πράγματά τους, μπαινοβγαίνοντας στα δωμάτιά τους.
Βλέποντας να τρέχουμε κάποια στιγμή κοντά τους προκειμένου να τους βοηθήσουμε, έλεγαν και με το δίκαιό τους. Καλοί είστε του λόγου σας. Χαμπάρι δεν πήρατε ότι ήρθαμε. Και να σας κλέβαμε δηλαδή, ούτε που θα το ξέρατε.
Ελάτε, ελάτε, τους έλεγε η γυναίκα μου και μη σκοτίζεστε. Το σπίτι σας το έχουμε ετοιμάσει έτσι, που καθόλου δεν θα σας κουράσει η εγκατάστασή σας. Σας περιμέναμε από την ώρα που μας είπατε ότι έρχεστε, αλλά να, μας προέκυψε ένα τηλεφώνημα κι αυτό ήταν που μας απασχόλησε.
Καλώς ορίσατε λοιπόν και μέχρι να βάλετε εσείς τα πράγματά σας στην θέση τους, θα σας κάνω εγώ τον καφέ σας, καθώς ξέρω και πως τον προτιμάτε, προκειμένου να τον πιείτε όχι μόνον ξεκούραστοι, αλλά κι ευχαριστημένοι από την δική μας συμμετοχή, στην δική σας καλοκαιρινή διαμονή.
Εσκεμμένα το έλεγε κι αυτό η γυναίκα μου, δεδομένου ότι ήταν η πρώτη μας φορά που κάναμε μαζί τους διακοπές, αφού τα προηγούμενα χρόνια δεν συναντιόμασταν καθόλου. Πρώτοι πηγαίναμε εμείς εκεί δηλαδή και μέναμε στο σπίτι τους ολόκληρο τον μήνα Ιούλιο και πίσω από μάς το κατοικούσαν αυτοί, προκειμένου να περάσουν τον μήνα Αύγουστο καθώς το συνήθιζαν.
Οι χώροι του σπιτιού βέβαια επέτρεπαν μια τέτοια συγκατοίκηση, αφού ήταν αρκετοί όχι για μόνον δύο οικογένειες όπως ήμασταν εμείς, αλλά και για μια τρίτη αν μας προέκυπτε. Κι επειδή περιμέναμε μια τέτοια άφιξη, όλο στην αναμονή ήμασταν, ελπίζοντας να μας έρθει και να μεγαλώσει περισσότερο η καλοκαιρινή μας παρέα.
Δεν ήρθαν τελικά, οπότε, απλωθήκαμε στα δωμάτιά του κι όπως το θέλαμε, περάσαμε πολύ καλά κι αξέχαστα θα λέγαμε για καλοκαιρινές διακοπές.
Μιχάλης Αλταλίκης
