Αυτό λοιπόν έγινε εκείνη την στιγμή στον επαρχιακό κεντρικό δρόμο των Γιαννιτσών και μη μπορώντας να κάνουμε κάτι παραπάνω για το σκυλί που χτυπήθηκε από το διερχόμενο αυτοκίνητο, σκέφτηκα να ανάψω τα προειδοποιητικά φώτα του αυτοκινήτου μου τουλάχιστον, ώστε να πληροφορήσω με αυτά τους οδηγούς που ακολουθούσαν πίσω μας, ότι κάτι συμβαίνει εκεί που σταθμεύσαμε παράτυπα.
Το έκανα βέβαια και με κάθε προσοχή στην συνέχεια κατεβήκαμε από το φορτηγάκι μου, σκοπεύοντας να δούμε πρώτα αν ζούσε το σκυλί, ή όχι, ή αν ήταν απλώς και μόνον τραυματισμένο.
Ο μπάρμπα Χαράλαμπος όμως, μονολογούσε ως συνήθως μέχρι να το πλησιάσουμε και μη μπορώντας να δικαιολογήσει την συμπεριφορά του οδηγού που το εγκατέλειψε, του έλεγε χωρίς να τον ακούει.
Μπράβο. Καλός είσαι του λόγου σου. Χτύπησες το σκυλί κι αφού το παράτησες μάλλον σκοτωμένο, έφυγες τώρα ήσυχος για το χωριό σου. Και χωρίς να σε νοιάζει η τύχη του, αφήνεις σ’ εμάς την υποχρέωση να ελευθερώσουμε τον δρόμο από το σώμα του.
Κι ενώ μονολογούσε αυτός, σκεφτόμουν εγώ, ότι πολύ συχνά έβλεπα σκοτωμένα σκυλιά και γάτες στους δρόμους από παρόμοια ατυχήματα, όπως και πολύ άσχημα αισθανόμουν όταν έβλεπα τα σώματά τους πολλαπλώς πατημένα από τα διερχόμενα αυτοκίνητα.
Από απροσεξία κι από βιασύνη βέβαια περνούν οι οδηγοί πάνω από τα πτώματά τους κι επανειλημμένα τα πατούν με τα λάστιχα των αυτοκινήτων τους, αν και δεν το επιδιώκουν. Όπως κι αν γίνεται αυτό όμως, όσο κι αν το κάνουν χωρίς την θέλησή τους, μάλλον πρέπει να παραδεχτούμε, ότι καθόλου ωραίο θέαμα δεν είναι.
Και αλήθεια είναι τώρα, ότι καθόλου δεν μας τιμά εμάς τους ανθρώπους αυτή η αδιάφορη συμπεριφορά. Δυστυχώς για όλους μας όμως, ακόμη βλέπω να γίνεται αυτό, όπως κι ακόμη στεναχωριέμαι αντικρίζοντας τα λιωμένα πάνω στην άσφαλτο πτώματά τους.
Ότι κι αν γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις όμως, όποιος κι αν φταίει για το ατύχημα, δεν είναι μεγάλος κόπος να σταματούμε για λίγο κι όπως πρέπει, να τραβούμε σε μια άκρη τουλάχιστον τα σκοτωμένα ζώα, ώστε να μην τσαλαπατιούνται τα πτώματά τους με τέτοια αδικαιολόγητη αδιαφορία.
Γι’ αυτά πάλι που βλέπουμε να είναι τραυματισμένα από δική μας, ή δική τους υπαιτιότητα, καλό θα ήταν να ειδοποιούμε τις φιλοζωικές ομάδες ή δυνατόν, ώστε αυτοί τουλάχιστον να τα φροντίσουν, αφού εμείς δεν είχαμε στην διάθεσή μας χρόνο την στιγμή του ατυχήματος να ενδιαφερθούμε περισσότερο για την τύχη τους.
Το να τα αφήνουμε στον δρόμο όμως και αδιάφοροι προς αυτά να επιτρέπουμε τον διαμελισμό τους από τους υπόλοιπους οδηγούς που τα πατούν συνεχώς μέχρι να λιώσουν, πόσο καλό είναι άραγε για εμάς τους ανθρώπους;
Αυτήν την αδιαφορία θέλοντας να αποφύγω κι εγώ, μαζί με τον μπάρμπα Χαράλαμπο πιάσαμε το ζώο κι αφού είδαμε ότι δεν ανέπνεε, μέσα σε ένα λάκκο στο διπλανό χωράφι το αφήσαμε, ώστε να μη το κάνουν λιώμα τουλάχιστο τα άλλα αυτοκίνητα.
