Ενώ λοιπόν μεσολαβούσαν όλα αυτά τα περίεργα που σας ανάφερα στα προηγούμενα και είχαν σχέση με την περιπέτεια που μας υποχρέωσε να ζούμε υπομονετικά, η άρρωστη συμπεριφορά του ερωτοχτυπημένου μας Κωνσταντίνου, δεν έπαψαν να μου προκύπτουν συγχρόνως κι αυτά που ως παράπλευρα περιστατικά επηρέαζαν την εργασιακή μου ζωή.
Απασχολημένος καθώς ήμουν λοιπόν και με τις εργασιακές μου υποχρεώσεις εκείνο το διάστημα, κλήθηκα να αντιμετωπίσω συγχρόνως και την αδυναμία που παρουσίαζε το φορτηγάκι μας, να ανταπεξέλθει των δικών του εργασιακών υποχρεώσεων.
Από την αρχή που το πήραμε βέβαια μας φανέρωσε την αδυναμία του αλλά στο χρονικό διάστημα που αναφέρομαι, καθημερινά πλέον δήλωνε, ότι αδυνατούσε να κάνει και το παραμικρό, λόγω του ότι διαλυόταν συνεχώς τα μέλη του κι εξαιτίας αυτού, δεν προλάβαινε να βγει από το συνεργείο και πάλι το επισκεπτόταν.
Αυτό ακριβώς θέλοντας να μεταβιβάσω και στον γέροντά μας μια μέρα, του έλεγα ότι δυστυχώς για όλους μας, δεν μπορεί πλέον να κάνει την δουλειά του κι ότι από στιγμή σε στιγμή μάλλον θα μας εγκαταλείψει εντελώς, γιατί αυτά που του ζητούμε να κάνει, είναι όντως πάρα πολλά για τις δικές του δυνάμεις.
Καλό θα είναι να το πουλήσουμε, του έλεγα και να το δώσουμε μάλιστα σε κάποιον, που δεν θα έχει να του ζητά τόσα πολλά όπως κάνουμε εμείς. Αυτό δε, θα πρέπει να το επισπεύσουμε κατά την εκτίμησή μου, για να εκτιμηθεί και η οικονομική του αξία ανάλογα, όσο ακόμη είναι δηλαδή σε θέσει να κάνει κι αυτά τα λίγα που μπορεί.
Εμείς όμως, θα πρέπει να πάρουμε ένα καινούριο στην θέση του. Ποιο δυνατό, αλλά και ποιο κοντά στις αναλογίες των δικών μας αναγκών, αν βέβαια θέλουμε να κάνουμε κάτι σωστό γι’ αυτό το θάμα.
Άλλωστε, τα έξοδα που προκαλεί το υπάρχων, με τις βλάβες που βγάζει κάθε τόσο, όχι μόνον ασύμφορο έχει γίνει, αλλά και αχρησιμοποίητο μένει, αφού παρκαρισμένο βρίσκεται κάθε τόσο στις ράμπες των συνεργείων.
Μαζί μ’ εμένα όμως και οι πατέρες του τόνιζαν την δικαιολογημένη αντικατάστασή του, οπότε, άρχισε κι αυτός να το σκέφτεται σιγά, σιγά, για τον λόγο ότι έπρεπε να συνυπολογιστούν και οι σχετικές οικονομικές επιβαρύνσεις που θα επέβαλε η δρομολόγηση της.
Προσμετρώντας τα παραπάνω λοιπόν, μου έδωσαν τελικά οι πατέρες την εντολή να μεταφέρω το μεταχειρισμένο φορτηγάκι μας μέχρι την Βέροια μια μέρα, με την οδηγία να το αφήσω στην μάντρα αυτοκινήτων κάποιου γνωστού τους, προκειμένου να μπει στην διαδικασία της πώλησης.
Επιστρέφοντας από την ίδια πόλη, μου έδωσαν και την εντολή να πάρω από ένα άλλο κατάστημα της ίδιας περιοχής, το καινούργιο φορτηγάκι που επέλεξαν να αποκτήσουν, βεβαιωμένοι κι αυτοί, ότι αυτό, σίγουρα θα κάλυπτε τις πολύπλευρες όπως είπαμε ανάγκες τους.