Κι εγώ βιαστικός ήμουν βέβαια και πράγματι δεν είχα πολλά περιθώρια χρόνου να αφιερώσω στο σκυλί, ώστε να του φανώ περισσότερο χρήσιμος, αλλά αυτό το ελάχιστο τουλάχιστον, ένιωθα ότι είχα υποχρέωση να το κάνω, έστω κι αν δεν ήμουν εγώ αυτός που το σκότωσε.
Μετά από όσα κάναμε εκεί όμως, στα γρήγορα ανεβήκαμε στο φορτηγάκι μου κι αμέσως ξεκινήσαμε για τον προορισμό μας. Αμίλητοι βέβαια κάναμε την διαδρομή μας, γιατί τόσο εγώ, όσο κι ο μπάρμπα Χαράλαμπος, πολύ προβληματιστήκαμε με όσα μας συνέβησαν.
Μετά από λίγο όμως, αυτός πάλι άρχισε να μιλά και χωρίς να του το ζητήσω έλεγε ελευθέρα τις σκέψεις του. Δεν είμαι ιδιαίτερα φιλόζωος βρε Μιχάλη, σαν κι αυτούς δηλαδή που ακούω να το δηλώνουν υπερήφανα όπου κι αν βρεθούν. Δεν είμαι και αδιάφορος προς τα ζώα όμως, αφού κι αυτά πλάσματα του Θεού είναι κι εγώ τουλάχιστον καταλαβαίνω, ότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε υποχρέωση να τα φροντίζουμε.
Ασφαλώς και δεν κλαίω γιατί σκοτώθηκε μια γάτα, ή ένα σκυλί από κάποια αιτία. Δεν μπορώ όμως να μένω κι εντελώς αδιάφορος προς αυτά. Και δεν έχω δικό μου σκυλί, γιατί δεν έχω την δυνατότητα να το φροντίζω με ευθύνες. Έχουμε σκυλιά και γάτες στην γειτονιά μας όπως ξέρεις, αλλά δεν είναι δικά μου.
Τα ταΐζουμε βέβαια από τα όποια περισσεύματά μας προκειμένου να ζήσουν κι αυτά και το κάνουμε με επίγνωση αυτό πρέπει να πω, γιατί εκτιμούμε την προστασία που μας παρέχουν, από οπουδήποτε μας προκύπτει κίνδυνος και δεν το γνωρίζουμε ενδεχομένως. Κι αυτά όμως, με ευγνωμοσύνη θα έλεγα τριγυρίζουν ελεύθερα και γύρο από τα σπίτια όλων μας.
Αυτός είναι κι ο λόγος τώρα, που με κάνει να στεναχωριέμαι εγώ, για την αδιαφορία που έδειξε ο αγνώμων οδηγός. Τα ζώα μας συμπεριφέρονται καλά βρε Μιχάλη. Μας αγαπούν είναι αλήθεια. Κι ότι έχουν από τον Θεό ταχθεί να κάνουν για εμάς τους ανθρώπους, με ευλάβεια θα έλεγα ότι το κάνουν.
Εμείς όμως; Δεν έχουμε καμιά υποχρέωση απέναντί τους; Δεχόμαστε ευχαρίστως δηλαδή τις υπηρεσίες τους, αλλά δεν δεχόμαστε καμιά υποχρέωση απέναντί τους; Αλήθεια σου λέω Μιχάλη, δεν μπορώ να καταλάβω την συμπεριφορά μας.
Κι εγώ είχα ένα ατύχημα με μια γάτα της γειτονίας μια μέρα και πολύ στεναχωρήθηκα είναι αλήθεια, γιατί της έκοψα κατά λάθος την ουρά της. Μου έφυγε από τα χέρια ένα βαρύ σίδερο για την ακρίβεια και χωρίς να το υπολογίζω, έπεσε πάνω στο τσιμέντο που πατούσα, την στιγμή που περνούσε ανάμεσα από τα πόδια μου η γάτα όλων μας.
Αν έπεφτε πάνω στο πόδι μου αυτό, σίγουρα θα μου το έκοβε. Εγώ όμως πρόλαβα να ανοίξω τα πόδια μου κι έτσι, έπεσε αυτό κάτω χωρίς να μου κάνει κάποια ζημιά. Η γάτα όμως δεν ήξερε τί έκανα εγώ και μην υπολογίζοντας τον επερχόμενο κίνδυνο, πήγε να περάσει εκείνη την στιγμή για κάποιον λόγο κάτω από τα πόδια μου, όπως έκανε σήμερα και το σκυλί που σκοτώθηκε.