Βλέποντας κι εγώ το νέο φορτηγάκι μας όμως, αυθόρμητα έλεγα στον καταστηματάρχη, ότι σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσε να συγκριθεί με το προηγούμενο, αφού από μακριά φαινόταν πια, ότι ανήκε σε άλλη κατηγορία, αλλά και πολλές κλάσεις ανώτερό του ήταν όπως εκτιμούσα, αν κι ο χώρος φόρτωσής του, ελάχιστα μεγαλύτερος ήταν.
Όπως το επεξεργαζόμουν και στον δρόμο όμως, οδηγώντας το προς την Θεσσαλονίκη στην συνέχεια, έβλεπα ότι θα είχα στα χέρια μου ένα αξιόπιστο εργαλείο και ικανό να κάνει όσα θα ήθελα να του ζητήσω κι επειδή πουθενά δεν κολλούσε όταν και στην πράξη το δοκίμασα παραφορτωμένο, το ονόμασα αναίσθητο.
Μέχρι να φτάσω σ’ αυτό το συμπέρασμα βέβαια, δεν μπορείτε να φανταστείτε τι του υποχρέωσα να κάνει και τι του φόρτωσα να μεταφέρει κάτω από όλες εκείνες τις συνθήκες, που κι ο ποιο δυνατός ζορίζετε όπως λέμε, αλλά το νέο φορτηγάκι μου, τίποτε από όλα αυτά δεν καταλάβαινε.
Συγχρόνως με αυτήν την αλλαγή όμως, άλλαξαν προς το καλύτερο για μένα και τα δεδομένα της θαλάσσιας διαδρομής που έπρεπε να ακολουθούν τα μεταφερόμενα προς το μοναστήρι μας κι αυτό γιατί, έπαψε πια να κάνει το μικρό καραβάκι τα δρομολόγιά του και στην θέση του ανάλαβε να εξυπηρετεί τα μοναστήρια ένα νέο και κατά πολύ μεγαλύτερό του.
Αυτό λοιπόν, από τις έξη και μισή το πρωί πλέον ξεκινούσε το δρομολόγιό του από την σκάλα της Ουρανούπολης και αρκετό χώρο διέθετε, ώστε έξι φορτηγάκια σαν και το δικό μου μπορούσαν να χωρέσουν και να μεταφερθούν στην συνέχεια μέχρι το μοναστήρι μας κι ακόμη παραπέρα.
Η προσθήκη αυτού του καραβιού όμως, έγινε και για μένα χωρίς να το περιμένω πολύτιμος βοηθός, γιατί έπαψα πλέον να ξεφορτώνω όπως πριν τα εμπορεύματά μας στο καράβι, αφού με την άδεια του γέροντά μας, με το φορτηγάκι μας έμπαινα στο κατάστρωμά του και στην προβλήτα της μονής μας με κατέβαζε.
Έμενα εκεί για επτά ώρες περίπου ελεύθερος κι όταν επέστρεφε να με παραλαβή κατά τις τρείς το μεσημέρι, σε μιάμιση ώρα με κατέβαζε στο λιμάνι της Ουρανούπολης, από όπου αναχωρούσα για το σπίτι μου.
Όπως καταλαβαίνετε, αυτή η δυνατότητα ήταν μεγάλη ανακούφιση για μένα, γιατί και αρκετό κόπο γλύτωσα από το να μην ξεφορτώνω τίποτε, αλλά και χρόνο να κοιμηθώ λίγο πριν την αναχώρησή μου είχα.
Και στο καράβι μάλιστα μπορούσα να ξεκουραστώ αν ήθελα, μέχρι να με κατεβάσει στο μοναστήρι μας μετά από δυό ώρες περίπου, οπότε όλα ήταν ευνοϊκά για μένα όπως σας είπα.
Για την ακρίβεια, από τον Μάρτιο εκείνης της χρονιάς ξεκίνησαν τα νέα δεδομένα και για αρκετό καιρό χαιρόμουν τις αλλαγές που μου προέκυψαν, γιατί ούτε και το φορτηγάκι μου με κούραζε στις διαδρομές μου, λόγω του ότι, αυτό με πήγαινε πλέον όπου κι όπως εγώ θα ήθελα κι όχι όπως το προηγούμενο, που εγώ έπρεπε να το πάω κάπου βοηθώντας το.
Αποκτώντας και με τον καπετάνιο του καλή σχέση όμως, μου δόθηκε η ευκαιρία μετά από λίγο καιρό, ώστε και σ’ αυτόν να δείξω τις ιστιοπλοϊκές μου δυνατότητες, αναφέροντάς του τις περιπέτειες που έζησα στην θάλασσα με το μικρό μου ιστιοπλοϊκό βαρκάκι.
Εκτιμώντας κι αυτός τις αφηγήσεις μου ανάλογα, δεν άργησε να μου εμπιστευτεί και το τιμόνι του καραβιού του κι έτσι, πολλοί λαϊκοί και μοναχοί έβλεπαν να κάθομαι στην θέση του τιμονιέρη, μέχρι να φτάσουμε στο μοναστήρι μας, ή να επιστρέψουμε στην Ουρανούπολη.
Όχι μόνον προβλήματα δεν του προκάλεσα, αλλά και γρηγορότερα μετέφερα το καράβι του στον προορισμό μας, χρησιμοποιώντας τις απλές ιστιοπλοϊκές τεχνικές που ήξερα κι έτσι, μόνος του πια με έστελνε στο τιμόνι όταν ανέβαινα στο πιλοτήριό του.
Το χαιρόμουν κι εγώ βέβαια κι αν δεν μου πρότεινε έγκαιρα ο καπετάνιος την θέση στο τιμόνι, εγώ του το ζητούσα, έστω και εις βάρος της κόπωσής μου μερικές φορές, γιατί έπρεπε και να κοιμηθώ για λίγο όταν μου έλειπε ο ύπνος.
Το φορτηγάκι μου ωστόσο, έκανε αγόγγυστα ότι κι αν του ζητούσα κι επειδή καθόλου δεν με κούραζε, πολύ χαρούμενος το οδηγούσα και τίποτε δύσκολο, ή αξεπέραστο δεν έβλεπα μαζί του στον δρόμο μου.
Να όμως που κάποιος ήθελε να μου κάνει την ζωή δύσκολη μια μέρα και την ώρα που βρισκόμουν προς την Ιερισσό, κατά τις πέντε το πρωί για την ακρίβεια, με άφηνε η μηχανή του από τροφοδοσία στον δρόμο, αν και το ρεζερβουάρ του ήταν γεμάτο σχεδόν. Έσβησε η μηχανή του δηλαδή και μετά από αυτό, δεν ξαναπήρε μπροστά.
Μου είχε ξανασυμβεί αυτό και μάλιστα πριν από είκοσι χρόνια περίπου, οδηγώντας το προσωπικό μου αυτοκίνητο κι όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, από βουλωμένο φίλτρο βενζίνης μου προέκυψε η βλάβη.
Παρόλα αυτά όμως, δεν με άφησε στον δρόμο, γιατί σιγά, σιγά μεν, επέστρεψα τελικά στην Θεσσαλονίκη από την Καβάλα που βρισκόμουν. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, τίποτε δεν μπόρεσα να κάνω, όσο κι αν το προσπάθησα, αν και ανέβασα το φορτηγάκι μου στην ράμπα του βενζινάδικου όταν έφτασα στην Ιερισσό και στα σκοτεινά αναζητούσα εκεί την βλάβη του.
Έκανα κι απεγνωσμένες προσπάθειες στην συνέχεια, ώστε σιγά, σιγά μεν να έφτανα τουλάχιστον μέχρι την Ουρανούπολη και στο καράβι πριν αναχωρήσει, αλλά τίποτε δεν κατάφερα. Έμεινε στην έξοδο της Ιερισσού προς την Ουρανούπολη δηλαδή και με τίποτε δεν έπαιρνε μπροστά.
Επειδή βρισκόταν στην εγγύηση το φορτηγάκι, κάλεσα όπως έπρεπε την υπηρεσία εικοσιτετραώρου παροχής σέρβις στα αυτοκίνητα της εταιρίας που ανήκε, ώστε να τους ενημερώσω για την βλάβη που μου προέκυψε.