Δεν έκλαιγα όπως σου είπα, αλλά έτρεχα πίσω της μήπως και μπορούσα να της φανώ χρήσιμος. Στεναχωρήθηκα γι’ αυτό που της συνέβη και σίγουρα ήθελα να επανορθώσω το κακό που της έκανα, έστω κι αν δεν το έκανα με την θέλησή μου.
Δυστυχώς γι’ αυτήν όμως έφυγε τρέχοντας κι από τον πόνο που πιθανόν ένιωθε, χάθηκε ανάμεσα στα χόρτα των γύρο οικοπέδων. Όσο κι αν έψαξα να την βρω εκεί όμως, πουθενά δεν την βρήκα. Χάθηκε θα έλεγα.
Μπορεί να μην μπόρεσα να κάνω κάτι καλό για την περίπτωσή της, αλλά αλήθεια σου λέω, καθόλου δεν αδιαφόρησα. Πράγματι έψαχνα να την βρω και για μέρες μάλιστα περίμενα να δω να μας κάνει επίσκεψη. Αυτή όμως, δεν πάτησε ξανά το πόδι της στην γειτονιά μας. Δεν ξέρω δηλαδή τι απέγινε.
Έκανε μια παύση εκεί ο μπάρμπα Χαράλαμπος κι έτσι, βρήκα την ευκαιρία να του πω κι εγώ κάτι σχετικό, που εκείνη την στιγμή το θυμήθηκα. Όπως είπες μπάρμπα Χαράλαμπε, ούτε κι εγώ έχω τόσο στενή σχέση με τα ζώα, αλλά εκτιμώ την παρουσία τους στην ζωή μας, όπως και την προσφορά τους προς εμάς τους ανθρώπους.
Η αδιαφορία προς αυτά όμως όπως κι εσύ είπες, καθόλου δεν μας τιμά σαν ανθρώπους κι αυτό μου δόθηκε η ευκαιρία να το εμπεδώσω καλύτερα, όταν βρέθηκα ως επισκέπτης μια φορά στο Άγιο Όρος.
Με τον πνευματικό μου συγκεκριμένα κουβέντιαζα εκεί ένα απόγευμα κι όπως το συνηθίζω, μελετούσα αυτά που μου έλεγε αναφερόμενος σε πνευματικά θέματα. Και σε κάποιο πεζούλι για την ακρίβεια καθισμένος, έκανα κι εγώ κάτι εκείνη την ώρα χωρίς να σκέφτομαι την ενέργειά μου.
Ενώ τον άκουγα να μιλάει δηλαδή, πάτησα με το δάκτυλό μου ένα μυρμήγκι που έβλεπα να περπατά στο πεζούλι κι επειδή δεν κατάφερα να το σκοτώσω με την πρώτη, για δεύτερη φορά έβαζα το χέρι μου πάνω του για τον ίδιο λόγο.
Άρπαξε αυτός το χέρι μου όμως και με αυστηρό τρόπο μου έκανε μια παρατήρηση, που ποτέ μου δεν είχα σκεφτεί σε τόσο βάθος. Και ξέρεις τι μου έλεγε αυστηρά; Δεν μου λες; Δικό σου είναι το μυρμήγκι; Εσύ το κατασκεύασες; Εσύ του επιτρέπεις να ζει δηλαδή, ώστε να του αφαιρείς με τέτοια ανέδυα την ζωή του;
Όπως καταλαβαίνεις μπάρμπα Χαράλαμπε, κόκαλο έμεινα ακούγοντας τα παραπάνω. Αυτός όμως, στον ίδιο τόνο συνέχισε να μου λέει ακόμη περισσότερα. Πρέπει να ξέρεις λοιπόν, ότι μόνον Αυτός που σοφίστηκε την ύπαρξή τους έχει αυτό το δικαίωμα.
Ως ανθρώπους όμως εσύ σ’ αυτήν την ζωή, ένα πράγμα μόνο είσαι υποχρεωμένος να κάνεις. Να σέβεσαι τα δημιουργήματα του Θεού και να τα προστατεύεις. Όχι να τα σκοτώνεις. Κατάλαβες;
Συνεχίζοντας τον λόγο του, πάλι έλεγε. Αυτό το μικρό μυρμήγκι που τόσο απλά εσύ υποτιμάς, πρέπει να ξέρεις ότι επιτελεί κάποιο συγκεκριμένο κι ωφέλιμο έργο για την δική σου ασφαλή πορεία στην ζωή. Δεν βρίσκεται τυχαία δηλαδή εδώ και δεν προέκυψε κατά τύχη στην ζωή των ανθρώπων.
Μελετημένα υπάρχει από τον δημιουργό Θεό ανάμεσά μας και για λόγους που μάλλον αγνοείς εσύ. Αντί να ευχαριστείς το μυρμήγκι λοιπόν, έβαλες επάνω του τα δάχτυλά σου να το σκοτώσεις; Αυτό ήρθες να μας δείξεις εδώ με την παρουσία σου και με την ενέργειά σου; Ήρθες να μας πεις δηλαδή, ότι ζεις για να σκοτώνεις τα δημιουργήματα του Θεού;
Επειδή υποθέτω ότι μάλλον πρόχειρα ζεις, θα σου πω κάτι ακόμη για τις υποχρεώσεις που πρέπει να έχεις απέναντι στα δημιουργήματά Του. Είπα να σου κάνω αυτήν την υπόδειξη πριν, όταν σε είδα να κλοτσάς μια πέτρα, αλλά δεν το έκανα.
Αφού είδα να επαναλαμβάνεις όμως την ασέβειά σου προς το άκακο μυρμήγκι, με υποχρεώνεις να σου πω και κάτι ακόμη για την πέτρα που υποτιμητικά κλότσησες πριν από λίγο.
Ούτε αυτήν λοιπόν δεν έχεις δικαίωμα να κλωτσάς, γιατί κι αυτή του ίδιου Θεού δημιούργημα είναι και βρίσκετε δίπλα σου, μόνον για να σου φανεί χρήσιμη. Μπορείς κι έχεις το δικαίωμα να την κάνεις σκόνη χτυπώντας την προκειμένου να την χρησιμοποιήσεις κάπου για την δική σου ανθρώπινη ανάγκη. Δεν μπορείς όμως να την κλοτσάς, γιατί υποτιμώντας αυτήν, υποτιμάς τον πλάστη της. Κατάλαβες;
Σε παρακαλώ λοιπόν, μη σε δω ξανά να κάνεις το ίδιο. Θα πρέπει να θυμάσαι δηλαδή από εδώ και μετά, ότι τιμώντας τα ζώα και τα πράγματα που ο Θεός δημιούργησε, Αυτόν επί της ουσίας τιμάς.
Αν σε εμποδίζει κάπου μια πέτρα, σκύψε να την πάρεις και σε μια γωνιά να την αφήσεις, μήπως και σε κάποιον άλλον φανεί χρήσιμη, ώστε κι αυτή να δοξάζει τον Θεό για την τιμή που της έκανε, να είναι χρήσιμη για τις ανάγκες των ανθρώπων.
Δεν θέλω να σου πω περισσότερα όμως, μη τυχόν και πεις με το μυαλό σου ότι σε μάλωσα. Κάνε όπως σου είπα λοιπόν και θα δεις ότι αυτό που άκουσες είναι το σωστό κι όχι αυτό που έκανες εσύ πριν από λύγο.
Τα ζώα, τα φυτά και τα δένδρα, αλλά και όλα τα υπάρχοντα επί της γης, για θεούς μας έχουν εμάς τους ανθρώπους και ως τέτοιους μας υπηρετούν. Δέξου λοιπόν με σεβασμό, την προσφορά τους στην δική σου ζωή και τίποτε από αυτά να μην υποτιμάς στο εξής.
Αυτά μου είπε μπάρμπα Χαράλαμπε κι όπως κατάλαβες, πολλά κενά βρήκα να έχουμε εμείς οι άνθρωποι. Από άκρατο εγωισμό φορτωμένοι όμως, νομίζουμε ότι όλα τα ξέρουμε, γι’ αυτό και κάνουμε ότι μας αρέσει, ότι νομίζουμε, ή και ότι θεωρούμε, όπως πολύ συχνά ακούω να ‘’θεωρούν’’ όλοι τώρα τελευταία.
Πάμε όμως τώρα να κάνουμε την δουλειά μας γιατί αργήσαμε και θα δούμε τι θα κάνουμε τελικά όλοι μαζί εμείς οι καλούμενοι άνθρωποι και πως θα καταλάβουμε επιτέλους, ότι όλα όσα υπάρχουν πάνω στην γη, άνθρωποι, ζώα, φυτά και πράγματα, μέσα στην Θάλασσα και πάνω στον ουρανό, ότι όλα στον Θεό ανήκουν και σ’ αυτόν υπακούουν, για ένα και μόνον λόγο.