Ακούγοντας οι μηχανικοί την αναφορά μου, μου συνέστησαν να μείνω στην θέση μου και να περιμένω την δική τους βοήθεια, η οποία θα ερχόταν από τα Μουδανιά όπως μου είπαν, αφού αυτή ήταν η πλησιέστερη.
Όσα κι αν τους έλεγα εγώ, για το καράβι που θα έχανα, αυτοί τίποτε δεν καταλάβαιναν, οπότε, ήθελα, δεν ήθελα, τους περίμενα εκεί που έμεινα, αφού βέβαια ενημέρωσα τον καπετάνιο, όπως και τους πατέρες της μονής μας για το πρόβλημά μου.
Αυτό ιδικά, όσο πρόβλημα κι αν ήταν, το ενέταξα στα μικρά κατά κάποιον τρόπο προβλήματα, γιατί, στην προκειμένη περίπτωση, δεν μετέφερα τίποτε από αυτά που θα χρειαζόταν ψυγείο, ή καταψύκτη.
Κι αφού εγώ μόνο θα είχα να ταλαιπωρηθώ, περίμενα με υπομονή όπως μου είπαν από την αντιπροσωπία, πότε θα μου έστελναν την βοήθεια που χρειαζόμουν κι αυτό πάλι, δεν θα μπορούσε να μπει σε πρόγραμμα, πριν γίνει οκτώ το πρωί.
Όταν ήρθε επιτέλους η ώρα, μου υποσχέθηκαν ότι θα στείλουν μιας γνωστής εταιρείας φορτηγό οδικής βοήθειας να με βρει κι ότι με αυτόν τον τρόπο μόνον θα μπορούσα να μεταφερθώ στην έδρα του σέρβις που διέθεταν στην Θεσσαλονίκη.
Δυσανασχέτησα είναι αλήθεια, αλλά και τί μπορούσα να κάνω αφού έτσι έπρεπε να γίνει; Μέχρι να φτάσει όμως η οδική βοήθεια, τέσσερις το απόγευμα έγινε λόγω του φόρτου αναγκών που τους προέκυψαν, καθότι διανύαμε τον Ιούνιο μήνα πια κι ως εκ τούτου, δεν μπορούσαν να έρθουν νωρίτερα.
Μέχρι να με φορτώσει όμως ο οδηγός του στο δικό του αυτοκίνητο, πιάσαμε τις πέντε, οπότε, τον παρακάλεσα κι εγώ να με μεταφέρει μέχρι την Ουρανούπολη, προκειμένου να εκφορτώσω τα μεταφερόμενα στο καράβι τουλάχιστον, γιατί Παρασκευή ήταν και δεν θα μπορούσαν να αναλάβουν έγκαιρα την αποκατάσταση της βλάβης στα συνεργεία τους.
Δεν έφερε αντίρρηση ο άνθρωπος, οπότε, πήγαμε στην Ουρανούπολη κι αφού τακτοποίησα τα μεταφερόμενα στο καράβι που μόλις έπιασε σκάλα, ανάλαβε στην συνέχεια κι ο καπετάνιος την υποχρέωση να τα προωθήσει το πρωινό του Σαββάτου στο μοναστήρι μας κι έτσι, φύγαμε με την συμμετοχή της οδικής βοήθειας για τον προορισμό μας.
Στα όρια του Πολυγύρου όμως με κατέβασε κι άλλο φορτηγό μας παρέλαβε, γιατί αυτό είχε υποχρέωση να μας μεταφέρει μέχρι και τα όρια της Θεσσαλονίκης. Από εκείνο το σημείο όμως, τρίτο φορτηγό μας παρέλαβε προκειμένου να μας παραδώσει στις εγκαταστάσεις της αντιπροσωπίας.
Όταν φτάσαμε εκεί βέβαια, έντεκα έγινε η ώρα, οπότε, ο φύλακας του χώρου έκανε την παραλαβή αφού νύχτωσε. Άφησα λοιπόν το φορτηγάκι μου εκεί και παίρνοντας ένα ΤΑΧΙ, έφτασα στο σπίτι μου όταν πια είχε γίνει δώδεκα.