Να συμπαρασταθούν στην σωματική ανάπτυξη και προπαντός, στην κατά Θεόν πνευματική διαμόρφωση του ανθρώπου.
Δεν υπάρχουν δηλαδή όλα αυτά για να τα οικειοποιούνται οι κάθε λογής εγωιστές και άσκοπα υπάρχοντες ανάμεσά μας άνθρωποι, ούτε να τα κακομεταχειρίζονται αυτοί κατά βούληση, αλλά ούτε και να τα εκμεταλλεύονται προσωπικά, σαν να είναι δική τους περιουσία.
Να ζουν και αυτοί μαζί μας μόνον επιβάλλεται και με την συμμετοχή τους στην σωστή διαχείριση όλων όσων υπάρχουν ανάμεσά μας, να επιδιώκουν σύσσωμοι κι αυτοί μαζί μ’ εμάς τους απλούς ανθρώπους, την διαμόρφωση όλων μας ανεξαιρέτως, ώστε όλα και όλοι μαζί να δοξάζουμε τον δημιουργό Θεό.
Αυτός άλλωστε είναι κι ο μοναδικός λόγος ύπαρξης μας στην ζωή. Να ζούμε με επίγνωση των ως άνω υποχρεώσεών μας, αλλά και χρησιμοποιώντας τα πάντα με σεβασμό και σωστή διαχείριση, την δόξα του Θεού μόνον να επιδιώκουμε και τίποτε άλλο.
Δεν δημιουργήθηκε δηλαδή ο άνθρωπος για να προκύψει εκμεταλλευτής των όσων βλέπει μπροστά του, αποβλέποντας στην μίζερη ατομική του ικανοποίηση, αλλά για να διαχειρίζεται τα πάντα εις όφελος όλων των δημιουργημάτων του Θεού, όπως ακριβός κάνει κι Αυτός, αφού όλα, μα όλα, γι’ αυτόν τον περίεργο άνθρωπο τα έκανε.
Αυτόν τον περίεργο δηλαδή, που εμείς οι εγωιστές τον υποτιμούμε και με πολύ ασέβεια τον σκοτώνουν καθημερινά και με κάθε τρόπο, για να πουν ασεβώς προς τον Θεό, ότι εμείς οι παντοδύναμοι, μπορούμε και κάνουμε ως μισάνθρωποι, ότι θέλουμε εις βάρος του ποιο πολύτιμου δημιουργήματός Του.
Αυτό λοιπόν κάνουμε μπάρμπα Χαράλαμπε και δεκάρα δεν δίνουμε για το πόσο στεναχωρούμε με την συμπεριφορά μας Αυτόν, που σκέφτηκε να δημιουργήσει κι εμάς ως ανθρώπους.
Αν ζούσαμε με σεβασμό προς τον Θεό όμως, ασφαλώς και δεν θα κάναμε τα ίδια. Θα τιμούσαμε κι εμείς τον άνθρωπο όπως κάνει Αυτός κι έτσι, όλοι μας θα δείχναμε ότι δεν είμαστε απλώς άνθρωποι, αλλά ευγνώμονες άνθρωποι.
Μπορεί να μην θέλουν να το καταλάβουν αυτό όλοι οι επί της γης άνθρωποι και να συνεχίζουν να κάνουν εις βάρος των ανθρώπων όσα τους επιβάλει η άρρωστη συνείδησή τους.
Εμείς που το καταλαβαίνουμε όμως, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε αυτό που έχουμε υποχρέωση προς τον Θεό πρώτα και μετά προς τον άνθρωπο, όσο περίεργος κι αν είναι, όσο κακός κι αν είναι κι όσο μισάνθρωπος διάλεξε να ζει ανάμεσά μας, αφού αυτός όπως είπαμε είναι ο λόγος της δικής μας ύπαρξης. Να τιμούμε δηλαδή τον άνθρωπο, όπως κι ο Δημιουργός μας.
Τί λες μπάρμπα Χαράλαμπε; Αξίζει τον κόπο να κάνουμε μια τέτοια προσφορά προς τον άνθρωπο; Συμφωνώ μαζί σου Μιχάλη είπε πολύ σκεφτικός κι αυτός κι επειδή ήδη μπήκαμε στο ησυχαστήριο του πατρός Φιλόθεου, κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο στην συνέχεια, ώστε να πάρουμε τελικά τις είκοσι κλούβες με τα ακτινίδια.
Μιχάλης Αλταλίκης