Την Δευτέρα όμως, από τις οκτώ το πρωί βρισκόμουν στο συνεργείο τους και με κάθε τρόπο προσπαθούσα να καταλάβω κι εγώ τι έγινε στο φορτηγάκι μου και δεν μπορούσε να πάρει μπροστά η μηχανή του. Την ίδια απορία βέβαια είχαν και τεχνικοί τους, οι οποίοι με τα μούτρα έπεσαν επάνω της όπως λέμε, στην προσπάθειά τους να εντοπίσουν την βλάβη του, ώστε να ελευθερώσουν κι εμένα γρήγορα όπως τους το ζήτησα, αλλά τίποτε δεν μπορούσαν να καταφέρουν.
Όσα έβλεπα να γίνονται εκεί όμως, τα μετέφερα και στους πατέρες συγχρόνως όπως καταλαβαίνετε, γιατί και αυτοί ανησυχούσαν για την βλάβη που προέκυψε στο καινούριο φορτηγάκι μας. Προκειμένου δε να με ησυχάσει κάποιος από αυτούς, από τηλεφώνου μου έλεγε να μη στεναχωριέμαι, γιατί αυτός τουλάχιστον, δεν πίστευε ότι η ζημιά ήταν σοβαρή.
Κάτι μικρό είναι έλεγε και σίγουρα θα το βρουν οι τεχνικοί. Αυτό είπε ο μοναχός για τους τεχνικούς και για να τους πιέσω περισσότερο εγώ, τους έλεγα τα ίδια. Κάτι μικρό βρε παιδιά είναι και δεν πάει το μυαλό σας εκεί. Ψάξτε λοιπόν από την αρχή μέχρι το τέλος της διαδρομής του καυσίμου και θα το βρείτε.
Όλα τα ψάξαμε έλεγαν αυτοί και με το δίκαιό τους, αλλά πουθενά δεν εντοπίζουμε την βλάβη κι αυτό το μικρό που μας λέει ο μοναχός, πουθενά δεν υπάρχει. Κάτι σαν βίδα είναι βρε παιδιά τους έλεγα κι εγώ στην προσπάθειά μου να τους βάλω σε σκέψεις, αν και χωρίς να ξέρω τι ήταν αυτό που τους έλεγα.
Κι επειδή δεν ήθελα να σταματήσουν τις προσπάθειές τους, πάλι τους έλεγα. Όπως κι εγώ το βλέπω βρε παιδιά, κάτι σαν βίδα είναι, αλλά δεν ξέρω πού βρίσκεται να σας την δείξω. Κατάλαβαν κι αυτοί στο τέλος ότι παραμύθια τους έλεγα και για να διασκεδάσουν την συμμετοχή μου στο πρόβλημα του αυτοκινήτου μου, πολύ με πείραζαν.
Πες, πες όμως το ίδιο, ναι, ρε φώναξε κάποια στιγμή ο Ηλεκτρονικός. Έχει δίκαιο ο μοναχός. Όλα τα είδαμε, αλλά αυτήν εδώ την βίδα που είναι ένα επιπλέον φίλτρο πριν από τον χώρο καύσης, καθόλου δεν την προσέξαμε και σίγουρα αυτό προκάλεσε το πρόβλημα.
Τρείς μέρες έψαχναν το πρόβλημα του κι όταν πια ξεβίδωσαν εκείνη την βίδα φίλτρο, διαπίστωσαν ότι όντως ήταν βουλωμένο για κάποιο λόγο κι εξαιτίας του, δεν μπορούσε να περάσει η βενζίνη προς τον χώρο καύσης.
Αφού μου έβαλαν ένα καινούριο στην θέση του όμως, σε πέντε λεπτά λύθηκε το πρόβλημα και μαζί με αυτό, ελευθερώθηκα κι εγώ όπως και το φορτηγάκι μου. Οι τεχνικοί όμως, όλο και μου έλεγαν στην συνέχεια, ότι μάλλον έπρεπε να τους επισκέπτεται ο μοναχός κατά διαστήματα, ώστε να τους δίνει λύσεις στις δυσκολίες που τους παρουσιαζόταν.
Μιχάλης Αλταλίκης
